ทัณฑ์ปรารถนา

โดย: Vanalak29



ตอนที่ 8 : ลูกไก่ในกำมือ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เสียงเครื่องยนต์ที่ดังกระหึ่มบวกกับเสียงหัวใจของศศิรญาที่ดังไม่แพ้กัน ร่างสูงที่กำลังเป็นสารถีอยู่ขณะนี้ทำให้หล่อนรู้สึกกลัวยิ่งนัก ใบหน้าคมคายบึ้งตึงด้วยความไม่สบอารมณ์เสียงเร่งเครื่องยนต์แต่ละที พร้อมกับความเร็วที่ขับปาดหน้ารถยนต์คันอื่นไปมาทำให้ร่างบางต้องนั่งกำเบาะ แน่นและหลับตาด้วยความหวาดผวา ก่อนที่รถยนต์คันหรูจะหยุดจอดลงข้างทางธานต์เมธาหันหน้าไปทางหญิงสาวทันที

ฉันเบื่อเต็มทีที่จะต้องมานั่งทนคนอย่างเธอศศิรญา!”

หญิงสาวหันไมองเขาหน้าซีดเผือดเขากำลังจะหาเรื่องอะไรหล่อนอีก แค่เมื่อสักครู่ที่ผ่านมาเขาขับรถปาดหน้ารถคันอื่นก็น่ากลัวอยู่แล้วยังจะมาหาเรื่องหล่อนต่ออีกเหรอ

“ฉันไปทำอะไรให้คุณนักหนา คุณถึงได้ชอบหาเรื่องฉันนัก!”ต่อว่าเขาอย่างเหลืออด

เธอยังกล้าบอกว่าเธอไม่ได้ทำอะไรให้ฉันงั้นหรือ?” ชายหนุ่มย้อน ดวงตาเรียวคมวาววับ

ศศิรญาหันไปมองรอบๆ กาย ที่นี่เปลี่ยวแล้วก็มืดมาก หล่อนรู้สึกหวาดๆ กับสถานที่ที่เขากำลังจอดรถอยู่นี้จริงๆ

คุณธานต์ค่ะ พาฉันกลับบ้านเถอะค่ะ”หญิงสาวพยายามอ้อนวอนเขา

บ้านเหรอ  บ้านเธออยู่ที่ไหนล่ะ ที่เธออาศัยอยู่ทุกวันนี้มันบ้านของฉันรู้ไว้ด้วย!

ริมฝีปากเม้มสนิท นั่งนิ่งเงียบเพราะไม่อยากพูดอะไรให้เขาย้อนกลับมาให้เจ็บอีก

เงียบทำไม!”

ฉันไม่อยากพูดอะไรอีกแล้ว ต่อให้อธิบายอะไรกับคุณแค่ไหนคุณก็ไม่มีวันเข้าใจฉันอยู่ดี!”หญิงสาวเริ่มฉุนเขาบ้าง

ใช่! ฉันไม่มีวันเข้าใจคนอย่างเธอหรอกศศิรญา ทางที่ดีเธอควรไปจากบ้านฉันซะ แล้วไม่ต้องมาให้พ่อฉันเห็นหน้าเธออีกมันจะเป็นเรื่องที่ง่ายกว่า!”

ฉันบอกแล้วไงคะ ว่าฉันขอเวลาสักหน่อย!”

ตกลงเธอจะยังไม่ไปจากบ้านฉันใช่ไหม!” เขาหันมาถามเสียงกร้าว

“ฉันยังไปตอนนี้ไม่ได้ค่ะ” หล่อนไม่ได้มีเงินเก็บมากพอในการตั้งต้นชีวิตใหม่ ขอเวลาสักพักทำงานได้เงินสักหน่อย เมื่อนั้นหล่อนยินดีเดินออกจากบ้านของคุณท่านอย่างไม่อิดออดเลย

“ถ้าไม่ยอม งั้นเราสองคนจะได้เห็นดีกัน!

ธานต์เมธากระชากเรียวแขน ตวัดเอวบางเข้ามาใกล้

อุ๊ย! คุณจะทำอะไรปล่อยเดี๋ยวนี้นะ!” หล่อนนร้อง ดิ้นรนด้วยความตกใจ

เดี๋ยวเธอก็รู้!”

มือจับตรงขอบกระโปรง

แควก !

 เสียงกระโปรงของหญิงสาวขาดออกเผยให้เห็นท่อนขาขาวเรียว

ว้าย! คุณทำอะไร หญิงสาวร้องพร้อมกับใช้มือหยิบชิ้นส่วนของผ้าที่เหลือมาปกปิด

ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าอย่ามาเล่นกับคนอย่างฉัน!”

ร่างสูงเปิดประตูรถออกมา ก้าวอาดๆ เดินไปเปิดประตูฝั่งที่หญิงสาวนั่งอยู่ ร่างบางถูกกระชากลงมาจากรถ เหวี่ยงลงบนพื้นอย่างไม่แยแส เขากลับขึ้นรถแล้วขับมันออกห่าง ศศิรญาอ้าปากค้างด้วยความตกใจ กวาดตามองรอบๆ เป็นป่าหญ้ารกทึบ ทั้งเปลี่ยว ทั้งน่ากลัว ผู้ชายคนนั้นช่างเลวร้ายจริงๆ

ศศิรญาค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นมา แล้วเดินไปตามทางเปลี่ยวมืด หล่อนหันซ้ายหันขวาคอยระแวดระวังภัย เสียงคนพูดคุยทำให้หญิงสาวชะงักรีบวิ่งเข้าข้างทางแอบซ่อนด้วยความกลัว เมื่อเสียงพูดคุยสงบแล้วหญิงสาวค่อยๆ ออกจากพงหญ้า และก้าวเดินต่อแสงไฟสว่างจากหน้ารถส่องเข้ามาคนมองสาวเท้าหนี หล่อนกำลังกลัว! ใจของหล่อนกำเต้นตุบๆ ไม่เป็นจังหวะแล้ว มือข้างหนึ่งปิดปากสะอื้นเมื่อรู้สึกว่าตนเองกำลังหมดหนทางแล้ว

คุณศศิรญาครับ!”

หญิงสาวชะเง้อมองชายคนหนึ่งที่กำลังป้องปากยืนเรียกหล่อนอยู่ หล่อนหรี่ตามองแล้วก้าวเข้าใกล้ จำได้ว่าเขาคือบอดี้การ์ดของคุณท่าน

“ฉันอยู่นี่ค่ะ” หล่อนร้องตะโกนบอกเขาเสียงลั่นปล่อยโฮออกมา

บอดี้การ์ดเดินมาหา แล้วเข้าประคองร่างบาง ไม่เป็นไรนะครับ

เสียงสะอื้นของหญิงสาวยังคงมีอย่างต่อเนื่อง นึกสมเพชตัวเองยิ่งนักที่ต้องมาทนในสภาพเช่นนี้ ผู้ชายอย่างธานต์เมธาร้ายกาจยิ่งกว่าเสือ เจ้าเล่ห์ยิ่งกว่าสุนัขจิ้งจอก หล่อนไม่เคยไว้ใจเขา แต่ก็ไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะร้ายกาจเช่นนี้ เขาคิดฆ่าหล่อนให้ตาย ถึงได้ทำเช่นนี้

กว่าหนึ่งชั่วโมงรถเคลื่อนมาจอดหน้าบ้าน ร่างบางค่อยๆ เดินลงมาจากรถโดยมีบอดี้การ์ดคอยพยุง ศศิรญาหน้าซีดหยาดน้ำตายังคงเปราะเปื้อนทั่วใบหน้า ธานุภาพมองเห็นว่าที่สะใภ้ก็รู้สึกเศร้าใจยิ่งนัก เขาไม่น่าปล่อยให้เกิด เรื่องเช่นนี้เลย นี่ถ้าไม่ให้บอดี้การ์ดสะกดรอยตามไปคงเกิดเรื่องใหญ่ หากศศิรญาเป็นอะไรไป เขาคงไม่มีหน้าไปพบยายอิ่มเป็นแน่ พอเห็นหล่อนเดินเข้ามาเขาเลยรีบเข็นรถเข้าหา

หนูญาไม่เป็นอะไรนะลูก?

ญาไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ พยายามทำสีหน้าปกติ แม้ในใจยังคงสั่นกลัว

ไปพักผ่อนเถอะลูก

หล่อนค่อยๆ พยุงร่างเดินขึ้นบันได ธานุภาพชำเลืองมองจนลับจากสายตา วันนี้เขาคงต้องจัดการกับลูกชายตัวดีเสียที เสียงรถยนต์เข้ามาจอดภายในบ้านร่างสูงเดินตรงเข้ามาภายใน ก่อนหยุดเท้าเมื่อเห็นบิดา

เจ้าธานต์ มานั่งคุยกันหน่อย!”ธานุภาพเรียกบุตรชาย

ธานต์เมธาเดินมาหาบิดาก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟาด้วยความเบื่อหน่าย อยากจะรู้นักว่าพ่อจะมีวันไหนบ้างที่จะไม่พูดกับเขาเพราะเรื่องศศิรญาบ้าง

มาคนเดียวหรือ เจ้าธานต์?

ครับ ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ

แล้วหนูญาล่ะ

ไม่รู้เหมือนกัน ผมให้มากับผมที่งานแต่ไม่ยอมมาสงสัยจะไปกับท่านรัฐมนตรีแล้วมั้งพ่อ

เจ้าธานต์!” ธานุภาพตวาดลั่นแกยังเป็นลูกผู้ชายอยู่หรือเปล่าแกถึงกล้าทำเรื่องแบบนี้ได้!” แววตาวาววับ ขบกรามแน่น รับไม่ได้กับการกระทำของบุตรชาย

ผมทำเรื่องอะไร?”แสร้งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

แกปล่อยหนูญาไว้ในซอยเปลี่ยวแบบนั้นได้ยังไง แถมยังมีหน้าขับรถไปเที่ยวต่อกับผู้หญิงของแกอีก แกมีตาไว้ที่ตาตุ่มหรือไงเจ้าธานต์ ถึงได้ไม่รู้ว่าอันไหนเพชร อันไหนก้อนกรวด!”

แม่นั้นเหรอพ่อเพชร มาจากบ้านนอกกลิ่นโคลนสาบควายยังไม่จาง ต่อให้จับแต่งยังไงกลิ่นมันก็ไม่มีวันหายไปหรอก!” เขาเถียงด้วยความโมโห ทำไมต้องโดนตำหนิตลอดเวลา เรื่องทุกอย่างมันต้องเกิดจากผู้หญิงคนนั้น

คนเราเค้าดูกันที่นิสัยใจคอ ไม่ใช่ชาติตระกูล หรือแกเป็นคนแรกของแม่นภาลักษณ์นั้นเหรอ!”

ชายหนุ่มเงียบกริบ เขาไม่อาจเถียงข้อนี้กับบิดาได้ มันเป็นความจริงที่เขาไม่ใช่คนแรกของนภาลักษณ์

ไม่กล้าเถียงสินะ!” ธานุภาพส่งเสียงเยาะ

ทำไมผมจะต้องเถียง ต่อให้ผมไม่ใช่คนแรกของนภา แต่ยังไงนภาก็คือคนที่ผมรัก”

แกไม่ได้รักแม่นั้นหรอก แต่แกหลงเสียมากกว่า คนมันเคยมามากเรื่องบนเตียงมันเลยเก่ง ถ้าแกอยากได้ผู้หญิงแบบนั้นสู้แกไป ซื้อผู้หญิงหากินมานอนด้วยไม่ดีกว่าหรือ ยังไงมันก็มีค่าเท่ากัน!”

พ่อ!”

ทำไม! ทำอย่างกับแกไม่มีคนอื่นนอกจากแม่นี่ ในที่ทำงานฉันก็รู้เรื่องของแกนะเจ้าธานต์ แค่ไม่อยากพูดเท่านั้น จำไว้ถ้าฉันให้แกแต่งงานกับหนูญาแกก็ต้องแต่ง และต่อไปนี้อย่าให้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก ไม่อย่างนั้นทรัพย์สมบัติของฉันแกจะไม่ได้สักแดงเดียว!”

พ่อทำไมพูดแบบนี้ แม่นั่นของพ่อสำคัญกว่าผมใช่ไหม! ผมเป็นลูกพ่อนะ ผมเป็นลูกพ่อเข้าใจไหม!” ตะโกนออกมาน้ำตาคลอ มือกำแน่น

เพราะแกเป็นลูกนะสิ! ฉันถึงต้องหาสิ่งที่ดีให้แกไม่ใช่ให้แกจมปลักอยู่กับอาจมพวกนั้น!”

ทำไมพ่อทำแบบนี้ ผมเป็นลูกพ่อแท้ๆ ใช่สินะ... แม้แต่แม่พ่อยังทำให้ตายได้เลย แล้วกับลูกทำไมพ่อจะไม่กล้าทำ!”

เพียะ!

 เสียงฝ่ามือที่กระทบลงบนใบหน้าดังสนั่น ธานุภาพมือสั่นมองมือตนเอง แล้วช้อนสายตามองใบหน้าบุตรชายด้วยความปวดร้าว เขารู้สึกเสียใจที่ตบหน้าบุตรชายลงไป แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าลูกชายตัวดีจะกล้าพูดเรื่องแบบนี้ นี่คือสิ่งที่ลูกคิดมาตลอดเลยสินะ

ฉันไม่เคยคิดว่า คำพูดนี้จะออกจากปากของแกเจ้าธานต์... ธานุภาพบอกกับลูกเสียงเครือ เข็นรถออกไปด้วยความเสียใจ

ธานต์เมธาทิ้งกายลงบนโซฟาน้ำตาคลอ เขาผิดไปแล้ว เขาไม่ได้ตั้งใจทำให้พ่อเสียใจเลย เขาแค่โมโหมากเลยพลั้งปาก เขารู้ดีว่าอุบัติเหตุครั้งนั้นพ่อเสียใจมากแค่ไหน และเขาก็ไม่เคยโทษพ่อเลย... แม้จะรู้สึกเสียใจมากกับการสูญเสียแม่ก็ตาม แต่วันนี้เขากลับพูดคำต้องห้ามนั้นออกมาจากปาก

“ทั้งหมดมันเป็นเพราะเธอคนเดียวศศิรญา!

ศศิรญานอนกระสับกระส่ายไปมา ได้ยินเสียงแว่วๆ จากชั้นล่าง หล่อนเงี่ยหูฟังแต่ไม่ได้ยินเสียงอะไรมากนัก แต่เสียงเดียวที่หล่อนได้ยินคือเสียงตะโกนของเขาที่เต็มไปด้วยความเจ็บแค้นที่มีต่อหล่อน เรื่องชักบานปลายใหญ่แล้ว หล่อนจะรักษาตัวรอดได้อย่างไรล่ะคราวนี้


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha