ทหารบกที่รัก

โดย: Lalyblue



ตอนที่ 25 : คุณฮีโร่


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่ 25

คุณฮีโร่


รายรุ้งเดินออกมาหาทิวากรที่นั่งรออยู่ด้วยรอยยิ้ม แถมในมือยังมือช่อดอกแก้วมาด้วยอีกต่างหาก คนส่งใจหายวาบกลัวจะแสดงพิรุธให้คนตรงหน้าสงสัย  แต่นอกจากรายรุ้งจะไม่สงสัยแล้วยังยื่นช่อดอกแก้วที่ยังส่งกลิ่นหอมอยู่ให้กับทิวากรอีกต่างหาก

"รุ้งให้ค่ะ ^^ มีคนส่งมาให้น่ะค่ะ แต่ว่ารุ้งให้คุณทิวดีกว่า" รายรุ้งพูดแล้วยื่นช่อดอกไม้ให้คนตรงหน้าที่เหวอหนักไปใหญ่

"ผมรับไม่ได้หรอกครับ เขาให้คุณหมอนะ" ทิวากรอธิบาย จะให้เขารับของที่เขาส่งมาเองน่ะหรอ

"คุณทิวรับไปเถอะ รุ้งไม่รู้ว่าคนที่ส่งมาเป็นใคร มีแค่การ์ดพระอาทิตย์เนี่ยแหละค่ะ" รายรุ้งพูดแล้วชูการ์ดพระอาทิตย์ขึ้นให้ดู  เธอตั้งใจจะเก็บการ์ดพระอาทิตย์ไว้

"เอ่อ เขาคงไม่อยากให้รู้มั้งครับ" ทิวากรตอบ

"ส่งดอกไม้มาให้รุ้งแท้ๆ แต่ดันไม่อยากให้รู้ว่าเป็นใคร" รายรุ้งบ่น

"เขาอาจจะเป็นคนขี้อายมั้งครับ" ทิวากรคิดคำพูดแถไปอย่างข้างๆคูๆ

"คุณทิวพูดอย่างกับเป็นคนส่งดอกไม้มาอย่างนั้นแหละ 55555 " หญิงสาวพูดโดยไม่คิดอะไร แต่คนข้างๆเหมือนโดนปิดสวิซต์ไปเลย

"ไม่ใช่นะครับ ไม่ใช่ผม" ทิวากรแก้ตัวทันที 'ตายๆ ถ้าคุณหมอรู้ว่าเป็นเราจะทำยังไงเนี่ย' ทิวากรคิดในใจเหงื่อใหลพรากอย่างกับคนมีความผิด

"โหย รุ้งแค่ล้อเล่นน่ะ แต่ถ้าเป็นคุณทิวส่งมาให้รุ้งจริงๆก็คงดี..." ประโยคสุดท้ายหญิงสาวเลือกที่จะพูดเบาๆ เบาราวกับกระซิบกับตัวเอง

"อะไรนะครับ ?" ทิวากรได้ยินไม่ถนัดถามเพื่อความแน่ใจ

"เปล่าค่ะ" รายรุ้งบอกแล้วรีบเดินเข้าไปในร้านกาแฟที่ถูกต้องแต่งแบบสไตล์ญี่ปุ่น ทิวากรที่มองตามหลังอย่างงงๆจึงรีบเดินตามเข้ามา

"สวัสดีค่ะคุณหมอ วันนี้เข้าเวรหรอคะ" เจ้าของร้านที่จะอยู่เฝ้าร้านในตอนกลางคืนถามขึ้น เพราะคุ้นเคยกับคุณหมอสาวเป็นอย่างดี

"เปล่าค่ะ รุ้งเป็นลมน่ะค่ะพี่เนย พึ่งตื่นเมื่อกี้..." รายรุ้งเล่าให้เจ้าของร้านฟังเรียบร้อยก่อนจะสั่งเครื่องดื่ม "เอาน้ำผึ้งมะนาวปั่นกับฮันนี่โทสต์ค่ะ" รายรุ้งบอกเมนูประจำของเธอ ก่อนจะหันไปมองหน้าคนตรงข้ามที่กำลังอ่านเมนูอยู่

"เอาลาเต้เย็นครับ" ทิวากรคิดนานเพราะปกติเขาไม่ค่อยได้เข้าร้านกาแฟสักเท่าไหร่ แถมยังไม่ชอบดื่มกาแฟอีกด้วย

"จ๊ะ รอแปปนะจ๊ะเด็กๆ" เจ้าของร้านจดเมนูเสร็จก็เดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์ ในร้านมีแค่โต๊ะของทิวากรกับรายรุ้ง แล้วก็พยาบาลอีกสองโต๊ะ

"คุณทิวไม่ชอบเข้าร้านพวกนี้หรอคะ" รายรุ้งถามขึ้น เพราะสังเกตุมาสักพัก

"อ่อ ประมานนั้นครับ ไม่ค่อยเข้าเพราะไม่ชอบดื่มกาแฟ แล้วก็ไม่ค่อยชอบของหวานด้วย :)" ทิวากรตอบ

"แล้วคุณทิวชอบอะไรล่ะคะ ?" รายรุ้งขมวดคิ้วถาม

"ชอบคะ..." ทิวากรพูดแล้วหยุดลง เฮ้ออออ ความจริงเขาแค่อยากจะบอกกับหญิงสาวตรงหน้าว่า 'ชอบคุณ' แต่ปากมันหนักเกินไปที่จะพูดจริงๆ

"อะไรคะ ?" หญิงสาวขมวดคิ้วรอฟังคำตอบ

"ชอบความสงบน่ะครับ ร้านแบบนี้คนเยอะ ส่วนใหญ่ผู้หญิงคงจะชอบ" ทิวากรตอบจนสีข้างแทบจะถลอก

"อ่อ ก็คงจะจริงแหละค่ะ ผู้หญิงส่วนใหญ่ชอบกินของหวาน 5555 รุ้งก็ชอบนะคะ แต่ก็บางอย่างน่ะค่ะ" รายรุ้งบอก

"ครับ" ทิวากรตอบรับแล้วแอบมองคนตรงหน้าที่กำลังกินน้ำผึ้งมะนาวปั่นกับฮันนี่โทสต์อย่างมีความสุข

"คุณทิว วันนี้รุ้งไปเกมนึงจากคนไข้มานพเสนอค่ะ" รายรุ้งพูดขึ้นเพราะเห็นบรรยากาศเงียบๆ

"เกมอะไรหรอครับ" ทิวากรถามขึ้น

"เกมมีชื่อว่าหลงตัวเองน่ะค่ะ คุณทิวเคยเล่นหรือเปล่า" หญิงสาวถามคนตรงหน้าอย่างนึกสนุก

"ไม่เคยครับ มันเล่นยังไง"

"ก็ถ้าเกิดว่ารุ้งบอกว่ารุ้งสวย คุณก็ต้องบอกว่าคุณน่ะสวยกว่ารุ้ง แล้วคุณก็จะต้องบอกข้อดีของตัวเองต่อไปอีกหนึ่งข้อ ลองเล่นกันดูนะคะ" รายรุ้งอธิบายอย่างขำๆ แต่ลงท้ายประโยคด้วยเสียงอ้อนๆ

"อ่อ...ครับ" ทิวากรตอบแล้วพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ

"รุ้งเป็นหมอที่สวยมาก :)" รายรุ้งบอกแล้วยิ้มตายี๋

"ผมก็เป็นทหารที่หล่อมาก แล้วก็เป็นสุภาพบุรุษมากๆด้วย" ทิวากรตอบ

"เอางี้ดีกว่าถ้าใครแพ้ต้องเป็นจ่ายค่าขนมกับน้ำบนโต๊ะนะคะ" รายรุ้งบอกแล้วมองหน้าชายหนุ่ม ทิวากรจึงพยักหน้าเป็นเชิงว่าตกลง "รุ้งเป็นสุภาพสตรีที่เรียบร้อยมากๆ  เวลาที่รุ้งใจดี เด็กๆจะบอกว่ารุ้งเป็นนางฟ้า" รายรุ้งบอกแล้วหัวเราะ

"ตอนผมใจดีใครๆจะบอกว่าผมเป็นเทวดา  เวลาที่ผมอยู่ในชุดทหาร เด็กๆจะบอกว่าผมคือฮีโร่"

"ตอนที่รุ้งใส่เสื้อกาวน์ใครๆก็บอกว่าดูดี  ตอนที่รุ้งยิ้ม รุ้งน่ารัก" รายรุ้งตอบแล้วยิ้มให้ทิวากรดูอย่างไม่ยอมแพ้ รอยยิ้มของหญิงสามทำให้คนตรงหน้าหยุดชะงักไปทันที "นี่ๆ คุณทิวยอมแพ้แล้วหรอคะ"

"ผมยอมครับ :) " ทิวากรตอบแล้วยิ้มให้หญิงสาว

"ค่ะ มีคนเลี้ยงน้ำปั่นกับฮันนี่โทสต์แล้วดีจังเลย ขอบคุณนะคะคุณฮีโร่" รายรุ้งตอบแล้วยิ้มให้คนตรงหน้า


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha