ทหารบกที่รัก

โดย: Lalyblue



ตอนที่ 23 : ห้ามแย่งพี่หมอรุ้ง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่ 23

ห้ามแย่งพี่หมอรุ้ง


รายรุ้งเดินเข้าโรงพยาบาลด้วยสีหน้าสดชื่นแจ่มใส เพราะได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ แถมวันนี้อากาศดีอีกต่างหาก เมื่อคืนธาดากรมานอนอยู่บ้านเธอ แถมเขายังปลุกเธอตั้งแต่เช้า ให้มาช่วยเลือกของขวัญวันเกิดให้รดาอีกต่างหาก

'รุ้ง ช่วยเลือกหน่อยสิ' ธาดากรยื่นไอแพดมาตรงหน้ารายรุ้งที่ทำหน้าบอกบุญไม่รับ เพราะโดนปลุกให้ตื่นมาตั้งแต่ตีสี่

'ไม่ๆ อยากให้อะไรก็ซื้อๆไปสิ' รายรุ้งส่ายหน้าปฏิเสธ

'ฉันเลือกไม่เป็น ฉันไม่รู้ว่าผู้หญิงแบบรดาจะชอบอะไร' ธาดากรบ่น เพราะเขาพึ่งรู้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดหญิงสาว ไหนๆ ก็ต้องแกล้งเป็นแฟนกันแล้ว แถมเขากับรดาก็รู้จักกันมานานเลยอยากจะซื้อให้

'แกชอบรดาหรือเปล่าเนี่ย' รายรุ้งพูดขำๆทั้งที่ยังหลับตาอยู่

'จะบ้าหรอ !!!! ฉันจะไปชอบยัยนั้นได้ยังไง ก็แค่ทำตามหน้าที่แฟนกำมะลอเท่านั้นแหละ ไม่ได้ชอบเลยยยย' ธาดากรรีบปฏิเสธเสียงดัง

'แล้วแกจะเสียงดังทำไมล่ะ อยู่ใกล้กันแค่นี้เนี่ย' รายรุ้งพูดขำๆ

'ปรึกษาแกนี่ไม่ได้เรื่องเลย ไม่คุยด้วยละ' ชายหนุ่มบอกงอลๆแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

รายรุ้งเดินตรงไปยังห้องตรวจประจำที่หน้าห้องมีชื่อของเธอติดอยู่ ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปก็ต้องชะงัก เมื่อดวงตาสวยเหลือบไปเห็นช่อดอกแก้ววางอยู่บนโต๊ะหน้าห้อง ดอกแก้วส่งกลิ่นหอมละมุมอยู่ในช่อที่ถูกจัดอย่างสวยงาม รายรุ้งยกช่อดอกไม้ขึ้นมาสูดกลิ่นหอมของดอกไม้ แล้วเปิดอ่านการ์ดรูปพระอาทิตย์ แต่ภายในนั้นว่างเปล่าไม่มีตัวอักษรแม้แต่ตัวเดียว คิ้วบนหน้าสวยขมวดเข้าหากัน

"เมื่อเช้าคนส่งดอกไม้เอามาส่งให้คุณหมออีกแล้วค่ะ" พยาบาลคนสนิทเดินผ่านมาพอดีเลยพูดขึ้น เพราะเมื่อเช้าเธอเป็นคนรับดอกไม้มาวางไว้เองกับมือ

"เขาไม่บอกอีกแล้วหรอคะ ว่าใครส่งมา" รายรุ้งหันมาถาม

"อ่อ ใช่ค่ะคุณหมอ พี่พยายามถามแล้ว แต่เขาก็ไม่บอก บอกแต่ว่าไม่รู้ๆจนพี่ขี้เกียจจะถาม" พยาบาลคนสวยบ่นคนส่งดอกไม้ที่ตอบยียวนกวนประสาทเธอตั้งแต่เมื่อวานอย่างหงุดหงิด

"5555 งั้นก็ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าเขาส่งมาอีก ก็ปล่อยให้เขาส่งไป" รายรุ้งบอกขำๆ เมื่อเห็นท่าทางหงุดหงิดของพยาบาลผู้แสนใจดีอย่างปิ่นดาว

"ค่ะ -.- คุณหมอทานอะไรมายังคะ" ปิ่นดาวที่หน้าบึ้งๆถามขึ้น

"เรียบร้อยแล้วค่ะ รุ้งเอาขนมมาฝากพี่ดาวด้วย" รายรุ้งยื่นสังขยาฝอยทองของโปรดของปิ่นดาวให้หญิงสาว

"หูยยยย คุณหมอนี่รู้ใจจังเลยนะคะ" ปิ่นดาวรับมาด้วยสีหน้าต่างจากเมื่อกี้ลิบลับ

"ธรรมดาค่ะ รุ้งเป็นน้องรักพี่ดาวนี่คะ" รายรุ้งพูดขำๆก่อนจะถือช่อดอกแก้วเข้าห้องไป

"ฮัลโหล" ทิวากรที่พึ่งเลิกประชุมรับโทรศัพท์จากเพื่อนรัก

(ไอ้ทิวว่างหรือเปล่าวะ ไปดูริศที่โรงพยาบาลให้หน่อยดิ เมื่อตอนบ่ายครูที่โรงเรียนโทรมาบอกว่าริศท้องเสีย แม่กับพี่หนึ่งยังไม่กลับมาจากสิงคโปร์เลย) เหนือเมฆพูดรัวๆ

"เออ ไม่ต้องห่วง จะไปเดี๋ยวนี้แหละ" ทิวากรตอบ ช่วงนี้เหนือเมฆยุ้งๆ บ้านช่องแทบไม่ได้กลับ ส่วนนริศก็จะมีป้าละอ่อนดูแลตอนอยู่ที่บ้าน บางทีเขาก็นึกสงสารเด็กชายตัวน้อยนี่เหลือเกิน พ่อแม่ก็แยกกันทำงานอยู่คนละทวีป  ไม่มีใครมีเวลามาดูแล แถมต้องมาอยู่กับอาที่บ้างาน บ้านช่องไม่รู้จักกลับแบบเพื่อนรักของเขา

(อือ ฝากหลานฉันด้วยนะ ช่วงนี้ยุ้งๆ)

"เออ ไม่เป็นไร ตั้งใจทำงานไปเถอะ หลานแกก็เหมือนหลานฉันนั้นแหละ แค่นี้สบายมาก" ทิวากรบอกเพื่อให้เพื่อนสบายใจ - - ถึงเหนือเมฆจะบ้างาน แต่ก็รักหลานมากเหมือนกันนั้นแหละ

(อือ ขอบใจว่ะ) เหนือเมฆตอบแล้ววางไป

ทิวากรรีบขับรถมาโรงพยาบาลอย่างรู้งาน เพราะการมาโรงพยาบาลนอกจากจะได้ดูแลหลานชาย (เพื่อน) สุดที่รัก แถมยังได้เจอคุณหมอคนสวยอีกต่างหาก

"สวัสดีครับอาทิว" นริศที่นอนให้น้ำเกลืออยู่บนเตียงยกมือไหว้ชายหนุ่มทันทีที่เห็นหน้า

"เป็นไงบ้าง ไปทำอะไรมา ถึงได้มานอนให้น้ำเกลือแบบนี้ล่ะเสือน้อย"  ทิวากรเดินเข้าไปหา แล้วถามเด็กชาย

"แหะๆ กินนมกับมาม่าดิบครับ" เด็กชายตอบ

"ห๊ะ กินเข้าไปได้ไง" ทิวากรลูบหัวเด็กชายที่หน้าซีดอยู่บนเตียง เด็กชายนอนยิ้มให้คนเป็นอา

ทิวากรนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียง แล้วมองป้ายชื่อบนหัวเตียงเพื่อหาชื่อหมอประจำคนไข้ 'แพทย์หญิงรายรุ้ง แสงศิลป์' เมื่อเจอชื่อที่น่าพอใจคนตัวสูงก็ยิ้มออกมาราวกับเป็นคนโรคจิต เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม เพียงแค่เห็นอะไรที่เกี่ยวข้องกับเธอ มันก็ทำให้เขายิ้มได้ทั้งวัน

"อาทิวครับ" เด็กชายพูดขึ้นเสียงแข็ง

"ครับ" ทิวากรงงๆ

"อาพีเล่าให้ริศฟังหมดแล้ว" นริศพูดอย่างงอลๆ

"เล่าอะไรครับ ?" ทิวากรสงสัย มันต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆเด็กชายตรงหน้าเขาถึงได้ทำหน้าแบบนี้

"ก็เรื่องที่อาทิวไปโคราชกับพี่หมอรุ้งน่ะสิครับ :( อาทิวบอกริศมาเดี๋ยวนี้นะครับว่าไปทำอะไรมา ริศถามอาพีแล้ว อาพีก็บอกว่าไม่รู้" นริศคาดครั้นคนตรงหน้าด้วยสายตาเขม็งเกินเด็ก เพราะรพีฉายดันมากรอกหูเด็กชายไว้ 'ระวังอาทิวจะแย่งพี่หมอของน้องริศนะ' คำนี้ยังดังก้อง

ทิวากรอยากจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง แล้วโทรไปด่านพีฉายให้หูชาไปเจ็ดวันเจ็ดคืนไปเลย

"อาทิวกับคุณหมอไปช่วยคนมาครับ พอดีมีคนเดือดร้อนน่ะ แล้วอาทิวรู้จักเขาพี่หมอกับอาทิวเลยไปช่วยเขาด้วยกัน" ทิวากรตอบเท่าที่คิดได้ เขาไม่อยากจะเล่าตรงๆว่ามันเกิดอะไรขึ้น เพราะมันคงจะยาว

"แค่นี้หรอครับ" นริศถามย้ำ

"ครับ" ทิวากรตอบ

"อาพีบอกว่า 'ระวังอาทิวจะแย่งพี่หมอรุ้งไปจากริศ' " เด็กบอกคนตรงหน้า

ทิวากรได้ยินแบบนี้แทบจะขับรถไปสมุทรปราการทันที 'ไอ้พี !!'

"ริศก็รู้นี่ครับ อาพีน่ะไร้สาระ ปล่อยๆไปเถอะ" ทิวากรบอกเด็กชาย

"ริศจะโกรธครับถ้าอาทิวแย่งพี่หมอรุ้งไป แต่...ถ้าพี่หมอรุ้งกับอาทิวรักกันริศก็จะหลีกทางให้ด้วยใจอันบอบช้ำ" นริศพูดแล้วทำท่าทางกำมือมาทุบเบาๆที่อก แล้วทำหน้าเจ็บปวดเหมือนในละคร

"เอ่อ...ครับ" ทิวากรตอบ เหงื่อแตกพรากทั้งที่อยู่ในห้องแอร์ 'รู้มากจริงนะเจ้าริศ' ทิวากรบ่นในใจอย่างอารมณ์ดี  ไม่คิดจะแย่งเลยสักนิด แต่ติดจะรักต่างหาก :P


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha