ทหารบกที่รัก

โดย: Lalyblue



ตอนที่ 18 : ดอกแก้ว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่ 18

ดอกแก้ว


"ทำไมหน้าบ้านคุณหมอมีดอกแก้วปลูกเต็มไปหมดเลย พ่อคุณหมอชอบดอกแก้วหรอครับ" ทิวากรถามรายรุ้งขณะนั่งรอหญิงสาวตรงหน้ากินผัดไทในจาน เพราะเขากินเสร็จนานแล้ว

"พ่อไม่ได้ชอบหรอกค่ะ..." รายรุ้งตอบแล้วตักผัดไทเข้าปาก เพราะความหิวจัด

"งั้นแม่คุณหมอชอบหรอครับ" ทิวากรถาม

"แม่ก็ไม่ได้ชอบค่ะ" รายรุ้งตอบก่อนจะตักคำสุดท้ายเข้าปาก "รุ้งชอบ :) " หญิงสาวตอบแล้วยิ้ม แต่อยู่ๆคนฟังก็หน้าแดงไปเลย

"ชอบอะไรหรอครับ" ทิวากรถามย้ำ

"ก็ชอบดอกแก้วไงคะ คุณทิวเรารีบกลับกันเถอะ" รายรุ้งตอบ

"ครับ" ทิวากรตอบแล้วลุกขึ้นยืน แล้วเดินตรงไปไหว้พ่อกับแม่ของรายรุ้งที่กำลังนั่งดูทีวีกันอยู่ "พ่อครับแม่ครับ ผมกลับแล้วครับสวัสดีครับ" ทิวากรพูดแล้วยกมือขึ้นไหว้คนทั้งสอง

"เดินทางปลอดภัยนะลูก ว่างๆค่อยมาเที่ยวใหม่" ภูผาบอกชายหนุ่ม

"ครับ" ทิวากรยิ้มรับให้คนทั้งสอง ก่อนเดินออกไปหน้าบ้านแถวๆต้นแก้ว

คนตัวสูงยืนดูต้นแก้วที่เรียงรายเป็นแถวมีระเบียบสวยงาม กลิ่นหอมอ่อนๆของเด็กแก้วลอยมากระทบจมูกเป็นระยะ ชายหนุ่มยืนยิ้มให้ต้นแก้ว ก่อนจะตัดสินใจเด็ดดอกแก้วออกมาจากต้น แล้วเก็บพุ้มดอกแก้วเล็กในมือใส่รถ

"เมื่อกี้คุณทิวไปทำอะไรแถวๆต้นแก้วคะ" รายรุ้งแอบยืนดูอยู่ไกลๆ สงสัยว่าชายหนุ่มไปทำไรแถวต้นแก้วตั้งนาน

"เปล่าครับ แค่ไปดูเฉยๆ" ทิวากรโกหกหน้าตาเฉย "เรารีบกลับกันเถอะครับ นี่ก็มืดแล้วกว่าจะถึงที่นู่น" ทิวากรบอกแล้วเปิดประตูให้รายรุ้งขึ้นรถทันที

"ค่ะ"

ทิวากรแอบสังเกตุที่เหนือหูด้านขวาของรายรุ้งมีดอกแก้วเล็กทัดอยู่  ทิวากรแอบมองแล้วยิ้มจนคนถูกมองหันมาถาม

"คุณทิวมองอะไรคะ" รายรุ้งถาม

"คุณหมอ เมื่อกี้ผมเห็นผู้ชายคนนึงยืนอยู่ตรงนั้นครับ แต่เขาไม่มีหัว" ทิวากรบอกแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างทางฝั่งรายรุ้ง หญิงสาวที่พึ่งเจอประสบการณ์ขนหัวลุกมาเมื่อคืนตกใจหน้าซีดทันที

"จริงหรอคะ" รายรุ้งที่ตอนนี้นั่งเกร็งไม่กล้าหันหน้าไปมองถามขึ้น

"จริงครับ แต่ตอนนี้เขาหายไปแล้ว" ทิวากรบอกอย่างเนียนๆ 'ขอโทษนะคุณหมอ ถามผมบอกว่าผมมองคุณ คุณต้องคิดว่าผมเป็นโรคจิตแน่ๆ' ทิวากรแอบคิดในใจ

"งั้นเรารีบไปกันเถอะคุณทิว" รายรุ้งเร่งคนขับ

"ครับ" ทิวากรบอกแล้วออกรถทันที

รายรุ้งที่นั่งหน้าเครียดมาตลอดทาง เพราะไม่รู้ว่าทำไมช่วงนี้เธอถึงได้ต้องมาพบมาเจอสิ่งที่วิทยาศาสตร์ยังหาคำตอบไม่ได้อย่าง 'ผี' ด้วย -.- คนที่เชื่อในวิทยาศาสตร์นักหนาเกือบช็อกได้คาเตียงตั้งแต่วันก่อน บอกตามตรงว่าภาพนั้นยังติดตาไม่หาย หญิงสาวคิดแล้วลูบแขนตัวเองที่จู่ๆก็ขนลุก 0.0

ทิวากรแอบมองคนข้างๆขำๆ เพราะแค่ต้องการจะโกหกเรื่องที่ตัวเองแอบมองเธอเฉยๆ ไม่คิดว่าคนข้างๆจะกลัวขนาดนี้

"คุณทิวมองอะไรคะ" รายรุ้งถามขึ้น

"มองกระจกครับ" ทิวากรไม่อยากโกหกเรื่องผีอีก เดี๋ยวคนข้างๆจะกลัวจนไม่กล้ามากับเขาอีก

ในรถตกอยู่ในความเงียบเพราะรายรุ้งเลือกที่จะข่มตาหลับ แต่ในสมองก็ยังคิดเรื่องของคนข้างๆอยู่ 'ทำไมแกถึงกล้าไว้ใจผู้ชายคนนี้ขนาดนั้นห้ะยัยรุ้ง' หญิงสาวบ่นตัวเองในใจ แล้วคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยจนหลับ...zzZ

'คุณหมอผมขอโทษนะที่โกหก' ทิวากรคิดในใจแล้วหันไปมองคนข้างๆที่นั่งหลับตาสนิท ชายหนุ่มยิ้มบางๆ ตั้งแต่เกิดมาเขาเองก็เคยมีความรักตั้งหลายครั้ง แต่ทำไมนะ !!! ผู้หญิงตรงหน้าถึงทำให้ความรู้สึกของเขามันมากมายได้ขนาดนี้...'ดอกแก้ว...' ทิวากรนึกถึงดอกแก้วที่เขาแอบเด็ดมาด้วย ถ้าเจ้าของเจ้าดอกแก้วรู้เขาจะตายไหมหนอ :)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha