ทัณฑ์ปรารถนา

โดย: Vanalak29



ตอนที่ 15 : เส้นทางใหม่


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันจนเป็นห่อเลือด มือบางถือแก้วไวน์ไว้ในมือผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงบวกกับน้ำตาที่ไหลออกมาอาบแก้ม นภาลักษณ์นั่งนิ่ง เหม่อลอย หล่อนอยากกรีดร้อง ทำไมชีวิตถึงได้ทุเรศสิ้นดี ตั้งท้องกับใครก็ไม่รู้! จะหาพ่อที่ไหนกันในเมื่อวันนั้นหล่อนเมามายจนแทบไม่รู้สติ ตื่นมาก็พบว่าตนเองอยู่บนเตียงมีผู้ชายรายล้อมเต็มไปหมด น่าสมเพช! หล่อนจะทำยังไงกับชีวิตที่กำลังจะเกิดมาดี

หล่อนต้องเอาก้อนเลือดนี้ออกไปซะ ก่อนที่มันจะออกมาประจานให้อับอายซะก่อน แก้วไวน์ในมือถูกเหวี่ยงทิ้งจนแตก มือบางกำแน่นทุบลงไปที่หน้าท้องตนเอง นภาลักษณ์กัดฟัน หลั่งน้ำตาออกมาไม่หยุด

กิจธรกดกริ่งหน้าห้องของน้องสาวแต่ไม่มีใครขานรับ คิ้วขมวดมุ่นลงมือกดอีกหลายครั้งแต่ก็ยังไม่มีใครออกมาเปิดสักที ชายหนุ่มจัดการโทรเข้าหาน้องสาวทันที นภาลักษณ์ชะงักหันไปมองที่โทรศัพท์ ตัดสินใจกดรับแล้วสะอื้น

“นภาทำอะไรอยู่พี่มาถึงหน้าห้องแล้ว มาเปิดหน่อย!”กิจธรส่งเสียงบอกน้องสาว

“พี่กิจ นภา...ไม่อยากอยู่แล้วพี่!

“เกิดอะไรขึ้น แล้วนี่เราอยู่ที่ไหนนภา!”ใจของชายหนุ่มเริ่มไม่เป็นสุข

“นภาอยู่ที่ห้อง พี่กิจ นภาไม่อยากอยู่อีกต่อไปแล้วนภาอับอายเหลือเกิน... ฮือๆๆๆ”นภาลักษณ์สะอื้นไม่หยุด

“อย่ามาพูดบ้าๆ นะนภา เปิดประตูให้พี่ก่อนเราจะได้คุยกัน”

นภาลักษณ์ตัดสายทิ้ง ยิ้มเยาะตนเอง หล่อนไม่มีวันยอมให้มารหัวขนนี้ออกมาเด็ดขาด มือบางจัดการทำร้ายตนเองต่อไป กิจธรหันรีหันขวาง รีบลงไปตาม รปภ.ทันที เขากลัวน้องสาวจะเป็นอะไรไปเสียก่อน ไม่นานห้องถูกเปิดชายหนุ่มรีบวิ่งเข้าไปอ้าปากค้างเมื่อเห็นน้องสาวกำลังทำร้ายตัวเองอยู่ เขารีบรวบข้อมือทั้งสองข้างของน้องสาวไว้

“ทำบ้าอะไรนภา แกไม่รักตัวเองเลยหรือไงฮะ!”กิจธรตวาดลั่น

“พี่อย่ามายุ่ง ฉันเกลียดมันไอ้มารหัวขนนี่!

“แกพูดบ้าอะไรนภา นี่แกท้องหรือไง!

“ใช่! ฉันท้อง!!

กิจธรชะงักมองหน้าน้องสาว แล้วถอนหายใจออกมาทรุดกายนั่งลงเคียงข้าง รั้งศีรษะนภาลักษณ์มาพิงที่หัวไหล่

“แกไปหาหมอเถอะนภา ลูกแกพี่จะเลี้ยงให้ พี่เลี้ยงได้...”ชายหนุ่มบอกน้องสาวเสียงเบา

“พี่ไม่ต้องมารับผิดชอบอะไร! กลับไปอยู่บ้านใหญ่เถอะพี่...”นภาลักษณ์สะอื้น

“พี่ไม่ไป พี่ออกมาแล้วเวลานี้พี่อยู่ด้วยตัวเองได้แล้ว เราไม่จำเป็นต้องไปพึ่งพาบารมีบ้านนั้นอีก!

“พี่ทำแบบนี้มันไม่ถูกต้องนะ อยู่ที่นั้นพี่จะมีทุกอย่างอย่าออกมาเลย...”หญิงสาวพยายามเกลี่ยกล่อม

“แต่พี่ไม่เคยมีความสุขกับบ้านหลังนั้นเลยสักครั้งนภา เราสองพี่น้องแยกจากกันนานเกินไปแล้ว!

นภาลักษณ์สะอื้นออกมา ดีเหลือเกินที่หล่อนมีพี่ชายอยู่ หล่อนไม่เคยคิดว่ากิจธรจะออกมาจากบ้านหลังนั้นได้ แต่ในเวลานี้พี่ชายที่หล่อนเคยโกรธเคืองมาอยู่ข้างกายหล่อนแล้ว

“พี่กิจ นภาขอโทษนะ”

“ขอโทษทำไม พี่ต้องขอโทษนภาต่างหาก...”ชายหนุ่มบอก

“ฮือๆๆ นภาไม่อยากเอาเด็กไว้เลยจริงๆ”นภาลักษณ์ยังคงยืนยันความคิดเดิม

“เด็กคนนี้เป็นลูกใคร ธานต์เมธาใช่ไหม!

หล่อนไม่ตอบอะไรเอาแต่สะอื้น กิจธรขบกรามแน่นทำไมน้องสาวเขาถึงต้องได้รับความทุกข์เช่นนี้ด้วย ทั้งๆ ที่นภาลักษณ์ไม่ใช่คนเดียวที่ทำให้เด็กเกิดขึ้นมา ทำไมผู้ชายเฮงซวยคนนั้นถึงไม่รับผิดชอบการกระทำของตนเองเลยสักนิด ไม่มีความเป็นคนบ้างหรือไงกัน

 

ธานต์เมธารีบเดินเข้าไปหาบิดาสอบถามที่อยู่ของภรรยาตนเอง ธานุภาพมองหน้าบุตรชายแสร้งทำไม่สนใจ ชายหนุ่มร้อนรนจนอกแทบจะระเบิดออกมาแล้ว

“พ่อตอบผมหน่อย พิมพ์อยู่ที่ไหน!”ชายหนุ่มเริ่มเสียงดัง

“แกอยากเจอพิมพ์ แกก็หาทางเอาสิเจ้าธานต์...”ธานุภาพลากเสียงยาว

“พ่ออย่าแกล้งผมได้ไหม ผมคิดถึงพิมพ์จะตายแล้ว!

ธานุภาพถอนหายใจออกมา ก่อนจะลอบยิ้มเมื่อเห็นหน้าบุตรชายตนเองเวลานี้ ใจหนึ่งอยากจะแกล้งเสียให้เข็ดใจหนึ่งก็ส่งสารพิมพ์วลัญช์ยังไงเสีย สะใภ้เขาก็ต้องมาก่อน

“หนูพิมพ์อยู่ที่บ้านพักตากอากาศที่เชียงใหม่ ไปรับซะสิ...”

ร่างสูงไม่รอได้คำตอบอื่นอีกแล้ว ใจเขาแทบจะบินไปเชียงใหม่เดี๋ยวนี้เลย เขาคิดถึงหล่อนมากคิดถึงเหลือเกินเกือบสามเดือนที่ไม่ได้เจอหน้ากันเขาแทบจะนอนไม่ได้ ชายหนุ่มรีบขึ้นรถสตาร์ทออกไปทันที

 

พิมพ์วลัญช์นั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ระเบียง วันนี้อากาศดีเหลือเกินมีลมเย็นๆ พัดมาเป็นระยะบวกกับแสงแดดอ่อน หล่อนยิ้มยืนขึ้นพร้อมกับอ้าแขนสูดอากาศเข้าปอด

“คุณพิมพ์ค่ะ ทานอาหารเลยไหมค่ะ?”แม่บ้านถาม

“ค่ะ เอามาวางไว้ให้พิมพ์ตรงระเบียงเลยนะคะ”

ป้านิ่มนำอาหารร้อนๆ พร้อมเสริฟ์มาวางให้กับหญิงสาวทันที ร่างบางนั่งประจำที่ฝืนทานมันเข้าไป แม้ว่าจะรู้สึกอยากจะอาเจียนก็ตามเวลานี้อาการคลื่นไส้ของหล่อนเบาบางลงมากแล้ว ท้องของหล่อนก็เริ่มป่องขึ้นมานิดหน่อยเมื่อจับจะรู้สึกแข็งๆ แน่นๆ แต่พิมพ์วลัญช์ก็ชอบทำแบบนั้นเสมอ หล่อนมักจะลูบท้องและพูดคุยกับลูกของตนเอง ไม่นานอาหารมื้อนี้ก็จบไป ร่างบางมองไปรอบๆ เมื่อใกล้พลบค่ำจึงเข้าด้านใน

 

ร่างสูงร้อนรนเหมือนใจเขากำลังจะระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆ เขาขับรถมาหลายชั่วโมงโดยไม่ได้หยุดพัก จะให้เขาพักลงได้ยังไงทั้งๆ ที่หัวใจเขากระโดดไปถึงหล่อนเสียแล้ว ไม่รู้ว่าทำไมเส้นทางมันยาวไกลซะเหลือเกิน

“พิมพ์รอเดี๋ยวนะ ผมกำลังจะไปหาคุณแล้ว!!”ร่างสูงคิดในใจ

แสงแดดรุ่งเช้าส่องเข้ามากระทบใบหน้า หมอกสีขาวจางๆ ทั่วบริเวณยิ่งทำให้พิมพ์วลัญช์รู้สึกอิ่มเอิบกับธรรมชาติ ที่นี่สวยจนหล่อนหลงใหล แต่หากมีเขามาอยู่เคียงข้างก็คงดีไม่น้อย รถยนต์ของชายหนุ่มจอดลงร่างสูงรีบเดินเข้าไปภายในตัวบ้านแม่บ้านชะงักอ้าปากค้างแต่เขาสั่งให้หล่อนเงียบไว้ ป้านิ่มพยักหน้ารับก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปช้าๆ

ธานต์เมธายืนจ้องมองร่างบางที่ยืนอยู่ตรงระเบียงบ้าน เผลอยิ้มออกมาร่างสูงค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้แล้วหยุดยืนอยู่ด้านหลังของหญิงสาว พิมพ์วลัญช์สะอื้นออกมาเมื่อเวลานี้หล่อนกำลังคิดถึงสามีอยู่ ป่านนี้เขาคงจะมีความสุขกับผู้หญิงคนนั้นไปแล้ว แต่ไม่เป็นอะไรหล่อนยินดีที่จะเลี้ยงลูกให้ดีและไม่ต้องการให้เขามารับผิดชอบอะไร มือหนารั้งเอวบางจากด้านหลังดึงมาแนบชิดอกกว้าง

“อุ้ย!”ร้องด้วยความตกใจ

“ตกใจมากเหรอพิมพ์...”เขาถามเสียงกระซิบ

พิมพ์วลัญช์ได้แต่นิ่งงัน เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ แล้วหล่อนจะต้องทำยังไงดี... เขามาทำไมกันหล่อนกลัวเหลือเกินไม่อยากเห็นหน้าเขาให้หวั่นไหว ไม่อยากให้เขามาทำดีแล้วจากไปอยู่กับผู้หญิงคนอื่นหล่อนอุตส่าห์มาอยู่ที่นี่แล้วทำไมเขาต้องตามมาอีก

“คุณมาทำไมกัน ฉันอยากอยู่ที่นี่คนเดียวกลับไปดูแลครอบครัวของคุณซะ!”ตวาดเขาทั้งน้ำตา

“ครอบครัวผมอยู่ที่นี่ ทำไมคุณถึงได้ใจร้ายไล่ผมให้ไปที่อื่นล่ะ!

“อย่ามามั่วนะคุณธานต์เมธา แล้วก็ปล่อยฉันได้แล้ว!

“ไม่ปล่อย! คุณเป็นเมียผมทำไมผมจะกอดคุณไม่ได้ล่ะ!”ชายหนุ่มย้อน

“ตอนนี้ฉันไม่ใช่เมียคุณแล้ว อีกอย่างใบหย่าฉันส่งมันไปให้คุณเรียบร้อยแล้ว เวลานี้เราไม่ได้เป็นอะไรกันอีกแล้ว!”พิมพ์วลัญช์ปฏิเสธเสียงสั่น

เขาถอนหายใจออกมา เขาผิดเองตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาเองที่เป็นคนผิดที่ทำร้ายพิมพ์วลัญช์หลายครั้งจนไม่น่าให้อภัย แต่เขาเองก็เสียหล่อนไปไม่ได้อีกแล้วเพราะเวลานี้เขารักหล่อนจริงๆ เขาต้องการได้หล่อนมาเป็นภรรยาไม่ใช่แค่เพียงชั่วคราวแต่เป็นตลอดไป และตลอดชีวิตของเขาพร้อมจะดูแลผู้หญิงคนนี้

“พิมพ์...”เรียกชื่อหญิงสาวเสียงเบา

หล่อนไม่ตอบอะไร ทำได้แค่เพียงนิ่งและรับฟังสิ่งที่เขาจะบอกออกมาจากปากของเขาเท่านั้น

“ผม... ขอโทษ กับทุกๆ เรื่องที่ผมทำไม่ดีกับคุณไว้”

หญิงสาวนิ่งก่อนจะสะอื้นออกมา สิ่งที่เขาพูดออกมาทำให้หัวใจหล่อนรู้สึกสั่นไหวไปหมด ทั้งๆ ที่ไม่อยากจะเสียน้ำตาออกมา แต่มันกลับกลั้นไว้ไม่อยู่... แต่เวลานี้ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรออกมามันคงไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้อีกต่อไปแล้ว

ชายหนุ่มรู้สึกถึงอาการสั่นไหว กับความรู้สึกเย็นชื้นที่มือ... ร่างสูบรีบรั้งร่างบางให้หันหน้ามาหาเขาก่อนจะบรรจงเช็ดน้ำตาให้ภรรยา

“พิมพ์... คุณไม่รู้หรอกว่าเวลาที่ผมไม่มีคุณผมทรมานแค่ไหน”ธานต์เมธาบอกเสียงอ่อนโยน

“คุณจะมาพูดอะไรเวลานี้ เพราะมันไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว มันสายไปแล้วคุณธานต์เมธา!

“ไม่!มันยังไม่สายพิมพ์ ทำไมคุณถึงคิดแบบนั้นระหว่างเรามันยังเริ่มต้นใหม่ได้ คุณจะไม่ให้อภัยผมเลยเหรอ!”ถามเสียงเข้ม

“ฉันไม่เคยโกรธคุณเลย แต่คุณมีครอบครัวแล้วกลับไปหาภรรยาที่แท้จริงของคุณเถอะค่ะ เพราะยังไงพิมพ์ก็เป็นแค่เมียที่คุณไม่ต้องการตั้งแต่แรก!

ธานต์เมธาชะงัก รั้งร่างบางมากอดไว้ หญิงสาวดิ้นรนไปมาและหยุดลงเมื่อเขาไม่ยอมปล่อย ความรู้สึกอบอุ่นแบบนี้มันคืออะไรกัน หล่อนอยากให้ช่วงเวลาแบบนี้อยู่กับหล่อนนานๆ เหลือเกิน

“ระหว่างผมกับเพียงฟ้าได้จบกันไปแล้ว ฟ้าหลอกผมว่าท้องเพื่อต้องการให้คุณไปจากผมเท่านั้นพิมพ์! เมื่อผมรู้ความจริงผมถึงได้มาหาคุณที่นี่”เขาอธิบายแล้วคลายอ้อมกอดหันภรรยามาสบตา

“หมายความว่ายังไงคะ?”รู้สึกสับสนไปหมด

“หมายความว่าผมมีภรรยาคือคุณคนเดียวพิมพ์ และผมจะไม่มีวันปล่อยคุณไปอีก”เขาตอบ

พิมพ์วลัญช์สะอื้นกับแผงอกของเขา หล่อนรู้สึกเหมือนว่าตนเองกำลังปลดปล่อยความรู้สึกกดดันทั้งหมดออกมาถึงแม้ว่าหล่อนไม่อยากแย่งของของใคร แต่ในความรู้สึกลึกๆ แล้ว กลับหวังให้เขากลับมาหาในใจเฝ้าภาวนาทุกครั้งให้เขามีหัวใจที่รักหล่อนบ้าง

“คุณอภัยให้ผมได้ไหมพิมพ์?”

“ฉะ..ฉัน”หญิงสาวไม่รู้จะตอบเขาเช่นไรดี

“ผมสัญญา... ต่อไปนี้ผมจะไม่ทำให้คุณเสียใจอีกแล้วพิมพ์”

“ฉันไม่เคยโกรธคุณหรอกนะคะ เพียงแค่รู้สึกเสียใจที่คุณใจร้ายกับฉันมากเท่านั้นเอง...”พิมพ์วลัญช์บอกเขาก่อนจะสบตา

เขายิ้มออกมาโอบกอดภรรยาแน่นยิ่งขึ้น ยังไงเสียหล่อนก็ไม่มีวันเปลี่ยนเป็นผู้หญิงที่ใจร้ายได้หรอก เพราะพิมพ์วลัญช์เป็นผู้หญิงที่อ่อนโยนมาตั้งแต่ต้น

“ผม... รักคุณ คุณรู้ไหมพิมพ์”

หญิงสาวมองหน้าเขาทั้งน้ำตาหล่อนไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะพูดคำนี้ออกมา เขารักหล่อนอย่างนั้นหรือ? เรื่องที่เขาพูดนี้เป็นความจริงใช่ไหม!

“คุณ... พูดจริงเหรอคะ?”

“ทำไมครับ ไม่เชื่อเหรอผมไม่บอกรักใครพร่ำเพรื่อหรอกนะ”ธานต์เมธาแหย่

“ก็คุณ... ชอบแกล้งพิมพ์นี่ค่ะ”

“ผมรักคุณจริงๆนะพิมพ์”เขาย้ำ

มือหนาพลางเชยคางมนใบหน้าคมโน้มเข้าหา จุมพิตลงไปที่ริมฝีปากบางสีกุหลาบ หญิงสาวตอบรับเขาด้วยความเต็มใจก่อนที่เขาจะถอนริมฝีปากออกมา

“แล้วคุณล่ะพิมพ์ รักผมบ้างหรือเปล่า?”

“ฉะ...ฉัน”ร่างบางอึกอัก

“ไม่รักผมบ้างเลยเหรอครับ?”

“เปล่านะคะ พิมพ์เองก็รักคุณมากเหมือนกัน...”หญิงสาวตอบเสียงเบา

รั้งภรรยามากอดไว้แนบอก ถอนหายใจออกมาเมื่อเรื่องทุกอย่างผ่านพ้นไปเขาอยากจะสร้างครอบครัวและมีความสุขกับผู้หญิงที่เขารักจริงๆ สักที

“ผมชักอยากจะเข้าไปนอนในห้องแล้วสิ!”เขาแกล้งเย้า

“บ้าหรือไงคะ ไม่ได้หรอกค่ะ!”หญิงสาวรีบปฏิเสธ

“ทำไมละ ผมคิดถึงคุณมากนะรู้ไหม?”

“ไม่ได้นะคะ ตอนนี้ไม่ได้!

“ไม่รู้ล่ะ ผมรอไม่ไหวแล้ว!

ธานต์เมธาไม่รอช้า รีบช้อนร่างบางไว้ในอ้อมแขนพาหญิงสาวไปในห้องนอนแล้วว่าง่างไว้บนเตียงกว้างทันที เรือนกายทาบทับลงมาหญิงสาวยกมือดันแผงอกไว้ทันที

“อย่านะคะ ไม่ได้ๆ คุณธานต์ฟังพิมพ์บ้างสิค่ะ!

“ทำไมไม่ได้ล่ะครับ ผมรักคุณมากขนาดนี้แล้วทำไมคุณยังปฏิเสธผมอีก”ชายหนุ่มตัดพ้อ

“พิมพ์... ท้องอยู่ค่ะ”

ร่างสูงชะงักจ้องมอบคนใต้ร่างเวลานี้สมองเขามึนงงไปหมด เขาคิดอะไรแทบไม่ออกหล่อนท้อง! และเขากำลังจะมีลูก เขากำลังจะเป็นพ่อคนอย่างนั้นหรือ?

“ท้อง! พิมพ์ท้อง! ผมกำลังจะเป็นพ่อคนใช่ไหม!

พิมพ์วลัญช์พยักหน้าให้เขาช้าๆ ร่างสูงรีบลุกพรวดประคองภรรยาไว้ พร้อมกับเดินวนไปวนมาพลางหาเรื่องตั้งชื่อลูก สารพัดคำถามพุดออกมาจากปากเขาเต็มไปหมดหญิงสาวต้องตอบคำถามเขาตั้งนานกว่าเขาจะยอมสงบได้

“มะรืนนี้กลับกรุงเทพฯกับผมนะ ผมจะพาคุณไปฝากครรภ์...”

“ค่ะ”ร่างบางตอบรับเขา

ถึงแม้ว่าเวลานี้จะเป็นรุ่งเช้า แต่สิ่งที่เขาอยากทำมากที่สุดในหลายๆ เดือนที่ผ่านมาคือการนอนกอดผู้หญิงที่เขารักพิมพ์วลัญช์นอนนิ่งอยู่ข้างเขา มือหนารั้งเอวบางเข้ามาใกล้ใช้ท่อนแขนโอบกอดไม่นานลมหายใจของเขาก็สม่ำเสมอ ร่างบางได้แต่นอนนิ่งลอบมองใบหน้าของเขาพร้อมกับยิ้มออกมา

หล่อนตื่นนอนแต่เช้ายืนอยู่ตรงระเบียง ธานต์เมธานอนพลิกใช้มือควานหาหญิงสาวที่เขานอนกอดตลอดคืน เมื่อรับรู้ได้ว่าคนนอนเคียงข้างหายเลยชันกายลุกขึ้นแล้วสาวเท้าออกจากห้อง ดวงตาคมจ้องมองภรรยาจากด้านหลัง หล่อนดูอวบขึ้นและผิวพรรณก็ดูผุดผ่องไม่น้อย ยิ่งนานวันเขายิ่งรู้สึกตกหลุมรักมากขึ้นเสียแล้ว

“ทำไมตื่นเช้าจังเลยล่ะครับ...”ถามออกไปแล้วโอบรัดหล่อนจากด้านหลัง  คางเกยอยู่บนเรียนผมนุ่ม

“พิมพ์ชอบตื่นเช้ามาสูดอากาศที่นี่น่ะค่ะ ที่นี่อากาศดีมาก...”

“ชอบที่นี่มากเหรอพิมพ์ แต่ว่า...  ผมคงให้คุณอยู่ที่นี่นานๆ ไม่ได้หรอกนะ ที่กรุงเทพฯ ยังมีคนที่คิดถึงคุณอยู่อีกหลายคนนะ”

“ฉันรู้ค่ะ”

“ทานข้าวเช้า แล้วเตรียมตัวกลับบ้านกันนะครับที่รัก...”เขาบอกเสียงเบา

พิมพ์วลัญช์รู้สึกอบอุ่นเหลือเกินเวลานี้ หล่อนรู้สึกมีความสุข และหวังว่าความสุขแบบนี้มันคงจะไม่หายไปจากชีวิตของตนเองอีก

ร่างสูงจัดการหอบหิ้วสำภาระของภรรยาทั้งหมด แล้วรีบพาหญิงสาวกลับบ้านเขาอยากให้บิดาได้พบกับหล่อนและทำหน้าที่สามีที่ดี ยังมีอีกหลายอย่างที่เขาต้องทำเวลานี้เขายิ้มแก้มปริจนแทบจะทำอะไรไม่ถูกอยู่แล้ว

เขาเหลือบมองคนนั่งข้างๆ บ่อยครั้งขณะขับรถเข้ากรุงเทพฯ เขาเองรู้สึกเป็นห่วงหล่อนไม่น้อยเพราะระยะทางค่อนข้างไกลและหล่อนกำลังท้องยิ่งทำให้เขาเป็นกังวล

“พิมพ์คุณเป็นยังไงบ้าง?”ถามด้วยความห่วงใย

“ไม่เป็นไรค่ะ พิมพ์สบายดี”

เวลาผ่านไปกว่าหลายชั่วโมงในที่สุดชายหนุ่มก็พาภรรยามาถึงในเวลาพลบค่ำ มองไปเห็นบิดาของเขาและบรรดาสาวใช้ต่างมายืนอออยู่หน้าบ้านเต็มไปหมด รวมถึงอาชาไชยและอติพิชญ์บิดาแท้ๆและบิดาบุญธรรมของหญิงสาว และจีรดาน้องสาวต่างมารดาของหล่อนด้วย

“หนูพิมพ์เป็นยังไงบ้างไหวหรือเปล่า?”ธานุภาพสอบถามขณะที่หญิงสาวกำลังเดินเข้าไปในบ้าน

“พิมพ์ไหวค่ะ เพราะพิมพ์หลับมาตลอดทางเลยแต่ว่าคุณธานต์น่าจะง่วงมากกว่าค่ะ”

“กลับมาบ้านก็ดีแล้วลูก พ่อไม่อยากให้หนูต้องเป็นทุกข์”อาชาไชยบอก

พิมพ์วลัญช์มองดูทุกคนด้วยความรู้สึกซึ้งใจที่ทุกคนต่างให้ความรักและความเป็นห่วงกับหล่อนเสมอมา และรู้สึกขอบคุณยายที่มอบสิ่งดีๆ ให้กับหล่อน

ธานต์เมธายืนมองร่างบางที่บัดนี้กำลังหลับอย่างเป็นสุขบนเตียงกว้าง พลางนึกถึงเมื่อก่อนที่เขาพยายามทุกวิถีทางที่จะกลั่นแกล้ง ทำร้ายขัดขวางหรือแม้กระทั่งทำให้เจ็บปวด ไม่รู้เวลานั้นเขาคิดอะไร! เพราะเขาเองก็ไม่ได้รังเกียจหล่อนเลยตั้งแต่พบหน้ากันครั้งแรกเขาออกจะชอบพิมพ์วลัญช์มาก เพียงแต่ว่า... เมื่อเขารู้ความจริงว่าผู้หญิงคนนี้คือคนที่จะมาแต่งงานกับเขา เวลานั้นเขาคิดเพียงอย่างเดียวว่าไม่ต้องการให้ใครมาบังคับหรือให้ผู้หญิงคนไหนมาชุบมือเปิบทรัพย์สมบัติอันมหาศาลของตระกูล

ร่างสูงเดินไปนั่งที่เตียงกว้างยกมือลูบไล้ใบหน้าเบาๆ เขาไม่มีวันทอดทิ้งหรือทำร้ายผู้หญิงคนนี้อีกแล้ว เขามั่นใจแล้วว่าเวลานี้หัวใจของเขามอบให้กับผู้หญิงตรงหน้าคนนี้เพียงคนเดียวเท่านั้นและไม่สามารถมอบให้ใครได้อีก

ธานต์เมธาเอนกายลงบนเตียงกว้างรั้งร่างภรรยามากอดไว้แนบกาย คืนนี้เขาคงนอนฝันดีไม่น้อยเพราะเวลานี้หัวใจของเขากำลังเต้นระรัวไปด้วยความสุข ครอบครัวที่เขาแทบไม่เคยคิดบัดนี้กำลังจะกลายเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์พร้อมสำหรับเขาคงไม่มีอะไรดีไปกว่านี้อีกแล้ว

ร่างบางขยับกายลุกขึ้นในตอนเช้าตรู่ มือหนารั้งหญิงสาวไว้ผงกศีรษะมองดูภรรยา พิมพ์วลัญช์ยิ้มบางๆ ให้เขา

“จะไปไหนครับ?”ร่างสูงถาม

“จะไปอาบน้ำค่ะ วันนี้พิมพ์จะไปหาหมอ”

“จริงด้วยสิ!

ชายหนุ่มลุกพรวดรีบวิ่งเข้าห้องน้ำก่อนภรรยา พิมพ์วลัญช์มองแล้วยิ้มขำๆ ออกมากับท่าทางของเขา

 

กิจธรจ้องมองหญิงสาวหน้าตาสะสวยกับผู้ชายที่ทำให้หัวใจเขากระตุกวูบด้วยความรู้สึกพลุ่งพล่าน ธานต์เมธาผู้ชายที่ทำให้น้องสาวของเขาต้องเป็นแบบนั้น มือเปิดดูผลการตรวจแล้วแสร้งยิ้มออกมาให้กับทั้งคู่

ไม่รู้ว่าตอนไหนเหมือนกันที่ความคิดของเขาผุดขึ้นมา แต่เขาไม่มีวันยอมให้ผู้ชายที่ทำลายน้องสาวมีหน้ามีความสุขกับผู้หญิงคนใหม่เด็ดขาด! ธานต์เมธาต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่ทำ!

“มีอะไรผิดปกติหรือเปล่าคะคุณหมอ?”ถามเสียงเครียดเมื่อเห็นใบหน้าแพทย์เจ้าของไข้

“ไม่มีหรอกครับ ลูกของคุณพิมพ์วลัญช์แข็งแรงดีครับ”หมอหนุ่มบอกก่อนจะยิ้มออกมา

ธานต์เมธาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก กิจธรจ้องหน้าหญิงสาวนิ่งผู้หญิงคนนี้หน้าตาท่าทางดูเรียบร้อย คำพูดคำจาก็ดูอ่อนหวานทำไมถึงได้ตกลงปลงใจกับผู้ชายอย่างธานต์เมธาได้กันนะ

“งั้นดิฉันกลับได้หรือยังคะคุณหมอ?”

“ได้เลยครับ เดี๋ยวผมจะจัดยาบำรุงให้ยังไงคุณพิมพ์วลัญช์ควรจะพักผ่อนมากๆ นะครับ เดี๋ยวหมอจะนัดหมอตรวจอีกนะครับ”

“ค่ะ”

ร่างบางเดินออกมาจากห้องตรวจ กิจธรขบกรามแน่นเขาจะทำยังไงดีหากเขาลงมือคนที่จะต้องเจ็บปวดก็คือผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาที่ถูกต้องของธานต์เมธา แต่นภาลักษณ์น้องสาวของเขาเล่าจะทำยังไงหากเขาปล่อยธานต์เมธาไป ชายหนุ่มสั่นศีรษะไล่ความคิดสับสนออกไปเขาคงยอมไมได้ยังไงเสียเลือดย่อมข้นกว่าน้ำ

 

นภาลักษณ์นั่งอยู่ปลายเตียง หล่อนทำผิดอีกแล้ว... หล่อนจะไม่มีวันยอมให้พี่ชายต้องเข้ามาพัวพันหรือมาทำหน้าที่พี่ที่แสนดีอีกต่อไป พี่ชายของหล่อนดีเกินกว่าจะมีน้องสาวเลวๆ เช่นหล่อน อนาคตของพี่ชายของหล่อนจะต้องไม่ถูกใครดูถูกว่ามีน้องเลวๆ เช่นหล่อนอีกแล้ว

มือที่บัดนี้กำลังถือแก้วน้ำสีอำพันกำแน่น ก่อนจะเหวี่ยงจนแก้วแตกกระจายบนพื้นหญิงสาวน้ำตาไหลรินออกมา หล่อนเลวเกินกว่าจะให้พี่ชายเข้ามารับผิดชอบดูแล นภาลักษณ์หยิบเศษแก้วขึ้นมากรีดมันลงไปที่ข้อมือทันที หล่อนเหลือพี่ชายเพียงคนเดียวเท่านั้น! กิจธรเสียสละเพื่อหล่อนมามากเกินไปแล้วและเวลานี้หล่อนจะตอบแทนเขาด้วยสิ่งนี้

กิจธรเปิดประตูรีบวางข้าวของที่ซื้อมาให้น้องสาวของตนเอง หมอหนุ่มรีบเดินเข้าไปในห้องเพื่อตามหาแต่ต้องอ้าปากค้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นน้องสาวกำลังนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ร่างสูงแทบทรุดลงกับพื้นรีบตั้งสติ ใบหน้าของเขาซีดเผือดเมื่อเห็นน้องสาวกำลังนอนจมกองเลือดชายหนุ่มรีบห้ามเลือดช้อนร่างอุ้มไว้พร้อมกับวิ่งออกมานอกห้องร้องขอให้คนช่วย

มือหนากุมมือบางของน้องสาวหลั่งน้ำตาออกมาไม่หยุด เพราะมันใช่ไหม! เพราะผู้ชายไร้หัวใจคนนั้นที่ไม่ยอมรับลูกในท้องของน้องสาวของเขาใช่ไหม แล้วยังมีหน้าพาผู้หญิงใหม่มาตรวจการตั้งครรภ์เสียอีกน้องสาวเขาเจ็บปวดจนถึงกับต้องฆ่าตัวตายทำไมหมอนั้น! ถึงทำได้ลงคอกัน!

“หมอมิ้นต์น้องสาวผมเป็นยังไงบ้างครับ?”หมอหนุ่มถามเสียงสั่น

“ไม่เป็นไรมากหรอกค่ะ ตอนนี้คงต้องพักผ่อนที่โรงพยาบาลสักสองสามวันไม่ต้องห่วงนะคะมิ้นต์จะดูแลน้องสาวคุณหมอให้เป็นอย่างดีค่ะ”

“ขอบคุณมากนะครับ”

ร่างบางยืนงงเมื่อโทรศัพท์ของตนเองมีเบอร์แปลกโทรเข้ามาหา ดวงตาเรียวหลุบมองหน้าจอกดรับปลายสายยิ่งทำให้พิมพ์วลัญช์หรือสึกงงหนักเข้าไปอีก

“ไม่ทราบว่าคุณเป็นใครคะ?”ถามด้วยความสงสัย

“คุณพิมพ์วลัญช์ใช่ไหมครับ ผมกิจธรหมอที่คุณพิมพ์ฝากครรภ์ครับพอดีผมมีเรื่องจะต้องบอกให้คุณทราบเกี่ยวกับเรื่องปัญหาของเด็กในครรภ์ของคุณครับ!”หมอหนุ่มบอกเสียงเข้ม

พิมพ์วลัญช์ชะงักมือบางสั่นระริก อะไรกัน! เกิดอะไรขึ้น! ก็ไหนบอกว่าลูกของหล่อนไม่ผิดปกติไม่มีปัญหาอะไรยังไงล่ะแล้วนี่มันอะไรกัน!

“ไหน! คุณหมอบอกว่าลูกของพิมพ์ไม่เป็นอะไรยังไงล่ะคะ บอกว่าเค้าแข็งแรงดียังไงล่ะคะ!

“ผมยังไม่มั่นใจหรอกนะครับ ยังไงคุณพิมพ์มาตรวจที่โรงพยาบาลอีกครั้งในวันพรุ่งนี้ดีกว่านะครับ”

“ได้ค่ะ ฉันจะไป คุณหมอช่วยฉันด้วยนะคะ!”พิมพ์วลัญช์รีบตอบรับเสียงสั่น

กิจธรวางสายลงพลางถอนหายใจออกมา สิ่งที่เขาทำมันผิดและมันอาจทำให้ใครหลายคนจะต้องเจ็บปวดแต่น้องสาวเขาล่ะจำเป็นจะต้องได้รับผลแบบนี้อย่างนั้นหรือ? เขาจะทำให้ผู้ชายอย่างธานต์เมธาคลานมาหาและคุกเข่าขอโทษน้องสาวของเขาและยอมรับลูกในท้องไม่ว่าทางไหนก็ตาม

พิมพ์วลัญช์น้ำตาซึม หล่อนหวังว่าลูกในท้องจะไม่เป็นอะไรหล่อนไม่กล้าแม้แต่จะบอกเขาหล่อนกลัวเกินกว่าจะทำเช่นนั้น ถ้าลูกเกิดเป็นอะไรขึ้นมาหล่อนจะทำยังไงดี! เขาจะว่าอะไรหรือเปล่า? เขาคงผิดหวังกับหล่อนมากใช่ไหมร่างบางเดินวนไปวนมาในห้องจนกระทั่งเขากลับมา พิมพ์วลัญช์แทบไม่รู้ตัวเลยว่าเขากลับมาเมื่อไหร่มารู้สึกตัวอีกทีก็ต่อเมื่อเอวบางถูกโอบรัดจากเขา

“อุ้ย!”ร้องออกมาด้วยความตกใจ

“เป็นอะไรไปพิมพ์ ทำไมคุณถึงได้เดินวนไปวนมาแบบนี้เครียดเรื่องอะไรหรือเปล่า?”สอบถามก่อนจะรั้งร่างบางให้หันมาเผชิญหน้า

“ไม่ค่ะ พิมพ์ไม่ได้เป็นอะไร!”หญิงสาวตอบรัว

ธานต์เมธาได้แต่มองภรรยาด้วยความแปลกใจหล่อนมีท่าทีแปลก แถมเวลานี้ยังไม่ยอมสบตากับเขาอีกด้วยเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า? หรือมีเรื่องอะไรที่หล่อนปิดบังอยู่

“มีเรื่องอะไรปิดบังผมอยู่หรือเปล่าพิมพ์?”ถามเสียงเครียด

“ไม่ค่ะ! ไม่มี!” รีบปฏิเสธเสียงสั่น

แม้จะรู้สึกว่าหล่อนมีเรื่องปิดบังอยู่ แต่เขาเองก็ไม่อยากจะบังคับอะไรมากนัก เขากลัวว่าหล่อนจะคิดมากเข้าไปอีก

“ไม่มีก็ไม่เป็นไร ผมไม่บังคับถามคุณแล้วล่ะพิมพ์!

พิมพ์วลัญช์ถอนหายใจด้วยความโล่งอก หล่อนยังบอกเขาไม่ได้จริงๆ หล่อนรู้สึกกลัวไปหมดเสียทุกอย่างรอให้ผลการตรวจออกมาหากมีอะไรเกิดขึ้นหล่อนเองยินดีจะบอกเขา

ร่างบางรีบออกจากบ้านหล่อนจำต้องโกหกสามีว่าไปหาบิดา ธานต์เมธาพยักหน้าเข้าใจหญิงสาวจึงรีบชิ่งมาทันที กิจธรยืนดักรอร่างบางอยู่ด้านหน้าโรงพยาบาล พิมพ์วลัญช์ขับรถเข้ามาก่อนจะเหลือบเห็นหมอหนุ่มหล่อนรีบจอดรถเปิดหน้าต่างเพื่อพูดคุยกับหมอหนุ่มทันที

“คุณหมอค่ะ!

กิจธรแสร้งทำเป็นไม่เห็นแล้วหันไปมองหญิงสาว พร้อมกับยิ้มทักทายอย่างสุภาพร่างบางรีบเปิดประตูรถเดินลงมาหาหมอหนุ่มทันที

“ยังไม่ถึงเวลาตรวจนะครับ”

“ขอโทษนะคะคุณหมอ พอดีพิมพ์ใจร้อนมากน่ะค่ะพอจะบอกพิมพ์ได้ไหมค่ะว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูกของพิมพ์!

“ไว้รอตรวจก่อนดีกว่านะครับ พอดีผมรีบจะไปทำธุระครับ!”หมอหนุ่มบอกปัด

“พิมพ์ไปส่งได้ค่ะหมอ เรานั่งไปด้วยกันคุยกันไปได้ไหมคะ?”หญิงสาวรีบอาสา

กิจธรลังเลเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ายอมรับคำเชิญ ร่างสูงนั่งข้างหญิงสาวกระตุกยิ้มมุมปากด้วยความยินดีเมื่อทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาต้องการ

“เดี๋ยวผมจะบอกทางคุณพิมพ์นะครับ”

“ค่ะคุณหมอ”

หมอหนุ่มบอกทางให้กับหญิงสาวพลางชวนคุยเรื่องที่หล่อนกำลังกังวลจนไม่ได้เอะใจอะไรกับเส้นทางเลยสักนิด จนกระทั่งรถยนต์มากจอดหน้าบ้านหลังหนึ่งในซอยที่ปลอดผู้คนพิมพ์วลัญช์ชะงักหันไปมองกิจธร แต่เวลานั้นผ้าขนหนูสีขาวกลับถูกปิดลงบนจมูกของหญิงสาวแทน ร่างบางอ่อนแรงหลับลงไปทันที

กิจธรรีบรับร่างของหญิงสาวไว้รีบอุ้มหญิงสาวเข้าไปในบ้านพร้อมกับขังไว้ในห้องชั้นบนโดยให้สาวใบ้ที่เขาจ้างมาเป็นผู้ดูแล เวลานี้ทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาต้องการแล้วและสิ่งที่เขาต้องทำต่อไปก็คือผู้ชายที่ทำให้น้องสาวเขาเป็นแบบนี้ธานต์เมธา

หมอหนุ่มรีบกลับไปที่โรงพยาบาลก่อนจะทำสีหน้าปกติและรอเวลาให้ธานต์เมธามาพบเขาเท่านั้น เขารู้ดีว่ายังไงเสียหมอนั้นต้องมาแน่!

ธานต์เมธาเดินวนไปวนมาในบ้าน เมื่อพบว่าเกือบเที่ยงคืนแล้วภรรยาของเขายังไม่กลับมาสักทีเขาไม่รู้ว่าหล่อนไปไหนกันแน่! เพราะทุกคนในบ้านต่างก็ไม่รู้แล้วเขาจะทำยังไงดี เขาจะไปหาหล่อนได้ที่ไหนเขานึกว่าทุกอย่างจะดีขึ้นแต่ทำไมเวลานี้มันกลับแย่ลงเหมือนเดิมอีกเล่า!

“แกโทรถามหนูจีรดาหรือยังเจ้าธานต์?”ธานุภาพถามด้วยความเป็นห่วง

“ถามแล้วครับ เธอบอกว่าพิมพ์ไม่ได้ไปพบเธอครับพ่อ...”

“แล้วหนูพิมพ์ไม่ได้บอกอะไรแกเลยหรือไงเจ้าธานต์ว่าจะไปไหน!

“ไม่ครับไม่ได้บอก แต่ผมรู้สึกว่าพิมพ์แปลกนะครับตอนที่ผมพบพิมพ์เมื่อวานนี้”เขานึก

“แปลกยังไง!

“ผมเห็นพิมพ์เดินวนไปวนมาเหมือนมีเรื่องเครียดอะไรสักอย่าง ผมพยายามถามพิมพ์แล้วแต่พิมพ์ไม่ยอมบอกผมจะทำยังไงดีพ่อ ผมกลัวเหลือเกิน...”เสียงเครือบอก น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ

จักรไกรเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับแฟนสาวรีบเดินตรงไปหาเพื่อนชายของเขาทันทีที่เห็นหน้า กัลญณัฐเดินตามแฟนหนุ่มเข้ามาจ้องมองธานต์เมธานิ่งด้วยความไม่เข้าใจ

“เกิดอะไรขึ้นไอ้ธานต์ทำไมเป็นแบบนี้!

ธานต์เมธานิ่งงันน้ำตาเริ่มไหลออกมา จากที่หล่อนจะจัดการธานต์เมธาที่บังอาจทำให้เพื่อนสาวของหล่อนหายไป แต่สิ่งที่กัลญณัฐเห็นทำให้หญิงสาวรู้สึกสงสารชายหนุ่มตรงหน้าไม่น้อยเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันคืออะไร แล้วทำไมพิมพ์เพื่อนของหล่อนถึงได้หายตัวไปอีก

จักรไกรตบไหล่เพื่อนเบาๆ กดโทรศัพท์เพื่อสั่งงานลูกน้องทันที เวลานี้เขาจะให้ลูกน้องช่วยตามหาไปพลางเพราะพิมพ์วลัญช์ยังไม่ได้ถือว่าเป็นบุคคลที่หายไป

“ใจเย็นๆ ไอ้ธานต์เดี๋ยวฉันจะช่วยแกเอง!”จักรไกรบอกเพื่อนเสียงเข้ม

ธานุภาพมองบุตรชาย เมื่อไหร่เรื่องราวเลวร้ายมันจะจบไปเสียทีทำไมชีวิตของผู้หญิงอย่างพิมพ์วลัญช์ถึงไม่เคยได้สงบสุขสักที หรือว่าสิ่งที่เขาทำไปทั้งหมดมันอาจจะผิดพลาดตั้งแต่เริ่มต้นเลยก็ได้ แทนที่เด็กหญิงตัวน้อยที่น่าสงสารคนนั้นจะได้รับความสุขจากเขาแต่เขากลับทำให้เด็กคนนั้นต้องมารับทุกข์ทรมานแบบนี้ เขาจะมองหน้ายายอิ่มได้ยังไงกัน!


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha