ทัณฑ์สวาท(END)

โดย: ม่านฝัน



ตอนที่ 17 : ทัณฑ์สวาทภาค2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

"เธอเองหรอที่จะมาสัมภาษณ์ฉัน? "ชายหนุ่มพูดขึ้น

"ใช่ค่ะ.... ไอ้โรคจิต!!! "หญิงสาวหันกลับไปมองชายหนุ่มก็ต้องตกใจสุดขีด! เธอลุกขึ้นชี้หน้าเขาอย่างลืมตัว!! 

"เรารู้จักกันด้วยหรอ? "เขายิ้มที่มุมปากแล้วนั่งลงข้างๆเธอ

"ปะ... ป่าวค่ะ"รันถอยหนีเล็กน้อยอย่างหวาดระแวงชายตรงหน้า! 

"เธอว่าใครเป็นโรคจิต คงไม่ได้หมายถึงฉันนะ"ชายหนุ่มทำหน้ายักษ์ 

"เอ่อ... ขอโทษค่ะ ฉันคงจำคนผิด คิดว่าคุณเป็นไอ้โรคจิตที่เจอที่สนามบินนะค่ะ"หญิงสาวไม่กล้าสบตาเขาได้แต่ก้มหน้าก้มตาพูดเลยไม่เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของใครบางคน เขาไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีกในสถานะการณ์แบบนี้ เขายังจำใบหน้าสวยนี้ได้ดีใครมันจะลืมลงละเพราะเธอดันมีหน้าตาคล้ายกับนางในฝันของเขามาก

"จะสัมภาษณ์ได้ยัง ผมมีเวลาไม่มากนะ"แฮมเบิร์กวางมาดขรึมใส่พร้อมกับนั่งเอาขาพาดบนตักกรชรอย่างถือวิสาสะ

"คุณ! เอาขาลงไปจากตักฉันนะ!! "หญิงสาวมองตาขวางด้วยความไม่พอใจ

"ผมชื่อแฮมเบิร์กไม่ใช่ชื่อคุณ กรุณาเรียกให้ถูกด้วย หึหึ"ชายหนุ่มยิ้มหยี้ยวนกวนประสาทให้ เล่นเอาหญิงสาวปรีแตกแทบอยากจะจับเขามาหักคอซะตรงนี้ แต่ติดตรงที่ว่าเขาเป็นบุคคลสำคัญกับงานของเธอมาก บอสยิ่งกำชับนักกำชับหนาว่าอย่าขัดใจเขาไม่งั้นบริษัทที่เธอทำงานอยู่อาจจะถูกยุบหายไปในทันทีด้วยอำนาจของคนตรงหน้าเธอ!! กรชกรจึงปล่อยให้เขาเอาขาพาดไว้บนตักเพื่อจะได้รีบสัมภาษณ์ให้เสร็จเร็วๆและจะได้ออกจากที่นี้ไปสักที! 

"ค่ะ... คุณแฮมเบิร์ก นี่เราก็เสียเวลากันมาพอสมควรแล้ว ฉันขอถามข้อมูลเกี่ยวกับตัวคุณเลยนะค่ะ"เธอยิ้มหวานให้เขา แต่เรียกว่าแยกเขี้ยวใส่น่าจะเหมาะสมกว่า

"จะถามอะไรก็ว่ามาผมยินดีตอบทุกคำถาม"ชายหนุ่มจ้องเธอเขม็งจนทำให้หญิงสาวรู้สึกประหม่า

"บริษัท HamBerk Air striped คุณสร้างขึ้นมาด้วยตัวคุณเองจริงๆใช่หรือป่าวค่ะ? เพราะมีคนวงในบอกว่าคุณใช้เงินสกปรกเพื่อขยายบริษัท"กรชกรถามเข้าประเด็นที่ทุกคนสงสัยว่าเขาเอาเงินจากพวกมาเฟียมาใช้จริงๆเหมือนกับข่าวลือที่ได้ยินมาจริงไหม? 

"ผมไม่ทำตัวต่ำทรามอย่างที่ถูกกล่าวหาหรอกนะ ถ้าผมทำจริงทำไมพวกตำรวจถึงไม่จับผมละจริงไหม"เขาตอบอย่างรวดเร็วฉับไว

"ก็ใช่ค่ะ...คุณมีโครงการจะขยายสาขาเพิ่มไปต่างประเทศไหมค่ะ? "

"อันนี้ผมไม่ตอบคอยฟังวันแถลงข่าวเองนะ"

"คุณรู้สึกยังไงบ้างที่ถูกตั้งฉายาว่า คาสโนวาฆ่าตกร และยังมีข่าวลือว่าผู้หญิง...เอ่อ... ที่มีอะไรกับคุณแล้วต้องตายทุกราย คุณคิดว่ายังไงบ้าง"คำถามที่ทำให้คนฟังถึงกับไม่พอใจอย่างแรง! แฮมเบิร์กมองด้วยแววตาเย็นชาก่อนนะพูดขึ้นว่า

"แล้วคุณคิดว่าผมเป็นคนยังไงละ"

"ค่ะ? "

"นี่เธออายุยังน้อยหูตึงแล้วหรอ? "

"ถ้าตามความเห็นฉันคุณก็เหมือนกับในข่าวลือละค่ะ"ด้วยความโมโหเธอจึงพูดประชดออกไป! 

หมับ~

"มันจะมากไปแล้วนะ! คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้ามาพูดแบบนี้กับฉัน!! "

"ปล่อยนะ... ฉันเจ็บ! "ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บที่เขาบีบข้อมือเธอแรงๆเหมือนกับกระดุกจะหักเป็นท่อนๆก็ไม่ป่าน

"บริษัทห่วยๆยังส่งคนสัมภาษณ์แย่ๆมาอีกนะ"แฮมเบิร์กรู้สึกโกธรที่กรชกรเชื่อพวกข่าวลือนั้น ทั้งที่มันเป็นแค่ข่าวลือ เขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องแคร์ด้วยว่าเธอจะคิดยังไงกับเขา

เพียะ! 

"คนที่ห่วยมันคือนายต่างหาก! "หญิงสาวตบหน้าเขาด้วยอารมณ์ชั่ววูบและต้องใบหน้าซีดเผือกเมื่อเห็นแววตาน่ากลัวที่จ้องมองเธออย่างกับจะฆ่าให้ตาด้วยสายตา

"กล้าตบฉันหรอ! ฉันจะสั่งสอนคนที่กล้าทำร้ายฉันมันต้องเจอกับอะไร!! "

"ปล่อย!... จะทำอะไรอย่านะ!! "แฮมเบิร์กบดขยี้จูบอย่างป่าเถื่อน กรชกรพยายามเบือนหน้าหนีจากปากร้อน แต่เขาจับท้ายทอยเพื่อไม่ให้เธอหันหนีได้ มือเล็กดันอกแกร่งให้ออกจากตัวแต่ไม่สำเร็จ เขาใช้มือหนาสอดเข้าไปใต้เสื้อเชิตสีครีมแล้วปลดตะขอบราเซียไร้สายออก หญิงสาวดิ้นขัดขืนสุดแรงแต่ก็สู้แรงผู้ชายตัวใหญ่ไม่ไหว เธอทั้งจิก ทั้งใช้มือทุบตี เขาก็ดูไม่สะทกสะท้าน มือหนาบีบเคล้นอกงามขนาดใหญ่ที่ไร้เครื่องป้องกัน ร่างบางสะดุ้งเฮือกและเผลอเปิดปากทำให้ลิ้นร้ายเข้าไปชิมรสหวานป่านน้ำผึ้งในโพลงปากเล็กได้สำเร็จ

"อือ... อือ"กรชกรร้องประท้วงในลำคอแต่แฮมเบิร์กก็ไม่สนใจ เขาใช้ลิ้นตวัดแลกลิ้นกับลิ้นเล็กอย่างชำนาญ มืออีกข้างสอดเข้าไปในกระโปรงตัวบางอย่างหื่นกระหาย

"ไอ้เลว... หยุดนะ... อ๊ะ! "หญิงร้องห้ามเมื่อปากเป็นอิสระ ร่างบางสั่นสะท้านด้วยความเสียวซ่านเมื่อนิ้วร้ายผ่านปราการจิ๋วไปสัมผัสกับติ่งสวาท ชายหนุ่มประกบจูบดูดดื่มอีกครั้งและหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆตามแรงปราถนา กรชกรเคลิบเคลิ้มไปกับรสสวาทที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนทำให้เธอรู้สึกหมดแรงต่อต้าน 

"หวานเหลือเกินสาวน้อย ให้ฉันกินเถอะนะ"แฮมเบิร์กบอกเสียงกระเซาหลังจากถอนจูบแสนหวานพร้อมกับลูบไล้ร่างงามอย่างหลงไหลทั้งที่ยังมีเสื้อผ้ากั้นอยู่ 

"ไม่! "หญิงสาวบอกปฏิเสธไปด้วยสติที่เลือนลางเต็มที แต่ร่างกายมันกลับไม่ปฏิเสธสัมผัสจากเขาแถมมันยังตอบสนองได้เป็นอย่างดี

ปัง! 

"พี่แฮมเบิร์กค่ะ.....!! "อันนาเบลที่เปิดประตูเข้ามาเพื่อจะมาเซอร์ไพร์ชายหนุ่มก็ต้องตกใจสุดขีด เมื่อเห็นเขากำลังจะร่วมผู้หญิงแปลกหน้า เธอก็โกธรจนเลือดขึ้นหน้าทันที! แฮมเบิร์กรีบลุกออกจากตัวกรชกรทันที

"นะ... น้องมาได้ยังไงอันนาเบล "ชายหนุ่มรีบเดินเข้าไปกอดน้องสาวต่างสายเลือดที่นั่งรถเข็น เธอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จึงทำให้เดินไม่ได้ เขาต้องคอยดูแลอันนาเบลมาตลอดแทนป้ากับลุงที่ตายไป หญิงสาวตัังสติได้รีบหยิบบราเซียเอาไปใส่ในห้องน้ำก่อนจะเดินก้มหน้าออกจากห้องไปด้วยความอับอายและโกธรตัวเองที่ไม่ยอมขัดขืนเขา อันนาเบลมองตามหญิงสาวด้วยความโกธรแค้นก่อนจะหันไปยิ้มเศร้าๆให้กับชายหนุ่ม

"เดี๋ยวนี้ถึงกับเรียกใช้ผู้หญิงถึงบริษัทเลยหรอค่ะ"อันนาเบลพูดประชดประชัน

"โถ่... น้องรักมันไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย"เขากอดเธออย่างเอ็นดู

"แล้วเมื่อกี้ที่น้องเห็นมันคืออะไรค่ะ? พี่คงไม่อยากให้ประวัติซ้ำรอย... อุ๊ย...! ขอโทษค่ะ"อันนาเบลแกล้งพูดแทงใจดำเขา

"พี่กับผู้หญิงคนนั้นไม่มีอะไรกันจริงๆ น้องสบายใจได้"แฮมเบิร์กฝืนยิ้มตอบเมื่อนึกถึงอดีตที่บรรดาแฟนเก่าหรือแค่นางบำเรอ หลังจากที่เขามีอะไรกับพวกเธอวันต่อมาพวกเธอก็ถูกรถชนหรือไม่ก็ฆ่าตัวตายอย่างปริศนาจนเขาไม่คิดจะมีผู้หญิงอีกจนได้มาพบกับกรชร เขารู้สึกต้องการเธอขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ อยากเห็นหน้า อยากรู้จักนิสัยใจคอซึ้งเขาก็ไม่เคยเป็นแบบนี้เลย

"ให้มันจริงเถอะค่ะ"

"เราไปหาอะไรทานดีกว่าไหม นี่ก็ใกล้จะเที่ยงแล้ว"

"ก็ได้ค่ะ"อันนาเบลยิ้มหวานให้แล้วชายหนุ่มก็เข็นรถให้เธอ








ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha