ทหารบกที่รัก

โดย: Lalyblue



ตอนที่ 30 : ใบไม้ร่วง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่ 30

ใบไม้ร่วง


"หมวดครับ มีจดหมายส่งมาถึงหมวดครับ ส่งมาตั้งแต่อาทิตย์ก่อนแล้วครับ ค่ายเขาไม่ได้เอามาให้" ผู้ชายร่างท้วมในชุดเครื่องแบบทหารเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าชายหนุ่ม แล้วยื่นซองจดหมายสีฟ้ามาตรงหน้า

"ขอบคุณครับ" ทิวากรรับมางงๆ แล้วเก็บใส่กระเป๋าเสื้อ โดยไม่คิดจะหยิบออกมาอ่าน

"จะไม่อ่านหน่อยหรอครับ" คำถามของคนตรงหน้า ทำให้ทิวากรขมวดคิ้ว "เจ้าของจดหมายเป็นผู้หญิงด้วยนะครับ" ประโยคสุดท้ายที่ได้ยิน ทำให้ชายหนุ่มรีบคว้าจดหมายสีฟ้าออกมาจากกระเป๋าเสื้ออย่างร้อนรน

'รายรุ้ง  แสงศิลป์'

'รายรุ้ง'

'รายรุ้ง'

'คุณหมอ'

ทิวากรอ่านหน้าซองจดหมาย ทวนชื่อคนส่งไปมา สีหน้าดีใจราวกับได้มงกุฏมิสเวิลด์อะไรอย่างนั้น จนคนตรงหน้าไม่วายแซวอีกรอบ

"ใจเย็นนะหมวด อย่าร้องๆ ฮ่าๆ" พูดจบก็รีบจากไปโดยด่วน เพราะกลัวโดนไล่เตะ

ส่วนชายหนุ่มก็จับจดหมายค้างอยู่ท่านั้น เค้าดีใจมากจนไม่สามารถบรรยายความรู้สึกที่มีเป็นคำพูดออกมาได้  เขาไม่เคยคิดว่าจะได้รับจดหมายตอบกลับจากหญิงสาวเลย  แต่จดหมายในมือนี่...

'คุณทิว...

รุ้งได้รับจดหมายของคุณแล้วนะคะ

คุณทิวเป็นยังไงบ้างคะ ?'

ในจดหมายมีใจความสั้นๆแค่นี้ แต่มันก็มากพอที่จะทำให้หัวใจของคนอ่านแจ่มใสขึ้นมาทันที...

ปัง !!!

ตู้มม !!!!!!

เสียงระเบิดดังก้องไปทั่วบริเวณกว้าง เปลวไฟลุกลามขึ้นทั่วทั้งคันรถของทหารราดตะเวนที่กำลังจะแล่นออกไป แรงระเบิดกระแทกใส่ผู้ที่อยู่ใกล้เคียง

ร่างของนายทหารหลายนายกระเด็นออกไปหลายฟุตเพราะแรงระเบิดพลังมหาศาล ทหารหลายนายกระเด็นออกไปคนละทาง

ความเจ็บปวดวิ่งพล่านไปทั่วร่างกายจนแทบทนไม่ไหว...

(ขณะนี้เกิดเหตุระเบิดขึ้นที่จังหวัดยะลา มีเจ้าหน้าที่เสียชีวิต 6 ราย บาดเจ็บอีก 4 ราย ได้แก่ ..................... ร้อยโททิวากร กาลเวลา .....)

รายรุ้งที่พึ่งเดินออกมาจากห้องผ่าตัดได้ยินเสียงทีวีแทบล้มทั้งยืน ถึงเธอจะจับใจความได้แต่เพียงว่า 'ร้อยโททิวากร กาลเวลา' ก็ตาม

รายรุ้งรีบวิ่งมาถามพยาบาลหน้าเคาน์เตอร์อย่างร้อนรน

"พี่ดาวคะ เมื่อกี้ข่าวอะไรคะ"

"อ่อ เมื่อกี้หรอคะ ข่าวระเบิดที่ยะลาค่ะ มีเจ้าหน้าที่เสียชีวิต 6 ราย บาดเจ็บ 4 ราย" พยาบาลสาวบอกอย่างใจเย็น แต่คนฟังน้ำตาไหลพรากออกมาเสียนี่

หญิงสาวจับเคาน์เตอร์ไว้แน่น ราวกับถ้าปล่อยมันเธอจะล้มลงไป หญิงสาวใจหายวาบ ภาวนาให้ชื่อของเขาไม่เป็น 1 ในผู้เสียชีวิต

พยาบาลสาวตกใจจึงรีบเข้ามาพยุงร่างเล็กไปที่ห้องพัก...

ร่างของทิวากรนอนนิ่งอยู่บนเตียงสีเขียว ร่างกายมีเลือดอยู่หลายจุด โดยเฉพาะบริเวณศีรษะที่มีผ้าพันแผลพันไว้อยู่มีเล็ดซึมออกมา ร่างสูงนอนแน่นิ่งไม่ไหวติงมาสองวันแล้ว ใบหน้าซีดเผือดนิ่งสนิท ไม่มีทีท่าจะฝื้นขึ้นมาเลย

ดาลัยกับณภัทรนั่งมองร่างของลูกชายคนเดียวที่นอนไร้สติอยู่บนเตียงแทบใจสลาย ถึงแม้จะทำใจไว้บ้างแล้วก็ตาม แต่ถึงยังไงคนเป็นพ่อเป็นแม่ก็รับไม่ได้อยู่ดี ที่ต้องมาเห็นลูกของตัวเองอยู่ในสภาพนี้

"อีกนานไหมคะหมอกว่าลูกฉันจะฝื้น" ดาลัยหันไปถามคุยหมอราวกับจะวิ่งไปบีบคอ

"เอ่อ...ไม่เกินคืนนี้หรอกครับ" แพทย์หนุ่มเหงื่อแตกพลั่ก เพราะถูกถามคำถามนี้มาเกือบร้อยรอบ แถมสายตาที่จ้องมาอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ 'ผมทำเต็มที่ แล้วผมผิดอะไร' -.-

"แน่ใจนะหมอ ถ้าลูกฉันไม่ฝื้นนะ ฉันจะจ้างมือปืนมายิงคุณทิ้งซะ" ดาลัยขู่ไปตามประสา ทำเอาสามีที่ยืนอยู่ข้างๆหลุดหัวเราะออกมา แต่คนโดนขู่นี่แทบฝังตัวเองไปกับกำแพง

"ใจเย็นๆนะตัวเอง หมอเขาทำเต็มที่แล้วล่ะ แต่ถ้าไม่ฝื้นภายในคืนนี้อย่างที่หมอบอก ตัวเองไม่ต้องไปจ้างมือปืนมายิงหมอหรอก เค้าเนี่ยแหละจะยิงเอง" ณภัทรบอกภรรยาอย่างใจเย็น แต่คนฟังสะดุ้งเหือก -0-


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha