ทหารบกที่รัก

โดย: Lalyblue



ตอนที่ 10 : เธอคนนั้น 70%


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่ 10

เธอคนนั้น...


ภายในห้องพักคนไข้พิเศษมีเพียงหญิงสาวผมยาวนั่งมองออกไปนอก หน้าต่าง  เม่อมองดวงอาทิตย์ที่ค่อยๆลาลับขอบฟ้าไปที่ละน้อย

"คุณโลมาคะ หมอมาแล้วค่ะ" คุณหมอเปิดประตูเข้าไปแล้วเรียกเจ้าของห้อง

"คุณหมอ นั้นเรียกว่าอะไรคะ" คนไข้ที่นั่งมองออกไปนอกหน้าต่างหันมาถามคุณหมอ และอีกคนที่เดินเข้ามาด้วย "คุณเป็นใคร" หญิงสาวถามขึ้น

"นั้นเรียกว่าพระอาทิตย์ค่ะ ส่วนนี่เพื่อนของหมอเอง ชื่อทิวค่ะ " คุณหมอบอก

"ค่ะ"

ทิวากรเมื่อได้มองหน้าคนที่เขาช่วยชีวิตไว้วันนั้นชัดๆ ตอนแรกก็ตกใจไม่น้อยหญิงสาวตรงหน้าคล้ายกับคนๆนึงที่เขาเคยรู้จัก แต่ถ้าหากมองดีๆ ก็จะรู้ว่าไม่ใช่คนเดียวกันแน่นอน

"ผมชื่อทิวนะครับ คุณชื่อโลมาใช่ไหม" ทิวากรแนะนำตัวกับหญิงสาวแล้วยิ้ม

"เอ่อ คุณทิวคะ จริงๆแล้วเธอไม่ได้ชื่อโลมาหรอกค่ะ" รายรุ้งหันมากระซิบคนตัวสูง

"อ้าว แล้วทำไม..."

"คือเธอความจำเสื่อมค่ะ จำอะไรไม่ได้สักอย่าง เพราะสมองของเธอได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง ตอนนี้อาการก็ยังน่าเป็นห่วงค่ะ มีเลือดคลั่งอยู่ตามจุดต่างๆที่ได้รับการกระทบกระเทือน" คุณหมอพูดกับชายหนุ่มให้ได้ยินกันแค่สองคน

"คุณหมอแจ้งความหรือยังครับ" ชายหนุ่มถาม

"เรียบร้อยแล้วค่ะ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มาก เราไม่มีหลักฐานอะไรนอกจากร่องรอยกายถูกทำร้ายบนร่างกายของเธอ แล้วอีกอย่างเธอก็ไม่สามารถให้การณ์กับตำรวจได้ด้วยค่ะ" คุณหมอบอก "แต่..." รายรุ้งพูดแล้วเงียบไป ทำให้คนตั้งใจฟังขมวดคิ้วน้อยๆ

"รุ้งจะไปตามหาญาติของเขาค่ะ อย่างน้อยถ้าเขาได้อยู่กับคนที่คุ้นเคยกัน ความจำเขาอาจจะกลับมา แล้วอีกอย่างป่านนี้ญาติเขาอาจจะตามหากันให้วุ่นแล้ว" รายรุ้งบอกเล่าความคิดของเธอให้คนข้างๆฟัง แปลกนะทั้งๆที่เธอก็ไม่เคยไว้ใจใครได้มากขนาดนี้ ขนาดธาดากรที่เป็นเพื่อนสนิทยังไม่รู้เรื่องนี้ด้วยซ้ำ

"งั้นผมไปด้วยครับ" ทิวากรอาสาทันที เขาเห็นสภาพของผู้หญิงคนนั้น แล้วยิ่งเป็นห่วงคุณหมอไปกันใหญ่

"ค่ะ :) " คุณหมอยิ้ม ใจชื้นมาหน่อย คิดว่าต้องออกโรงคนเดียวซะแล้ว

"คุณหมอจะไปตามหาญาติเขาวันไหนครับ"

"พรุ่งนี้ค่ะ พอดีเป็นวันหยุด ถ้าคุณทิวไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะคะ" รายรุ้งบอก

"พรุ่งนี้ก็วันหยุดผมนะ แล้วคุณหมอจะไปตามที่ไหนครับ"

"คงไปสถานนีตำรวจค่ะ ไปสอบถามว่ามีใครมาตามหาคนหายบ้างหรือเปล่า" รายรุ้งอธิบายความคิดของเธอ

"คุณหมอครับ ผมบอกคุณหมอว่าเพื่อนเก่าผมนามสกุลนี้ใช่ไหมครับ งั้นเราไปถามที่บ้านเพื่อนผมกันไหม เผื่อเขาเป็นญาติกัน" ทิวากรเสนอความคิดบ้าง

"ถ้างั้นก็ได้ค่ะ" รายรุ้งตกลง

"งั้นพรุ่งนี้เช้าผมไปรับคุณหมอที่บ้านนะครับ" ทิวากรบอกแล้วรอคำตอบลุ้นๆ

"ค่ะ" รายรุ้งตอบ แล้วหันไปมองคนไข้ที่นั่งดูทีวีอยู่บนเตียงเงียบๆ

"คุณหมอ โลมาอยากแต่งงาน" คจู่ๆ หญิงสาวก็พูดขึ้นมา

"เอ่อ...โลมาจะแต่งกับใครคะ" รายรุ้งถาม

"แต่งกับคนนั้นไง คนในทีวีไง" คนไข้ชี้ไปที่ทีวี

"อ่อ จางกึนซอก เขาชื่อจางกึนซอกนะโลมา" รายรุ้งตอบแล้วขำ

"งั้นผมกลับก่อนนะครับ พรุ่งนี้เจอกันครับ" ทิวากรลาคุณหมอแล้วลุกขึ้นยืน เดินตรงไปเพื่อจะลาโลมาด้วย

"พี่ทิว พี่ทิว พี่ทิว โลมาจำได้" ทิวากรกับรายรุ้งตกใจที่หญิงสาวพูดขึ้น เธอจำทิวากรได้ แปลว่าเคยรู้จักกันมาก่อน

"ใช่ นี่พี่ทิว โลมารู้จักแบมใช่ไหม" ทิวากรถามหญิงสาว ถึงจะไม่อยากเอ่ยถึงอีกคนสักเท่าไหร่

"แบม แบม เป็นพี่ของโลมา" หญิงสาวตอบ

ทิวากรและรายรุ้งมองหน้ากัน ถือเป็นนิมิตรหมายที่ดี หญิงสาวที่เธอตั้งชื่อให้ว่าโลมา สามารถจำพี่ของตัวเองได้ แถมพี่ของเธอยังเป็นเพื่อนของทิวากรอีกต่างหาก

"งั้นผมกลับก่อนนะ พรุ่งนี้เจอกันครับ พี่ไปก่อนนะโลมา" ทิวากรยังเรียกชื่อ โลมา เพราะเขานึกไม่ออกเสียแล้วว่าสาวน้อยที่เขาช่วยไว้มีชื่อจริงๆว่าอะไร เพราะคนที่เขาเคยรู้จักไม่เคยบอกว่าเธอมีน้องสาว แถมเขากับผู้หญิงคนนั้นก็เลิกกันไปตั้ง 5-6 ปี ไม่แปลกที่เขาจะจำไม่ได้

"อาทิวครับ ริศรอนานมาก" เด็กชายนริศตะโกนบอกชายหนุ่มที่พึ่งออกมาจากลิฟต์

"ขอโทษครับ เดี๋ยวไปเลี้ยงขนมไถ่โทษเนอะ" ทิวากรเดินมาจูงมือเด็กชายไปขึ้นรถ นริศเองก็ยอมไปโดนง่าย

"แล้วพี่หมอรุ้งล่ะครับ" นริศไม่วายถามหาพี่หมอคนสวยของเขา

"คุณหมอคุยกับคนไข้อยู่ครับ" ทิวากรตอบ ซึ่งนริศก็ไม่เซ้าซี้อะไรอีก :)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha