ทัณฑ์ปรารถนา

โดย: Vanalak29



ตอนที่ 9 : วันอันแสนมืดมน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ศศิรญาตื่นนอนแต่เช้า หลังจากผ่านค่ำคืนอันแสนน่ากลัว เดินลงมาชั้นล่างมองลงมาเห็นธานุภาพตื่นนอนอยู่ก่อนแล้ว เวลานี้เขากำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่โต๊ะอาหาร ทันทีที่เห็นหญิงสาวธานุภาพปิดหนังสือพิมพ์ลงแล้วหันมายิ้มให้

ตื่นแล้วเหรอลูก เป็นยังไงเมื่อคืนนอนหลับสบายดีไหม” อดเป็นห่วงไม่ได้ที่เขาทำให้ว่าที่สะใภ้ต้องเจอกับเรื่องเลวร้าย ด้วยฝีมือของบุตรชายตัวดี

หล่อนนั่งลงตรงข้ามคุณท่าน แล้วตอบคำถาม ญาหลับสบายดีค่ะ

วันนี้ญาไม่ต้องไปทำงานก็ได้นะลูก

ญาไม่อยากอยู่บ้านเฉยๆ ค่ะ เดี๋ยวคนอื่นจะหาว่าญามาเกาะที่นี่กินอีก ไม่วายประชด หล่อนไม่ได้ตั้งใจ เพียงแต่นึกโมโหที่เขาเอาแต่ต่อว่าหล่อน

ธานุภาพรู้สึกถึงความไม่พอใจในน้ำเสียง เข้าใจความรู้สึกของอีกฝ่ายเป็นอย่างดี เพราะถูกกระทำมามากความอดทนเลยค่อยๆ ลดลง

ญาไม่จำเป็นต้องไปใส่ใจกับคำพูดของเจ้าธานต์มันนักหรอกนะลูก ธานุภาพปลอบ

ชายหนุ่มเดินลงมาจากชั้นบนได้ยินบทสนทนาแสลงหูเข้า กรามขบแน่นสาวเท้าลงมาด้วยความหงุดหงิด

“ใครมันจะไปดีเหมือนเธอกันเล่าศศิรญา แค่เข้ามาอยู่ที่นี่ไม่นานก็บริหารเสน่ห์ซะพ่อฉันอยู่หมัดเลย อย่างเธอเหมาะแล้วที่จะบริหารเสน่ห์กับคนเฒ่าคนแก่ เพราะผู้ชายหนุ่มๆ เขาไม่โง่!” น้ำเสียงเยาะเย้ยถากถางดังลั่น

“เจ้าธานต์!” ธานุภาพหันมองแล้วส่งเสียงดุ

ธานต์เมธาเมินหน้าหนี ก้าวยาวออกจากบ้านทันที

คุณท่าน ญาขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ” หญิงสาวเอ่ยลา

แน่ใจเหรอลูกว่าจะไป รองประทานบริษัทอารมณ์ไม่อยู่กับร่องกับรอยแบบนี้ ไม่วายประชดประชันบุตรชายอีกระลอก

บอกตามตรงว่าหล่อนไม่อยากไป แต่ทว่ามีหลายอย่างที่ทำให้ลุกขึ้นสู้ ต้องการให้เขาเห็นว่าหล่อนไม่ได้กลัวการกระทำป่าเถื่อนนั้นเลย ทั้งที่ความจริงแล้วกลัวมากเหลือเกิน อีกอย่างหล่อนอยากทำงานเพื่อเก็บเงินสักก้อนไว้เป็นทุน เพื่อสักวันจะจากที่นี่ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยตัวเอง นี่คือสิ่งที่ต้องการมากที่สุด หล่อนคงไม่สามารถทนอยู่กับผู้ชายใจร้ายได้หรอก

คงไม่เป็นไรหรอกค่ะ เพราะญากับคุณธานต์ไม่ได้นั่งทำงานด้วยกัน

งั้นก็ตามใจนะลูก ระวังเจ้าลูกชายพ่อด้วยล่ะ มันยิ่งหาเรื่องหนูอยู่ คราวนี้เขารู้สึกหนักใจจริงๆ ลูกชายเลี้ยงมาตามใจ นึกอยากทำอะไรก็ทำ จะดัดนิสัยตอนนี้คงยากแล้ว เพราะโตจนมีครอบครัวได้ เขาเองจนใจ แต่โชคดีที่เจ้าลูกตัวแสบยังเห็นแก่หน้าพ่ออยู่

ค่ะ งั้นญาขอตัวก่อนนะคะเดี๋ยวจะไปทำงานสาย ยกมือไหว้แล้วลุกยืนเดินไปหน้าบ้าน

ธานุภาพเข็นรถออกมาส่ง แล้วตะโกนเรียกสำรวยคนขับรถประจำบ้าน ชายกลางคนรีบวิ่งมาด้วยรอยยิ้ม

“สำรวยเดี๋ยวไปส่งหนูญาที่บริษัทหน่อยนะ”

“ได้ครับคุณท่าน”

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เดี๋ยวน้าสำรวยจะลำบากเปล่าๆ หล่อนรีบปฏิเสธด้วยความเกรงใจ

ไม่เป็นไรหรอกครับ คุณญาน้ายินดีครับ คนขับรถบอก แล้วยิ้มกว้าง ตลอดเวลาที่คุณญามาอยู่ที่นี่สาวใช้รวมถึงคนขับรถและคนสวนต่างนิยมชมชอบนิสัยใจคอหล่อนกันมาก เพราะเป็นคนอ่อนน้อมถ่อมตน งานยุ่งในครัวก็เข้ามาช่วย ไม่เคยเดินเชิดหน้าถือตัวเลยสักครั้ง

ยกมือไหว้น้าสำรวย “ขอบคุณค่ะน้าสำรวย”

มือบางรีบคว้ากระเป๋าหอบหิ้วเอกสารที่เอามาจากบริษัทเพื่อศึกษาไว้ในมือ น้าสำรวยรีบมาช่วยหญิงสาวแล้วเดินนำไปที่รถ

เพียงเวลาไม่นานนักรถมาจอดเทียบหน้าบริษัท หญิงสาวยกมือไหว้ขอบคุณเปิดประตูลงมาจากรถ เร่งฝีเท้าเข้าห้องทำงาน

สวัสดีค่ะคุณวัฒน์” หล่อนทักทาย ขณะนั่งประจำที่

สวัสดีครับคุณญา

วันนี้มีอะไรให้ญาทำบ้างคะ

วันนี้ผมจะให้คุณญาช่วยงานผมสักหน่อยครับ พอดีงานล้นมือจนผมทำไม่ทันแล้ว มีเอกสารบางส่วนที่เพียงฟ้าต้องทำให้ผม แต่ดูเหมือนเธอคงไม่ว่างน่ะครับ” เขาบอกแล้วยักไหล่ ศศริญารู้ดีว่าผู้หญิงชื่อนี้คือใคร อภิสิทธิ์คงมากกว่าคนอื่นอยู่แล้ว “ยังไงคุณญาช่วยผมหน่อยนะครับ”

“ได้ค่ะ”

เอกสารกองใหญ่ถูกวางตรงหน้า หญิงสาวขมวดคิ้วแล้วระบายลมหายใจ

หมดนี่เลยใช่ไหมคะ หญิงสาวถามเขา

ใช่ครับ ช่วยหน่อยนะครับ เพียงฟ้าไม่ได้ทำให้ผมเลย คุณญาย่อเอาแต่เนื้อหาสำคัญแล้วรวบรวมมาพิมพ์ใหม่ให้ทีนะครับ

คนจ่ายเงินเดือนไม่ควรเป็นบริษัทเสียแล้ว ผู้หญิงชื่อเพียงฟ้าน่าจะได้เงินจากเขาแทน เล่นไม่ทำงานเอาแต่เฝ้ารองประธานทั้งวัน สงสารแต่คุณวัฒน์ต้องรับศึกหนักแบบนี้ สูดหายใจเข้าปอดแล้วเริ่มหยิบเอกสารออกมาจัดการ

เวลาล่วงเลยนานเท่าไหร่ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีเพื่อนรวมงานมายืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงาน ศศริญาเงยหน้าขึ้นมอง

ไปทานข้าวกันเถอะครับ เที่ยงแล้ว”

ยกนาฬิกาข้อมือดูเวลา เป็นจริงดั่งเขาว่า “ญาลืมเวลาไปเลยค่ะ”

“พักก่อนนะครับเดี๋ยวหมดเวลา” เขายกยิ้ม

“ค่ะ” หล่อนวางมือจากเอกสาร

นันทวัฒน์พาหญิงสาวเดินเข้ามาในโรงอาหารของบริษัท สั่งอาหารแล้วพูดคุยเรื่องทั่ว ไม่นานอาหารถูกนำมาเสรริฟ์

มื้อนี่ผมขออนุญาตเป็นเจ้ามือเลี้ยงคุณญานะครับ

จะดีเหรอคะ

ดีสิครับ เพราะวันนี้คุณญาช่วยงานผมได้มากเลย ขอบคุณมากนะครับ นันทวัฒน์อมยิ้ม รู้สึกขัดเขิน

มันเป็นงานที่ญาต้องทำอยู่แล้วล่ะค่ะ เพราะญามีหน้าที่เป็นผู้ช่วยคุณวัฒน์นี่คะ ดีเสียอีก มีงานให้ทำจะได้เป็นงานไวๆ ค่ะ แต่ถึงยังไงญาก็ขอบคุณมากนะคะที่เลี้ยงข้าว ไว้วันหลังญาเป็นเจ้ามือบ้าง

ร่างสูงเดินออกมาจากห้องทำงาน ควงคู่มากับเพียงฟ้าเมื่อถึงประตู สายตาเหลือบมองเห็นหญิงสาวกำลังนั่งพูดคุยอยู่กับนันทวัฒน์ ธานต์เมธากระตุกยิ้มที่มุมปาก ดูเหมือนสองคนนั้นสนิทสนมกันน่าดู ตัดสินใจเดินตรงเข้าไปหา

คุณนันทวัฒน์มาทานข้าวหรือครับ ธานต์เมธาถามถือวิสาสะนั่งลงข้างหญิงสาว

เพียงฟ้ามองตาม จำต้องนั่งลงข้างพนักงานที่ตนไม่ถูกชะตาอย่างช่วยไม่ได้ มองเขาด้วยความไม่เข้าใจว่าทำไมจะต้องลดตัวมาทานอาหารในโรงอาหารแบบนี้

ครับ คุณธานต์” สีหน้าเขาอึดอัด รู้สึกเหมือนตนเองกำลังถูกเพ่งเล็ง

ถ้าอย่างนั้นผมขอร่วมวงด้วยก็แล้วกัน” ธานต์เมธายิ้มมุมปากจ้องมองผู้หญิงที่ตนเองชิงชัง

“ได้เลยครับท่านรอง” นันทวัฒน์รับคำแล้วยิ้มกว้าง แสร้งตีหน้ายินดี

ร่างบางกำมือแน่น หลุบตามองอาหารในจานตนเอง ไม่อยากสบตาหรือยุ่งด้วย ทำไมเขาจะต้องมาวุ่นวายกับหล่อน ธานต์เมธาได้ทีเลยหันหาคนตัวเล็ก ซึ่งกำลังก้มหน้าก้มตาไม่ยอมมองมา

คุณศศิรญาล่ะครับ เป็นยังไงบ้างวันนี้

ก็ดีค่ะ หญิงสาวตอบ

เหรอครับ แหม... ผมล่ะอิจฉาคุณจริงๆ ได้ทั้งงานได้ทั้งผู้ชาย คงไม่มีอะไรสมความปรารถนาคุณไปมากกว่านี้แล้วใช่ไหม จงใจเอ่ยถ้อยคำกระทบกระแทก คนฟังสะอึก แต่พยายามข่มอารมณ์

เม้มริมฝีปากริมฝีปากเก็บความไม่พอใจ หล่อนไม่กล้าต่อล้อต่อเถียง ในเมื่อเขาเป็นถึงรองประธานบริษัท หากหล่อนไปมีเรื่องด้วย พนักงานคงไม่มีใครกล้าเสวนาด้วย

เอ่อ... อาหารมาแล้วครับ ทานอาหารกันดีกว่านะครับ นันทวัฒน์เอ่ยตัดบทเพื่อให้คลายบรรยากาศตึงเครียดบนโต๊ะอาหารนี้ลง

อาหารช่างฝืดคอรสชาติไม่รู้ดีหรือร้าย เขาเหลือบมองหล่อนเป็นระยะ นันทวัฒน์เห็นสีหน้าของหญิงสาวไม่สู้ดี มันกำลังซีดลงราวกับคนป่วย

คุณญาเป็นอะไรหรือเปล่าครับ” เขาถามสีหน้าแสดงความห่วงใย

ญาไม่เป็นอะไรหรอกค่ะคุณวัฒน์

คนตัวใหญ่มองเบ้ปากด้วยความหมั่นไส้ สองคนเรียกชื่อเล่นกันแล้ว ทำงานภาษาอะไรไม่กี่วันสนิทกันขนาดนี้เชียว

ผมว่าคุณศศิรญาคงไม่เป็นอะไรหรอกครับคุณวัฒน์ เธอแข็งแรงตามประสาคนบ้านนอกนั้นแหละ ายหนุ่มประชด

พยายามนิ่ง หล่อนไม่อยากมีปัญหากับเขาอีก แค่นี้ก็แทบเป็นบ้าอยู่แล้ว

ญาขอตัวก่อนนะคะ มีงานต้องทำต่อค่ะ หล่อนบอกแล้วรีบลุกหนีออกจากโต๊ะทันที

ร่างบางเร่งฝีเท้า เพื่อเดินหนีจากบรรยากาศอึดอัดในเวลานี้ เดินมาถึงห้องทำงานวางกระเป๋าลงแล้วถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ศศิรญาก้มหน้าก้มตาทำงานของตนเองต่อเพื่อไม่ต้องนึกถึงถ้อยคำถากถางให้เสียความรู้สึกอีก นันทวัฒน์กลับมาจากโรงอาหารนั่งลงข้างหญิงสาว มองดูหล่อนด้วยความเป็นห่วง

คุณญาเป็นอะไรหรือเปล่าครับ

ญาไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณวัฒน์ไม่ต้องห่วงนะคะ หล่อนตอบแล้วยิ้มบางๆ

ปกติเจ้านายไม่เป็นแบบนี้นะครับ วันนี้ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าท่านเป็นอะไรไป

ไม่แปลกหรอกค่ะที่เจ้านายคุณเป็นแบบนี้ และเขาคงเป็นกับญาคนเดียวเท่านั้นแหละค่ะ เขาไม่เคยคิดพูดคุยดีๆ ด้วยเลย แค่เพียงคุณท่านบอกให้แต่งงานด้วยก็ตัดสินว่าหล่อนต้องหวังเงินทอง ต้องการกอบโกย ทั้งที่ยังไม่ได้สนิทสนม ศึกษานิสัยใจคอ

มันน่าเจ็บใจที่ถูกตัดสินแบบไม่ยุติธรรม แล้วลงท้ายด้วยการกระทำเหยียดหยามต่างๆ นาๆ ถ้อยคำหยาบคาย การกระทำแสนเลวร้ายสารพัด

ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหรอกนะครับ ถ้าหากคุณญาไม่สบายใจเรื่องอะไร ผมยินดีเป็นที่ปรึกษานะครับ ดวงตาสบกัน ศศริญายิ้มให้ แต่เขากลับวาดฝันไกลกว่าเดิม หากหล่อนยอมสนิทสนมจนเป็นคนรู้ใจคงดี

ขอบคุณมากนะค่ะ แค่นี้ญาก็รู้สึกดีมากขึ้นแล้วล่ะค่ะ

เวลางานผ่านไปหลายชั่วโมง เอกสารกองโตถูกจัดการจนเรียบร้อย ร่างบางบิดกายไล่ความขบเมื่อยแล้วหันไปทางคนสอนงาน

ญาเคลียร์เอกสารพวกนี้หมดแล้วนะคะ คุณนันทวัฒน์มีอะไรให้ญาทำอีกไหม

อ๋อ ไม่ต้องแล้วครับ แค่นี้ก็พอตอนนี้เย็นมากแล้ว กลับบ้านถอะครับเดี๋ยวผมไปส่ง นันทวัฒน์อาสา

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ญากลับเองได้ค่ะ เห็นสายตาของนันทวัฒน์แล้ว หล่อนพอรู้ว่าคิดเช่นไร เลยอยากรักษาระยะห่างเอาไว้ เกรงว่าเขาจะคิดเกินเลย

รองประธานออกจากห้องทำงาน สองเท้าชะงักเมื่อเห็นศัตรู เขายิ้มออกมา จงใจโอบไหล่เพียงฟ้าต่อหน้า นันทวัฒน์เหลือบมองเจ้านาย

คุณธานต์จะกลับแล้วเหรอครับ ลูกน้องทักทายเจ้านาย

ยังหรอกนันทวัฒน์เพราะวันนี้ฉันมีนัดกับเพียงฟ้า... เขาตอบแล้วปรายตามองทางหญิงสาว

นันทวัฒน์ยิ้มเจือนๆ มองเพียงฟ้าแล้วนึกสมเพชในใจ ครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ผมจะไปส่งคุณญาต่อ

แหม... คุณธานต์คะ ฟ้าเพิ่งรู้ว่าคุณนันทวัฒน์จะมีรสนิยมต่ำแบบนี้!” เพียงฟ้าบอกแล้วหันไปหาเขา ยกแขนโอบรัดเอวสอบ

หล่อนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกละอายใจแทน หากคุณท่านมาเห็นคงเครียดน่าดู พนักงานในบริษัทกำลังแสดงท่าทางราวกับต้องการเปิดหนังสดให้คนอื่นดู เขาเองก็เป็นคนมีการศึกษาแทนที่จะรู้สึกอะไรบ้าง หล่อนคงทำได้แค่นึกตำหนิในใจเท่านั้น คนอย่างเขาคงไม่มีทางสำนึกอะไรได้ด้วยตัวเองหรอก

งั้นญาขอตัวก่อนนะคะ หญิงสาวบอกแล้วรีบเดินเลี่ยงออกมา

เสียงโทรศัพท์ของชายหนุ่มดังขึ้น เขาล้วงลงกระเป๋าเสื้อสูทหลุบตามองเบอร์หน้าจอ แล้วถอนหายใจหนึ่งเฮือกด้วยความหงุดหงิด

“รับหนูญากลับบ้านมาด้วย ถ้าพ่อไม่เห็นว่ากลับมาด้วยกันแกกับฉันไม่ต้องมาพูดกันอีก!” ธานุภาพสั่ง

“อะไรนะพ่อ วันนี้ผมไม่ว่างผมจะไปที่อื่นต่อ!

“ตามใจไม่ทำตามที่ฉันบอกก็ไม่เป็นไร!” ตัดสายทิ้งทันที

ร่างบางสาวเท้าเดินอย่างรีบเร่ง ไม่อยากอยู่ฟังถ้อยคำถากถางท่าทางดูถูก นอกจากเขาจะดูถูกหล่อนคนเดียวไม่พอ ยังลากเอาคู่ขามาพูดจาแสนทุเรศอีกคน ช่างหยาบคายไร้ความเป็นสุภาพบุรุษ ร่างสูงเร่งฝึเท้าตามหลัง โดยมีนันทวัฒน์และเพียงฟ้าเดินตามมาด้วยไม่ห่าง

เดี๋ยว!”ชายหนุ่มเรียก

ได้ยินเสียงแต่ไม่อยากหัน เข็ดแล้วกับเรื่องที่ตนถูกกระทำ ครั้งที่แล้วเขาก็ทำร้ายหล่อนไว้อย่างเจ็บแสบ ไม่อยากเป็นเหยื่อให้เคี้ยวเล่นอีก ธานต์เมธาขบกรามแน่นเร่งฝีเท้า เรียวแขนถูกกระชากอย่างเต็มแรงด้วยความโมโห

“ว้าย!

 หญิงสาวทรงตัวไม่อยู่เซไปปะทะกายแกร่งเต็มแรง จนร่างกายแทบทรุดกงอกับพื้น เขามองด้วยความตกใจรีบคว้าเอวบางไว้ส่งผลให้ทั้งคู่ล้มลงไปบนพื้นด้วยกัน ริมฝีปากบดเบียดแนบชิดอย่างไม่ทันตั้งตัว ศศิรญาตาเบิกค้างด้วยความตกใจ รีบหันหนียกมือดันแผงอกตั้งใจจะลุก แต่กลับถูกท่อนแขนแกร่งกอดช่วงเอวไว้แน่นเหมือนต้องการกลั่นแกล้ง

“ปล่อยฉันคุณธานต์เมธา!” หล่อนส่งเสียงขู่ จ้องมองเขาสีหน้าไม่พอใจ

“ไม่ทำมีอะไรไหม” เขากวนประสาท

เพียงฟ้ารีบเดินเข้ามาหาเขา ฉุดรั้งท่อนแขนให้ลุกขึ้นมา ธานต์เมธาจึงยอมลุกตามความต้องการ นันทวัฒน์รีบเดินมาพยุงหญิงสาว ศศิรญาก้มหน้าหลุบตามองพื้น อับอายผู้คนมากจนแทบแทรกแผ่นดินหนี หล่อนรู้สึกอับอายมากเหลือเกินเมื่อพนักงานในบริษัทกำลังมองมาด้วยท่าทางสนใจกับเหตุการณ์ที่ผ่านไปเมื่อครู่

“วันนี้นายคงต้องกลับบ้านคนเดียวแล้วล่ะนันทวัฒน์ เพราะฉันคงต้องพาตัวศศิรญาไปเอง” ปลายเสียงไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าใดนัก

เพียงฟ้าชะงักกอดรัดท่อนแขนแน่น ในเมื่อนัดกันแล้วทำไมเขาถึงต้องไปส่งพนักงานใหม่ด้วย

แล้วฟ้าล่ะคะคุณธานต์ ไหนคุณธานต์บอกว่าวันนี้จะไปที่คอนโดฟ้าไงล่ะคะ

ไว้วันหลังแล้วกันนะฟ้า วันนี้ผมคงไม่ว่างแล้ว

แม้ไม่พอใจในคำตอบแต่หล่อนจำต้องอดทน ไม่เช่นนั้นธานต์เมธาอาจละทิ้งหล่อนได้ เขาเป็นหนุ่มเนื้อหอมสาวที่ไหนก็อยากควง

ก็ได้ค่ะคุณธานต์ ขอแค่คุณธานต์ยังเอ็นดูฟ้าเหมือนเดิมก็พอค่ะ เพียงฟ้าออดอ้อนชายหนุ่มยอมเดินถอยห่างออกไปเพื่อหลีกทาง

ศศิรญามองดูท่าทางทั้งสอง ดูอาลัยอาวรณ์กันเสียเหลือเกิน หล่อนคงเป็นก้างชิ้นโตทำให้เขาไม่ได้พลอดรักกัน

 “ฉันกลับเองก็ได้หากว่าคุณมีนัด ไว้ฉันจะอธิบายคุณท่านให้ว่าคุณติดประชุมเลยทำให้มาส่งไม่ได้ ท่านคงเข้าใจและไม่ว่าอะไรคุณหรอกค่ะ” ดีเหมือนกันหากไม่ต้องกลับไปด้วยกัน ทุกวันนี้อึดอัดแทบบ้า โดนพูดจาหยาบคายใส่ตลอดเวลาจนหล่อนเหนื่อยหน่าย

เธอคิดว่าพ่อฉันโง่หรือไง! เขาจะไม่รู้เลยหรือไงว่าฉันประชุมหรือเปล่า เธอไม่รู้เหรอว่าพ่อฉันเป็นประธานบริษัท!” ชายหนุ่มย้อน

ฉันขอกลับเองได้ไหมคะ ไว้เราเจอกันหน้าปากซอยก็ได้ค่ะคุณจะได้สะดวกด้วย

ไม่ได้! อย่าเรื่องมากนักได้ไหมศศิรญา ฉันไม่มีเวลามากที่จะมารอเธอสาธยายอะไรหรอกนะ!” น่ารำคาญ อิดออดอยู่ได้ ทั้งที่ใจคิดอีกอย่าง

รั้งเรียวแขนคนเรื่องมากให้ก้าวตาม ภาพทั้งสองฉุดกระชากกันทำให้ทั้งนันทวัฒน์และเพียงฟ้าต่างสงสัยถึงความสัมพันธ์ มาถึงคนตัวเล็กถูกยัดไว้เบาะหน้ารถแล้วเจ้าของมันขึ้นนั่งทำหน้าที่สารถี รถทะยานออกจากบริษัทอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มเหลือบมองหญิงสาวที่บัดนี้นั่งอยู่ข้าง

ศศิรญาพยายามมองวิวนอกกระจกรถ เพราะไม่อยากสบตาแล้วทำให้เขาอยากหาเรื่อง ธานต์เมธาเห็นท่าทางแล้วหมั่นไส้

เป็นอะไร ถ้ากลัวฉันนักทำไมไม่ออกไปจากบ้านฉันสักที!”

ศศิรญายังคงนิ่งเงียบไม่ตอบโต้ ไม่อยากมีปัญหากับเขา คุณท่านก็ช่างกระไรทำไมถึงได้ให้เขาคอยรับส่งหล่อน ทั้งที่คุณท่านรู้แก่ใจว่าลูกชายเกลียดหล่อนยิ่งกว่าอะไร

ฉันถามทำไมถึงไม่ตอบ!” เขาเริ่มขู่

หล่อนหันควับสบตาแล้วระบายลมหายใจ

ฉันไม่ได้เป็นอะไรค่ะ

แล้วทำไมต้องนั่งเงียบก้มหน้าก้มตาด้วย

ก็คุณธานต์ไม่ชอบฉันไม่ใช่เหรอค่ะ ฉันคิดว่าการเงียบคือสิ่งที่ดีที่สุด แต่ดูเหมือนไม่ว่าทางไหน เขาก็ไม่พอใจหล่อนอยู่ดี

ฉันจะบอกอะไรเธอไว้อย่างหนึ่งนะศศิรญา ต่อให้เธอเงียบหรือไม่ฉันก็ไม่ชอบเธออยู่ดี จนกว่าเธอจะออกไปจากบ้านของฉันซะ ถ้าเธอยังอยู่ฉันจะทำให้เธอทรมานไปจนวันตาย”

ทำไมคุณธานต์จะต้องทำแบบนี้ด้วยคะ หญิงสาวถาม เม้มริมฝีปากเพื่อข่มอารมณ์ตนเอง

เพราะเธอทำให้ฉันต้องมาคอยดูแลแบบนี้ ฉันจะทำอะไรพ่อก็คอยจับตามองตลอด ฉันไม่อยากแต่งงานกับเธอ แต่พ่อก็บังคับ แล้วแบบนี้เธอจะให้ฉันทำดีกับเธอหรือไงศศิรญา!

ญาไม่ได้ตั้งใจค่ะ ญาไม่คิดว่าคุณท่านจะให้ญาแต่งงานกับคุณ

ฉันรักนภาลักษณ์เธอเข้าใจไหม แต่เธอทำให้ทุกอย่างมันพัง แล้วคนรักฉันเขาจะคิดยังไง!”

เขารักคุณนภาลักษณ์อย่างนั้นหรือ แล้วทำไมถึงได้ไปคั่วอยู่กับพนักงานในบริษัทที่ชื่อเพียงฟ้า รักกันภาษาอะไรช่างน่าแปลกนัก

คุณรักคุณนภาลักษณ์ แต่ทำไมคุณยังไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่นอยู่อีกล่ะคะ แบบนี้เขาเรียกว่ารักได้ยังไงกัน คนรักกันต้องซื่อสัตย์ต่อคนที่เรารักสิค่ะ แบบนี้เขาไม่เรียกว่ารักหรอกค่ะ เขาเรียกว่าเห็นแก่ตัวมากกว่า!” ศศิรญาหลุดปากออกมาโดยที่หล่อนไม่ทันได้คิด

คนฟังขบกรามแน่น นี่เธอด่าฉันอย่างนั้นเหรอ!”

หญิงสาวสะดุ้งนึกได้ว่าหล่อนอยู่ในสถานการณ์แบบไหน ไม่น่าไปต่อปากต่อคำเขาเลยหากโกรธขึ้นมา ไม่วายหล่อนต้องเจ็บตัว เจ็บใจอีก หล่อนส่ายหน้าแทนคำตอบ ธานต์เมธาชักสีหน้าไม่พอใจ

เพียงฟ้าคือผู้หญิงที่ฉันเล่นสนุกด้วยเท่านั้น ส่วนนภาลักษณ์คือผู้หญิงที่ฉันรัก แล้วมันผิดตรงไหนที่ฉันจะหาความสุขใส่ตัวในเมื่อหล่อนมาเสนอให้ฉันเอง ส่วนเธอต่อให้มาแก้ผ้านอนบนเตียงฉันยังไม่คิดจะเอาเลย!” ชายหนุ่มยิ้มเหยียด

หญิงสาวกัดฟัน พูดจาแสนทุเรศออกมาอีกแล้ว ปากคอเขาเหมือนบิดาไม่มีผิด เพียงแต่คุณท่านเป็นคนพูดตรงมีเหตุผล แต่เขาเรียกว่าพาลเสียมากกว่า

ฉันก็ไม่เคยคิดจะทำตัวไร้ยางอายไปนอนแก้ผ้าให้คุณเห็นบนเตียงหรอกค่ะ ความคิดแบบนั้นไม่เคยมีในหัวฉันสักนิด!”หญิงสาวตอกกลับเขาเพราะความฉุน

เอี๊ยด!

เสียงเบรกรถดังสนั่น ชายหนุ่มหันมาจ้องหน้าหญิงสาวอย่างเอาเรื่อง กระชากร่างบางเข้ามาจนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ

ก็ดีแล้ว อย่าดิ้นรนมาร้องหาฉันก็แล้วกันศศิรญา วันใดที่เธอแต่งงานกับฉัน แล้วเธอจะได้รู้ว่านรกมันเป็นยังไง!” ชายหนุ่มเข่นเขี้ยวผลักร่างบางจนหญิงสาวไปกระแทกกับประตูรถ

โอ้ย!”

ธานต์เมธาหันไปตามเสียงร้องของหญิงสาว แล้วยิ้มเยาะออกมาด้วยความสะใจ

ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้เธอได้ลอยหน้าในบ้านได้นานไปกว่านี้แน่ศศิรญา!”

เท้าเหยียบคันเร่งทะยานรถอย่างรวดเร็ว แม้หญิงสาวกลัวเท่าไหร่แต่ไม่ยอมปริปากร้องอีก ใจหล่อนได้แค่หวังว่าสักวัน เรื่องราวดีๆ จะผ่านเข้ามาในชีวิตบ้าง

เสียงเครื่องยนต์ดับสนิทเมื่อรถของชายหนุ่มเลี้ยวเข้ามาภายในบ้าน ศศิรญารีบเปิดประตูลงมาจากรถทันทีเพราะกลัวว่าจะมีเรื่องกับเขาอีก ธานต์เมธามองตามแผ่นหลังที่เดินลิ่วๆ หายเข้าไปในตัวบ้าน เขาสาวเท้าเดินตาม คนตัวเล็กหยุดเท้าเมื่อเห็นธานุภาพกำลังนั่งดูรายการโทรทัศน์อยู่ ชายชราหันมา

หนูญากลับมาแล้วหรือลูกเป็นไงบ้างวันนี้ทำงานเหนื่อยไหม

หล่อนยกมือไหว้ แล้วเดินเข้าไปหา

ไม่เหนื่อยค่ะ คุณนันทวัฒน์ดูแลญาเป็นอย่างดี

ดีแล้วล่ะ” เขาชะเง้อมองหา “แล้วเจ้าธานต์ล่ะ ทำอะไรหนูอีกหรือเปล่า”

เปล่าค่ะ คุณธานต์ไม่ได้ทำอะไรญาเลยค่ะ ที่ไม่พูดเพราะไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดอีก คุณท่านคงไม่สามารถช่วยเหลือหล่อนให้รอดพ้นเงื้อมมือเขาได้ตลอดเวลา หล่อนต้องหาทางทำให้ทุกอย่างมันสงบ

ธานต์เมธาเดินเข้ามาเหลือบเห็นหญิงสาวนั่งคุยกับบิดา ชายหนุ่มรีบเดินตรงเข้าไปขัดจังหวะทันที

แหม... พ่อ ร้อยวันพันปีไม่เห็นทักผมบ้าง ที่แม่นี่มาอยู่ถามสารทุกข์สุขดิบกันจัง ไปทำงานนะพ่อไม่ได้ไปสนามรบจะอะไรกันนักกันหนา ลูกตัวเองล่ะไม่ห่วงไปห่วงใครก็ไม่รู้ ชายหนุ่มประชด

ถ้าจะว่าหนูญาไปสนามรบก็ได้ เพราะที่ไหนที่มีแกที่นั้นคือสนามรบสำหรับหนูญาทั้งนั้น แล้วแกน่ะเจ้าธานต์พฤติกรรมในบริษัทของแกตอนนี้พนักงานมันเอาไปนินทากันหมดแล้ว เป็นถึงรองประธานทำตัวทุเรศสิ้นดีอุตริอะไรไปคั่วพนักงานในบริษัทตัวเองแกใช้อะไรคิด

ใครรายงานอะไรพ่ออีก!” ย้อนถามบิดาด้วยความหงุดหงิด

ไม่มีใครต้องรายงานพฤติกรรมแกหรอก เพราะมีนักข่าวจับตาแกแล้วเอาข่าวของแกมาขายให้กับฉันทุกวัน ฉันอยากจะรู้นักเจ้าธานต์ ถ้าแม่นภาลักษณ์คู่หมั้นสุดรักของแกรู้เรื่องนี้เข้าจะเป็นยังไง

ผมกับนภาคุยกันรู้เรื่องอยู่แล้ว ยังไงเสียนภาก็รักผม และผมเชื่อว่ายังไงนภาก็ไม่มีวันเลิกกับผมเพราะเรื่องแค่นี้หรอกพ่อ เขาย้อน

ฉันเชื่อ! เจ้าธานต์ ฉันเชื่อว่าแม่นภาของแกไม่มีวันเลิกกับแกเพราะเหตุผลแค่นี้หรอก แกมันยังมีผลประโยชน์สำหรับแม่นั้นอยู่ลองแกเหลือแต่ตัวสิ ฉันอยากจะรู้นักว่าพวกปลิงดูดเลือดที่คอยสูบเงินจากแกจะยังเห็นค่าแกไหม!”

คำพูดพ่อแต่ละคำช่างเจ็บแสบเสียจริง เขาไม่อยากต่อล้อต่อเถียงจนเกิดประเด็นอีก ทำไมพักหลังพ่อถึงต่อว่าเขาตลอดเวลา มันเกิดขึ้นตั้งแต่ศศริญามาอยู่ แม่นี่เป่าหูอะไรนักหนา               

ผมไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าพ่อจะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ เพราะผู้หญิงคนนี้คนเดียว!” ธานต์เมธาหันมาจ้องหน้าหญิงสาวสายตากร้าว

แกอย่ามาโทษหนูญา แกนิสัยเสียแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว และฉันก็พยายามจะอดทนกับแก จำไว้นะเจ้าธานต์สะใภ้ที่ฉันต้องการมีเพียงหนูญาเท่านั้น และถ้าแกไม่แต่งงานกับหนูญา สักแดงฉันก็จะไม่ให้แก!” ธานุภาพยื่นคำขาดกับบุตรชาย

พ่อ! ทำไมพ่อพูดกับผมแบบนี้ แม่นี่สำคัญอะไรพ่อถึงได้ทำกับผมแบบนี้ ผมเบื่อเต็มทนแล้วมันเรื่องอะไรกันเนี่ย ผมไม่เข้าใจ พ่อไม่เคยเป็นแบบนี้เลย ทำไม! ทำไม! พ่อต้องบังคับในสิ่งที่ผมไม่ต้องการด้วย!” เสียงสั่นเครือตัดพ้อบิดา

ไม่ว่าแกจะต้องการหรือไม่ แกต้องแต่งงานกับหนูญา แกไปได้แล้วฉันไม่มีอะไรจะพูดกับแก!”

มือหนากำแน่นเพื่อระงับโทสะที่กำลังพลุ่งพล่าน ใบหน้าคมคายหันมาจ้องมองหญิงสาวสายตาวาวโรจน์ ศศิรญานั่งก้มหน้านิ่งเมื่อเห็นการปะทะคารมอันรุนแรงของพ่อลูก หญิงสาวไม่อยากคิดเลยว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป เพราะธานต์เมธาคงหาเรื่องหล่อนไม่จบสิ้นเป็นแน่ ชายหนุ่มถอนหายใจหนักยืนขึ้นขบกรามแน่นแล้วเดินจากไป

ปัง!

เสียงปิดประตูห้องดังลั่นทุกคนต่างสะดุ้งกับเสียงที่ได้ยิน

ธานุภาพหันมามองหญิงสาว ที่บัดนี้กำลังนั่งหน้าซีดเผือดอยู่ มือบางชื่นเหงื่อด้วยความกลัว หล่อนไม่เคยเห็นสายตาหรืออารมณ์ของเขารุนแรงเท่าวันนี้มาก่อนเลย

หนูญาไม่ต้องกลัวหรอกลูก เจ้าธานต์มันเป็นแบบนี้แหละเดี๋ยวพรุ่งนี้มันก็หายธานุภาพพยายามปลอบ

ค่ะ

ขึ้นไปอาบน้ำแล้วลงมาทานข้าวก่อนเถอะลูก...

ศศิรญาทำตามคำสั่งของธานุภาพ หญิงสาวขึ้นไปอาบน้ำด้านบนลงมาทานอาหารที่โต๊ะอาหาร หล่อนคิดว่าเขาคงไม่ลงมาทานแล้วเพราะท่าทางโกรธมาก แต่ผิดคาดเมื่อหล่อนเห็นเขาเดินลงมานั่งทานข้าวปกติแต่ไม่ยอมพูดจาอะไรกับใครเลย บรรยากาศบนโต๊ะอาหารจึงค่อนข้างอึดอัด

เสียงรถยนต์จอดเทียบหน้าบ้าน สาวใช้เข้ามารายงาน ไม่นานนักแขกเดินเข้ามา

อาชาไชยลมอะไรหอบมาล่ะนี่” ธานุภาพเอ่ยทักทันทีที่เห็นเพื่อนของตนเอง

พอดียัยดาเค้าอยากมาปรึกษาเรื่องธุรกิจกับธานต์นะสิ  ฉันเลยต้องมาเป็นเพื่อน

งั้นเหรอเรากำลังจะทานข้าวกันอยู่พอดี ทานด้วยกันไหม? ธานุภาพชวน

ก็ดีเหมือนกัน นี่ก็ซื้ออาหารมาหลายอย่าง บอกให้คนใช้ไปจัดใส่จานเลยแล้วกัน อาชาไชยยื่นถุงอาหารให้สาวใช้ แล้วนั่งลงข้างศศิรญา

จีรดาเช่นกัน หล่อนถือวิสาสะนั่งข้างธานต์เมธา ธานุภาพมองพ่อลูกคู่นี้เขารู้ดีว่าสองคนต้องการอะไรและมันคงไม่ดีแน่หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ สอางค์จัดการตักข้าวให้จนครบ แล้วเดินเลี่ยงออกไปเพื่อให้เจ้านายสนทนากัน

จีรดายิ้มหวานให้กับเขาทันที คุณธานต์คะ พอดีวันนี้ดามีเรื่องอยากปรึกษานิดหน่อยน่ะค่ะ ขอโทษด้วยนะคะที่ดาไม่ได้บอกกล่าวไว้ก่อน...

ไม่เป็นไรหรอกครับ คุณดามีอะไรปรึกษาผมได้เสมอนะครับผมยินดี

ขอบคุณมากนะคะ คุณธานต์ใจดีจังใครได้เป็นแฟนคงโชคดี

หนูดา เจ้าธานต์คงไม่มีแฟนแล้วหละเพราะตอนนี้เจ้าธานต์กำลังจะแต่งงานกับหนูญาธานุภาพขัดขึ้นมาทันที

อ๋อค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ ดาลืมไป เพราะดาไม่เคยเห็นข่าวตามหน้าหนังสือเลยน่ะค่ะ ว่าคุณธานต์มีแฟนที่จะแต่งงานด้วย

ธานุภาพชะงักหันไปยิ้มให้กับบุตรสาวเพื่อน ร้ายซะจริงผู้หญิงที่มาชอบลูกชายเขาแต่ละคน แบบนี้คนอย่างศศิรญาจะเอาอะไรไปสู้รบปรบมือได้

พอดีอาอยากจะเซอร์ไพรส์น่ะ ไม่นานหรอกหนูดา หนูจะได้เห็นข่าวดีของลูกชายอาตามหน้าหนังสือแล้วล่ะ

บุตรสาวรัฐมนตรีชะงักครู่หนึ่งแล้วฉีกยิ้มหวานเช่นเดิม ไม่ว่ายังไงเขาสองคนก็ยังไมได้แต่งงานกัน หล่อนยังมีหวังไม่มีทางยอมแพ้ง่ายๆ หรอก

แล้วหนูญาล่ะ ทำงานหรือยัง?อาชาไชยเอ่ยถามหญิงสาวบ้าง

ธานต์เมธาเหลือบมองรัฐมนตรีเฒ่าที่กำลังทำท่าทางราวกับจ้องจะตะครุบเหยื่อ ชายหนุ่มยิ้มเหยียดเมื่อเห็นสายตาของอาชาไชยกำลังจ้องมองไปยังร่างบางที่เมินหน้าหนี เขาไม่อยากจะเชื่อว่าผู้ชายรุ่นราวคราวพ่อจะตัณหากลับคิดจะเคี้ยวหญ้าอ่อนแบบนี้

ทำแล้วค่ะ ญาทำงานอยู่ที่บริษัทคุณท่านค่ะ

ทำแล้วเหรอ แล้วทำหน้าที่อะไรละหนูญาอาชาไชยถามเสียงพร่าพลางจ้องมองหญิงสาวไม่วางตา

ตอนนี้กำลังฝึกงานเป็นเลขาอยู่ค่ะ

แหม... อาก็นึกว่าหนูญายังไม่ได้ทำงาน ไม่อย่างนั้นอาจะชวนไปทำงานกับอาสักหน่อย อากำลังอยากได้เลขาอยู่พอดีเลย

โอ้ย! นายอย่าไปชวนสะใภ้ฉันเลย ตอนนี้ฉันให้หนูญาฝึกงานเป็นเลขาเจ้าธานต์อยู่ ธานุภาพตัดบท

เสียงพูดคุยบทโต๊ะอาหารดูจะสงบลง เพราะทุกคนต่างทานอาหารตรงหน้าของตนเองไม่นานนักมื้อค่ำคืนนี้ก็จบไป ธานต์เมธาแยกมาคุยกับจีรดาที่ส่วนหลังบ้าน ส่วนหญิงสาวนั่งคุยกับอาชาไชยพร้อมกับธานุภาพ สักพักสองพ่อลูกก็ขอตัวกลับบ้านไป

 

ร่างบางยืนง้างมือหลายครั้งอยู่หน้าห้องของเขา เพราะต้องการสมบัติชิ้นสุดท้ายที่ยายทิ้งไว้ให้เลยบากหน้ามา แม้จะรู้ชะตากรรมอาจโดนเขาดูถูก เหยียดหยามอีกก็ได้

ก๊อก ก๊อก

ในที่สุดตัดสินใจเคาะลงไป ริมฝีปากเม้มสนิทความกังวลเกาะกุม สูดหายใจเข้าปอดปรับสีหน้าตนเองเพื่อเตรียมรับมือกับเขา

เสียงเคาะประตูยามวิกาล ทำให้ธานต์เมธาที่กว่าจะข่มตาหลับได้รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา ร่างสูงค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียงเดินไปเปิดประตู เมื่อมองเห็นผู้มาเยือน คิ้วหนาจึงเลิ่กขึ้นด้วยความแปลกใจ

เธอมาทำอะไร ชายหนุ่มถามเสียงห้วน

ฉันต้องการสร้อยคอของฉันคืน

เธอกล้าดียังไงมาขอสร้อยเธอคืน ทั้งๆ ที่เธอทำให้ฉันกับพ่อต้องทะเลาะกัน ไม่มีหัวสมองหรือไง!” เขาเข่นเขี้ยว ดูสีหน้าศัตรูไม่รู้ร้อนหนาว ยังกล้ามาขอของตัวเองคืน ทั้งที่เป็นเหตุทำให้เขากับพ่อปะทะคารมกันเสมอ หล่อนไม่มีจิตสำนึกหรือไง บางทีหล่อน อาจกำลังสะใจอยู่ลึกๆ ก็เป็นได้

“แต่นั้นมันสร้อยของฉัน แล้วอีกอย่าง คุณเองก็ทำร้ายฉันเหมือนกัน!” หญิงสาวเถียง เขาต่างหากที่ทำให้หล่อนต้องพบเจอกับสถานการณ์เลวร้ายมากมาย การทะเลาะกับคุณท่านมันไม่ได้เกี่ยวกับหล่อนอีกด้วย เขาแค่หาข้ออ้างเท่านั้น

เพราะอย่างนั้นเธอเลยมายืนต่อปากต่อคำฉันแบบนี่สินะ เก่งแล้วสิเห็นว่าพ่อฉันให้ท้ายใช่ไหม!”

“ไม่เก่งหรอกค่ะ แต่สิ่งที่คุณทำกับฉัน ฉันคิดว่าคงไม่ต้องให้เกียรติคุณต่อไปอีกแล้ว!”

งั้นสร้อยของเธออย่าหวังว่าจะได้มัน!” มาขอของตัวเองคืน แต่กลับต่อล้อต่อเถียงไม่เลิกรา งั้นก็ไม่ต้องเอาไป

มือจับลูกบิดคิดปิดประตู หญิงสาวชะงักรีบดันประตูไว้เพื่อไม่ให้เขาปิด

คุณธานต์! ฉันแค่ต้องการสร้อยคืนแค่นั้น เรื่องที่คุณทำอะไรไว้กับฉัน ฉันสัญญาว่าจะไม่บอกคุณท่าน เราสองคนเลิกแล้วต่อกันเถอะนะคะ” หล่อนพยายามต่อรอง

ธานต์เมธาปล่อยมือจากลูกบิดประตู ส่งผลให้ร่างบางที่กำลังดันประตูอยู่เซถลาเข้ามาชนกับเขาอย่างจัง ร่างสูงชะงักรั้งเอวบางไว้ด้วยความตกใจ

“โอ้ย!” หล่อนร้องขณะที่ตนเองกำลังล้มทับเขาอยู่

“ลุกออกไปซะ!

ร่างบางดันกายลุกขึ้น รีบรักษาระยะห่างไว้ด้วยความกังวล ธานต์เมธาเสยผมขึ้นมองแววตาขุ่น

“เธอกล้าเอาพ่อฉันมาขู่เหรอศศิรญา!” ไม่สบอารมณ์เลยจริงๆ กับนิสัยของศศิรญา เดี๋ยวนี้เก่งใหญ่ เอาพ่อมาขู่เขา

“ฉันไม่ได้ขู่ ฉันแค่พยายามหาทางพูดคุยกับคุณดีๆ เท่านั้น”

“เธอนึกว่าฉันกลัวพ่อหรือไง ถ้าหากฉันกลัว ฉันคงไม่กล้าแตะต้องเธอหรอก!

ความอดทนสิ้นสุดลง หล่อนกล้ามากที่มาหาเขาแล้วยังออกปากเอาพ่อมาขู่ เห็นทีคงต้องจัดการขั้นเด็ดขาด! ร่างสูงจ้ำพรวดถึงหัวเตียงหยิบสร้อยของหญิงสาวออกมา

นั้นคุณจะทำอะไร!”หญิงสาวถามเมื่อเห็นเขาถือสร้อยไว้ในมือ ท่าทางไม่น่าไว้ใจ

“รักมันมากนักใช่ไหม ไอ้สร้อยกระจอกเส้นนี้ สำคัญมากนักใช่ไหม!

“เอาคืนมานะ!” หล่อนร้องแล้วกระโจนเพื่อแย่ง

เขารีบหลบไม่ยอมให้หญิงสาวได้จับสร้อยง่ายๆ  แล้วยิ้มเยาะออกมา ยกสร้อยชูให้หล่อนดู ศศิรญาน้ำตาคลอพยายามไขว่คว้าสร้อยคืน

“เธอหาเรื่องเองนะศศิรญา” แสยะยิ้มมุมปาก

จับสร้อยของศัตรูไว้แน่น ขบกรามเป็นสันนูนแล้วกระชากสร้อยขาดออกจากกันเป็นสองท่อน หญิงสาวอ้าปางค้างด้วยความตกใจ

ไม่!” หญิงสาวร้อง

เธอมันรนหาที่เอง ศศิรญา! เหวี่ยงสร้อยลงไปที่พื้น เอาไปสิมันสำคัญมากไม่ใช่เหรอ!”

ศศิรญาวิ่งเข้าไปกอบสร้อยคอของยายไว้ในมือ มือบางสั่นเทาสร้อยที่ยายให้ไว้ขาดแล้ว หล่อนสะอื้นออกมาไม่หยุด ทำไมชายคนนี้ถึงได้ใจคอร้ายกาจนัก ดวงตาเรียวสวยช้อนมองทั้งน้ำตา

ฉันไปทำอะไรให้คุณนักหนา คุณถึงได้ทำกับฉันแบบนี้ คุณมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย ดีแต่รังแกผู้หญิง คุณคงไม่เคยเห็นความสำคัญของใคร คิดแต่อยากทำลายอยากเอาชนะเท่านั้น ใจของคุณมันดำจนเกินเยียวยาแล้ว!” หญิงสาวตัดพ้อเสียงสั่น หล่อนเกลียดเขาจนเข้ากระดูกดำ

ชายหนุ่มขบกรามแน่น เดินเข้าไปหาร่างบางกระชากเรียวแขนเต็มแรง

โอ้ย!”หญิงสาวร้องเมื่อเขาใช้แรงบีบลงที่ท่อนแขน

ปากดีอีกแล้วนะ ยังไม่เข็ดใช่ไหมที่ฉันทำกับเธอแค่นี้มันยังน้อยไป ฉันจะทำให้ยิ่งกว่านี้อีกคอยดู!

หล่อนเชิดหน้าท้าทาย ฆ่าฉันให้ตายเลยสิคุณธานต์เมธาจะได้สมใจคุณ!”

กล้าท้าฉันเหรอศศิรญา!”

ใช่! อยากทำอะไรฉันก็เชิญ สักวันหนึ่งคุณจะต้องเสียใจแบบฉันบ้าง!

ฉันไม่มีวันเสียใจที่ทำกับเธอแบบนี้ศศิรญา ผู้หญิงอย่างเธอไม่มีค่าให้ฉันเสียใจ!

คุณจะต้องทนทุกข์ทรมานเหมือนฉันคุณธานต์เมธา!

ฉันไม่มีวันได้รับสิ่งนั้นหรอกศศิรญา เพราะความทุกข์ของฉันมันหายไปหมดหลังจากที่ได้ระบายกับเธอ!”

คุณมันไม่ใช้ลูกผู้ชายคุณธานต์เมธา!” น้ำตากำลังรินไหล มันห้ามไม่อยู่ ต่อให้อยากเข้มแข็งมากเท่าไหร่ก็ตาม

งั้นเหรอ! เธอว่าฉันไม่ใช่ลูกผู้ชายอย่างนั้นเหรอ สงสัยฉันคงต้องแสดงให้เธอดูแล้วว่าฉันมันใช่ลูกผู้ชายหรือเปล่า!” ร่างบางถูกเหวี่ยงลงไปบนเตียงทันที

คุณจะทำอะไร!ศศิรญาร้องออกมาด้วยความตกใจ รีบกระถดหนีด้วยความกลัว

ผู้หญิงกับผู้ชายเขาทำอะไรกัน ฉันก็จะทำแบบนั้น!” สีหน้าท่าทางเขาดูน่ากลัว ท่าทีคุกคามทำให้หล่อนยิ่งหวาดหวั่น

ไม่นะ! ออกไปให้พ้น!” คนกลัวร้องตะเกียกตะกายหนีบนเตียง

ธานต์เมธาคว้าข้อเท้าแล้วกระชากกลับมา ปลายนิ้วเรียวจิกฟูกหนาเพื่อไม่ให้ร่างกายถูกรั้งไปหาโดยง่าย เพียงเขาออกแรงแขนอีกนิดร่างบางครูดไปหาร่างสูงทันที

ร่างงามถูกพลิกให้หันมาเผชิญหน้า ใบหน้าหวานซีดเผือดลงด้วยความกลัว มือบางพลางผลักไสเขาให้ออกห่าง ธานต์เมธาใช้ร่างกายของเทาบทับลงไปบนเรือนร่าง ศศิรญาดิ้นรน

“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ! ไอ้คนสารเลว!” หล่อนกรีดร้องด่าทอเขา

ชายหนุ่มมองดูคนใต้ร่างกระตุกยิ้มออกมา มือหนารวบข้อมือบางไว้ มองใบหน้าอีกฝ่ายนที่กำลังซีดลงด้วยความสะใจ

 แทนที่เธอจะทำตัวให้ฉันปราณีบ้าง แต่ตอนนี้มันคงไม่มีแล้วสำหรับเธอ เธอมันโชคร้ายเองที่เลือกจะจับคนอย่างฉัน!”

ศศิรญาไม่ทันได้โต้ตอบอะไรต่อเมื่อเขาก้มหน้าลงมาบดขยี้ริมฝีปากอย่างไม่ทันตั้งตัว

“อื้อ!

ร่างบางดิ้นรนเพื่อเอาตัวรอด แต่เรี่ยวแรงนั้นน้อยกว่า จากริมฝีปากเลื่อนลงสู่ลำคอระหงส์ แม้จะผลักไสแต่ไม่ยอมส่งเสียงเพื่อขอร้องให้ปล่อย ถ้าวันนี้จะต้องเสียสิ่งสำคัญในชีวิตไป หล่อนจะไม่มีวันให้อภัยผู้ชายคนนี้ไปจนชั่วชีวิต

เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มหยุดการกระทำ ร่างบอบบางเย้ายวนกลิ่นหอมอ่อนๆ จากกายสาวทำให้เลือดในกายฉีดพล่าน

แควก!

“ไม่!” ร้องออกมายกมือปกปิด

ชุดนอนถูกกระชากออกมาจากเรือนร่าง ศศิรญาปล่อยโฮสะอื้นแทบขาดใจ ร่างบางนอนนิ่งอ่อนระโหยโรยแรง หล่อนไม่สามารถต้านทานแรงเขาได้เลย

สุดท้ายเธอก็ยอมนอนทอดกายให้ฉันฟรีๆ สินะ!”เขาเยาะ

ดวงตาเรียบมองเขาผ่านม่านน้ำตา หล่อนไม่มีวันจะให้อภัยกับสิ่งที่เขาทำเด็ดขาด

เสียงเอะอะในทำให้ธานุภาพลืมตาขึ้น รีบออกมาจากห้องนอนเพื่อไปหาต้นเสียง เจ้าของห้องไม่รู้เรื่องราวเพราะมั่วหลงเรือนร่างอันงดงามเบื้องหน้า หารู้ไม่ว่าตนไม่ได้ล็อกห้อง

แอด...

ธานุภาพเปิดประตูห้องของบุตรชายออกชะงัก ภาพตรงหน้าทำเอาชายชราพูดไม่ออก

เจ้าธานต์! ธานุภาพตะโกนชื่อบุตรชาย

ชายหนุ่มหันไปตามเสียงเรียก ชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าใคร เขารีบผละจากร่างงามแล้วปั้นหน้าเรียบนิ่ง

แกทำบ้าอะไร!” เสียงทรงอำนาจของผู้เป็นเจ้าของบ้านถาม

ร่างสูงเชิดหน้าขึ้นยิ้มท้าทายบิดา เขาไม่มีวันยอมรับความจริงว่าหาเรื่องหล่อนเด็ดขาด!

ผมไม่ได้ทำอะไรนี่ครับพ่อ” ปลายเสียงสูง แล้วยิ้มเยาะอีกคนในห้องซึ่งกำลังยกมือปาดน้ำตา

แล้วที่ฉันเห็นมันคืออะไรกันเจ้าธานต์ แกบ้าไปแล้วหรือไง!

พ่อจะมาโวยวายทำไม! ในเมื่อยังไงผมกับผู้หญิงคนนี้ก็ต้องแต่งงานกันอยู่ดี เรื่องแบบนี้ยังไงก็ต้องเกิด!” ชายหนุ่มย้อนบิดาเสียงกร้าว

นี่แกพูดออกมาได้ยังไง แกยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า!” เขาไม่อยากเชื่อว่าลูกชายจะเป็นไปได้ถึงเพียงนี้

ทำไมผมต้องแคร์ ในเมื่อผู้หญิงคนนี้ไม่ได้มีค่าอะไรกับผม ถ้าพ่ออยากได้ผู้หญิงคนนี้มาอยู่ในบ้านเรานักละก็ ทำไมพ่อไม่แต่งเองล่ะ!”

ศศิรญาสะอื้นรีบคว้าผ้าห่มพันกายเอาไว้ คำพูดของเขาช่างโหดร้ายนัก หากคุณท่านไม่เข้ามาหล่อนไม่อยากนึกว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

ทำไมแกถึงได้ทำตัวแบบนี้!

เพราะผมเกลียดผู้หญิงที่พ่อต้องการจับมาใส่พานให้ผมยังไงล่ะ พ่อจะมาโทษผมไม่ได้!”

ฉันไม่คิดว่าแกจะเอานิสัยเสียๆ แบบนี้มาใช้เลย แกอิจฉาหนูญาหรือไง!”

ผมไม่ได้อิจฉาผมเกลียดต่างหาก เกลียดได้ยินไหมพ่อ!เขาตะโกนลั่นออกมา

แล้วแกคิดว่าหนูญาเขารักแกหรือไง!”

ร่างสูงชะงักขบกรามแน่น ก็ไม่ได้หวังให้แม่นี่มารักสักหน่อย เพราะเขาเองก็ไม่มีวันที่จะรักผู้หญิงเห็นแก่ได้แบบนี้เหมือนกัน!

แกทำให้ฉันผิดหวังมากนะเจ้าธานต์ หนูญาไม่ได้มีนิสัยเหมือนผู้หญิงที่แกควงหรอกนะ แกดูไม่ออกหรือไง!

ใช่! ไม่เหมือน ศศิรญาไม่เหมือนผู้หญิงที่ผมคบด้วย เพราะเธอเป็นยิ่งกว่านั้นเสียอีก ไม่อย่างนั้นผู้หญิงคนนี้จะกล้าเข้ามาในห้องผมเหรอพ่อ” ดูสิพ่อจะว่าอย่างไร หลักฐานมันเห็นกันอยู่ หล่อนเข้ามาหาเขาถึงห้องเอง

ความเสียใจบวกกับความกลัวทำให้หล่อนไม่กล้าพูดอะไร หันมองคนใจร้ายด้วยความสมเพช ตั้งแต่เกิดมาหล่อนยังไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนใจอำมหิตเช่นเขาเลย นึกปลงกับตัวเอง หล่อนจะโทษใครได้ในเมื่อเดินเข้ามาในห้องเขาเอง

หนูญาตามพ่อมา ส่วนแกเจ้าธานต์หากทำเรื่องบัดสีในบ้านอีกล่ะก็ไสหัวแกออกไปซะ!”

ชายหนุ่มเสยผมสีหน้าหงุดหงิด พ่อ! เลิกพูดกับผมแบบนี้สักที!”

ธานุภาพไม่ได้สนใจในสิ่งที่ลูกชายพูดไล่หลังมา เข็นรถนำหน้าออกไป แล้วหยุดในห้องส่วนตัว ธานุภาพหันหน้ามาหาหญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเช่นเคย

หนูญา..

ค่ะ หญิงสาวขานรับคุกเข่าลงข้างรถเข็นของธานุภาพ

จริงอย่างที่เจ้าธานต์ มันพูดรึเปล่า

หญิงสาวมองหน้าชายที่ตนเองนับถือเปรียบเสมือนบิดา พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ หล่อนเจ็บปวดเหลือเกินไม่เคยคิดเลยว่าหลังจากเสียยายไปหล่อนจะต้องมาทนกับเหตุการณ์เลวร้ายเพราะผู้ชายเพียงคนเดียวตลอดมา

หนูไม่ได้ทำอย่างนั้นค่ะ!”ยืนยันหนักแน่น

แล้วบอกเหตุผลได้ไหมว่าทำไม หนูถึงได้เข้าไปที่ห้องพี่เขา”

เพราะ...หญิงสาวลังเล

เพราะอะไรหรือ?”

ญาอยากได้สร้อยคืนค่ะ คุณธานต์เก็บสร้อยที่ยายให้ญาไว้ ญาเลยไปหาคุณธานต์ที่ห้องค่ะ

ธานุภาพถอนหายใจออกมา เขาไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเลย ไม่เคยรู้เลยว่าบุตรชายจะร้ายกาจมากถึงเพียงนี้

หนูญา

ค่ะ

ขอโทษที่ทำให้หนูต้องลำบาก พ่อไม่เคยรู้ว่าเจ้าธานต์มันคิดร้ายกับหนูถึงขนาดนี้ เห็นทีพ่อคงจะให้หนูอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว

ศศิรญาหลุบตามองพื้นซ่อนความรู้สึกเสียใจไว้ภายใน หล่อนรู้อยู่แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้ ดีเหมือนกันหล่อนจะได้ไม่ต้องมาทนกับผู้ชายป่าเถื่อนอีก

ไม่ต้องคิดมากนะลูก พ่อจะจัดการที่อยู่ใหม่ให้เอง

แล้วคุณท่านจะให้ญาไปอยู่ที่ไหนเหรอคะ? หล่อนถามแล้วเงยหน้าขึ้นมอง

พ่อจะส่งหนูไปเรียนที่ต่างประเทศ สักสามปีน่าจะจบปริญญากลับมา ก่อนไปพ่อจะให้หนูเป็นลูกบุญธรรมเพื่อนพ่อ เขายินดีที่จะรับหนู เพื่อนพ่อไม่มีลูก ขอให้หนูญาอดทนและตั้งใจเรียนกลับมาจะได้มีหน้ามีตาในสังคม ทันเล่ห์เลี่ยมของคนอื่นที่คิดไม่ดีต่อเรานะลูก”

หล่อนมองหน้าธานุภาพน้ำตาคลอ รู้สึกซาบซึ้งใจที่เขาดูแลและเอ็นดูหล่อนมากขนาดนี้

ขอบคุณคุณท่านมากนะค่ะ ที่กรุณาญามาตลอด... ยกมือไหว้กราบบนตักชายชรา

ไม่เป็นไรหรอกลูก พรุ่งนี้เดี๋ยวพ่อจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย หนูญาเตรียมเก็บกระเป๋าได้เลยนะ แล้วเรื่องที่เราคุยกันเก็บเป็นความลับนะ”

ค่ะ คุณท่าน

จะมีใครบ้างที่จะเข้าใจสิ่งที่เขาคิด ศศิรญาคือผู้หญิงคนเดียวที่ทำให้เขาสามารถทดแทนบุญคุณและเป็นลูกสะใภ้ที่ดีของเขาเวลาสามปีจะทำให้หญิงสาวโตขึ้นและคนอย่างศศิรญาคงสามารถปราบธานต์เมธาได้เป็นแน่ แต่ทุกอย่างจะต้องเป็นขั้นเป็นตอนในเมื่อลูกชายเขาพูดยากนักต้องเจอไม้เด็ดเช่นนี้

แล้วแกจะรู้เจ้าธานต์ ว่าผู้หญิงที่ฉันใส่พานมาให้แกนั้นดีแค่ไหน!”ธานุภาพคิดในใจ

 

ธานุภาพสั่งให้ลูกน้องคนสนิทมาส่งหญิงสาวที่สนามบิน หล่อนถอนหายใจออกมากวาดตามองไปรอบๆ คงต้องจากเมืองไทยไปสักพัก ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องมาทนให้เขาย่ำยี

คุณญาครับ ร่างบางหันตามเสียง

ค่ะ

นี่ครับตั๋วเครื่องบินและเครดิตการ์ดใช้สำหรับซื้อของส่วนตัวนะครับ คุณธานุภาพสั่งให้ผมมอบให้คุณ จะมีเงินเข้าในบัญชีคุณทุกเดือน คุณไม่ต้องห่วง ส่วนเรื่องที่พักทางโน้นหลังจากถึงแล้วจะมีคนมารับคุณครับ

ขอบคุณมากนะคะศศิรญายิ้ม

งั้นผมขอตัวนะครับ ดูแลตัวเองด้วยครับ

ลูกน้องคนสนิทเดินจากไปแล้ว หญิงสาวนั่งรอเครื่องอยู่ตรงช่องพักผู้โดยสาร ดวงตาเรียวเหม่อมองหัวสมองครุ่นคิด หล่อนคงต้องจากเมืองไทยไปสักพัก แต่เมื่อกลับมาหล่อนสัญญากับตัวเองจะเข้มแข็งให้มากกว่าเดิม

 

จักรไกรเดินทางออกมาจากสถานีตำรวจเพราะเพื่อนของเขาอันเชิญออกมาด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกับจะตายให้ได้ ชายหนุ่มขับรถมาถึงหน้าบ้าน  นายตำรวจหนุ่มลงจากรถขมวดคิ้วหน้าด้วยความแปลกใจเมื่อเขาเห็นหนุ่มน้อยรูปร่างบอบบางยืนชะเง้อและทำท่าเกาะรั้วราวกับจะปีนเข้าไปข้างใน ตำรวจอย่างเขามีหรือที่จะไม่รู้ว่าหมอนี่คิดจะทำอะไร

หนอย! ยังเด็กอยู่แท้ๆ ริอาจเป็นโจร ปกปิดใบหน้าด้วยการใส่หมวกเสียอีกอย่างนี้ต้องเจอดีจักรไกรคำรามในใจ จอดรถเข้าข้างทาง

เขาค่อยๆเดินย่อง ตำรวจอย่างจักรไกรถูกฝึกมาอย่างดีให้รับกับสถานการณ์เช่นนี้ ตีนแมวกระจอกมีหรือจะทำอะไรได้ ชายหนุ่มเข้ารวบตัวหนุ่มน้อยจากด้านหลังด้วยความตกใจทำให้ร่างที่ถูกรัดแน่นดิ้นรนด้วยความกลัว

คุณเป็นใคร! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!”

แล้วนายล่ะเป็นใคร ทำไมเที่ยวมาด้อมๆ มองๆ หน้าบ้านคนอื่นเขาแบบนี้!”

ฉันมาหาเพื่อน!

เหอะ! นี่ยิ่งไม่น่าเชื่อใหญ่ เท่าที่ฉันดู คนอย่างนายไม่น่าที่จะมีเพื่อนอยู่ที่นี่ จักรไกรส่งเสียงเยาะ

ปล่อยฉันนะ ไอบ้า! ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย!”

ร่างบางดิ้นรนขัดขืนอย่างเต็มกำลัง แต่มีหรือที่นายตำรวจอย่างจักรไกรจะปล่อย แต่หมอนี่แรงน้อยชะมัดอีกอย่างทำไมเนื้อตัวถึงได้นุ่มนิ่มอย่างกับผู้หญิง จักรไกรคิดได้แค่นั้นก็ต้องตกใจเมื่อร่างที่เขากอดรัด กำลังจะดิ้นหนีออกไปได้ ชายหนุ่มจึงใช้ท่อนแขนรัดหน้าอก จนร่างในอ้อมแขนสะดุ้งโหย่งด้วยความตกใจ

เฮ้ย! มีหน้าอกนี่หว่า ผู้หญิงสิเนี่ย!!”จักรไกรคิดในใจแต่ก็ยังไม่ปล่อยร่างบางตรงหน้ากลับนึกสนุกที่ได้แกล้ง

ปล่อยนะ! ไอบ้า! ไอทุเรศ! นายมันทุเรศ!” กัลญณัฐยิ่งดิ้นรนมากขึ้นเมื่อรู้สึกถึงท่อนแขนที่กอดรัดอยู่ตรงหน้าอกของตนเอง

จักรไกรหัวเราะหึๆ ปล่อยให้ร่างบางในอ้อมกอดแผลงฤทธิ์ไปจนเจ้าตัวเหนื่อยหอบและหยุดดิ้นรน แต่เขาก็ยังไม่ปล่อยหล่อนอยู่ดี

ปล่อยฉันสิ!เขายังคงเฉยปล่อยฉันสิ ไอ้คนฉวยโอกาส!”กัลญณัฐแหวอย่างเหลืออด

ก็ได้จักรไกรปล่อยร่างบางยกมือสองข้างขึ้นเพื่อแสดงถึงความบริสุทธิ์ใจ

กัลญณัฐถอดหมวกออกและดึงยางรัดผมเพื่อเก็บผมที่ตอนนี้กำลังยุ่งเยิงและรวบมันไว้ให้เรียบร้อยเช่นเดิม จักรไกรมองการกระทำนั้นด้วยความสนใจ ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้จัดว่าเป็นคนสวยแต่ก็ไม่ขี้เหร่ หล่อนน่ารัก... มากซะด้วย จักรไกรลอบยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ กัลญณัฐจ้องมองใบหน้าของนายตำรวจหนุ่มแล้วกระแทกส้นเท้าเพื่อเดินหนี

นี่เธอจะไปไหน?”

กลับหอ!”ตอบเสียงห้วน

แล้วมาทำอะไรที่นี่ ทำแบบนี้มันเหมือนขโมยรู้ไหม?”

มาหาเพื่อน!

เธอมีเพื่อนที่นี่ด้วยเหรอ

ฉันมีก็แล้วกัน คุณไม่ต้องมายุ่งกับฉันหรอก!” หล่อนย้อน

ผมสงสัยกลัวว่าคุณจะมาขโมยของ แถวนี้ยิ่งมีข่าวเรื่องโจรขึ้นบ้านบ่อยๆ อยู่ซะด้วยสิ!” จักรไกรบอกดวงคมคมยังคงมองอีกฝ่ายไม่วางตา

คุณพูดบ้าอะไร! ฉันไม่ใช่คนร้ายนะ!”กัลญณัฐบอกออกมาด้วยความตกใจ

แต่ฉันไม่เชื่อ เธอมีหลักฐานอะไรมาพิสูจน์!”เสียงเข้มถามกลับ

แล้วคุณล่ะมีหลักฐานอะไรมาพิสูจน์ว่าฉันเป็นขโมย!”

กล้องไง! ที่บ้านหลังนี้เขามีกล้องวงจรปิดติดอยู่หน้าบ้าน แค่เธอจับรั้วบ้านก็ส่อแววว่าจะเป็นขโมยแล้ว!”

บ้าหรือไง! ฉันไม่ได้เป็นขโมยนะ!”กัลญณัฐเริ่มใจคอไม่ดี

ไม่มีใครเขาเชื่อเธอหรอก!”

คุณเป็นตำรวจหรือไงถึงมาตัดสินฉันแบบนี้ ไม่รู้ล่ะฉันจะกลับ!” หล่อนตัดบทหันหลังหมายจะเดินหนี

เดี๋ยวก่อนผมเป็นตำรวจ!” จักรไกรบอกพร้อมชูบัตรประจำตัวให้หล่อนดู

ร่างบางชะงักริมฝีปากบางเม้มสนิท มือบางชื้นไปด้วยเหงื่อ หล่อนยังไม่ได้ทำอะไรเลย...ไม่ได้เป็นขโมยสักหน่อยทำไมจะต้องมาวุ่นวายกับหล่อนด้วยนะ หรือเขากำลังเข้าใจว่าหล่อนเป็นขโมย

ทำไงดี ซวยแล้วไอกัลเอ้ย!”หญิงสาวคิดในใจ

คือว่า ฉะฉันไม่ได้มาขโมยอะไรนะฉันสาบานหญิงสาวพูดพร้อมกับยกมือสาบาน

ฉันไม่เชื่อ!”

กัลญณัฐหน้าซีดเผือดลง หล่อนจะทำยังไงดี ไม่อยากโดนตำรวจจับเลย แล้วใครจะมาประกันตัวหล่อนกันล่ะเนี่ย!

งั้นเอาแบบนี้แล้วกัน กัลญณัฐเงยหน้าขึ้นมองชายตรงหน้า ฉันขอที่อยู่กับเบอร์โทรศัพท์ของเธอไว้กับฉัน ฉันจะคอยจับตาดูเธอและคอยดูความประพฤติว่าส่อแววเป็นขโมยหรือเปล่า!” กัลญณัฐยิ้มออกมาอย่างดีใจยอมจดเบอร์ของตนเองพร้อมที่อยู่ให้กับจักรไกรและขอตัวกลับไปที่หอพักของตัวเอง

จักรไกรดีดกระดาษโน้ตในมือไปมา ลอบยิ้มออกมาอย่างมีเลสนัย

ของหมูๆเขาพึมพำออกมาแล้วเดินเข้าไปในบ้านเพื่อพบเพื่อน

จักรไกรเดินเข้ามาภายในตัวบ้านพบว่าเพื่อนของตนเองกำลังนั่งดื่มเหล้าราวกับว่ามีเรื่องอะไรกลุ้มใจหนักหนา

เฮ้ย!ไอธานต์เป็นไรวะนั่งกินเหล้าคนเดียวจักรไกรถามทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เพื่อน

เซ็งว่ะ!ธานต์เมธาตอบพร้อมกับกระดกเหล้าเข้าปากต่อ

เป็นไรของแกวะไอธานต์ เล่นโทรตามฉันทำเสียงอย่างกับจะเป็นจะตาย ไอ้เราก็อุตส่าห์เป็นห่วง ที่ไหนได้มานั่งกระดกเหล้ากินเนี่ยนะ!”

ก็มันกลุ้มนี่หว่า!”

แล้วแกกลุ้มเรื่องอะไรเล่า

พ่อบังคับให้ฉันแต่งงานว่ะ

แล้วยังไง ก็ไม่เห็นแกจะได้แต่งเลยนี่ จักรไกรย้อน

ก็นั่นแหละที่ทำให้ฉันกลุ้มอยู่นี่

ทำไมต้องกลุ้ม ในเมื่อแกไม่ต้องแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น!”นายตำรวจหนุ่มเริ่มงงกับเพื่อนตนเอง

“ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมฉันต้องเป็นแบบนี้ ผู้หญิงที่ต้องแต่งงานกับฉันเธอหายไป ฉันไม่รู้ว่าเธอหายไปไหน ไอ้จักร ฉันกลัวว่าแม่นี่จะมีแผนมาจัดการกับฉันนะสิ!

“แกแน่ใจเหรอไอ้ธานต์ ว่าผู้หญิงคนนั้นเขาต้องการจะแต่งงานกับแกอย่างที่แกเคยบ่นให้ฉันฟังน่ะ” จักรไกรรู้สึกค้านมาตลอด เพื่อนโทรมาเล่าให้ฟังบ่อย แต่จากลักษณะหากเขาเป็นผู้หญิงที่ดีคงไม่คิดเอาไอ้หมอนี่ทำพันธ์หรอก

แน่ใจสิ! ไม่อย่างนั้นแม่นั้นจะยืนยันกับฉันหนักแน่นว่าจะไม่ยอมไปไหน จะอยู่ที่นี่กับฉันอย่างนั้นเหรอ!”

เอ้า! ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ ที่ผู้หญิงคนนั้นจะหายไปแกไม่ชอบหรือไงว่ะ!”

ธานต์เมธาครุ่นคิดพลางกระดกเหล้าเข้าปากอีกครั้ง ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเป็นอะไร แค่เพียงไม่ได้เห็นหน้าผู้หญิงที่ปากบอกว่าเกลียดแสนเกลียดก็รู้สึกโหว่งๆ จนต้องหาเพื่อนปลอบใจ อยู่ดีๆ หล่อนก็หายไปโดยที่ไม่มีใครรู้ว่าไปไหน เขาแทบอยากจะกระโจนไปถามบิดาแต่ศักดิ์ศรีมันค้ำคอ นี่สิเหตุผลสำคัญ

หายไปมันก็ดีหรอก แต่ฉันกลัวว่าวันดีคืนดีแม่นั้นจะโผล่มานะสิ

แกคิดมากไปหรือเปล่าไอ้ธานต์ บางทีเขาอาจจะไปจากแกแล้วจริงๆ ก็ได้

“ฉันไม่เชื่อหรอกว่าคนอย่างแม่นั้นจะหายไปจากฉันจริงๆ คอยดูเถอะผู้หญิงคนนั้นต้องกลับมาแน่”

งั้นก็รอดูกันไปก็แล้วกันไอ้ธานต์ ฉันไปทำงานก่อนล่ะ

อืม ไปเหอะ

แต่ก็ดีเหมือนกันที่แกชวนฉันให้มาหา เพราะอย่างน้อยฉันก็ยังได้เจออะไรดีๆ เขาระบายยิ้มออกมา เมื่อนึกถึงร่างนุ่มนิ่มที่พบหน้ารั้วบ้านก่อนหน้า

 

กัลญณัฐกลับมายังหอพักหลังจากที่ไปหาเพื่อนสาวของตนเองและดันเจอเรื่องเลวร้ายเสียได้ หญิงสาวออกไปหาเพื่อนเพราะเหตุผลที่อยู่ดีๆ เพื่อนรักก็โทรมาบอกว่ากำลังจะไปเรียนต่างประเทศ กัลญณัฐได้แต่งุนงงจึงรีบนั่งรถแท๊กซี่มาหาเพื่อนสาวแต่บ้านที่เพื่อนอยู่นั้นทำให้หล่อนไม่แน่ใจเลยว่าจะใช่บ้านหลังนี้จริงๆ หรือเปล่า เพราะมันใหญ่โตและเป็นย่านที่คนมีเงินอยู่

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!”กัลญณัฐคิดในใจอย่างหงุดหงิดเมื่อนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตัวเองก่อนหน้านี้เมื่อหญิงสาวลองมาคิดทบทวนดูความสงสัยก็ยิ่งบังเกิดมากขึ้น

เฮ้อ!”กัลญณัฐถอนหายใจช่างมันเถอะหญิงสาวคิดอย่างปลงตกเดินเข้าห้องน้ำไปเสียงของโทรศัพท์ดังขึ้น

ยังไม่ทันได้เข้าห้องน้ำเลยต้องรีบออกมา มือหยิบยกขึ้นมาหลุบตามองหน้าจอเห็นเบอร์ไม่คุ้นโทรมา หล่อนยืนงงพักใหญ่ก่อนตัดใจกดรับ

ฮัลโหลค่ะ

เธออยู่ไหน!”

คุณเป็นใคร?เสียงที่กรอกตามสายทำให้คนรับเริ่มงง

ฉันเองไง!”

ฉันไหนล่ะ!”

ก็ฉันไงตำรวจที่เธอเจอหน้าบ้านไงจำไม่ได้เหรอ!”จักรไกรเริ่มหงุดหงิด

อ๋อ!”

เธออยู่ที่ไหนละ?

อยู่หอค่ะ

ออกมาพบฉันหน่อย ฉันอยู่หน้าหอเธอ!”

อะไรนะ!กัลญณัฐร้องด้วยความตกใจ

ทำไมต้องตกใจด้วย ฉันทำตามหน้าที่ที่ต้องมาตรวจสอบผู้ต้องสงสัยอย่างเธอไง!

คุณจะบ้าหรือไง! นี่มันดึกแล้วฉันกำลังจะนอนแล้วด้วย

ลงมาให้ฉันเห็นหน้าก่อนเธอค่อยไปนอนชายหนุ่มบอกก่อนจะยิ้มออกมา

ฉันไม่ลง!กัลญณัฐตอบกลับไปอย่างหัวเสีย

หล่อนจะลงไปได้อย่างไรเล่าก็ในเมื่อใส่ชุดนอนแบบนี้แถมลายหมีพูซะด้วยน่าเกลียดตาย

ถ้าเธอไม่ลงมาฉันจะเข้าไปหาเธอถึงห้อง ฉันเป็นตำรวจยังไงก็มีข้ออ้างเข้าไปหาเธอได้อยู่แล้ว ถ้าเธอไม่กลัวว่าคนที่นี่เขาจะสงสัยว่าเธอทำความผิดอะไรก็ไม่ต้องลงมา!”จักรไกรข่มขู่

 “ก็ได้ๆกัลญณัฐรับปากด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยเต็มใจ “มาอะไรเอาป่านนี้ตั้งนมตั้งนานไม่รู้จักมา ไม่รู้หรือไงว่ามันดึกแล้ว โรคจิตหรือไงเป็นตำรวจแล้วคอยมารังแกประชาชนแบบนี้คอยดูฉันเหลืออดเมื่อไหร่ล่ะก็จะฟ้องกรมตำรวจให้ดู!”หญิงสาวเข่นเขียวและบ่นพึมพำก่อนจะเดินลงมาจากหอพัก

จักรไกรมองร่างบางในชุดนอนน่ารัก ที่กำลังเดินมาหาเขาที่ยืนอยู่แล้วลอบยิ้มออกมา หล่อนหน้างอใส่เขาที่บังอาจมาขำชุดนอน

ฉันมาแล้ว เห็นแล้วใช่ไหมงั้นขอตัวนะ!”กัลญณัฐบอกรีบหันหลังกลับ

เดี๋ยวก่อน!

หญิงสาวชะงักหันกลับมาหาเขาอีกครั้งพลางถอนหายใจออกมา ตำรวจบ้านี่จะเอายังไงกันแน่นะ! หล่อนเริ่มจะหงุดหงิดแล้ว สั่งได้สั่งดีนักคอยดูเถอะจะฟ้องให้หมดทั้งโรงพักเลย!

อะไรอีกล่ะ!”

ฉันยังไม่ได้อณุญาตให้ไปสักหน่อย!”เขาบอกเสียงเข้ม

เอ๊ะ!กัลญณัฐส่งเสียงออกมาพร้อมกับเอามือเท้าเอวก็คุณบอกว่าต้องการเห็นฉัน ฉันก็เสนอหน้ามาให้คุณเห็นแล้วเนี่ยจะเอาอะไรอีกฮะ!”หญิงสาวเริ่มขึ้นเสียงบ้าง

นี่คุณ ทำไมต้องเสียงดังด้วย

แล้วคุณมากวนโมโหฉันทำไมล่ะ!”หล่อนเริ่มไม่พอใจแล้ว ตำรวจคนนี้จะกวนกันเกินไป

ผมทำตามหน้าที่

หน้าที่บ้าบออะไร มารบกวนคืนอื่นเค้าตอนดึกแบบนี้!”หญิงสาวชักฉุน

งั้นถ้าไม่เชื่อคุณไปโรงพักกับผมเลยแล้วกันจะได้สิ้นเรื่องสิ้นราวไป!”จักรไกรบอกพร้อมกับใช้มือจับท่อนแขนของหญิงสาวให้เดินตาม

กัลญณัฐหน้าซีดด้วยความตกใจหญิงสาวสะบัดแขนตัวเอง เดินถอยหลังออกมาให้ห่างจากเขา

จะบ้าหรือไง! ฉันไม่ไปหรอก

อ้าว! ทำไมล่ะในเมื่อคุณไม่เชื่อผมก็จะพาคุณไปโรงพักคุณจะได้เชื่อไง

ฉันเชื่อแล้วไม่ต้องพาฉันไป แล้วคุณจะให้ฉันทำอะไรบางเล่า

จักรไกรยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย แผนของเขาสำเร็จไปทีล่ะขั้นต่อไปก็คงจะต้องทำความคุ้นเคยกันให้มากขึ้น

วันนี้ผมจะกลับไปก่อน พรุ่งนี้คุณว่างไหม?”จักรไกรถามเสียงเข้ม

ว่างค่ะ พรุ่งนี้ฉันไม่มีเรียน!”

งั้นพรุ่งนี้ผมจะมารับตอนสิบเอ็ดโมง เข้าใจไหม!

เข้าใจค่ะกัลญณัฐพยักหน้ารับคำ

ห้ามสายถ้าไม่มาตามนัดเธอเจอดีแน่!จักรไกรข่มขู่แล้วสาวเท้าเดินขึ้นรถของตัวเองไป

กัลญณัฐครุ่นคิดสักพักหันหลังเดินกลับเข้าไปในหอ อะไรของเขานะ! นายตำรวจคนนี้ทำไมเขาช่างแปลกนักหล่อนไม่เข้าใจทำไมเขาจะต้องบังคับหล่อนมากมายด้วย

 

ธานต์เมธาเดินวนเวียนอยู่ภายในบ้านด้วยความสงสัย เขาไม่เจอศศิรญามาเป็นอาทิตย์แล้วหล่อนหายไปไหนกันแน่ รวมถึงบิดาเขาด้วยที่เอาแต่หลบหน้าและไม่ยอมพูดคุยกับเขาเหมือนก่อน

มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นว่ะเนี่ย!”ธานต์เมธาคิดในใจอย่างหงุดหงิด

ชายหนุ่มมองไปเห็นบิดากำลังเข็นรถผ่านไป เขารีบเดินตรงเข้าไปหาบิดาทันทีอย่างไรเสียวันนี้เขาจะต้องรู้ให้ได้ว่าบิดากับแม่นั่นกำลังมีแผนการจะทำอะไรอีก

พ่อครับ!”เสียงเข้มเรียกบิดาไว้

มีอะไร

“แม่สะใภ้คนโปรดของพ่อหายไปไหนซะละครับ ผมไม่เห็นหน้ามาหลายวันแล้ว

แล้วแกจะสนใจไปทำไมเจ้าธานต์ ในเมื่อแกต้องการให้มันเป็นแบบนี้ใม่ใช่เหรอ?ธานุภาพตอกกลับชายหนุ่ม

ชายหนุ่มชะงักแสร้งทำเป็นไม่สนใจคำพูดตอกกลับของบิดา พร้อมกับพยายามจะสอบถามเรื่องของศศิรญาที่ตนเองต้องการรู้กับบิดาต่อไป

ผมแค่อยากรู้ไว้ เพื่อว่าสะใภ้คนโปรดจะไปวางแผนหาเรื่องมาวุ่นวายกับผมอีกนะสิพ่อ!”

งั้นหรือ? แต่จากที่ฉันดูไอ้คนที่คอยวางแผนทำอะไรไม่ดีอยู่เรื่อยน่าจะเป็นแกมากกว่านะเจ้าธานต์

พ่อ!ธานต์เมธาร้องออกมา

แกฟังไว้เลยนะเจ้าธานต์หนูญาเขาไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว เค้าไปแล้วแกคงจะพอใจแล้วใช่ไหมมีอะไรที่แกอยากจะรู้อีกไหม!

เหอะ! ไปแล้วไปลับหรือเปล่าครับพ่อหวังว่าคงไม่กลับมาอีกนะน้ำเสียงเยาะเย้ยบอกออกมา

แน่นอนเจ้าธานต์ หนูญาคนเดิมเขาจะไม่กลับมาอีกแล้ว!”ธานุภาพยิ้มอย่างมีเลศนัยให้ลูกชายพลางเข็นรถของตนเองออกไป

ธานต์เมธาได้แต่ทำสีหน้างุนงงไม่เข้าใจในคำพูดของบิดาตนเอง ศศิรญาคนเดิมจะไม่กลับมาอีกแล้วงั้นหรือ?”ธานต์เมธาได้แต่คิดอย่างสงสัยจึงเดินเลี่ยงเข้าห้องตนเอง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha