ทหารบกที่รัก

โดย: Lalyblue



ตอนที่ 5 : ทำบุญร่วมชาติ ตักบาตรร่วมขัน 50%


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่ 5

ทำบุญร่วมชาติ ตักบาตรร่วมขัน



เอารูปเรือเอก รพีฉาย ที่พึ่งเลื่อนยศมาฝากค่ะ >\<

"อาทิวมาแล้วครับ" เด็กชายนริศพูดแล้วปรบมือรัวๆ เพราะนั่งรออาทิวเป็นชั่วโมง

"รอนานป่ะวะ" คนมาใหม่นั่งลงที่เก้าอี้แล้วถามเพื่อนๆที่นั่งรออยู่แล้ว

"นานมาก นานสุดๆ รากฉันงอกออกกิ่ง ออกใบแล้ว" เจ้าภาพงานนี้บ่นเพื่อนแบบโอเว่อมาก จนคนโดนบ่นรับมุก

"พอๆ ฉันขี้เกียจรดน้ำใส่ปุ๋ย"

"ยังดิ รอแกกับแฟนเจ้าริศ" รพีฉายตอบเพื่อน คิดๆแล้วก็อยากจะมุดดินหนี พวกเขาสามคนก็หล่อขนาดนี้ เท่ขนาดนี้ สุภาพบุรุษขนาดนี้ นิสัยดีขนาดนี้ ทำไมไม่มีแฟนก็ไม่รู้ เฮ้อ...

"ขอโทษค่ะ รอนานไหมคะ" ผู้หญิงตัวเล็กทักทายแล้วนั่งลง

"คุณหมอเป็น..." ทิวากรกำลังถามด้วยความสงสัย 'คุณหมอชอบกินเด็กหรอวะ' แต่ดันโดนเจ้าตัวแสบขัดขึ้นซะก่อน

"แขกของริศครับ" เด็กชายแย้งพูดทันที เพราะตัวเองดันบอก อาพีกับอาทิวว่าจะพาแฟนมา

"อ่อจ๊ะ" คุณหมอตอบ เธอโดนเด็กน้อยขยั้นขยอให้มาตั้งแต่ช่วงบ่าย แถมยังงอแงโรงพยาบาลแทบแตก เฮ้อ...คุณอาของน้องริศเลยออกปากชวนเธอมา

"คุณหมอนั่งข้างผมก็ได้ครับ" ทิวากรลุกขึ้นขยับเก้าอี้ข้างๆให้คนตัวเล็ก

"ขอบคุณนะคะ :)"

"อาพีครับ เอาหูมานี่หน่อยครับ" เด็กชายนริศเรียกคนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ

"ห้ะ อ่อ" รพีฉายเขยิบเข้าไป

"อาพีสลับที่กับพี่หมอได้ไหมครับ" เด็กชายถามคุณอา

"ไม่ได้หรอกริศ เสียมารยาทนั่งตรงไหนก็เหมือนกันแหละ" รพีฉายบอก

"แต่ริศอยากนั่งข้างพี่หมอนี่" เด็กชายทำท่าจะโวยวายให้ได้

"ถ้าริศไม่ฟังอาจะไม่พาไปดูเรือที่สัตหีบอีกเลยคอยดูสิ" รพีฉายรู้ทันเจ้าหลานตัวแสบจึงได้ยื่นข้อเสนอให้เด็กชาย หึๆ ก็ในบรรดาพวกเขาทั้งสามคน นริศก็คงจะชอบเขามากที่สุด แถมยังออกปากว่าอยากเป็นทหารเรือเหมือนเขาอีกด้วย

"ก็ได้ครับ" เด็กชายขยับออกจากรพีฉาย ด้วยสีหน้าบึ้งตึง ทำเอาคู่สนทนาเมื่อสักครู่ขำออกมา

"คุยอะไรกัน" เหนือเมฆถามด้วยความสงสัย

"เปล่า ไม่มีครับ" นริศตอบอาแท้ๆ แล้วยิ้มให้คุณหมอที่กำลังดูเมนูอาหารอยู่ข้างๆอาทิว

"อาทิวครับ" เด็กชายเรียก

"ครับ" คนถูกเรียกขานรับ

"พาไปห้องน้ำหน่อยสิครับ"

"ได้ครับ" คนเป็นอาถึงกับงง ความจริงพวกเขาก็พานริศมาที่นี่ตั้งหลายครั้ง แถมปกติเวลาจะเข้าห้องน้ำนริศก็จะไปเอง แต่ทำไมครั้งนี้ถึงชวนเขาไปด้วย ?

"อาทิวครับ" หลังจากเดินมาสักพักเด็กก็เรียกคนข้างๆ

"ครับ"

"อาทิวว่าพี่หมอรุ้งน่ารักไหมครับ" เด็กชายถาม

"เอิ่ม...น่ารักครับ" คนตัวสูงนึกถึงคุณหมอคนสวยที่เขาแอบมองเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอที่โรงพยาบาล มันทำให้เขานึกถึงคำพูดนึงของตัวเองขึ้นมา

'มันก็อยู่ที่พรหมลิขิต' คนตัวสูงยิ้มน้อยๆแบบไม่มีเหตุผล

"อาทิวครับ ห้ามยุ้งกับพี่หมอรุ้งนะครับ ริศหวงมาก" เด็กชายบอกแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

"ตัวแค่นี้แสบใช่เล่นนะเนี่ย" คนตัวสูงพูดแล้วขำตามหลังเด็กชายไป ที่แท้ก็เรียกมาด้วยเพราะเรื่องนี้นี่เอง

หลังจากทิวากรกับนริศกลับมาที่โต๊ะ แล้วทุกคนก็ช่วยกันจัดการกับอาหารบนโต๊ะซะเรียบ แถมยังสั่งมาไม่ยั้ง จนเจ้าภาพถึงกับร้องโอย

"อาพีครับ ริศอิ่มมากเลยครับ" เด็กชายบอกเจ้าภาพ

"กินขนาดนี้ไม่อิ่มก็คงต้องกินช้างแล้วล่ะ" รพีฉายจิกกัดเด็กชายเล็กน้อยตามความเอ็นดู -.-

"คุณหมอเอารถมาหรือเปล่าครับ" เจ้าภาพถามคุณหมอ

"ไม่ได้เอามาค่ะ ว่าจะขึ้นแท็กซี่กลับ :) " คุณหมอตอบ เพราะปกติเธอจะไม่ขับรถตอนกลางคืนเด็ดขาด เนื่องจากสายตาสั้นมาก ถึงมากที่สุด

"บ้านอยู่แถวไหนหรอครับ"

"อยู่แถวถนน c ค่ะ แต่ไม่ต้องไปส่งนะคะแค่นี้ก็ขอบคุณมากแล้วค่ะ" คุณหมอตอบคนถาม

"ดึกแล้วกลับแท็กซี่ก็อันตรายอยู่นะครับ อยู่แถวบ้านผมพอดี" ทิวากรอาสาเพราะเป็นห่วง

"อาทิวย้ายบ้านแล้วครับ" เด็กชายนริศถามอย่างสงสัย

"ย้ายแล้ว" คนถูกถามรีบตอบทันควัน เพื่อนทั้งสองที่รู้อยู่แกใจ แต่ก็ไม่อยากคัดค้านอะไร เพราะให้พวกเขาไปส่งมันก็คงดีกว่าให้คุณหมอกลับเองอยู่แล้ว

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันขึ้นแท็กซี่ดีกว่า" รายรุ้งรีบบอก

"ให้ไปส่งดีกว่าครับ จะกลับหรือยังครับ" ทิวากรบอกและถามคนข้างๆ

"เอ่อ..."

"คุณหมอให้ไอ้ทิวไปส่งเถอะครับ ขับรถดี ปลอดภัย สบายหายห่วง แถมประหยัดด้วย ดีจะตาย"รพีฉายพูดขึ้น

"ถ้างั้นก็ได้ค่ะ ขอบคุณคุณพีนะคะสำหรับอาหาร"

"ไม่เป็นไรครับ" รพีฉายรับคำขอบคุณยิ้มๆ

"งั้นฉันกลับเลยดีกว่าค่ะ ไปก่อนนะน้องริศ คุณเหนือ คุณพี" คุณหมอพูดจบแล้วคนตัวสูงก็ลุกขึ้นยืนเพราะรู้หน้าที่

#ในรถ

"คุณหมอครับคาดเข็มขัดด้วยครับ" ทิวากรบอกคนข้างๆ เพราะไม่ใครขึ้นมานั่งข้างเขาทีไร เขามักจะบังคับให้คาดเข็มขัดตลอด แหม !!! ก็ปลอดภัยไว้ก่อนนี่นา

"อ่อค่ะ"

ในรถเต็มไปด้วยความเงียบงัน คนขับก็มองแต่ทางด้วยอาการเกร็งสุดๆราวกับพึ่งเคยขับรถเป็นครั้งแรก  ส่วนคนนั่งก็มองสำรวจไปรอบรถฟอร์จูนเนอร์ เข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมคนตัวสูงถึงได้เลือกรถอย่างนี้ ในรถมีแต่ของเต็มไปหมด ทั้งเสื้อผ้า  รองเท้า และอุปกรณ์ต่างๆมากมาย

"รถมันรกใช่ไหมครับ" คนขับเมื่อรู้ว่ารถตัวเองถูกสำรวจจึงถามขึ้น

"ก็นิดนึงมั้งคะ"

"..."

ภายในรถตกอยู่ในความเงียบงันอักครั้ง...

"คุณทิวคะ หยุดก่อนค่ะ!!!" รายรุ้งตะโกนบอกคนข้างๆ เมื่อสังเกตุเห็นลักษณะคล้ายคนนอนอยู่ข้างทาง ถึงสายตาของเธอจะสั้น แต่ไฟหน้ารถทำให้พอมองเห็นอยู่บ้าง

เอี๊ยดด!!!

คนขับรีบเบรคทันที แล้วมองไปที่ข้างทาง ตามคนข้างๆ จากที่สงสัยว่าทำไมคนข้างๆถึงตะโกนให้เขาหยุดรถซะเสียงดัง ก็เข้าใจในทันที

"นั้นใช่คนหรือเปล่าคะคุณทิว" เธอไม่ค่อยแน่ใจในสายตาตัวเองเท่าไหร่นัก เพราะไม่ได้ใส่คอนแทกเลนส์

"ใช่ครับ" คนตัวสูงบอกแล้วเปิดประตูรถลงไปทันที

คนตัวเล็กเปิดตามลงมา แล้วทั้งสองก็พากันเดินไปดูร่างของหญิงสาวผมยาว ผิวขาวซีดนอนจมกองเลือด ร่างบางหายใจแผ่วจนน่าตกใจ

"เรารีบพาเขาไปโรงพยาบาลเถอะค่ะ" รายรุ้งกับทิวากรช่วยกันพยุงคนเจ็บที่ไม่ได้สติขึ้นรถ ก่อนจะขับออกไปด้วยความเร็วสูง เพราะเป็นห่วงอาการของคนเจ็บ...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha