ทัณฑ์ปรารถนา

โดย: Vanalak29



ตอนที่ 2 : สูญเสียและเริ่มต้น


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ณ สนามบินสุวรรณภูมิ

วันนี้คราคร่ำไปด้วยผู้คน หนุ่มร่างสูงผิวพรรณสะอาดตาอยู่ในชุดกางเกงยีนส์ เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน พร้อมด้วยแว่นตาสีชาที่ปกปิดดวงตาของเขาเอาไว้ โดยข้างกายของเขามีหญิงสาวสวยในชุดแซกเกาะอกสีส้ม ยืนเคียงข้างกันไม่ห่าง ใบหน้าเนียนที่เติมแต่งด้วยเครื่องสำอางค์ราคาแพง ส่งเสริมให้ทั้งคู่ดูโดดเด่นในสายตาของผู้คนที่เดินแวะเวียนไปมาบริเวณสนามบินยิ่งนัก ทั้งสองกลายเป็นเป้าสายตาของผู้คนทันที บวกกับความโด่งดังในเรื่องบริษัทของบิดายิ่งทำให้นักข่าวที่มารอทำข่าวการมาเยือนของนักการเมืองหันเหความสนใจมาที่ชายหนุ่มแทนผู้นี้แทน ธานต์เมธา อริราชย์ไพศาล ทายาทนักธุรกิจอันดับต้นของเมืองไทย เสียงฮือฮาของผู้คนทำให้หญิงสาวที่เคียงข้างกายของเขา เชิดหน้าขึ้น พยายามโพสท่าให้ตากล้องถ่ายรูปด้วยความยินดี ผิดกับชายหนุ่มที่กำลังหัวเสียอย่างที่สุด

พอเถอะนภา เราไปกันเถอะ!” เสียงของชายหนุ่มดังขึ้น

แหม... ธานต์จะรีบไปไหนคะ คนขับรถยังไม่มาเลย

ธานต์เมธายังคงยืนนิ่ง เพื่อให้คู่หมั้นโพสท์ท่าให้ตากล้องอย่างเต็มที่ เมื่อวานเขาได้รับโทรศัพท์จากบิดา กับข่าวร้ายว่าต้องการตัดลูกตัวเองออกจากกองมรดก เพียงเพราะต้องการให้กลับบ้าน เขาแปลกใจปกติบิดาไม่ใช่คนเจ้ากี้เจ้าการ ไม่ว่าเขาทำอะไรก็ตามพ่อไม่เคยเข้ามาวุ่นวาย อยู่ๆ มาเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเช่นนี้มันน่าสงสัย

ยิ่งคำยืนยันจากบิดาบอกกับเขาไม่ให้เอาคู่หมั้นที่ชายหนุ่มเรียกได้ไม่เต็มปากว่าเป็นคู่หมั้นอย่างแท้จริง เพียงเพราะบิดาไม่ยอมให้มีการหมั้นนี้เกิดขึ้น แต่เขาดึงดันจะหมั้นหมาย เมื่อรักปักใจก็คงไม่มีใครจะห้ามความคิดเขาได้ ในเมื่อเวลานี้อายุอานามไม่ใช้น้อย ถ้าหากต้องการมีใครสักคนมาเป็นที่พักพิงใจบ้าง หรือคอยเอาอกเอาใจบางจะเป็นไรไป ใครจะว่าเขายังหนุ่มอยู่นั้น สำหรับธานต์เมธาแล้วไม่คิดเช่นนั้น นภาลักษณ์เป็นเหมือนดังน้ำที่คอยดับเชื้อไฟที่ลุกโชน ถึงแม้ว่าเขาเองจะไม่ใช้ผู้ชายคนแรกของหล่อน แต่เต็มใจที่จะแต่งงานกับหล่อน เพราะนภาลักษณ์ให้ความสุขได้ไม่เคยจืดจาง ผู้หญิงมันก็ต้องมีบางที่เคยผิดพลาด แค่เพียงในเวลานี้หล่อนมีเขาเพียงคนเดียวก็เพียงพอแล้ว

คุณธานต์ครับ เชิญทางนี้ครับ ธานต์เมธาหันไปตามเสียงเรียกพบลุงเสมอคนขับรถที่บ้านมารับเขา

ธานต์เมธาและคู่หมั้นเดินตามคนขับรถ ราวหนึ่งชั่วโมงรถแล่นเข้าสู่รั้วบ้าน เขาลงจากรถเข้าด้านในพร้อมคู่หมั้น จังหวะเดียวกันบอดี้การ์ดบิดามาเชิญเขาไปยังห้องรับแขก เขาก้าวตามอย่างไม่สบอารณ์เท่าใดนัก มาถึงที่เห็นบิดานั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ คนเป็นลูกหย่อนก้นลงบนโซฟาตัวยาวตามด้วยคู่หมั้นสาว นภาลักษณ์ยกเรียวขาไขว่ห้างอย่างไม่อาย ไม่ว่าอะไรมันจะวับๆ แวมๆ ให้เห็นก็ตาม

พ่อมีอะไรกับผมหรือครับ?” ชายหนุ่มเริ่มบทสนทนาทันที

ฉันมีเรื่องจะพูดกับแก พาแฟนแกออกไปให้พ้นๆ หน้าฉันก่อนไป!” ธานุภาพบอกพลางเหยียดริมฝีปากและเหลือบมองกิริยามารยาทที่น่าทุเรศด้วยความไม่พอใจ

ทำไมพูดแบบนี้ล่ะครับ นภาเป็นคู่หมั้นผม เขามีสิทธิ์จะรู้ธุระของพ่อ พ่อพูดแบบนี้มันไม่ให้เกียรตินภานะครับ

แล้วทำไมฉันต้องให้เกียรติผู้หญิงของแกด้วยเจ้าธานต์!”

หนอยแน่ะไอ้แก่ รอให้ฉันได้แต่งงานกับลูกชายแกก่อนเถอะ!” นภาลักษณ์นึกในใจก่อนจะเชิดหน้าขึ้น

พอเถอะครับ มีอะไรจะพูดกับผมก็ว่ามาเถอะครับ ยังไงนภากับผมก็คือคนๆ เดียวกัน พ่อพูดมาได้เลยครับผมไม่มีอะไรปิดบังนภาอยู่แล้ว

งั้นหรือ? แกแน่ใจนะเจ้าธานต์ ว่าแกจะให้ฉันพูดเรื่องนี้ให้ผู้หญิงของแกได้ยิน!” ธานุภาพย้ำ

แน่ใจครับ พ่อพูดมาได้เลย

“’งั้นก็ตามใจแกก็แล้วกันเจ้าธานต์!” เสียงของธานุภาพยังคงเน้นย้ำคำเดิมอยู่เช่นเคย

“พ่อว่าธุระของพ่อมาเลยครับ”

“แกต้องแต่งงาน”

“อะไรนะพ่อ พ่อจะให้ผมแต่งงานเหรอ” เขาย้อนถามสีหน้าตื่นตระหนก

แขกไม่ได้รับเชิญยกยิ้ม เมื่อคิดว่าตนอาจได้เป็นสะใภ้บ้านนี้ เงินทองคงมีใช้ไม่ขาดมือ แทบสามียังหล่อเหลาราวพระเอกหนัง แค่หล่อนเป็นคู่หมั้นคนยังอิจฉาถึงเพียงนี้ หากเป็นภรรยาแล้ว คงไม่ต้องพูดถึง

 นภาเกรงใจจังเลยค่ะ นภาคิดว่าคุณพ่อไม่ชอบนภาเสียอีก ขอบคุณมากนะคะสำหรับงานแต่ง นภายินดีมากเลยล่ะค่ะ หล่อนยิ้มกว้าง แล้วหันมองคู่หมั้น

อะไรครับพ่อ ทำไมมันรวดเร็วแบบนี้” เขาหันไปทางคู่หมั้น “ผมยังไม่พร้อมหรอกนภา”

ธานุภาพมองคู่หมั้นบุตรชายแล้วยิ้มเหยียด ผู้หญิงแบบนี้เขาไม่เอามาทำสะใภ้หรอก แค่มองผาดๆ ก็รู้ว่าเป็นยังไง

แกคิดว่าฉันจะให้แกแต่งกับแม่นภานี่นะเหรอ”

นภาลักษณ์หน้าตื่น “อะไรนะคะ ถ้าไม่ให้แต่งกับนภาแล้วจะให้แต่งกับใคร!

“มันใช่เรื่องที่เธอจะต้องสอดรู้หรือไง” ธานุภาพให้ไปตำหนิ

นภาลักษณ์เงียบแล้วกัดฟันด้วยความโกรธ คนถูกบังคับให้แต่งงานหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความไม่เข้าใจ อยู่ๆ พ่อทำไมถึงทำเรื่องแบบนี้ แล้วพ่อต้องการให้เขาแต่งกับใคร

“พ่อต้องการให้ผมแต่งกับใคร”

ฉันจะให้แก่แต่งงานกับผู้หญิงที่ฉันเลือกไว้ให้ เธอชื่อศศริญา”

ไม่มีทางพ่อผมไม่แต่ง! ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครผมยังไม่รู้ หน้าตาก็ไม่เคยเห็นพ่อจะให้ผมแต่งไปได้ยังไงกัน!”  ชายหนุ่มปฏิเสธ เขาเริ่มไม่ชอบใจ ผู้หญิงคนนั้นคิดอะไรถึงยอมแต่งงานกับคนที่ตัวเองไม่เคยเห็นหน้า บ้าหรือเปล่า

แต่แกต้องแต่ง!”

“ไม่พ่อ ผมไม่แต่งพ่อไม่มีสิทธิ์มาบังคับอะไรผม!” เขายืนยันหนักแน่น

“ถ้าแกไม่แต่งก็ไม่เป็นไรเจ้าธานต์”

นภาลักษณ์ยิ้มอย่างผู้กำชัยชนะ ยังไงเสียธานต์คงไม่มีทางแต่งกับหญิงอื่นได้หรอก ก็เขาหลงหล่อนเสียยิ่งกว่าอะไร

“ผมดีใจที่พ่อเข้าใจ”

ชายหนุ่มถอนหายใจกุมมือคู่หมั้นแล้วรั้งให้ลุกยืน นภาลักษณ์กระตุกยิ้มมุมปาก เป็นจังหวะที่ชายชรามองเห็นพอดี สองคนเดินเคียงเพื่อออกนอกบ้าน

“เดี๋ยวก่อนเจ้าธานต์ พ่อมีเรื่องอยากจะบอกแกไว้อีกอย่าง”

เขาหันมาสีหน้าเบื่อหน่าย

“อะไรอีกล่ะครับพ่อ”

“แกไม่แต่งฉันไม่ว่า แต่ฉันจะยกทรัพย์สมบัติที่มีทั้งหมดของฉันให้ศศิรญาแกจะไม่ได้มันสักแดง”

คนเป็นลูกมองผู้ให้กำเนิด แววตาเบิกกว้างสีหน้าเผือดลง อะไรทำให้พ่อเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้ ถึงกับจะยกสมบัติให้คนอื่น เพียงเพราะเขาไม่แต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น ยัยนั้นเป็นใครกัน!

พ่อว่าอะไรนะ ผมเป็นลูกพ่อนะ แถมผมยังดูแลบริษัทให้พ่อมาตั้งสามปี พ่อทำกับผมแบบนี้ได้ยังไง” เขาบอกเสียงเครียด

แล้วยังไงไอธานต์ แกดูแลมาสามปี แต่ฉันดูแลมาสามสิบปีฉันเป็นเจ้าของจะยกให้ใครก็ได้ หรือแกจะไม่ทำงานที่บริษัทฉัน ฉันก็ไม่ว่า เพราะยังไงฉันก็มีคนที่ไว้ใจทำงานแทนแกได้อยู่แล้ว ชายชราย้อนบุตรชาย

นภาลักษณ์กัดริมฝีปาก แววตาวาวโรจน์ ตาแก่นี่คิดจะยกสมบัติให้คนอื่นแล้วหล่อนจะเหลืออะไร แบบนี้ก็เท่ากับว่าคบผู้ชายที่มีแต่ตัวน่ะสิ

“คุณพ่อทำแบบนี้ไม่ถูกนะคะ นภากับธานต์รักกัน คุณพ่อบังคับให้ธานต์แต่งกับคนอื่น พอธานต์ปฏิเสธคุณพ่อก็ไม่คิดยกมรดกให้ แบบนี้มันเกินไปนะคะ” นภาลักษณ์โพลงออกมา

เขาหันมองนภาลักษณ์แล้วยิ้มเยาะ ผู้หญิงพรรค์นี้มองหน้าก็รู้ไส้รู้พุงหมดแล้ว

 “รักกันก็เอาตัวมันไปเลี้ยงเลยสิแม่นภาลักษณ์ ฉันอยากจะรู้นัก ถ้าไอ้ธานต์มันเหลือแต่ตัวเธอยังจะรักมันอยู่ไหม!

“ไม่ได้นะพ่อ ผมขอร้องอย่าทำกับผมแบบนี้เลย” ธานต์เมธาพยายามอ้อนวอน

“ไปซะ ถ้าแกไม่ต้องการแต่งงานก็ออกไปจากบ้านนี้ซะ!

“พ่อทำแบบนี้ทำไม ผมอยากจะรู้ พ่อไม่เคยทำกับผมแบบนี้เลย”

ธานุภาพข่มความเจ็บปวดไว้ในอก เพราะเขาทำให้แม่ของธานต์เมธาจากไป จึงอยากชดเชยให้ลูก แต่เขากลับตามใจมากไปเลยกลายเป็นแบบนี้ แม้เรื่องการเรียนการงานลูกชายเขาจะทำได้ดีไม่มีที่ติ แต่สำหรับเรื่องผู้หญิงอย่างนภาลักษณ์เขาทนไม่ได้ เขาจ้างนักสืบตามพบว่าแม่นี่ปอกลอกบุตรชายไม่น้อยเลย เห็นแล้วมันทนไม่ได้

“แกมันโง่ แกไม่รู้หรือไงว่าทำไมฉันถึงทำแบบนี้ เงินของแกไม่ได้มีไว้ละลายไปกับผู้หญิงที่ทำตัวราวกับปลิงดูดเลือด หากแกต้องการ ทำไมไม่ซื้อมานอนแล้วก็เลิกไปเจ้าธานต์ แกจะเอามาเลี้ยงเป็นตัวเป็นตนเพื่ออะไร แกไม่คิดจะระวังตัวบ้างหรือไง ระวังสักวันแกจะเป็นเอดส์เพราะคู่ควงของแก!

ชายหนุ่มไม่อาจเถียงบิดา กัดริมฝีปากอึกอักอยู่ เพราะเหตุนี้พ่อถึงได้ตัดเขาจากกองมรดกสินะ

อย่าบังคับผมเลยพ่อ”

“แกเลือกเอา จะแต่งหรือไม่ มันเป็นสิทธิ์ของแก”

“ทำไมคุณพ่อต้องบังคับธานต์ด้วย คุณพ่อไม่เห็นใจนภาเลยเหรอคะ” นภาลักษณ์แทรก แสร้งร่ำไห้

ธานุภาพตวัดสายตามอง “อย่ามาสอด หุบปากเน่าๆ ของเธอไปเสียนภาลักษณ์ ทุกคนเขารู้กันหมดว่าเธอมันเน่าเฟะแค่ไหน มีแต่ลูกชายฉันที่มันโง่เอาเธอเป็นนางบำเรออยู่จนถึงตอนนี้!

“คุณพ่อต่อว่านภาเกินไปนะคะ นภาไม่ได้เป็นนางบำเรอของธานต์ ธานต์หมั้นนภาออกหน้าออกตาใครๆ ก็รู้” หล่อนเถียง

“หมั้นแบบไหนกันนภาลักษณ์ แบบที่พ่อแม่สองฝ่ายไม่รับรู้มันใช่การหมั้นงั้นเหรอ คนอย่างฉันถึงแก่แต่ไม่ได้โง่หรอกนะ อะไรที่มันปกปิดไว้มากๆ ระวังมันโผล่ออกมาเพราะปิดไว้ไม่มิด”

นภาลักษณ์กัดริมฝีปากนึกขัดใจ ตาแก่นี้ร้ายกาจนัก

“พอเถอะครับพ่อ อย่ามีเรื่องกับนภาเลยครับ” ชายหนุ่มพยายามห้าม

“รักกันมากก็ไปเลย ไสหัวไปทั้งคู่ ฉันไม่ขอรับผู้หญิงหากินมาเป็นสะใภ้!

“พ่อพูดแบบนี้ได้ไงครับ นภาเสียหายนะครับ”

“แล้วไอที่หายไปกับแกไม่เสียหายเลยใช่ไหม!

เขาพูดไม่ออก เลยนิ่งเงียบใช้ความคิดอย่างหนัก ไม่อยากแต่งงาน ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันแน่ แล้วทำไมหล่อนถึงยอมแต่งงานกับเขากันไม่เข้าใจเลย

 “แล้วตกลงแกจะแต่งไหม” ธานุภาพถามย้ำอีกครั้ง

คนถูกถามขบกราม รู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีทางเลือก พ่อรุ้อยู่แก่ใจว่าเขาต้องจำใจอยู่แล้ว ทำแบบนี้มันคือการมัดมือชกกันชัดๆ

ผมขอคิดหน่อยได้ไหมครับ

ฉันไม่มีเวลาให้แกคิดหรอก ตอบมาแค่นั้นเจ้าธานต์”

เวลานี้เขาจำต้องยอมรับคำไปก่อน เขาอยากจะรู้นักว่าหล่อนเป็นใครถึงได้มีอิทธิพลต่อบิดาเขามากขนาดนี้ ตอนนี้เขาต้องแก้ปัญหาไปก่อน ไว้ค่อยหาทางแก้อีกทีทีหลังก็แล้วกัน

แต่งก็ได้ครับ พ่อคงพอใจใช่ไหม”

นภาลักษณ์ตาโตมองเขา ธานต์เมธาส่งสัญญาณบางอย่างหล่อนเลยหยุดอาการไม่พอใจ

“ดีมาก อีกสามเดือน เตรียมตัวได้เลย” ธานุภาพตัดบท

ชายชราเข็นรถออกจากห้อง เพราะไม่อยากทนเห็นหน้าผูหญิงของบุตรชาย นภาลักษณ์มองคู่หมั้นน้ำตาคลอ

ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะคะธานต์ คุณพ่อคุณทำกับนภาแบบนี้ได้ยังไง ทั้งๆ ที่รู้ว่านภาเป็นคนรักคุณอยู่ ไม่คิดว่านภาจะเสียใจบ้างหรือไง!” หล่อนถามเขาทั้งน้ำตา

“ใจเย็นก่อนนภา ปกติพ่อไม่ใช่คนแบบนี้ ผมว่าต้องมีใครเสี้ยมแน่นอน”

“แล้วคุณจะแต่งกับผู้หญิงคนนั้นเหรอ” หล่อนถาม แววตาหม่น “คุณจะทิ้งนภาใช่ไหมคะ”

เขารั้งคู่หมั้นมากอดไว้เพื่อปลอบ “ไม่หรอกนภาอย่าคิดมาก ผมไม่ทิ้งคุณหรอก ผมจะจัดการผู้หญิงคนนั้น ที่ทำให้เราต้องมาตกที่นั่งลำบากแบบนี้!” ชายหนุ่มเข่นเขี้ยว

ธานต์เมธาพาคู่หมั้นส่งคอนโดแล้วขับกลับมาที่บ้าน ช่วงนี้เขาคงต้องหาเวลาอยู่กับพ่อให้มากสักหน่อย เรื่องแต่งงานมันเป็นสิ่งที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน แล้วผู้หญิงคนนั้นต้องการอะไรจากเขา ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อมองตนเองผ่านกระจกหน้ารถ เขาไม่เคยหลงตัวเอง คนอย่างธานต์เมธาไม่เคยขาดผู้หญิง พวกหล่อนพร้อมเสนอให้กับเขาเสมอ และตนก็ยินดีสนองเช่นกัน

ไม่ต้องบอกก็พอเข้าใจ ศศิรญาคงเห็นเขาผ่านรูปถ่ายภายในบ้าน อาจติดใจหน้าตาพ่วงด้วยทรัพย์สมบัติ ถึงได้ยินยอมทำตามความต้องการของพ่อ แต่หล่อนจะไม่ได้อย่างใจปรารถนา ผู้หญิงคิดจับเขามันต้องเจอดี คนอย่างธานต์เมธาถ้าไม่แน่พอ คงไม่รอดมือพวกผู้หญิงหวังรวยทางลัดมานักต่อนักหรอก และที่สำคัญ ใช่ว่าเขาไม่รู้ว่าคู่หมั้นก็หวังเช่นนั้นอยู่เหมือนกัน แต่เพราะนภาลักษณ์กำลังทำให้เขาสนุกเรื่องบนเตียงต่างหาก เสน่ห์มัดใจของผู้หญิงมันอยู่ตรงนี้แหละ

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha