ทหารบกที่รัก

โดย: Lalyblue



ตอนที่ 31 : หวาน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่ 31

หวาน


รายรุ้งนั่งดูปฏิทินบนโต๊ะทำงานก่อนกลับบ้านทุกครั้ง และจะกาปฏิทินด้วยปากกาเรืองแสงสีส้ม เธอแน่ใจว่าเขายังมีชีวิตอยู่ เพราะไม่มีชื่อของเขาในรายชื่อผู้เสียชีวิต

"นี่ก็จะสี่เดือนแล้วนะ คุณหายไปไหนของคุณ ตาบ้า !!!" รายรุ้งบ่นอยู่คนเดียว  ก่อนจะหันไปหยิบกระเป๋าและช่อดอกไม้แบบเดิมๆที่ถูกส่งมาทุกวัน และเดินออกจากห้องไป

"ทำไมรถมันติดอย่างนี้เนี่ย หรือว่ารถชนกันหรือเปล่า" หญิงสาวบ่นพึมพำอยู่บนรถ

ครืดด !!!

ครืดด !!!

"ฮัลโหลค่ะ" รายรุ้งหันไปคว้าโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างเบาะคนขับขึ้นมาแนบหู

(คุณหมออยู่ไหนคะ ที่โรงพยาบาลมีเคลสด่วนค่ะ)

"ค่ะ เดี๋ยวรุ้งรีบไป" รายรุ้งตัดสายทิ้ง แล้วขับรถกลับไปโรงพยาบาลทันที

รายรุ้งอยู่ในชุดเตรียมพร้อมที่จะผ่าตัดคนไข้พิเศษก้าวมายืนอยู่หน้าห้องอย่างรวดเร็ว

"เร็วๆค่ะ เร็วๆค่ะคุณหมอ คนไข้เสียเลือดมาก" พยาบาลรีบเรียกคุณหมอคนสวยอย่างร้อนรน

"ค่ะ" รายรุ้งรับคำแล้วรีบก้าวเข้าไปหาผู้ป่วยบนเตียงที่นอนตะแคงข้างหันหลังให้เธออยู่ แล้วพยาบาลคนเมื่อกี้ก็รีบวิ่งออกไป

"ไหนบอกว่าคนไข้อาการหนัก แต่ไม่มีพยาบาลอยู่สักคนเนี่ยนะ" รายรุ้งบ่นอุบ ก่อนจะเอื้อมมือไปจับไหล่คนไข้อย่างเบามือ "คุณเป็นยังไงบ้างคะ" คุณหมอพยายามพลิกตัวคนไข้ให้หันมา

แต่มือที่ใหญ่กว่าของคนไข้เอื้อมมาจับมือนั้นเอาไว้อย่างเบามือ แต่มั่นคง รายรุ้งชักมือออก แต่คนบนเตียงจับไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

"ปล่อยนะคะ" รายรุ้งดึงมือออกแรงเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล "ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ" รายรุ้งดึงมือตัวเองออกจากมือหนาอีกครั้ง แต่มือหนายังคงจับมือของเธอไว้แน่น

"อย่าแกะออกได้ไหมครับ ผมขอจับไว้อย่างนี้สักพักนะ" เสียงทุ้มคุ้นหูพูดขึ้นมาลอยๆ แต่คนฟังหยุดนิ่ง ความรู้สึกทั้งดีใจ ทั้งโมโหประปนกันไปหมด

"คุณทิว !!!" รายรุ้งพูดเสียงดัง จนเจ้าของชื่อหันมามองหน้า หญิงสาวน้ำตาไหลพรากออกมา คนร่างสูงรีบดึงหญิงสาวเข้ามากอด จะอนุญาติหรือไม่ก็แล้วแต่ แต่ตอนนี้อยากกอดให้หายคิดถึง ส่วนคนถูกกอดก็ไม่มีทีท่าว่าจะปฏิเสธสักนิด

"คนบ้า !!!!" รายรุ้งสะอื้นไปพูดไปเสียงสั่น

"ครับ ผมบ้า บ้ามากๆด้วย บ้ารักคุณนะรู้ไหม" ทิวากรพูดทั้งที่ยังกอดคนในอ้อมแขนไว้แน่น เพื่อสื่อให้รู้ว่าเขาคิดถึงเธอมากขนาดไหน

"ฉันคิดว่าคุณตายไปแล้วซะอีก" ด้วยความโมโหที่คนตรงหน้าไม่ยอมตอบจดหมายมาเลย รายรุ้งจึงแอบกัดไปนิด

"ถ้าผมตายจริงๆ แล้วใครจะมาขอคุณหมอแต่งงาน" ทิวากรพูดรัวๆเพราะความเขิ้ล

"อะไรนะ" รายรุ้งถามเพื่อความแน่ใจ

"อ่อ ผมบอกว่า ถ้าผมตายไปจริงๆ คุณหมอก็คงเอาแต่บ้างานน่ะสิ" ทิวากรแก้คำ

"รุ้งก็คิดว่า...ชั่งมันเถอะ" รายรุ้งบบอกปัดๆ ทั้งที่แอบน้อยใจอยู่ลึกๆ ก็เมื่อกี้เธอได้ยินว่า 'แต่งงาน' นี่นา

"คุณหมอคิดถึงผมบ้างหรือเปล่า" ทิวากรปล่อยหญิงสาว แล้วถามขึ้น

"ฉันไม่เคยคิดถึงคุณเลยสักนิด" รายรุ้งตอบเสียงเข้ม

"แล้วจดหมายนี่ล่ะครับ" ทิวากรพูดพลางหยิบจดหมายออกจากกระเป๋ากางเกง แล้วยื่นไปตรงหน้าหญิงสาว

รายรุ้งอึ้งเมื่อได้เห็นจดหมายของตัวเองที่พยายามจะเขียนไปหาเขาหลายฉบับ แต่ไร้การตอบรับจากเขา ตอนนั้นเธอเป็นห่วงเขาแทบแย่ เธอลืมไปหมดแล้วว่าเขียนอะไรในนั้นบ้าง -0-

'แย่แล้วยัยรุ้ง'

รายรุ้งขมวดคิ้วเป็นปม ชักสีหน้าดุๆใส่คนตรงหน้า  เพราะเขาได้รับจดหมายทุกฉบับ แต่ดันไม่ยอมตอบอะไรเลย แถมยังให้พยาบาลมาหลอกเธออีก

รายรุ้งหันหลังให้แล้วเดินออกมาอย่างหงุดหวิด 'อีตาบ้า' รายรุ้งเดินกระฟัดกระเฟียดออกมาอย่างรวดเร็ว โดยมีทิวากรวิ่งตามมาติดๆ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha