ทหารบกที่รัก

โดย: Lalyblue



ตอนที่ 14 : กุ๊กกุ๊กกู๋


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่ 14

กุ๊กกุ๊กกู๋

รายรุ้งเดินเข้ามาในห้องพักของโรงแรมที่ถูกจัดตกแต่งไว้อย่างสวยงาม ห้องที่รายรุ้งอยู่ถูกตกแต่งด้วยโทนสีแดงทั่วทั้งห้อง ทั้งที่สีมันก็ดูจัดจ้านร้อนแรงสุดๆ

แต่หญิงสาวกลับไม่คิดอย่างนั้น มันดูอึมครึมน่ากลัวยังชอบกล เธออยากจะย้ายห้องพักตั้งแต่แรกเห็น แต่ก็ไม่มีห้องไหนว่างแล้วด้วย จะขอเปลี่ยนห้องกับทิวากรก็เกรง หญิงสาวทำใจอยู่สักพัก ก่อนลุกเดินไปหน้าล้าง แปรงฟันก่อนนอน

'รุ้งเอ๊ยรุ้ง แกเป็นหมอนะ รอบๆตัวแกมีแต่วิทยาศาสตร์ จงเชื่อในวิทยาศาสตร์ จงเชื่อในวิทยาศาสตร์ วิทยาศาสตร์ วิทยาศาสตร์ วิทยะ...' รายรุ้งคิดในใจแต่ก็ต้องสะดุดกึก เพราะรู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองมา -.-

'วิทยาศาสตร์โว้ย วิทยาศาสตร์ มีแต่สิ่งที่พิสูจน์ได้ ถึงจะมีพิสูจไม่ได้ก็เหอะ เอ๊ย วิทยาศาสตร์ วิทยาศาสตร์ ผีไม่จริง ไม่มีผี ไม่มีๆ' รายรุ้งท่องอยู่ในใจแล้วแปรงฝันต่อจนเสร็จ รีบวิ่งไปหยิบสร้อยพระที่ถอดวางไว้บนหัวเตียงมาสวมคอทันที

"เจ้าที่เจ้าทางเจ้าขา ลูกมาขอพัก มาขออาศัยคืนนี้แค่คืนเดียวค่ะ หากทำอะไรล่วงเกิน หรือทำให้อะไรผิดพลาดไป ได้โปรดเมตตาให้อภัยลูกด้วยเจ้าค่ะ ได้โปรดคุ้มครองลูกด้วยนะเจ้าคะ" คน้ชื่อในวิทยาศาสตร์พนมมือหลับตาอธิษฐานขอให้เจ้าที่เจ้าทางช่วยเป็นการใหญ่ รู้สึกใจคอไม่ดีสุด  ก่อนจะล้มตัวลงนอน...

ขณะหลับตาปี๋พยายามข่มจิตข่มใจจะนอนให้หลับ รายรุ้งรู้สึกได้ว่าเหมือนมีคนมานั่งตรงปลายเตียง คนที่ใจคอไม่ดีอยู่แล้วยิ่งหวั่นไปกันใหญ่ ใจหายวาบลงตาตุ่มไปทันที แต่ก็ยังพยายามข่มตานอนให้ได้

รายรุ้งนอนไม่หลับ รู้สึกได้ถึงสิ่งที่อยู่ตรงปลายเตียง หญิงสาวกลัวจนเหงื่อไหลท่วมไปหมด แต่ไม่กล้าที่จะขยับตัวไปไหน รายรุ่งผู้กล้าหาญจึงตัดสินใจหลี่ตาดู...

พระคุณเจ้า !!!

ร่างที่ปรากฏแก่สายตาของหญิงสาวนั้น เป็นภาพชายหนุ่มนั่งก้มหน้าอยู่ปลายเตียง รูปร่างสูงใหญ่ รายรุ้งเห็นดั่งนั้นแทบกรีดร้อง แต่ต้องกลั้นใจไว้ ทำเป็นไม่เห็นไปเสียจะดีกว่า หญิงสาวจึงหลับต่อลงต่อ แล้วเอื้อมมือไปหวานหาโทรศัพท์

'เจอแล้ว !!!' รายรุ้งคิดในใจ พร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดดู แต่เธอก็รู้ว่าร่างที่นั่งอยู่ปลายเตียงไม่ขยับไปไหน แถมยังดูเหมือนว่าเขาจะอยากให้เธอเห็นด้วยซ้ำ แต่คนใจแข็งและมีสติอย่างเธอ ยังทนใจทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นต่อไป

'ทน ทน ทน ไปหาคุณทิว ไปหาคุณทิวเดี๋ยวนี้ ลุกเร็ว ลุกขึ้น' รายรุ้งตะโกนในใจบอกร่างกายตัวตัวเองให้ขยับตามคำสั่ง แต่ร่างกายไม่ฟังเลยสักนิด

'ลุกขึ้นสิ ลุกขึ้น ไอ้รุ้งลุกขึ้น' รายรุ้งพยายามลุกแต่ไม่เป็นผล

'รายรุ้ง ห้ามยอมแพ้ แกต้องลุก เดียวนี้ เดียวนี้นะ' รายรุ้งตะโกนอยู่ในใจอย่างทรมาน ความรู้สึกนี้สินะ ที่เขาเรียกว่าโดนผีอำ คุณหมอที่ไม่ค่อยจะเชื่อเรื่องลี้ลับแทบจะร้องไห้เมื่อนึกถึงลักษณะอาการที่ใครเขาพูดกัน

'พ่อจ๋า แม่จ๋าช่วยหนูด้วย' รายรุ้งคิดไหนใจ นึกถึงหน้าพ่อแม่หน้าน้ำไหลพราก

ลองขยับตัวดูอีกปรากฏว่าขยับได้แล้ว หญิงรีบลุกขึ้นวิ่งไปเปิดประตูทันที แล้ววิ่งไปเคาะประตูห้องข้างๆ ซึ่งเป็นห้องของทิวากร

ก๊อกกก !!! ก๊อกกก !!!

"คุณทิว คุณทิว" รายรุ้งเคาะประตูไปด้วย ตะโกนไปด้วยใจจะขาด

"คุณทิว !!!!" รายรุ้งตะโกนลั่นใครจะได้ยิน หรือจะออกมาด่าเธอก็คงจะไม่กลัวแล้ว ขอแค่คนในห้องเปิดประตูออกมาเท่านั้น

ก๊อกกก!!!

รายรุ้งเคาะประตูไปหลายรอบ แต่คนในห้องก็ยังไม่ออกมาเปิด เธอรู้สึกเย็นวูบทางด้านขวา แต่ไม่กล้าหันไปมอง แล้วตั้งหน้าตั้งตาเคาะประตูต่อไป

"ครับ ครับ คุณหมอ" เสียงทิวากรตอบกลับมาแล้วเปิดประตูออก รายรุ้งแทบจะกระโดดกอดชายหนุ่ม เธอพุ้งเข้าไปในห้องแล้วปิดประตูทันที

ทิวากรอ้าปากจะถามคำถาม เพราะอะไรรายรุ้งถึงว่าเรียกเขาตอนเวลาตีหนึ่งอย่างนี้ แถมเคาะประตูอย่างบ้าคลั่งอีกต่างหาก แล้วเมื่อล่ะหญิงสาววิ่งพุ้งเข้าในห้องเขา แทบจะกระโดดกอดเขาอยู่แล้ว แถมยังรีบปิดประตูอย่างกับหนีอะไรมา

"คุณทิวรุ้งขอนอนด้วยนะคะ" รายรุ้งพูดขึ้น หืออ ถึงมันจะดูไม่ดี แต่เวลานี้ก็คงต้องยอมแล้วล่ะ ใครจะไปทนในห้องนั้นได้ล่ะ บรึ้ย !! ไม่อยากจะคิด

"เอ่อ...ได้ครับคุณหมอ แต่คุณหมอบอกผมได้ไหมครับว่าเจออะไรมา" ทิวากรถามอย่างสงสัย เพราะรายรุ้งวิ่งเข้ามาในห้องเขา แถมนั่งคดตัวนิ่งอยู่บนโซฟา

"โหยย เดี๋ยวรุ้งเล่าพรุ่งนี้แล้วกันนะคะ" รายรุ้งบอก

"โอเคครับ งั้นคุณหมอไปนอนที่เตียงนู้นเลยครับ เดี๋ยวผมนอนโซฟานี่เอง" ทิวากรบอก แล้วยิ้มให้หญิงสาวที่นิ่งเฉยเห็นคิดอะไรสักอย่าง

"คุณหมอครับ" ทิวากรพูดแล้วเดินเข้าไปสะกิดหญิงสาว

"อ๊ากกก" รายรุ้งร้องลั่นแล้วกอดแขนทิวากรไว้

"คุณหมอ  คุณหมอเป็นอะไรครับ" ทิวากรถามอย่างใจเย็น สงสัยว่ารายรุ้งกลัวอะไร มีอะไรอยู่ในห้องของหญิงสาวกันแน่

"คุณทิว นั่งลงตรงนี้เลยค่ะ" รายรุ้งดึงทิงากรนั่งลงข้างๆ แล้วกอดแขนไว้แน่น

"รุ้งขอนอนตรงนี้นะคะ" คนกลัวหันมาบอกเป็นเชิงขอร้อง แถมทำหน้าจะร้องไห้อีกต่างหาก

"ครับ ได้ครับ" ทิวากรตามใจ แต่ก็สงสัยว่าทำไมคนข้างๆถึงกลัวอะไรขนาดนี้ กลัวจนจะร้องไห้เลยหรอ มันต้องมีอะไรแน่

รายรุ้งที่กอดแขนทิวากรไว้แน่นรู้สึกอุ่นใจขึ้นหลายเท่า หญิงสาวรู้สึกได้ว่า แค่อยู่ใกล้ๆผู้ชายคนนี้ก็ไม่มีอะไรที่ต้องกลัว...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha