ทหารบกที่รัก

โดย: Lalyblue



ตอนที่ 17 : เขิน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

"คุณทิวคะเลี้ยวข้างหน้าค่ะ รั้วสีฟ้าๆนั้นบ้านรุ้ง" รายรุ้งชี้ไปที่ซอยข้างหน้า นี่ก็ใกล้เย็นแล้วกว่าจะถึงทำเอาทั้งคนขับและคนนั่งเมื่อยล้าจนตาลาย  แถมตอนนี้เริ่มหิวแล้วด้วยสิ

"บ้านหลังนั้นใช่ไหมครับ" ทิวากรหันมาถาม  กว่าจะมาถึงนี่เล่นเอาเมื่อยไปทั้งตัว

"ใช่ค่ะหลังที่มีดอกแก้วหน้าบ้านเยอะๆตรงนั้นน่ะค่ะ" รายรุ้งชี้บ้านทางซ้ายมือที่มีต้นแก้วเรียงรายเต็มหน้าบ้าน ดอกไม้สีขาวบานสะพรั่งสวยงาม ที่หน้าบ้านมีดอกแก้วเยอะขนาดนี้ เพราะรายรุ้งชอบดอกแก้วมาก  แถมพ่อของเธอยังชอบปลูกต้นไม้อีกต่างหาก เลยต้องปลูกเอาใจลูกสาว จะได้กลับบ้านบ่อยๆ ^^

"ครับ"

รถจอดลงหน้าบ้านประตูรั้วสีสดใส สนามหน้าบ้านมีหญิงวัยกลางคนนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อน เมื่อได้ยินเสียงลดจอดเธอจึงหันมามองทันที

"นั้นแม่รุ้งเองค่ะคุณทิว" รายรุ้งบอกแล้วรีบลงจากรถไปหาแม่

"อ้าว รุ้งเองหรอ คิดว่าใคร มากับใครล่ะนั้นน่ะ" คนเป็นแม่ถามลูกสาวที่เดินยิ้มแป้นเข้ามาบ้าน

"มากับเพื่อน แล้วพ่อไปไหนหรอแม่" รายรุ้งถามหาพ่อที่ปกติก็ไม่ค่อยจะอยู่บ้านนัก

"ก็อยู่ที่ร้านต้นไม้นั้นแหละ" หญิงวัยกลางคนตอบลูก สามีของเธอน่ะอยู่ติดบ้านซะที่ไหน ออกไปร้านต้นไม้แต่เช้ากว่าจะกลับบ้านก็มืดค่ำนู่นแหละ

"สวัสดีครับ" ทิวากรเดินตามรายรุ้งเข้ามายกมือไหว้รายดาวแม่ของรายรุ้งอย่างนอบน้อม

"จ๊ะ ไหว้พระเถอะลูก ทำไมแม่ไม่ค่อยคุ้นหน้าเราเลย" รายดาวรับไหว้ชายหนุ่ม แล้วถามขึ้น

"อ่อ รุ้งพึ่งรู้จักเขามาได้สักพักเอง   แม่ไม่เคยเห็นหรอก แต่ว่าไหนๆตอนนี้แม่ก็เห็นแล้ว แม่จ๋าทำกับข้าวตอนรับเพื่อนลูกกับลูกหน่อยนะ ลูกหิว" รายรุ้งออดอ้อนคนเป็นแม่ให้ทำกับข้าว

"ไม่เอาหรอก วันนี้แม่ขี้เกียจทำ รุ้งไปซื้อที่ตลาดเถอะ" คนเป็นแม่บอก

"โหย แม่อะ รุ้งอุตส่ากลับบ้านทั้งที" รายรุ้งบ่นโอดครวญ

" เชอะ ถ้างั้นไม่ต้องกลับก็ได้ แม่มีรายแพรอยู่ทั้งคน" คนเป็นแม่ประชดพร้อมกับเอ่ยถึงลูกสาวอีกคน

"แม่อะ แล้วแพรมันไปไหนหรอ" รายรุ้งถามหาน้องสาวที่อายุห่างกันตั้งสิบกว่าปี

"ไปทำการบ้านที่บ้านหนูนา" รายดาวตอบ

"งั้นรุ้งไปตลาดดีกว่า แม่จะเอาอะไรไหม" รายรุ่งถามแม่

"ไม่เอาหรอก รุ้งซื้อมากินเถอะ" คนเป็นแม่บอกแล้วหันไปยิ้มให้เพื่อนลูก "แล้วหนูชื่ออะไรลูก"

"ชื่อทิวครับ" ทิวากรตอบ

"ไปไงมาไงถึงมากับรุ้งมันได้ล่ะ"  คนเป็นแม่ถามขึ้นอย่างหวงลูกสาว

"รุ้งกับเขาไปทำธุระมาแม่ แล้วเลยแวะมานี่" รายรุ้งตอบ ไม่อยากจะเล่าต่อหรอกนะ เกิดแม่รู้ว่าเธอไปไกลถึงโคราช แถมไปกับผู้ชายสองต่อสองคงโดนเทศก์หูชาแน่ๆ

"อ่อ แล้วทิวทำงานทำการอะไรลูก" รายดาวถามอีก

"ผมเป็นทหารครับ" ทิวากรตอบ

"ดีจัง อยู่เหล่าไหนล่ะ" รายดาวถาม แววตาฉายความปลื้มปริ่มขึ้นมาไม่น้อย แหม ก็เธอชอบทหารนี่นา

"บกครับ :)" ทิวากรตอบยิ้มๆ หลังจากได้รับสายตาเป็นมิตรจากคนถามมากขึ้น

"ทหารบกหรอ ต๊าย แม่ช๊อบชอบ 5555 " รายดาวตบมือถูกอกถูกใจ

"คุณทิวๆ แม่รุ้งน่ะชอบทหารมากเลยนะ ชอบจนเคยแอบมีกิ๊กเป็นทหาร พอพ่อจับได้นะเรื่องยาวเลยค่ะ" รายรุ้งเผาแม่ขำๆ

"เอ๊ะ ยัยรุ้งนี่ ก็ฉันชอบของฉัน. ถ้าแกเป็นผู้ชายนะแม่บังคับให้เป็นทหารไปแล้ว เสียดายเป็นผู้หญิงทั้งคนเล็กคนโต เฮ้อ !!! พ่อแกนี่มันไม่มีน้ำยาจริงๆ" รายดาวบ่นๆ

"พูดให้ดีนะคุณใครไม่มีน้ำยา" ภูผาเจ้าของร้านต้นไม้ที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอเดินเข้ามาได้ยินภรรยานินทาเลยถามขึ้น

"เอ้า ฉันจะไปรู้หรอ" รายดาวบอกแล้วทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

"แล้วรุ้งพาใครมาน่ะลูก อย่าบอกนะว่าลูกเขยพ่อน่ะ" ภูผาที่ชอบแกล้งลูกถามขึ้น

"สวัสดีครับ" ทิวากรยกมือไหว้ว่าที่พ่อตาทันที แหม ถ้าพ่อตาไฟเขียวเขาเดินหน้าจีบจริงๆนะ 5555

"อุ๊ย ไปลามาไหว้น่ารักจังเลยลูกเขยนี่" ภูผาพูดขำๆ

"ไม่ใช่นะพ่อ นี่เพื่อนรุ้ง" รายรุ้งโวยขึ้นทั้งที่หน้าแดงอย่างกับมะเขือเทศ

"หน้าแดงไม่สบายหรอลูก" รายดาวแซวลูกสาวเข้าไปอีก

"คุณทิวเราไปตลาดกันเถอะ" รายรุ้งบอกแล้วลุกขึ้นไปดึงมือทิวากรให้ลุกขึ้นยืนตามอย่างลืมตัว

"เอ่อ..." ทิวากรอึ้งไปก่อนจะลุกขึ้นยืนตามแรงดึง แล้วเดินตามต้อยๆ แถมยังได้ยินเสียงสองสามีภรรยาในบ้านพูดขึ้นตามหลังมา

"สงสัยเราจะได้ลูกเขยเร็วๆนี้แหละคุณ" ภูผาพูดกับภรรยาอย่างอารมณ์ดี

ตลาดใหญ่ตอนเย็นๆของหมู่บ้านคึกคักมีของกินของขายเยอะแยะเต็มไปหมด รายรุ้งที่เดินตีหน้าบูดหน้าบึ้งมาตั้งแต่ออกจากบ้าน เดินจูงมือทิวากรมาตลอดทางอย่างลืมตัว แล้วคนถูกจูงก็ปล่อยให้จูงมาตลอดแถมไม่ยอมทักท้วงอะไรอีกต่างหาก

โครม !!!

ซ่า~

เด็กชายตัวน้อยวิ่งมาชนรายรุ้งแล้วทำน้ำที่ถือมาทั้งขวดหกใส่รายรุ้งจนหมด

"พี่ครับ ขอโทษครับ ผมขอโทษ" เด็กชายพนมมือขอโทดทันที

"ไม่เป็นไรจ๊ะ" รายรุ้งบอกแล้วยิ้มให้ แค่น้ำหกใส่ไม่ได้เลอะอะไรมาก  เพราะไม่ได้หกเลอะเสื้อผ้า แต่น้ำมันเต็มรองเท้าผ้าใบของเธอต่างหาก

"ขอโทษนะครับ" เด็กชายบอกย้ำอีกครั้งก่อนจะวิ่งไป

รายรุ้งก้มมองรองเท้าผ้าใบของตัวเองอย่างเซงๆ แต่มืออีกข้างยังจูงมือทิวากรอยู่ ทำให้คนถูกจูงยิ้มหน้าบานเป็นจานดาวเทียมไปแล้ว รายรุ้งเดินต่อไปตามทางมองนู่นมองนี่ไปเรื่อยๆ  แล้วจึงตัดสินใจมาหันมาถามคนข้างหลัง

"กินพัดไทหอยทอดร้านนู่นกันไหมคุณทิว อุ๊ย !!! ขอโทดค่ะ" รายรุ้งพึ่งสังเกตุเห็นมือตัวเองว่าจับมือคนข้างหลังไว้อยู่ก็รีบปล่อยทันที 'แกไปจับมือเขาตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย' รายรุ้งบ่นในใจรีบหันกลับมาเอามือกุมแก้มตัวเองไว้ทั้งสองข้าง

"คุณหมอ คุณหมอครับ" ทิวากรสะกิดรายรุ้งที่ยืนอยู่ข้างหน้าเบาๆ

"คะ ?" หญิงสาวหันกลับมามองเขิลๆ

"ไปนั่งที่เก้าอีกตรงนู่นก่อนไหมครับ" ทิวากรบอกแล้วชี้ไปที่เก้าเหล็กดัดสีขาวตรงศาลาเล็กๆ

"ไปทำไมคะ" รายรุ้งถามงงๆ  แต่คนตรงหน้านอกจากจะไม่ตอบคำถามแล้วยังจูงมือหญิงสาวไปนั่งที่เก้าอี้อีก ทำเอาคนถูกจูงเขิลจนแทบแทรกแผ่นดินหนี >\\<

ทิวากรจูงรายรุ้งมาหยุดอยู่ที่เก้าอี้เหล็กดัดสีขาว ก่อนจะหลีกให้หญิงสาวนั่งลงที่เก้าอี้อย่างงงๆ ก่อนจะก้มลงไปถอดรองเท้าผ้าใบของตัวเองออกแล้ววางไว้กับพื้น

"คุณทิวถอดรองเท้าทำไมคะ" รายรุ้งถามงงๆ

":)" มีเพียงแค่รอยยิ้มของชายหนุ่มตอบมาเท่านั้น แล้วเขาก็ก้มลงไปถอดรองเท้าผ้าใบของหญิงสาวออกเบาๆ รายรุ้งตกใจชักเท้ากลับ

"คุณทิวจะถอดรองเท้ารุ้งทำไมคะ" คนตกใจถามขึ้น

"อยู่เฉยๆสิ" ทิวากรบอกแล้วดึงเท้าหญิงสาวกลับมาอีก  แล้วค่อยๆถอดรองเท้าออกให้ราวกับกลัวเจ้าของเท้าเจ็บซะเหลือเกิน  พอถอดเสร็จก็เอารองเท้าของเขาใส่เข้าไปให้แทน :) รายรุ้งมองการกระทำของคนตรงหน้าใจเต้นรัวๆ  อยากจะพูดก็พูดไม่ออก

"เสร็จแล้วครับ มันหลวมไปหน่อย แต่ผูกเชือกให้แน่นขึ้นแล้ว" ทิวากรเงยหน้ามาบอกแล้วยิ้มตายี๋ :)

"เอ่อ...คุณทิว" หญิงสาวเรียกชื่อคนตรงหน้าเบาๆ 'โอ๊ย รุ้งเอ๊ย แกเป็นใบ้แล้วหรอ' หญิงสาวบ่นตัวเองในใจ

"ครับ" ทิวากรรับคำแล้วลุกขึ้นยืน โดยมือข้างหนึ่งถือรองเท้าของรายรุ้งไว้

"ไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้ค่ะ แล้วอย่างนี้คุณทิวจะใส่อะไรล่ะคะ" รายรุ้งบอกแล้วทำท่าจะถอดรองเท้าคืนชายหนุ่ม แต่คนตัวสูงก็ใช้มือข้างที่ว่างจับมือรายรุ้งไว้

"ไม่เป็นไรครับ คุณหมอใส่เถอะ รองเท้าเปียกขนาดนี้ใส่ไม่สบายหรอกนะ" ทิวากรบอก

"แล้วคุณจะใส่อะไรล่ะ" รายรุ้งถามอีก

"เดินเท้าเปล่าก็ได้ครับผมไม่เป็นไร แค่นี้สบายมาก เราไปหาอะไรกินกันเถอะผมหิวแล้ว :) " ทิวากรบอกอย่างอ้อนๆแล้วดึงหญิงสาวให้ลุกขึ้น ก่อนจะจูงมือหญิงสาวไว้แล้วเดินนำลิ้วๆ ไปที่ร้านพัดไท...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha