ทหารบกที่รัก

โดย: Lalyblue



ตอนที่ 26 : ผมรักคุณ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่ 26

ผมรักคุณ


" เกิดเป็นชายเชื้อชายชาญ

ทหารบกไทย องอาจใจฉกรรจ์

องอาจฟาดฟันรบรันปัจจา

หากศัตรูจู่จะยกมา

เข้าอาสาฟันฝ่ารักษาถิ่น

เราเกิดเป็นไทยสมใจอาจิณ

ปราบริปูอยู่บนพื้นดิน

จะประหารให้สิ้นผืนดินไทย

ทัพบกปกป้อง คุ้มครองชาติไทย จะไม่ยอมหมู่อมิตรใด เลือดและเนื้อพลีให้ยอมถวาย ต่างยอมอุทิศใจกาย ชีวาตม์ มลาย ยอมตายเพื่อชาติ เรารบจนใจขาด เพื่อชาติของไทย..."

*(เพลงกองทัพบก)

เสียงเพลงของกองทัพบกดังกึกก้องไปทั่วลานกว้างอย่างฮึกเหิม ถูกขับร้องโดยเหล่าทหารกล้าที่จะไปปฏิบัติหน้าที่อันสำคัญยิ่งในวันพรุ่งนี้

ผู้ชายตัวสูงที่ยืนอยู่หน้าสุดร้องเพลงด้วยความภาคภูมิใจและสุขุม  เขาเป็นหัวหน้าของกลุ่มทหารที่ยืนร้องเพลงกึกก้องไปทั้งลานกว้าง ...พันตรีอาทิตย์  ภักดิ์โยธิน น้อยคนนักที่จะได้เห็นรอยยิ้มของผู้พันหนุ่มที่แสนจะจริงจัง เคร่งเครียดไปเสียทุกเรื่อง

เมื่อบทเพลงที่เปล่งออกมาด้วยความรักชาติยิ่งชีพของเหล่าทหารจบลง

"พรุ่งนี้ทุกคนจะต้องจากบ้าน จากครอบครัว จากคนรัก จากลูกเมีย จากเพื่อนฝูงไปทำภารกิจหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่ของลูกผู้ชายชาติทหาร  ผมอยากให้ทุกคนเคลียทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในใจให้หมดสิ้น อย่าได้มีห่วง อย่าได้มีความวิตกกังวลใดๆในขณะไปปฏิบัติงานที่นู่น..."  ผู้พันหนุ่มกล่าวกับทุกคนด้วยใบหน้าสุขุมเยือกเย็น แล้วเหลือบไปมองทหารรุ่นน้องใต้บังคับบัญชาคนหนึ่งที่เอาแต่ยืนยิ้มให้ดินฟ้าอากาศ ราวกับมันคือหญิงงามจากทรวงสวรรค์

"ไอ้ไม้ๆ" ทิวากรเรียกสะกิดเพื่อนข้างๆยิกๆ เพราะเห็นผู้พันมองมาทางตนและเพื่อน แต่คนถูกสะกิดก็ยังยืนยิ้มแฉ่งไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

"หมวดทิว !!" ผู้พันหนุ่มเรียกชื่อรุ่นน้องเสียงดัง

"ครับผม" ทิวากรขานรับ

"ถ้าร้อยโทวฤษฐ์ เขามีสติแล้ว บอกให้มาพบผมที่ห้องด้วย" ผู้พันพูดแล้วเดินจากไปเฉยๆ ส่วนคนโดนเรียกก็หน้าซีดเผือด

ร้อยโทวฤษฐ์เดินออกมาจากห้องทำงานของผู้พันอย่างปลงๆ เพื่อนที่นั่งรออยู่หน้าห้องก็สังเกตุอาการได้ไม่อยากอย่างรู้งาน

"ผู้พันเขาว่าไงบ้าง" ทิวากรเลือกที่จะถามเพื่อนก่อน

"ก็แค่เรียกมาว่านิดหน่อย ข้าก็เลยเล่าเรื่องที่วางแผนจะขอใบบัวแต่งงานให้เขาฟัง เขาก็เลยให้คำแนะนำว่า 'จะขอก็รีบๆไปขอ มัวแต่คิดแบบนี้จะได้แต่งหรอ' " ร้อยโทวฤษฐ์เล่าไปก็หัวเราะไปอย่างเฮฮา

"แค่นี้เนี่ยนะ" ทิวากรถามย้ำอีกที

"ก็เออสิ 5555" ร้อยโทวฤษฐ์พูดแล้วกอดคอทิวากรกับร้อยโทพนาไว้ แล้วหัวเราะเสียงดังก่อนจะบอกอย่างดีอกดีใจ "กลับมาเตรียมตัวทำกระบี่ด้วยนะพวกเอง" พูดจบก็เดินออกไปอย่างมาดมั่น

ทิวากรกับร้อยโทพนาหรือหมวดต้นมองตามหลังเพื่อนรักอย่างงงๆ

"อะไรของมัน..." พนาที่ไม่ค่อยสนใจเรื่องความรักเหมือนคนอื่นๆพูดขึ้น

"ไม่รู้สิ" ทิวากรตอบขำๆ

"เองก็มีความรักกับเขาไม่ใช่หรอ คุณหมออะไรนะลืม ?" พนาหันมาถามคนข้างๆ ทำเอาเขาหยุดขำทันที ก่อนจะก้าวเท้าหนีไปอย่างรวดเร็ว

"อะไรของพวกมัน" พนายืนเกาหัวมองตามหลังเพื่อนอย่างงงๆ ปวดหัวกับคนมีความรักเหลือเกิน

ทิวากรเก็บเอาคำพูดของผู้พันอาทิตย์ที่บอกกับเพื่อนมาคิดวนไปวนอยู่หลายตลบ ก่อนจะตัดสินใจขับรถออกไป จุดหมายของเขาไม่ใช่โรงพยาบาลหรอก แต่เป็นบ้านของคุณหมอรายรุ้งต่างหาก

ชายหนุ่มจอดรถที่หน้าบ้านเดี่ยวหลังขนาดพอดิบพอดี แต่มันอาจจะใหญ่ไปสำหรับผู้หญิงตัวคนเดียวอย่างคุณหมอ ในบ้านปิดไฟสนิท

"สงสัยคุณหมอยังไม่กลับ" ทิวากรก้มดูนาฬิกา "นี่ก็สามทุ้มแล้วนี่" เขากลับเข้ามานั่งรอในรถอย่างกังวล จุดประสงค์ที่เขามาน่ะหรอ ใครๆก็คงเดาได้ไม่ยากหรอก 5555

ปรี๊นนน~~~

โตโยต้ายารีสสีฟ้าขับมาบีบแตรใส่ ทำให้คนในรถรู้สึกตัวขึ้นมา

ปรี๊นนน~~~

ทิวากรเดินลงจากรถ เพื่อลงมาบอกว่าเป็นเขาเองที่มาหา

"คุณทิว !!!" รายรุ้งพูดเสียงดัง ระคนตกใจ ปกติทิวากรเคยมาบ้านเธอหลายครั้งก็จริง แต่เป็นเพราะว่ามาส่งเธอ แต่วันนี้...

"ครับ" ทิวากรตอบแล้วยิ้มกว้าง

"คุณทิวมีอะไรหรือเปล่าคะ" รายรุ้งเดินออกมาจากรถ เพื่อไปเปิดประตูรั้ว จะได้เข้าบ้านกัน

"ผมแค่มีเรื่องสำคัญจะบอกคุณหมอครับ แต่ว่า..." ทิวากรพยายามนึกคำพูดที่เขาตั้งใจจะพูดก่อนหน้านี้

"งั้นไปคุยในบ้านไหมคะ" รายรุ้งถาม แล้วทำท่าจะเดินไปเปิดประตูรั้ว เพราะวันนี้หญิเธอปวดขาไม่อยากยืนนานๆ

"เดี๋ยวผมเปิดให้" ทิวากรบอกแล้ววิ่งไปเปิดประตูรั้วให้หญิงสาว แล้วรายรุ้งจึงขับรถเข้าไปจอดเสร็จ

หญิงสาวมองทิวากรงงๆ เพราะเธอจอดรถเสร็จ เขาก็ปิดประตูให้ แต่แทนที่ชายหนุ่มจะเข้ามา เขากลับยืนอยู่นอกบ้านซะงั้น รายรุ้งจึงเดินเข้าไปใกล้ๆรั้วเพื่อจะถาม

"คุณทิ...." รายรุ้งกำลังจะพูดแต่ก็ต้องหยุดชะงัก เพราะคนตรงหน้ายื่นช่อดอกแก้วมาให้ ซึ่งมันเหมือนกับช่อดอกแก้วที่เธอได้รับทุกวันที่โรงพยาบาล

"คุณหมอ...ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนไหน  อาจจะเป็นครั้งแรกที่ผมเจอคุณ หรืออาจจะเป็นเพราะเราใกล้ชิดกันตอนนั้น  แต่ว่าตอนนี้ผมมั่นใจแล้ว และผมก็แน่ใจ  ว่าผมรู้สึกว่า...ผม ผม ผม" ทิวากรพูดไม่ออกจนชายหนุ่มอยากจะตีปากตัวเองนัก

"ผมรักคุณนะ" ทิวากรพูดจบ แล้วมองหน้าคนตรงหน้าที่เงียบกริบ ใบหน้าของหญิงสาวบรรยายไม่ออกว่าเธอมีความรู้สึกเช่นไร

"เอ่อ..." รายรุ้งเอื้อมมือมารับช่อดอกไม้จากชายหนุ่มที่พึ่งสารภาพรักกับเธอไปเมื่อกี้ หญิงสาวก็พูดไม่ออกเช่นกัน

เมื่อหญิงสาวไม่ตอบอะไร ได้แต่ยืนนิ่ง ทิวากรจึงก้มหัวให้เล็กน้อยเป็นเชิงบอกลา ก่อนจะขึ้นรถขับออกไป ด้วยความรู้สึกที่โล่งอกเมื่อได้บอกความในใจของเขากับเธอ แม้มันจะดูเหมือนว่าเธอปฏิเสธความรู้สึกนั้น แต่อย่างน้อยเขาก็ได้บอกไปแล้ว ไม่มีอะไรต้องกังวลอีก...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha