ทหารบกที่รัก

โดย: Lalyblue



ตอนที่ 24 : เจ้าหญิงของผม


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่ 24

เจ้าหญิงของผม


ทิวากรเดินออกมาจากห้องพักคนไข้ เพราะป้าละอ่อนมาเฝ้าแทนเขา แถมนริศยังหลับไปตั้งแต่หัวค่ำแล้วด้วย  คนตัวสูงเดินออกมาตามทางที่เงียบสงัดและค่อนข้างมืด ในสมองก็คิดเรื่องนู่นนี่ปะปนกันไปหมด ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นหญิงสาวร่างเล็กในชุดกาวน์สีขาวกำลังจะแต่พยุงตัวด้วยราวบันได

พลั่ก !!!

"คุณ !!!!" ทิวากรตะโกนเรียกเสียงดัง รีบเข้าไปดึงร่างบางที่ล้มลงอยู่ตรงขั้นบันไดขึ้น

"คุณหมอ !!!" ทิวากรตะโกนเสียงดังเมื่อพลิกร่างในอ้อมแขนขึ้นมา เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นราวกับกลัวหญิงสาวจะร่วงลงไป

"คุณหมอ..." ทิวากรโอบอุ้มคนตัวเล็กไว้ในอ้อมแขนแข็งเกร่งอย่างเบามือถะนุถะนอมราวกับอุ้มแก้วที่แสนเปราะบาง แล้วตรงไปยังห้องปฐมพยาบาลด้านล่างทันที

"คุณหมอ" ทิวากรเรียกคนในอ้อมแขนเป็นระยะ

"คุณหมอครับ"

"อ้าว นั้นคุณหมอเป็นอะไรคะคุณ" พยาบาลที่เดินออกมาจากห้องปฐมพยาบาลถามขึ้น

"สงสัยจะเป็นลมครับ ช่วยเปิดประตูให้หน่อยครับ" ชายหนุ่มรีบบอก พยาบาลสาวให้เปิดประตูให้ทันที แล้วตรงไปยังเตียงที่ว่าง

"ขอบคุณครับ" ทิวากรบอกแล้วก้มหัวขอบคุณ เมื่อวางหญิงสาววในอ้อมแขนลงบนเตียง ก่อนตัดสินใจนั่งลงข้างๆเธอ

พยาบาลคนเดิมเดินมาถอดเสื้อกาวน์ของหญิงสาวออก เหลือเพียงชุดกระโปรงสีโอรสแขนกุดความยาวประมานเข่า  ทิวากรเบือนหน้าหนีทันทีเมื่อเห็น

"555555 คุณนี่เป็นสุภาพบุรุษจังเลยนะคะ" พยาบาลสาวพูด แล้วเอาผ้าขึ้นมาห่มให้หญิงสาวที่นอนหลับตาสนิทอยู่บนเตียง

"เอ่อ..." คนถูกแซวหน้าแดงแจ๊อย่างเขิ้ลๆ

"คุณจะอยู่เฝ้าคุณหมอใช่ไหมคะ ?" พยาบาลเดินมาอยู่ตรงหน้าเขาแล้วถามขึ้น

"ครับ"

"ทำไมคุณหมอโชคดีจังเลยเนี่ย มีแฟนหล่อก็หล่อ แถมเป็นสุภาพบุรุษอีกต่างหาก เพื่อนคุณคนไหนโสดบ้างแนะนำหน่อยสิคะ 55555" พยาบาลสาวแซวก่อนจะเดินจากไป ทิวากรไม่อยากปฏิเสธหรอกว่าร่างบางบนเตียงนี่เป็นแฟนของเขา เพราะถ้าหากคนบนเตียงตื่นขึ้นมาแล้ว เขาและเธอก็คงเป็นแค่ 'คนรู้จักกัน' เท่านั้น

ทิวากรนั่งเท้าคางจ้องมองใบหน้าสวยที่หลับตาพริมอยู่บนเตียง ใบหน้านวลไม่ซีดเซียวเหมือนตอนแรก เขาเอื้อมมือไปจับมือเล็กของคนบนเตียงเบาๆ

'เวลาที่คุณหลับ...เหมือนกับเจ้าหญิงเลยเนอะ เจ้าหญิงของผม' ทิวากรคิดในใจแล้วยิ้มบางๆ

"คุณหมอครับ ตื่นได้แล้วครับ :) " เขาพูดเบาๆแล้วยิ้มให้คนหลับสนิท ก่อนจะฟุบลงข้างๆทั้งที่ยังกุมมือหญิงสาวอยู่

รายรุ้งลืมตาขึ้นมองไปรอบๆ แล้วเหล่มองมาที่มือเพราะรู้สึกเหมือนมีศีรษะใครสักคนใกล้ๆมือของเธอ รายรุ้งก้มมองแล้วยิ้มออกมา 'เวลาที่คุณหลับแบบนี้น่ารักเนอะ' หญิงสาวคิดในใจ เธอเคยเห็นเขาหลับใกล้ๆมาแล้วสองครั้ง แต่ก็ยังอดยิ้มไม่ได้ เวลาที่หลับชายหนุ่มที่ปกติจะดูเข้มแข็ง ถึงจะมีมุมที่อ่อนโยนบ้างแต่ก็ไม่ได้น่ารักเหมือนกับตอนนี้

"คุณทิว..." รายรุ้งเรียกขึ้น คนหูไวขยับขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะสะดุ้งถอยออกห่างจากคนบนเตียง เพราะพึ่งนึกได้ว่าเขาแอบจับมือเธออยู่

"เอ่อ...ขอโทษครับ ตื่นตั้งแต่ตอนไหนครับเนี่ย" ทิวากรรีบพูด

"ก็เมื่อกี้ก่อนที่จะเรียกคุณทิวนั้นแหละค่ะ ตอนนี้เที่ยงคืนแล้วนะคะ" รายรุ้งดูนาฬิกาที่ข้อมือแล้วบอก

"ครับ"

"รุ้งหิวมากๆเลยค่ะ วันนี้นะงานยุ้งมาก ไม่ได้กินข้าวตอนกลางวัน แถมไม่ได้กินข้าวเย็นอีก ที่มานอนอยู่อย่างนี้เพราะรุ้งเป็นลมใช่ไหมล่ะ 5555" รายรุ้งพูดแล้วหัวเราะเสียงใส

"ขอบคุณนะคะที่ช่วยรุ้ง" รายรุ้งบอกทิวากร

"ครับ งั้นถ้าคุณหมอหิว เราไปหาอะไรกินที่ร้านกาแฟข้างโรงพยาบาลดีไหมครับ" ทิวากรชวนเธอไปร้านกาแฟข้างโรงพยาบาลที่เปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

"เอางั้นก็ได้ค่ะ 5555" รายรุ้งหัวเราะก่อนจะขอตัวเดินไปเอาของที่ห้อง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha