ทหารบกที่รัก

โดย: Lalyblue



ตอนที่ 9 : เธอคนนั้น 50%


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่ 9

เธอคนนั้น...


ทิวากรขับรถเรื่อยๆไปตามถนน โดยมีเด็กชายนริศนั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับ สองอาหลานนั่งเงียบเหมือนทั้งคู่กำลังอยู่ในโลกส่วนตัวของตัวเอง  ทิวากรที่ในหัววนเวียนอยู่แต่เรื่องหน้าที่ที่พึ่งได้รับมอบหมาย แต่กลับมีหน้าคุณหมอลอยมาเสียนี่ ทำให้ชายหนุ่มสะบัดหัวแรงๆเรียกสติอย่างลืมตัว

"อาทิวปวดหัวหรอ"

"เปล่าครับ"

"แล้วอาทิวสะบัดหัวทำไมครับ" เด็กชายถามเซ้าซี้ไปตามประสา

"ไล่ยุ้งครับ" ชายหนุ่มก็แถจนสีข้างถลอก

"ครับ" เด็กชายตอบแล้วกลับไปนั่งเงียบอย่างเดิม

พอรถจอดที่ลานจอดรถของโรงพยาบาลปุ๊บนริศรีบวิ่งลงจากรถทันที เพราะเด็กชายพึ่งนึกได้ว่าวันนี้นัดฉีดยาเข็มสุดท้าย ถ้าไม่ป่วยก็จะอดมาเจอพี่หมอรุ้ง

"อาทิวรีบตามมานะครับ" เด็กชายหันมาตะโกนบอก

ทิวากรที่เคยหนักแน่นมาตลอด แต่ตอนนี้กลับหวาดกลัวอะไรสักอย่าง ชายหนุ่มคิดทบทวนอยู่หลายครั้ง เขากลัวอะไรกันแน่ คิดอยู่สักพักจึงกดโทรศัพท์โทรหาเพื่อนรัก

(ฮัลโหล) ปลายสายรับโทรศัพท์

"ว่างป่ะ"

(อือ หึ)

"เป็นไรวะไอ้พี" คนโทรอยากจะปรึกษาเรื่องของตัวเอง แต่เเห็นเพื่อนแปลกๆจึงถามขึ้นก่อน

(เบื่อๆ) ปลายสายตอบสั้นๆ

"อะไรของแกวะ ปกติไม่เห็นเป็นแบบนี้นะ อกหักหรือไง"

(ประมานนั้น) ปลายสายยอมรับ

"สมน้ำน่า อยากเยอะดีนัก"

(ตอนนี้เลิกหมดละ)

"แน่ว่าเลิกแล้ว"

(เออสิ โทรมามีไรไหมเนี่ย) ปลายสายโดนกวนประสาทก็เริ่มหงุดหงิด

"มีเรื่องจะปรึกษาว่ะ แต่เห็นแบบนี้ละไม่ดีกว่า" คนโทรพูดไปขำไป

(ก็พูดมาเหอะ แค่นี้จิ๊บๆ 55) คนอกหักหัวเราะร่าเริงเหมือนเดิม

"ก็...รู้สึกแปลกๆ ไม่เหมือนเดิม" ทิวากรพูดแล้วเงียบไป

"ไม่เหมือนเดิมยังไงวะ" ปลายสายถามอย่างงงๆ

ทิวากรเล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนฟัง ตลอดการเล่ามีแต่เสียงหัวเราะของคนเป็นเพื่อนแทนคำตอบ

(ไอ้ทิวครับ ข้าว่าเองมีความรักว่ะ) รพีฉายพูดไปก็ขำไป

"ไอ้พี ข้าไม่มีความรักซะหน่อย" ทิวากรเถียง เขาจะรักคนที่พึ่งรู้จักกันจริงๆน่ะหรอ

(เรื่องหัวใจพูดยาก คิดเอาเองแล้วกัน ไม่มีใครรู้ดีเท่าหัวใจของแก...) ปลายสายพูดขำๆแล้วตัดสายไป ปล่อยให้เพื่อนสับสนอยู่กับความคิดของตัวเอง

ทิวากรนั่งรออยู่หน้าห้องตรวจเหมือนเดิมโดยไม่คิดที่จะเข้าไป เพราะชายหนุ่มกำลังคิดเรื่องความรู้สึกของเขาที่มีให้คุณหมอในห้องนี่ต่างหาก และอีกอย่างน้องริศก็เริ่มชินกับเข็มฉีดยาแล้ว

"อาทิวครับ พี่หมอรุ้งเรียกครับ" นริศเดินออกมาเรียกชายหนุ่ม

"ครับ" ทิวากรตอบรับแล้วเดินเข้าไป

"สวัสดีครับคุณหมอ" ชายหนุ่มทักทายคนตัวเล็กที่กำลังนั่งเขียนเอกสารอยู่ที่โต๊ะ

"คุณทิวคะ รุ้งมีเรื่องผู้หญิงคนนั้นจะปรึกษาค่ะ เธออาการดีขึ้นแล้ว แต่ว่า..." รายรุ้งกำลังพูด แต่ถูกแทรกซะก่อน

"ผู้หญิงคนไหนหรอครับ" นริศถามขึ้น

"พี่หมอกับอาทิวช่วยพี่สาวคนนึงไว้ค่ะ พี่เขาไม่สบายน่ะ น้องริศไปรอรับยากับพี่พยาบาลคนสวยนะคะ พี่หมอกับอาทิวมีธุระนิดหน่อย" รายรุ้งเลี่ยงตอบ แล้วให้พยาบาลพาเด็กชายไปรอรับยา เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นกับคนไข้ที่เธอและเขาช่วยเอาไว้ เป็นเรื่องของความรุนแรงที่เด็กไม่ควรรู้  แต่เด็กชายนริศไม่ยอมง่ายๆ

"ริศรู้ไม่ได้หรอครับพี่หมอรุ้ง" นริศถามอย่างคนหัวรั้น

"ใช่ครับ มันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ ถ้าริศโต เดี๋ยวริศก็จะรู้เอง" ทิวากรก้มตอบหลานชายแล้วลูบหัวเบาๆเป็นเชิงกล่อมให้เด็กชายเชื่อฟังแต่โดยดี

"งั้นริศไม่ฟังก็ได้ครับ" เด็กชายยอมออกไปรับยาพร้อมกับพยาบาลอย่างว่าง่าย

ในห้องจึงเหลือเพียงคุณหมอที่กำลังหาอะไรบางอย่างใต้โต๊ะ กับชายหนุ่มที่นั่งลงตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

"นี่ค่ะ..." คุณหมอหยิบบัตรประชาชนใบหนึ่งขึ้นมายื่นให้ทิวากร

"ของเขาหรอครับ" ทิวากรถามแล้วรับบัตรมาดู นามสกุลของเจ้าของบัตรนั้นเขาเคยได้ยินมาบ่อยครั้ง

'ศิลดา วัฒนรักษ์'

"วัฒนรักษ์..." เขาคุ้นกับนามสกุลนี้เพราะ...

"คุณรู้จักหรอคะ" คุณหมอถามขึ้น

"เพื่อนเก่าผมใช้นามสกุลนี้ครับ" ชายหนุ่มตอบ

"ผู้หญิงคนนั้นเป็นเพื่อนคุณหรือเปล่าคะ"

"ไม่ใช่แน่นอนครับ" ชายหนุ่มตอบแล้วนิ่งไป...

"คุณทิวคะ งั้นคุณทิวลองไปพบเขาดูไหมคะ" คุณหมอชวนชายหนุ่ม

"ครับ" ชายหนุ่มตอบแล้วลุกขึ้นยืน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha