ทหารเรือที่รัก

โดย: Lalyblue



ตอนที่ 21 : บทที่ 20


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


บทที่ 20     

    

 

เวลาตีห้าของเช้าวันใหม่รพีฉายที่ถูกแต่งหน้าด้วยซิลิโคนแบบพิเสษพร้อมกับตัดผมทรงใหม่และใส่แว่นที่ตัดเลนส์สายตาของเขาทั้งหมดนี้คือฝีมือขั้นเทพของพิณทุกาทั้งสิ้นส่วนพชรแต่งตัวเป็นเพื่อนของวศินโดยดูจากรูปภาพจากโทรศัพท์วศินที่แฮ็กมาได้

 

ให้แต่งตัวเหมือนคนตายแล้วเนี่ยนะอะโหววมันไม่เฟี้ยวอะเพื่อนพชรมองตัวเองในกระจกหน้ารถแล้วบ่นอุบ

 

ฉันก็เหมือนกันป่ะวะชายหนุ่มบอกเพื่อนและน้องอ่านแฟ้มเอกสารที่รวบรวมข้อมูลของวศินไว้

 

เอกสารที่แกขโมยมาแน่ใจนะว่าจะเอาไปด้วย ?”

 

เอาไปสิรพีฉายยิ้มเยาะ

 

ถ้าโดนพวกมันขโมยล่ะ ?” พชรถามขึ้น

 

ก็ค่อยคิดทีหลังเขาตอบปัดนิ่งๆเพราะอยากลองเชิงพชรก่อนแม้เขาจะไว้ใจคนข้างๆมากกว่าวศินแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าชายหนุ่มจะไม่หักหลังเขาอีกคน

 

รพีฉายไม่กังวลสักนิดว่าจะถูกขโมยเพราะก่อนมาเขาแอบโทรหาเหนือเมฆให้ไปรับกระเป๋าที่สนามบินดอนเมืองแทนเพราะเขาแจ้งส่งกระเป๋าไปที่นั้นแทนสนามบินสุวรรณภูมิ

 

อีกสามชั่วโมงเครื่องออก

 

ใช่รพีฉายบอก

 

เรามาเร็วไปไหมบางทีฉีนก็ง่วง

 

กินกาแฟไปรพีฉายบอกอย่างไม่สนใจพชรจึงของีบสักพัก

 

รพีฉายหยิบโทรศัพท์ของวศินขึ้นมาดูข้อความบนหน้าจอเป็นเบอร์ที่เขาคุ้นเคยรพีฉายกำหมัดแน่นด้วยความโกธรเคืองและเปิดอ่านข้อความทันที

 

คนที่รอดชีวิตคือแกใช่ไหม ?’ ผู้พันศิระส่งข้อความมาถามหลาน

 

ครับรพีฉายตอบกลับไปทันที

 

อย่าลืมที่สัญญากันไว้แกอย่าไปยุ้งกับพวกมันอีก

 

ครับชายหนุ่มมองข้อความในมือ

 

เขานึกโกธรเคืองคนส่งข้อความเหลือเกินหลายปีมานี้เขานับถือพลเรือตรีศิระมากและมักจะถูกปลูกฝังอุดมการณ์ให้รักชาติยิ่งกว่าชีวิตตัวเองจากชายวัยกลางคนเสมอแต่สุดท้ายคนที่สอนให้เขารักแผ่นดินไทยดันเป็นคนทำลายชาติเอง

 

ไปกันเถอะเขาหันไปบอกปลุกเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆ

 

อือพชรตื่นทันที

 

รพีฉายเปิดประตูลงไปก่อนตามด้วยพชรเดินตามมาติดติดๆทั้งคู่เดินเข้ามาในสนามบินเงียบๆหลายคนที่เดินผ่านไปมามองกระเป๋าใบใหญ่ของพวกขาและเดินผ่านไป

 

แกไปรอก่อนนะฉันจะไปเข้าห้องน้ำหน่อยรพีฉายบอกกับชายหนุ่มและยื่นกระเป๋าให้

 

เขาเดินออกไปหยิบกระเป๋าอีกใบที่ซ่อนเอาไว้แล้วรีบสะพายออกไป...

 

 

 

อุรัสมาตื่นขึ้นในเวลาเจ็ดโมงเช้าเมื่อรู้สึกเจ็บที่ขาข้างซ้ายเธอรีบเอื้อมมือไปกดปุ้มฉุกเฉินบนหัวเตียงทันทีความเจ็บปวดแล่นเข้ามาเรื่อยๆและทวีความรุนแรงขึ้น

 

เกิดอะไรขึ้นคะ ?” หมอหลิววิ่งเข้ามาคนแรกตามด้วยเซฟและเด็กชายซึ่งเป็นลูกของเซฟกับคุณหมอทั้งคู่ถือปืนเข้ามา

 

ฉันจบขามากเลยค่ะ

 

ขอดูหน่อยนะคะคุณหมอเข้ามานั่งข้างเตียง

 

มันเจ็บจี๊ดๆอะค่ะ

 

พอดีหมอไม่ได้ให้ยาแก้ปวดน่ะค่ะอาจจะเจ็บสักหน่อยแต่รับรองว่าพรุ่งนี้หมวดสามารถขยับขาข้างนี้ได้ 50% ค่ะคุณหมอสาวบอกอบ่างมั่นใจ

 

จริงหรอคะ ?” อุรัสมาถามอย่างดีใจ

 

แต่ถึงขยับได้ 50% แต่ก็หายขยับเด็ดขาดนะคะไม่งั้นได้กลับไปเป็นเหมือนเดิมแน่ๆ

 

ค่ะคนฟังรับคำ

 

อดทนอีกนิดนะคะหมวดฉันไม่อยากให้ยาชาคุณเยอะเกินไปกินยามากๆมีผลต่อกระดูกนะคะ

 

ฉันเข้าใจค่ะยังไงก็ขอบคุณนะคะขอโทษที่ทำให้พวกคุณแตกตื่นอุรัสมาขอโทษขอโพยทุกคน

 

ไม่เป็นไรคะพวกเรายินดีช่วยหากเกิดอันตรายขึ้นกับคุณ

 

ถ้ามีอะไรเพิ่มเติมกดปุ้มได้เหมือนเดิมครับเซฟบอกยิ้มๆและจูงลูกชายไปนอน

 

ขอบคุณอีกครั้งนะคะหญิงสาวบอกคุณหมอ

 

ค่ะราตรีสวัสดิ์นะคะหมอหลิวบอกแล้วเดินจากไป

 

หญิงสาวนอนลืมตาอยู่บนเตียงสักพักและกดโทรหาเขมิกาเพื่อสอบถามสถานการณ์...

 

ฮัลโหลมุข

 

(แกเป็นยังไงบ้าง ?) ปลายสายถามขึ้นด้วยความดีใจ

 

ฉันสบายดีแกอยู่ที่ไหน ?”

 

(อยู่สัตหีบฉันกำลังรอรับศพทหารเรือคนนึงอยู่เห็นว่าเป็นคนในทีมผู้กองพีด้วย)

 

ใคร ?” อุรัสมาถามด้วยความตกใจ

 

(เห็นบอกว่าชื่อปกป้องอะโดนยิงช่วงประมานตีห้าได้ยินหมวดภูมิบอกว่าผู้กองพีโทรมาบอกว่าไม่ให้ไปที่ท่าเรือแต่หมวดปกป้องล่วงหน้าไปก่อนเห็นหมวดภูมินี่น้ำตาลูกผู้ชายไหลเลยเห็นบอกโทรหาแต่หมวดปกป้องเขาไม่ได้รับโทรศัพท์อะ)

 

แล้วคนอื่นปลอดภัยดีใช่ไหมแล้วพี่ณัฐล่ะ

 

(โอ๊ยพี่ณัฐไม่อยู่หรอกตามผู้พันไปกรุงเทพอะเห็นบอกว่าไปเอากระเป๋าเอกสารกับเพื่อนของหมวดพีเรื่องนี้ลับสุดยอดเลยล่ะหมวดภูมิไลน์มาบอกพี่ณัฐเพราะผู้กองสั่งมา)

 

อ่อแปลว่าเขาเอาเอกสารมาได้หญิงสาวพูดอย่างโล่งใจ

 

(แกรีบๆกลับมานะฉันทำงานก่อน)

 

โอเคแค่นี้แหละหญิงสาวบอกแล้วกดวาง

 

อุรัสมาเข้าใจสถานการณ์ทันทีว่าศัตรูที่มองไม่เห็นกำลังซ่อนอยู่ไม่ไกลและเขากำลังตกอยู่ในอันตรายร่างบางคิดอย่างกังวล...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha