ทหารบกที่รัก

โดย: Lalyblue



ตอนที่ 22 : คิดชื่อไม่ออก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่ 22

คิดชื่อไม่ออก


ทิวากรเดินเข้าบ้านอย่างอารมณ์ดี พร้อมกับยกกระถางดอกแก้วเข้ามาเตรียมจะย้ายไปปลูกลงดินที่สวนหลังบ้าน

"หูยย น้องทิวคิดยังไงถึงเอาดอกแก้วมาปลูกหลังบ้านล่ะคะ ทำไมไม่ปลูกหน้าบ้าน" อ้อยถามขึ้นเมื่อเห็นทิวากรหอบต้นแก้วผ่านมา

"หน้าบ้านไม่มีที่ปลูกหรอกครับพี่อ้อย ถ้าจะปลูกคงต้องลื้อราชาวดีสุดรักสุดหวงของคุณแม่ออกอีก ถ้าคุณแม่รู้ผมคงตายคาที่แน่ๆ" ทิวากรบ่นแล้วเอานิ้วขึ้นมาทำท่าปาดคอ

"555 ถ้างั้นปลูกหลังบ้านจะดีกว่า คุณผู้หญิงยิ่งรักแม่ราชาวดีหน้าบ้านยิ่งกว่าลูกซะอีก" อ้อยพูดแซวชายหนุ่มตรงหน้าที่เธอรักเหมือนน้องเหมือนนุ่ง

"ให้อ้อยตามลุงชื่อมาช่วยไหมคะ" อ้อยถาม

"ไม่เป็นไรครับ" ทิวากรบอกแล้วรีบเดินไปสวนหลังบ้านทันที เขาเตรียมที่ไว้สำหรับปลูกดอกแก้วของเขาเรียบร้อยแล้ว และวันอาทิตย์รพีฉายกับเหนือเมฆก็จะมาช่วยทำรั้วด้วย ที่เขาปลูกดอกแก้วเพราะคุณหมอชอบมันดูคล้ายโรคจิต แถมยังส่งดอกไม้ไปทุกวันอีก - - เขาไม่ยอมรับเต็มปากหรอกนะว่าชอบเธอหรือเปล่า แต่ความรู้สึกที่มีตอนนี้เหมือนค้นพบสิ่งที่ขาดหายไปมานานแสนนานอะไรอย่างนั้น

"ตาทิว มางมอะไรอยู่สวนหลังบ้าน เมื่อไหร่จะพาแฟนมาให้แม่รู้จักสักที รอจนรากจะงอกไปรวมกับต้นราชาวดีอยู่แล้ว" ดาลัยเดินเข้ามาทักลูกชาย

"แหม่ คุณแม่ก็ลองไปอยู่ใกล้ต้นอื่นบ้างสิครับ จะได้รวมรากกับต้นอื่นบ้าง พุดซ้อนตรงนู่นก็สวยนะครับ" ทิวากรบอกแม่แล้วชี้ไปที่ต้นพุดซ้อน

"เอ๊ะ !!! แม่เป็นคนนะไม่ใช่กาฝาก จะได้ไปอยู่กับต้นนู่นต้นนี้ลูกคนนี้นี่" คนเป็นบ่นแว๊ดๆ

"สวัสดีครับคุณแม่" เหนือเมฆกับรพีฉายพูดแล้วยกมือไหว้แม่เพื่อนพร้อมกัน ดาลัยหันมามองทั้งสองขวับ โกรธเคืองเหนือเมฆตั้งแต่เรื่องครานั้น แถมพอถามถึงทิวากรกับรพีฉายก็บ่ายเบี่ยงไม่รู้ไม่เห็น มันน่านักนะแต่ละคน !!!

"บอกให้มาวันอาทิตย์ ไม่ใช่วันนี้" ทิวากรบ่นเพื่อน

"ก็มันบอกให้มาวันนี้" เหนือเมฆตอบแล้วชี้ไปที่รพีฉาย ก่อนจะเดินไปหาต้นราชาวดี

"ก็พรุ่งฉันมีธุระที่สมุทรปราการ  ส่วนไอ้เหนือมันก็ทำงานอยู่แถวดอนเมืองแล้วก็เลยชวนกันมา นี่พวกเราไม่นอนด้วยกันนานแล้วนะ" รพีฉายบอกจุดประสงค์

"หูยยย ไอ้พีครับ ประโยคสุดท้ายฉันขนลุก" ทิวากรตอบแล้วทำท่าลูบแขน จนดาลัยที่อยู่ด้วยเหวอ

"เดี๋ยวเถอะเจ้าพี ถ้าตาทิวมันเป็นเกย์แม่จะทำยังไง" ดาลัยพูดขึ้น

"อุ๊ยย คุณแม่ครับ ไอ้ทิวมันไม่เป็นเกย์เป็นเกอร์หรอกครับ เดี๋ยวคุณแม่ก็ได้เห็นหน้าลูกสะใภ้แล้วล่ะครับ เร็วๆนี้แหละ" รพีฉายบอกดาลัยอย่างสนุกสนาน แต่คนที่โดนกระทบเหงื่อแตกพราก 'ไอ้พี!!!' ทิวากรตะโกนก้องอยู่ในใจ ตั้งใจไว้ว่าต้องเอาคืนเพื่อนให้ได้

"ใช่ครับ ก็ไอ้ทิวกำลังจีบคุณหมอ...:)" เหนือเมฆที่ปกติเงียบขรึมก็เป็นไปกับเขาด้วยอีกคน

"จริงหรอ หมอไหนโรงพยาบาลอะไรบอกแม่ว่าเลย" ดาลัยขยั้นขยอสองหนุ่มที่เอาแต่หัวเราะกันรัวๆ

"แม่ก็เชื่อพวกมันเนอะ" ทิวากรก้มหน้าก้มตาปลูกต้นไม้แบบคนหมดทางสู้ แต่ปากก็ยังไม่ยอมรับ

"555555" เหนือเมฆกับรพีฉายหัวเราะเสียงดังเป็นการเยาะเย้ย อย่างซะใจก่อนจะขอไปเก็บกระเป๋าในห้องของทอวากร เพราะคืนนี้ทั้งสองตั้งใจจะนอนที่นี่ ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติของคนบ้านนี้ที่จะเห็นทั้งมาประจำ

ธาดากรมาบ้านรายรุ่งหลังจากไปหารดามาแล้ว เพื่อเล่าเรื่องทั้งหมดระหว่างเขากับรดาให้เพื่อนสนิทฟัง

"คงเหมือนดังคำโบราณที่เขาว่ากัน...เกลียดอะไรก็ได้อย่างนั้น" รายรุ้งบอก ทำให้คนเป็นเพื่อนโวยทันที

"แกไม่ชอบทหาร ก็ระวังจะได้ทหารนะรายรุ้ง !!!!" ธาดากรกัดเพื่อนบ้าง ที่รายรุ้งไม่ชอบทหารเพราะแม่ของเธอไปแอบกิ๊กกับทหาร พอพ่อจับได้บ้านก็แทบแตก -.-

"ฉันแค่ไม่ชอบ ไม่ได้เกลียดนะ แต่แกกับรดานี่สิเกลียดกันจะเป็นขะตายมาตั้งแต่อนุบาล จนทุกวันนี้ก็ยังไม่เลิกไม่รา แถมยังต้องมาเจอกันอีก แล้วที่สำคัญตอนนี้ก็เป็นแฟนกันด้วย" รายรุ้งพูดแล้วหัวเราะ

"แฟนหลอกๆโว้ย" ธาดากรหน้างิกหน้างอใส่คนตรงหน้า

"อะไรก็ไม่แน่ไม่นอน" รายรุ้งแกล้งเหน็บเพื่อนรักอย่างหมั่นไส้

"อ่อ แล้วทหารที่แกเล่าให้ฟังนี่ก็ไม่แน่ไม่นอนด้วยใช่ป่ะ" ธาดากรล้อรายรุ้งคืน "มีอย่างที่ไหนหายไปกับผู้ชายสองต่อสอง ตั้งสองวันสองคืน" ชายหนุ่มแกล่งพูดจีบปากจีบคอ

"มันก็ไม่อะไร ฉันแค่ไปตามหาญาติคนไข้ที่โคราช แล้วก็ไปบ้านฉันที่นครนายก" รายรุ้งบอก

"เอ่อ แล้วสรุปพ่อกับแม่แกจะย้ายไปอยู่โคราชกันจริงหรอ" ธาดากรถามถึงพ่อแม่ของเพื่อนที่ย้ายไปอยู่โคราชปุ๊ปปั๊ป

"ก็คงจะเป็นอย่างนั้น คุณย่าเสียแล้วก็ไม่มีใครอยู่ พ่อเลยอยากกลับไปอยู่นู่น แล้วก็จะได้ไปดูแลร้านขายต้นไม้ของคุณย่าต่อ" รายรุ้งบอกเพื่อน

"อ่อ แม่ฉันถามถึงแต่แม่แก ว่างๆบอกแม่แกมาหาแม่ฉันหน่อย" ธาดากรบ่นเพราะแม่ของเขาเอาแต่ถามหาเพื่อนรัก -.-

"เดี๋ยวโทรไปบอกแม่พรุ่งนี้ดีกว่า เพื่อนรักถามหาคงดีใจน่าดู แต่พ่อคงไม่ให้มาหรอก 5555" รายรุ้งพยักหน้าบอกธาดากรที่นั่งดูคลิปผ่าตัดสมอง

"คงงั้น พ่อแกหวงแม่แกมากกว่าหวงลูกสาวอีก 5555" ธาดากรล้อเพื่อน

"ชิ !!!" รายรุ้งพูดแล้วยื่นมือไปเคกหัวเพื่อน...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha