ทหารบกที่รัก

โดย: Lalyblue



ตอนที่ 28 : เจ้าหญิงนิทรา 100%


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่ 28

เจ้าหญิงนิทรา 100%


ธาดากรวิ่งมาที่เคาน์เตอร์หน้าตาตื่น  เหตุการณ์ทั้งหมดเป็นไปตามแผนของรดา ที่มีรายรุ้งกับหทัยรัตน์คอยสังเกตุการณ์อยู่

"รุ้ง ถ้ากรเขารู้ว่าเราร่วมมือกับรดาหลอกเขา เขาจะพาลมาโกรธพวกเราด้วยหรือเปล่า" หทัยรัตน์ถามรายรุ้งที่เอาแต่นั่งดูโทรทัศน์จากกล้องวงจรปิดอย่างขำขัน

"ไม่โกรธหรอกรัตน์ จากที่รุ้งรู้มารุ้งว่ากรมันก็แอบชอบรดาอยู่เหมือนกันนั้นแหละ ไม่งั้นมันจะยอมไปตกลงเป็นแฟนหลอกๆให้รดาหรอ" รายรุ้งหัวเราะขำขันโดยไม่รู้สึกรู้สาใดๆ

"รุ้งนะรุ้ง นี่กรเข้าห้องไปแล้ว จะเอายังไงต่อล่ะทีนี้ เราไม่ได้โกหกแค่กรคนเดียวนะ แต่เราต้องโกหกแม่ของรดาด้วย - -" หทัยรัตน์กังวลขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงแม่ของคนไข้

"5555 ก็ถ้าแผนมันสำเร็จรุ้งก็คงปล่อยให้รดาอธิบายเองนั้นแหละ ก็มันแผนของรดานี่ รุ้งกับรัตน์ไม่เกี่ยว" รายรุ้งบอก

"ถ้าเขาไม่ว่าอะไรน่ะ มันก็ไม่เกี่ยวหรอก แต่ถ้าเขาเอาเรื่องขึ้นมารุ้งกับรัตน์นี่แหละจะซวย" หทัยรัตน์บอกแล้วส่ายหัวให้กับความคิดแผลงๆนี่ แถมเธอยังหลวมตัวมาร่วมแผนนี้ด้วยอีกต่างหาก

ในห้องพักผู้ป่วยถูกจัดฉากไว้อย่างสมจริง  รดาแกล้งหลับตานอนแน่นิ่งราวกับเป็นเจ้าหญิงนิทราจริงๆ แถมยังมีคนเป็นแม่นั่งร้องห่มร้องไห้อยู่บนโซฟาอีกต่างหาก ทำให้บรรยากาศดูสมจริงไปกันใหญ่

"คุณแม่ครับ รดา..." ธาดากรเอ่ยปากจะถาม แต่มีผู้มาใหม่เดินเข้ามาซะก้อน

"รดากลายเป็นเจ้าหญิงนิทราไปแล้ว..." รายรุ้งแกล้งพูดหน้าเศร้า "รดาได้รับการกระทบกระเทือนในสมองขั้นรุนแรง ทำให้สมองบางส่วนตาย โอกาสที่จะฟื้นมีแค่ 50 เปอร์เซ็นเท่านั้น" รายรุ้งตีบทแตกจนหทัยรัตน์ที่เดินเข้ามาด้วยไม่กล้าพูดอะไร เพราะกลัวเสียแผน

"..." ธาดากรได้แต่เงียบกริบ จมูกแดงก่ำขึ้นมาราวกับจะร้องไห้

"แขนขวาหัก กระดูกตรงช่วงต้นแขนร้าว" รายรุ้งเพิ่มอาการเจ็บป่วยเข้าไปอย่างต่อเนื่อง  ให้สาหัสสากันทั้งที่ความจริงคนเจ็บแค่หัวแตกแขนหักเฉยๆ ส่วนธาดากรก็มัวแต่สนใจคนเจ็บ ไม่ได้สนใจอาการอะไรทั้งสิ้น

รายรุ้งหันไปรอบยิ้มสะใจกับหทัยรัตน์ที่ส่งสายตาตำหนิมาให้

"กร แม่ฝากรดาด้วยนะ เดี๋ยวแม่จะไปโรงพัก" รัมภาบอกชายหนุ่มที่เธอคิดว่าเป็นแฟนของลูกสาวก่อนจะเดินออกไป

"ครับ" ธาดากรรับคำ

รดาแกล้งนอนหลับตาแน่นิ่งราวกับเธอเป็นเจ้าหญิงนิทราจริงๆ จนรายรุ้งนึกหมั่นไส้อยากจะให้รางวัลตุ๊กตาทองคำจริงๆ

"งั้นฉันไปก่อนนะ" รายรุ้งบอกก่อนจะหันไปดึงหทัยรัตน์ออกไปด้วย

"รุ้งว่ามันจะเป็นไปตามแผนไหม" หทัยรัตน์ถามขณะเดินออกมาไกลจากห้องแล้ว

"รุ้งไม่รู้ มันก็อยู่ที่สองคนนั้นแล้วแหละ 5555" รายรุ้งหันมาบอก  แล้วแยกย้ายกันไปทำงาน :)

ด้านธาดากรที่สงสารคนบอกเตียงจนเกือบจะร้องไห้ออกมา เขานั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียง แล้วคว้ามือหญิงสาวมาจับไว้แน่น ราวกับจะส่งพลังชีวิตของเขาให้เธอ

"นี่ยัยบ้า เธอไปเดินให้รถชนทำไมเนี่ย" ธาดากรพูดขึ้นทั้งน้ำตา

รดาแกล้งนอนนิ่ง แต่หูผึ่ง 0.0

"ยัยรดา ยับคนบ้า"

คนแกล้งแอบขมวดคิ้ว 'นี่ !!! นายจะบ้าหรอห๊ะ มาด่าฉันทำไมเล่า' รดาคิดในใจ เพราะผู้ชายข้างๆเอาแต่นั่งด่าเธอ

"ตื่นสิ ตื่นมาทะเลาะกับฉันเดี๋ยวนี้"

"เงียบทำไม !!! แกล้งหลับหรอห๊ะ" คำพูดของเขาทำเอาคนแกล้งหลับสะดุ้งโหยง 'นายรู้ได้ไงเนี่ย'

"ยัยรดา ถ้าเธอตื่นแล้ว ฉันมีอะไรจะบอกเธอ" ธาดากรพูดขึ้น

"จะบอกอะไรหรอ ?"

"ก็จะบอกว่าฉันรักเธอไง" ธาดากรพูดทั้งน้ำก่อนจะฟุบลง "ห๊ะ !!!" ชายหนุ่มผงกหัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แต่สิ่งที่เห็นคือคนบนเตียงหลับตานิ่งสนิท

"สงสัยจะบ้าแล้วเรา" น้ำตาของเขาหยดลงบนมือของรดา

"นายน้ำลายไหลหรอ ?" รดารีบลืมตามามองทันที 0.0 ทำให้เธอตกใจเพราะสิ่งที่หยดลงบนมือเธอคือน้ำตาของคนตรงหน้าต่างหาก

"เธอ !!!" ธาดากรถอยห่าง "นี่เธอหลอกฉันหรอ" ธาดากรตะโกนลั่น แต่คนบนเตียงพยักหน้างึกๆอย่างไม่แคร์สื่อ...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha