ทหารบกที่รัก

โดย: Lalyblue



ตอนที่ 29 : คิดถึง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่ 29

คิดถึง


"ใช่ ถ้าฉันหลอกนาย แล้วนายจะทำไม" คนแกล้งถามลอยหน้าลอยตาอย่างอารมณ์ดี เพราะสิ่งที่เขาพูดมาก่อนหน้า 'ก็บอกว่าฉันรักเธอไง'...

"เธอไม่ได้เป็น...?" ธาดากรตกตะลึงและนึกโมโหเพื่อนรักขึ้นมา "ไอ้รุ้ง..."

"นี่ ไม่ต้องไปโทษรุ้งเลย ฉันขอให้รุ้งกับหมอรัตน์ช่วยเองนั้นแหละ แค่อยากแกล้งนิดหน่อย" รดาอธิบายหัวเราะชอบใจ ทั้งที่คนตรงหน้าทำหน้าดำค่ำเครียดราวจะกระโดดมาบีบคอเธออยู่แล้ว

"แล้วเมื่อกี้ นายพูดจริงๆหรอ ?" หญิงสาวถามอย่างมีความหวัง ถึงแม้จะได้ยินเต็มสองหูแต่ก็อยากแน่ใจกว่านี้อีกนิด

"ฉัน...พูดอะไร ไม่เห็นรู้เรื่องเลย ไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้นแหละยัยบ้า" ธาดากรแว๊ดใส่ เค้าเป็นหมอเองแท้ๆกลับไม่สังเกตุอะไร แถมยังหลงเชื่อที่เพื่อนรักโกหกสนิทใจ จนบอก 'รัก' คนตรงหน้าไปซะแล้ว

"อ่อ...นายไม่ได้พูดอะไร" รดาบอกพร้อมกับส่ายหน้าแรงเพื่อซ่อนน้ำตาที่กำลังไหลออกมา

"ส่ายหน้าขนาดนั้นเดี๋ยวหัวก็หลุดออกมาพอดี" ธาดากรเอื้อมมือไปจับใบหน้าสวยให้หยุดนิ่ง แต่น้ำตาเจ้ากรรมดันไหลออกมาพอดี -0-

ชายหนุ่มมองนิ่งเข้าไปในดวงตาพร่ามัวด้วยน้ำตาของคนตรงหน้า ราวกับพยายามจะอ่านแววตาที่เป็นต้นเหตุของหยดน้ำตานี่ ดวงตาสองคู่มองกันนิ่งงันตกอยู่ในภวังเหมือนกับมันจะสื่อสิ่งที่อยู่ภายในใจออกมา

"ฉันรักเธอ..." ธาดากรพูดจบแล้วโผเข้ากอดคนตรงหน้าราวกับกลัวร่างบางจะสลายหายไป "รัก รัก รัก รัก รัก รักมาก ~~" คำว่ารักพรั่งพรูออกมาไม่หยุด

"พอแล้ว...นี่" หญิงสาวถอยออกมาจากอ้อมกอดก่อนจะมองหน้านิ่ง "ฉันไม่เชื่อนายหรอก แน่จริงไปพูดใส่ไมค์เลยสิ" คนถูกบอกรักอยากเล่นตัว จึงพูดแหย่เล่น แต่หารู้ไม่ว่า...

"ได้สิ งั้นอีกสองวันเจอกัน" ธาดากรบอกยิ้มๆ แล้วลุกขึ้นจุมพิตที่หน้าพากคนตรงหน้าก่อนจะวิ่งออกไป

"ไอ้คนฉวยโอกาส!!!!" รดาตะโกนไล่หลัง ทั้งที่ใบหน้าแดงเห่อ

รายรุ้งนั่งอ่านจดหมายฉบับเดิมซ้ำๆ คำพูดสารภาพรักของเจ้าของจดหมายในวันนั้นดังก้องชัดเจนซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในหัว ดอกไม้แบบเดิมๆส่งมาที่โรงพยาบาลทุกวันจนเป็นเรื่องปกติสำหรับเธอไปแล้ว

"คุณทิว ตอนนี้คุณอยู่ไหน คุณทำอะไรอยู่ คุณยัง...ปลอดภัยดีอยู่หรือเปล่า ?" รายรุ้งพูดกับจดหมายในมืออย่างเม่อลอย "เมื่อไหร่คุณจะกลับมาคะ ?" รายรุ้งถามกับจดหมายอีกครั้ง แม้จะรู้ว่ามันไม่สามารถตอบคำถามอะไรกับเธอได้ก็ตาม

แม้เมื่อตอนบ่ายธาดากรจะโทรมาบ่นเรื่องที่เธอโกหกเขาไป แต่สุดท้ายมันก็จบลงด้วยเรื่องน่ายินดี เพราะเพื่อนรักขอให้เธอร่วมมือทำบางอย่าง ซึ่งเธอเองก็ตกลง

"กาแฟเย็นแล้วมั้งคะคุณหมอ พี่เห็นคุณหมอเป็นแบบนี้มาหลายวันแล้วนะคะ" พยาบาลคนสวยสังเกตุคนตรงหน้ามาสักพักแล้วพูดขึ้น เธอเห็นหญิงสาวอ่านจดหมายฉบับเดิมทุกๆวัน แถมยังนั่งคุยกับจดหมายอีกต่างหาก

"อ่อ รุ้งไม่ได้เป็นอะไรนี่คะ"   รายรุ้งรีบแก้ตัวทันที

"ทำไมคุณหมอไม่เขียนจดหมายไปถามเขาล่ะคะ" พยาบาลคนสวยยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างมีเลศนัย เธอรู้อาการคนตรงหน้าดีว่าคงจะตกอยู่ในห้วงของความรักแน่ๆ เธอเองก็เบื่อที่จะต้องรับช่อดอกแก้วที่ส่งมาอยู่ได้ทุกวัน แถมคนส่งยังกวนประสาทที่สุดในโลกอีกต่างหาก เลยแนะนำให้หญิงสาวตรงหน้าส่งจดหมายไปถามเสียเลย ถ้าเรื่องจบแบบแฮปปี้ตาบ้านั้นจะได้ไม่ต้องมาส่งดอกไม้อีก

"รุ้งควรเขียนไปถามเขาหรอคะ" รายรุ้งถาม เพราะเธอเองก็คิดอยู่เหมือนกัน แต่เธอไม่รู้ว่าทิวากรอยู่ที่ไหน ตอนนี้เขาอาจจะไม่ได้อยู่ที่ปัตตานีก็ได้

"ก็ถามคนส่งมา ดีกว่าถามจดหมายนะคะ" :)

รายรุ้งเดินไปที่ห้องทำงาน ก่อนจะหยิบกระดาษรายงานออกมา แล้วบรรจงเขียนคำถามและ...คำตอบลงในกระดาษ

"ขอให้คุณทิวได้รับมันด้วยเถอะ!!!" รายรุ้งขอพรอ้อนวอนดินฟ้าอากาศก่อนพับกระดาษใส่ในซองจดหมายสีฟ้า...

ด้านทิวากรที่ว่างจากการปฏิบัติหน้าที่ก็เดินตรวจชุมชนในระแวกนั้น มีเด็กๆสามสี่คนวิ่งตามเขามาอย่างสนุกสนาน ก่อนชายหนุ่มจะหยุดยืนมองขึ้นไปดูสายรุ้งเจ็ดสีพาดผ่านผืนฟ้าเบื้องหน้าอยู่ ภายในใจก็รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยไม่เจอรุ้งนั้น เขาก็ยังได้เจอรุ้งนี้

"สายรุ้งครับ ผมขอฝากความคิดถึงของผมไปบอกคนๆหนึ่งได้ไหมครับ :)" ทิวากรพึมพำขึ้นมา

"พี่ทหารคิดถึงแฟนหรอครับ" หนึ่งในเด็กชายได้ยินจึงถามขึ้นอย่างสงสัย

"เปล่า...แต่ถ้าเป็นจริงๆก็คงดี" ทิวากรหันมาบอกแล้วยิ้มให้  ก่อนจะอุ้มเด็กชายที่อายุน้อยที่สุดขึ้นมา แล้วเดินนำหน้าไป ........


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha