ทหารบกที่รัก

โดย: Lalyblue



ตอนที่ 19 : แขนเป็นฟอ ขอเป็นแฟน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ธาดากรขอลางานหนึ่งวันเผื่อเอาจังค์ไปให้ยัยมือควาย เหอะ !!! แต่เขาอยากจะเปลี่ยนฉายาใหม่ให้ซะเหลือ 'ยัยปีศาจ' โทรจิกโทรจี้อยู่ได้แทบทุกชั่วโมง จนเขาต้องเมมเบอร์ยัยนั้นว่าห้ามรับ แหม~ แต่ไม่รับก็ยิ่งโทร โทร โทรอยู่นั้นแหละ :(  ชายหนุ่มเดินหน้าไม่สบอารมณ์เข้าร้านกาแฟที่บรรยากาศดี๊ดี แต่มีเจ้าของร้านบ้าๆบอๆ

"นี่ !!! จะสำรวจร้านฉันอะไรขนาดนั้น นี่มันลิขสิทธิ์ฉัน ถ้าทำตามก็ซื้อเฟรนไชน์นะห้ามก็อปเด็ดขาด" รดาเดินออกมารับแขกของเธออย่างยินดี (หรอ ?)

"ยัยปีศาจเอ๊ย มีใครที่ไหนเขาอยากจะก็อปร้านกาแฟที่มีเจ้าของบ้าๆบอๆแบบคุณด้วยหรอ" ธาดากรก็ต่อปากต่อคำโดยสัญชาตญาณ แปลกดีเนอะธาดากรคุณหมอผู้อบอุ่นเสมอ แต่ก็ไม่รู้ทำไมเขาถึงได้ไม่ชอบยัยนี่นัก

"กรี๊ดดดดด" รดากรี๊ดลั่นร้าน ดีนะที่เวลานี้ร้านยังไม่เปิดเลยไม่มีลูกค้า

"กรี๊ดดดดดดด !!!" ธาดากรกรี๊ดตอบด้วยเสียงดังกว่า ทำให้หญิงหยุดกรี๊ดด้วยความตกใจ 'ตานี่มันกรี๊ดสองรอบแล้วนะ 0.0 เป็นเกย์หรือเปล่าเนี่ย' แต่คนอย่างรดาไม่ยอมใครง่ายๆอยู่แล้ว วันนี้จะกรี๊ดให้คอแตกไปเลย

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดด"

จุ๊ฟ~~

หญิงสาวที่กำลังหลับหูหลับตากรี๊ดเงียบกริบทันที เพราะมีปากของเขามาปิดปากเธอไว้น่ะสิ 0.0 ธาดากรกับรดาสบตากันเพียงแวบเดียว ทำให้ชายหนุ่มรู้ได้ทันทีว่าคนตรงหน้าเป็นใคร

"รดา !!!!" ธาดากรพูดอย่างกับจะตะโกนออกมา ทั้งที่คนตรงหน้ายังอึ้งค้างอยู่

ธาดากรนึกถึงภาพอดีตที่เขายังอยู่ประถม ชายหนุ่มชอบแกล้งเพื่อนแต่มีคนเดียวที่เขาไม่แกล้งก็คือรายรุ้ง เพราะเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่ยังไม่เข้าโรงเรียน  แล้วหญิงสาวตรงหน้าก็เป็นที่เขาแกล้งแรงที่สุดเพราะว่า...เขาเป็นจูบแรกของเธอ  เหอะ !!! หลังจากที่แกล้งจูบเด็กหญิงรดาไปแล้ว เธอก็เอาแปลงลบกระดานเขวี่ยงใส่เขาหัวแตก...

"..." รดาเงียบกริบ ไม่คิดว่าเหตุการณ์อย่างนี้มันจะเกิดขึ้นกับเธอ และให้ผู้ชายเฮงซวยนี่อีกครั้ง

"ระ รดา" ธาดากรเรียกคนตรงหน้าอีกที

"เอาตังค์ว่าไว้ตรงนี้แหละ แล้วกลับไปได้แล้ว" หญิงสาวพูดขึ้นแล้วลุกขึ้นวิ่งไปที่หลังร้าน

ธาดากรมองตามหลังไปด้วยสายตารู้สึกผิด เขาเล่นแรงเกินไปใช่ไหม...ขอโทษ  ธาดากรคิดแค่เพียงในใจ ไม่กล้าที่จะวิ่งตามไปขอโทษหญิงสาวด้วยซ้ำ

~ครืดด ครืดด ครืดด~

รดาที่วิ่งเข้ามานั่งหลังร้านอย่างกลุ้มใจ ก้มดูหน้าจอโทรศัพท์ก็เห็นเบอร์ของแม่โทรเข้า

"ฮัลโหล"

(รดา~~ ) คนเป็นแม่พูดเสียงหวานมาแต่ไกล แปลว่าต้องใช้เธอทำอะไรให้แน่ๆ

"คะ ?"

(รดาไม่ได้ชอบทิว แล้วทิวก็ไม่ชอบรดาใช่ไหม) อยู่ดีๆมารดาก็ถามขึ้นมา คนถูกถามเดาไม่ถูกเลยว่าคนถามต้องการอะไร

(ใช่) รดาตอบแบบไม่ต้องคิดสักนิด ไม่ใช่ว่าทิวากรไม่ดี แต่เขาและเธอเคยเห็นหน้ากันแต่ในรูป แล้วเธอจะไปรักเขาได้ยังไง ที่ยอมไปหาทิวากรที่บ้านก็เพราะแม่เธอขอไว้ต่างหาก

"ก็ได้ งั้นแม่กับป้าดาลัยจะไม่จับคู่แกกับตาทิวแล้ว...แต่ !!!" คนเป็นแม่พูดมีเลศนัย "ต้องมีแฟนเป็นทหารยศห้ามต่ำกว่าร้อยตรีมาให้ได้ภายในสามเดือน ถ้าหาไม่ได้แต่จะจัดการเอง" คนเป็นแม่พูดจบก็วางสายไป เพราะไม่อยากต่อปากต่อคำกับลูกสาว

รดาเครียดทั้งเรื่องธาดากรแล้วยังต้องเรื่องหาแฟนเป็นทหาร เฮ้อออ จะไปหามาได้จากไหนเล่า !!!  ทำไมแม่ของเธออยากให้เธอได้สามีเป็นทหารนักหนาน่ะหรอ ->- ก็เพราะแม่เธอโดนเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดคาบนักเรียนนายร้อยที่แม่ปลื้มอยู่ไปกินไงล่ะ แถมตอนนี้ลูกสาวของเพื่อนคนนั้นกำลังจะแต่งงานกับร้อยโทอะไรเนี่ยล่ะ -.- แม่ถึงได้วางแผนจับคู่เธอแบบนี้ไง "ไม่ยุติธรรมเลย" รดาบ่น...

ธาดากรตัดสินใจไม่ลุกไปไหนเพื่อรอขอโทษหญิงสาว เขารู้ว่าเขาผิดที่ทำไปก็แค่อยสกจะแกล้งเฉยๆ ไม่ทันได้คิดอะไร แล้วที่สำคัญเขาไม่เคยทำแบบนั้นกับใครที่ไหนยกเว้นเธอ...รดา

"ยังไม่กลับไปหรอ มานั่งเกะกะร้านฉันทำไม" หญิงสาวเดินออกมาเห็นชายหนุ่มนั่งอยู่ที่เดิมก็ไล่

"รดา กรขอโทษ" ธาดากรพูดขึ้นแบบตอนเด็ก เวลาที่เขาแกล้งหญิงสาวจนร้องไห้ พอเธอจะไปฟ้องครูเขาก็จะพูดแบบนี้ทุกที

"ที่นี่ไม่มีคุณครูให้ฉันฟ้อง กลับไปได้แล้ว"

"ดีกันเถอะนะ จะให้รับผิดชอบยังไงผมยอมหมดเลย ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันแย่มาก ตั้งแต่เริ่มตอนนั้นและก็เรื่องวันนี้" ธาดากรเปลี่ยนเป็นคนละคนจากหน้ามือเป็นหลังมือทันที เพราะสำนึกผิด

รดาที่นิ่งเงียบไปพลางนึกคำพูดของแม่แล้วถามขึ้น "คุณเป็นหมอทหารใช่ไหม"

"ใช่ ?" ธาดากรตอบแล้วพยักหน้า

"ตอนนี้คุณยศอะไร" รดาถามขึ้นอีก เพราะบางทีคนตรงหน้าอาจต้องรับผิดชอบด้วยการช่วยเธอในเรื่องนี้

"พึ่งติดยศร้อยเอก" ธาดากรบอกทั้งที่ยังสงสัยอยู่  แล้วหยิบบัตรประจำตัวของข้าราชการขึ้นมายื่นให้คนตรงหน้าดูเพื่อเป็นการยืนยัน

"ร้อยเอก นายแพทย์ธาดากร จิรมนตรี :)" รดาอ่านเสียงดังฟังชัด ยิ้มแป้นเมื่อพบทางสว่าง "เมื่อกี้คุณบอกว่าผิดชอบอะไรก็ยอมใช่ไหม" รดาถามคนตรงหน้าเสียงเย็น ซึ่งเขาเองก็ยอมรับว่าใช่

"งั้นคุณช่วยมาเป็นแฟนหลอกแม่ให้ฉันหน่อยนะ" รดาบอก

"ห๊ะ มันไม่ตลกนะรดา" ธาดากรถ่วงขึ้น

"แค่แฟนหลอกเท่านั้นแหละ ไม่ได้ให้เป็นแฟนจริงๆ" รดาบ่น

"เอาอย่างนั้นก็ได้" ธาดากรตอบตกลงอย่างง่ายดาย เพราะเป็นแค่แฟนหลอกๆ แถมยังได้รับผิดชอบเรื่องเกิดขึ้นด้วย

"งั้นคุณก็ขอคบกับฉันสิ" รดาบอกชายหนุ่มให้ทำเป็นนขอคบเพราะจะได้แนบเนียน

"เอ่อ...ต้องขนาดนี้เลยหรอ" ธาดากรถามย้ำอีกที ตาย !!! จะขอยังไงดีวะเนี่ย

"เร็วแล้วๆสิ" หญิงสาวเร่ง

ธาดากรเดินออกไปนอกร้านเพิ่มไปตัดดอกกุหลาบสีขาวดอกนึงเดินกลับเข้ามายืนอยู่ตรงหน้าหญิงสาว

"รดาครับ แขนเป็นฟอ ขอเป็นแฟนได้ไหมครับ" ธาดากรพูดขึ้น 0.0 เขาเองก็ไม่คิดว่าตัวเองจะเสี่ยวได้ขนาดนี้ แต่ไหนก็พูดไปแล้ว กลืนคำพูดกลับมาคงไม่ได้

"ค่ะ" รดาตอบแล้วดึงชายหนุ่มเข้ามาใกล้เหมือนจะหอมแก้ม แต่ทั้งสองรู้ว่ามันเป็นแค่การกระซิบใกล้ๆหูเท่านั้น "นายเสี่ยวมาก !!!"


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha