ทหารบกที่รัก

โดย: Lalyblue



ตอนที่ 32 : เธอกับเขา ฉันกับเธอ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่ 32

เธอกับเขา ฉันกับเธอ


รายรุ้งวิ่งออกมาตามทางยาวที่เงียบสะงัด อย่างไม่สนใจคนที่วิ่งตามมาแม้แต่น้อย คนข้างหลังเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมหยุด แถมยังเร่งฝีเท้าวิ่งหนีต่อไปอีก หญิงสาวหัวเราะที่ได้ยินคนข้างหลังบ่นเธออู้อี้ฟังไม่ได้ความ

"อ้าว คุณหมอวิ่งหนีอะไรมาหรอคะ" หญิงสาวหน้าตาสะสวย สูงขาว ขายาว หุ่นดีราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารทักขึ้นอย่างเป็นกันเอง

"วิ่งออกกำลังกายค่ะ คุณแบมยังไม่กลับหรอคะ" รายรุ้งถามคนตรงหน้าบ้าง เพราะโลมาของเธอไม่สบายมานอนโรงพยาบาลตั้งแต่เมื่อวาน ส่วนหญิงสาวตรงหน้าก็มาแวะเวียนหาน้องบาง แต่ไม่บ่อยนัก  เพราะจ้างพยาบาลมาดูแลพิเศษอยู่แล้ว

"กำลังจะกลับแล้วค่ะ "

"คุณหมออยู่นี่เอง โหย หาแทบตาย วิ่งเร็วจริงๆเลยนะครับ เคยแข่งกรีฑาตอนมัธยมมาหรือเปล่าเนี่ย" ร่างสูงที่ไม่ได้สังเกตุอะไรเดินลิ้วๆเข้ามา

รายรุ้งขำพรึดที่เห็นทิวากรบ่นน้อยๆ แต่หญิงสาวตรงหน้านิ่งอึ้งเมื่อได้เห็นหน้าชายหนุ่ม

"ทิว..." ศิตพรพูดขึ้นเบาๆ

"...แบม" เมื่อเงยหน้าขึ้นมาเห็นอีกคนทิวากรก็มีสีหน้าตกใจเล็กน้อยจนเป็นที่สังเกตุได้

"อ่อ คุณสองคนเป็นเพื่อนเก่ากันนี่คะ" รายรุ้งพูดขึ้นขัดความเงียบ แม้ในใจจะสงสัยอยู่ลึกๆว่า คนทั้งสองตรงหน้ามีเรื่องอะไร ถึงได้ทำหน้าอย่างนั้นกัน

"ทิวสบายดีนะ" ศิตพรเลือกที่จะพูดขึ้นก่อน

"อืม แบมล่ะ แล้วสามีไม่มาด้วยหรอ" ทิวากรถามขึ้น แถมยังแอบกระแหนะกระแหนเล็กน้อย

"สบายดี เราเลิกกับเขาแล้ว" หญิงสาวตอบกลับเกร็งๆ

"อ่อ เสียใจด้วยนะ เราไม่น่าถามเลย" ทิวากรพูดแล้ว หันมาหาคนตัวเล็กที่ยืนฟังอยู่เงียบๆ "จะกลับบ้านหรือยังครับคุณหมอ เดี๋ยวผมไปส่ง"

"รุ้งเอารถมาค่ะ งั้นรุ้งขอตัวนะคะ" รายรุ้งขอตัวเดินออกมาเพราะรับรู้ถึงแรงอึมครึมอะไรบางอย่างระห่างทิวากรและศิตพร สัญชาตญาณส่วนตัวบอกว่าต้องเป็นไม่ดีแน่ๆ...

รายรุ้งเดินห่างออกไปแล้ว เหลือเพียงหญิงสาวที่ยืนนิ่งเงียบอยู่ กับชายหนุ่มที่มีความคิดสับสนอยู่ในหัว อีกใจหนึ่งอยากจะตามคนตัวเล็กไป  แต่อีกใจก็อยากคุยกับคนตรงหน้าให้รู้เรื่อง

"ทิว..." หญิงสาวเรียกไว้ก่อน เพราะเห็นว่าคนตรงหน้ากำลังจะเดินตามคุณหมอไป

"..."

"ไปส่งแบมหน่อยได้ไหม" หญิงสาวพูดขึ้นก่อน คนฟังก็พยักหน้ารับเบาๆ แล้วเดินนำไปที่รถ

รายรุ้งแอบมองทั้งคู่อยู่อีกมุมหนึ่งด้วยความสงสัย...

"แกจะมาแอบดูเขาทำไมเนี่ยรุ้ง เราไม่ได้เป็นอะไรกับเขาซะหน่อยทำไมต้องรู้สึกแบบนี้ล่ะ" รายรุ้งบ่นตัวเอง แล้วรีบวิ่งไปที่รถทันที

ในรถตกอยู่ในความเงียบ ไม่มีใครพูดอะไรมาตลอดทาง จนขับออกมาได้สักพักชายหนุ่มจึงเลือกที่จะถามขึ้น

"บ้านแบมอยู่ที่ไหน"

"แบมอยากไปคอนโดของทิว" หญิงสาวตอบเหมือนมันเป็นเรื่องปกติ

"เราขายไปแล้ว" ทิวากรตอบอย่างพยายามข่มจิตข่มใจ ไม่นึกถึงเรื่องราวในอดีต

"อ่อ ทำไมทิวถึงขายไปล่ะ ไหนบอกว่าจะซื้อไว้เป็น...เรือน"

"ชั่งมันเถอะ" ทิวากรพูดขัดขึ้น "เราอยากได้ที่อื่นแล้ว"

"อ่อ น่าเสียดายเนอะ เราชอบที่นั้นมากๆเลย" หญิงสาวตอบพลางหลบตา

"อืม..." เขาตอบเบาๆก่อนจะถามขึ้นอีกครั้ง "แล้วบ้านแบมอยู่ที่ไหน"

"พาแบมไปที่ที่หนึ่งได้ไหม"

"ที่ไหน ?"


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha