ทหารบกที่รัก

โดย: Lalyblue



ตอนที่ 27 : เจ้าหญิงนิทรา 25%


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่ 27

เจ้าหญิงนิทรา 25%


รายรุ้งนั่งมองช่อดอกแก้วในมือมาได้สักพัก เธอได้ช่อดอกไม้แบบนี้ทุกๆวันที่มาโรงพยาบาล แต่กลับไม่เห็นคนส่งมาให้เกือบสองอาทิตย์แล้ว

"คุณไปไหนนะคุณทิว" รายรุ้งนั่งบ่นกับช่อดอกไม้ที่ส่งกลิ่นหอมชื่นใจในมือ

ก๊อก ! ก๊อก !

"คุณหมอคะ มีจดหมายมาถึงคุณหมอค่ะ" พยาบาลเดินเข้ามาพร้อมกับยื่นจดหมายซองสีฟ้าให้คนตรงหน้า

"ขอบคุณค่ะพี่ดาว" รายรุ้งบอกแล้วยิ้มให้พยาบาลสาว

"แหม เจ้าของเจ้าช่อดอกแก้วนี่เป็นใครกันนะ" พยาบาลแซวหญิงสาว เมื่อเห็นว่าถือช่อดอกแก้วไว้อยู่

"เพื่อนรุ้งเองค่ะ" รายรุ้งตอบ เพื่อนที่พึ่งมาบอกชอบเธอ แล้วก็หายหน้าไปเสียดื้อๆ

"ใช่เพื่อนหรอคะคุณหมอ"  พยาบาลยังไม่วายแอบแหย่คุณหมอตรงหน้าก่อนจะเดินออกจากห้องไป

หญิงสาวหยิบซองจดหมายสีฟ้าขึ้นมาดูชื่อที่อยู่บนหน้าซอง แต่บนหน้าซองไม่ได้ระบุชื่อใคร มีเพียงที่อยู่ของสถานที่ที่ส่งมาเท่านั้น

"ค่ายสิรินธร ปัตตานี" รายรุ้งอ่านที่อยูอย่างงงๆ แล้วแกะซองจดหมายอ่านอย่างสงสัย

'To...My Doctor

คุณหมอครับ...ผมขอโทษที่ไม่ได้เป็นคนบอกลาคุณหมอด้วยตัวเอง  จดหมายฉบับนี้ผมมาเพื่อเขียนมาลาคุณ วันนั้นที่ผมบอกว่า 'ผมรักคุณ' ผมพูดจริงๆครับ ถึงคุณจะปฏิเสธมัน ก็ไม่เป็นไร ถึงยังไงผมก็ได้บอกไปแล้ว :)  ถึงผมจะไม่ได้กลับไป แต่อย่างน้อยผมก็ไม่มีอะไรต้องกังวลอีกแล้ว รัก...คุณหมอนะครับ

From...The Sun'

รายรุ้งอ่านจดหมายจบแทบจะกรี๊ดใส่เจ้าของจดหมาย ที่ไม่ยอมฟังอะไรแถมยังคิดเอง เออเองว่าเธอจะปฏิเสธอีก

"ตาบ้าเอ๊ย" รายรุ้งบ่นแล้วเก็บจดหมายใส่กระเป๋า ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นโทรหาธาดากร

"ฮัลโหล"

(รุ้ง รุ้ง ฉันจะทำยังไงดีวะรุ้ง เมื่อกี้แม่ของรดาโทรมาบอก บอก)

"ค่อยๆพูดสิกร" รายรุ้งพยายามบอกเพื่อนให้ใจเย็น

(แม่รดาโทรมาบอกว่ารดาโดนรถชน ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลแก)

"แล้วแกอยู่ไหน" รายรุ้งถามเพื่อนที่คาดว่ามันกำลังจะขับรถมาที่นี่

(กำลังไปโรงพยาบาล)

ธาดากรตอบเสร็จก็รีบวางสายไปเพราะขับรถอยู่ รายรุ้งจึงตัดสินใจออกไปดูรดาที่น่าจะอยู่ห้องฉุกเฉิน ส่วนเรื่องของเธอคงต้องเก็บไว้คุยทีหลัง

หน้าห้องฉุกเฉินรายรุ้งวิ่งมาถึงพอดีเห็นหญิงสาววัยกลางคนทรงผมฟูๆตามสไตล์คุณหญิงคุณนายในทีวี

"คุณน้าเป็นแม่ของรดาใช่ไหมคะ" รายรุ้งถามคนตรงหน้าที่ร้องไห้ราวกับจะขาดใจพร้อมกับเอาผ้าเช็ดหน้าซับหน้าซับตาไปด้วย

"ใช่ค่ะใช่ ลูกฉันหัวแตกเลือดท่วมตัวเลยค่ะคุณหมอ ฮือออ ช่วยลูกฉันด้วยค่ะ ช่วยด้วย" คนตรงหน้าร่ำไห้ฟูมฟาย รายรุ้งจึงรีบเปิดประตูวิ่งเข้าไปด้านในทันที

ร่างบางในชุดกระโปรงเหมือนตุ๊กตาเปรอะเปรื้อนด้วยเลือดเกือบทั้งชุด บนศีรษะของคนบนเตียงมีผ้าพันแผลพันรอบ แถมที่แขนขวายังใส่เสือกอยู่อีก

"หมอรัตน์ค่ะ คนไข้คนนี้เป็นเพื่อนรุ้งเองค่ะ รุ้งขอโอนเป็นคนไข้รุ้งนะคะ" รายรุ้งหันไปบอกหมอหทัยรัตน์ที่ยืน้ขียนชาร์จอยู่

"ได้สิ รุ้งเอาไปเลย คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้ว สมองปกติแค่แตกจากการถูกกระแทกอย่างแรง แต่บาดแผลไม่ลึก แล้วก็แขนขวากระดูกเคลื่อนต้องใส่เฝือกด้ามไว้ก่อนสักระยะ จากนี้ฝากดูต่อด้วยนะรุ้ง" หมอหทัยรัตน์อธิบายอาการคนไข้ตรงหน้าอย่างละเอียดยิบก่อนจะยื่นชาร์จให้รายรุ้ง

"ขอบคุณนะ" รายรุ้งขอบคุณ แล้วเขยิบเข้าไปดูอาการรดาที่เอาแต่หลับพริ้มเหมือนกำลังหลับฝันหวาน

อยู่ๆรดาก็ลืมตาโพร่งขึ้นเหมือนกับหนังผีตอนโดนผีเข้า

"เฮ้ยย !!!" รายรุ้งตกใจ

"อ้าววว รุ้ง !!!" รดาพูดเสียง หทัยรัตน์ที่นังยืนอยู่หัวเราะสองสาวอย่างชอบใจ ก่อนหทัยรัตน์จะอธิบายอาการของคนไข้ให้ฟังอีกรอบเพื่อให้คนที่พึ่งฟื้นขึ้นมาระบรู้ด้วย

"เอ่อ...ฉันมีเรื่องจะขอให้รุ้งกับคุณหมอช่วย" รดาบอกขึ้นมาเฉยๆ

"เรื่องอะไร ?" รายรุ้งถามขึ้น หทัยรัตน์ก็มองคนไข้งงๆ

"ช่วยทำให้รดาเหมือนเจ้าหญิงนิทราหน่อยสิ รดาอยากเป็นเจ้าหญิงนิทรา" รดาพูดขึ้นแล้วเขย่าแขนรายรุ้ง

"จะบ้าหรอรดา ทำอย่างนั้นมันผิดจรรยาบรรณแพทย์นะ" รายรุ้งโวยวายตาโต

"นะๆ ช่วยรดาหน่อย รดามีแผน นะๆๆ แต่คุณหมอกับรุ้งแค่ช่วยทำให้รดาเหมือนเจ้าหญิงนิทราเฉยๆ" รดาอธิบายแผนของเธอว่าอยากรู้ใจคน ซึ่งรายรุ้งก็เดาออกทันทีว่าใคร ถึงแม้รายรุ้งกับหทัยรัตน์จะไม่อยากช่วย เพราะมันผิดจรรยาบรรณ แต่รายรุ้งดันบอกว่า...

"ช่วยคนในเรื่องความรักก็ดีนะคะหมอรัตน์ เผื่อมันจะส่งผลให้รุ้งเจอเนื้อคู่ แล้วหมอรัตน์จะได้แต่งงานไวๆไง"

"หูยย ไม่เกี่ยวนะรุ้ง" หทัยรัตน์โวย

"จะเอาไงดีรัตน์"

"ช่วยก็ช่วย แต่รุ้งจัดการนะ" หทัยรัตน์ตอบตกลง แล้วเดินออกไปทำตามแผน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha