ทหารเรือที่รัก

โดย: Lalyblue



ตอนที่ 22 : บทที่ 21


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


บทที่ 21


 

“หมวดมุกครับ เราหากาแฟทานกันไหมครับ ?” ศิฑาซึ่งมารอรับศพของปกป้องพูดขึ้น

 

“อ่อ ได้ค่ะ” เขมิการับคำ

 

“งั้นเดี๋ยวผมเอาของไปเก็บก่อนะครับ” ชายหนุ่มบอก แล้วยกกระเป๋าสะพายของตัวเองขึ้น

 

“ตามสบายค่ะ” เขมิกาบอก

 

เธอไม่ได้สนใจ และหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาแฟนหนุ่มทหารอากาศรูปหล่อของเธอทันที เพราะไม่ได้เจอกันนาน ใบหน้าจิ้มลิ้มยิ้มขึ้นทันที เมื่อแฟนหนุ่มรับสาย

 

“ฮัลโหลสินธุ์ อยู่ไหนอะ?” เขมิกากรอกเสียงใส่โทรศัพท์อย่างอารมณ์ดี

 

(อยู่กองบิน มุกกลับมาแล้วหรอ ?) เขาถามขึ้น

 

“กลับมาแล้วค่ะ สถานการณ์ที่นู่นคลี่คลายบ้างแล้ว สินธุ์ดูแลตัวเองด้วยนะคะ”

 

(วันนี้ผมไปหาเอาไหม ?) เขาถามขึ้น แต่ใจจริงก็อยากจะเซอร์ไพรซ์แฟนสาว

 

“โห พร่งนี้ดีกว่าค่ะ สินธุ์จะขับรถจากโคราชมานี่ได้ไงคะ ตั้งไกลแหน่ะ” เขมิกาบอกด้วยความเป็นห่วง

 

(ตอนผมมาอยู่ที่นี่แรกๆ ผมก็ไปหามุกทุกอาทิตย์) เอออดอ้อน

 

“พรุ่งนี้ดีกว่าค่ะ ตอนนี้คุณงานยุ้งๆไม่ใช่หรอ” เขมิกาบอก สายตาเหลือบเห็นแผ่นซีดีร่วงอยู่ที่พื้น มือเล็กเอื้อมหยิบมันขึ้นมาดู “เทปท่าเรือ วันที่ xx/xx/xxxx” หญิงสาวอ่านหน้าปกซีดีงงๆ “มันมาอยู่ที่นี่ได้ไงน่ะ ?” เขมิกาเก็บความสงสัยเอาไว้ แล้วยัดแผ่นซีดีใส่กระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต

 

(อะไรหรอมุก ?) เขาถามขึ้นงงๆ

 

“อ่อ มีเรื่องสงสัยนิดหน่อย เดี๋ยวมุกเราให้ฟังทีหลังนะ” เขมิกาสาย แล้วกำลังจะเดินไปห้องบันทึกกล้องวงจรปิด แต่ถูกเรียกไว้ซะก่อน

 

“หมวดมุกครับ รอนานไหม ?” ศิฑาเป็นลูกทีมของรพีฉายมานาน แถมเขายังเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันกับรพีฉาย ชายหนุ่มดูเป็นคนสุภาพอ่อนโยน เขาเป็นร่าเริงในเวลาปกติ และเพื่อนทุกคนมักจะชอบเขา เพราะนิสัยเขากับรพีฉายคล้ายคลึงกันพอสมควร ถึงขนาดที่แฟนเขาขอเลิก เพื่อไปสานสัมพันธ์กับมัน ตอนแรกเขานึกโกธร แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกอย่างอื่นมากกว่า...

 

“ไม่ค่ะ” หญิงสาวตอบยิ้มๆ แล้วเดินนำไป

 

ศิฑาเดินตามไปติด ความจริงที่เขามาชวนผู้หมวดสาวจากทีมหน่วยข่าวกรองพิเศษดื่มกาแฟแบบนี้ เขาไม่ได้พิศวาสอะไรเธอสักนิด เพราะเขารู้ว่าเธอมีแฟนอยู่แล้ว แต่เขาก็มีเหตุผลของเขาแหละนะ

 

“คุณมุกได้ข่าวหมวดอันบ้างไหมครับ ?

 

“ค่ะ อันติดต่อกลับมาบ้าง” เขมิกาบอก

 

“แล้วทำไมหมวดอันถึงไม่กลับมาล่ะครับ ในเมื่อคดีมันคลี่คลายลงแล้ว”

 

“อันขาหักน่ะค่ะ กำลังรักษาอยู่ที่มาเลเซีย ใกล้หายแล้วล่ะค่ะ^^” เขมิกาบอก แต่ในหัวก็คิดว่าในแผ่นซีดีมีอะไร

 

“หมวดครับ...”

 

“เอ่อ คะ?” เขมิกาหลุดจากความคิดตัวเอง “ขอโทษนะคะ ฉันคิดอะไรเพลินไปหน่อย”หญิงสาวหัวเราะแหะๆ

 

“ครับ”

 

หญิงสาวก้มดูนาฬิกาข้อมอตัวเอง ก่อนจะพูดขึ้น

 

“เราไปกันเถอะค่ะ นี่ก็ใกล้เวลาไปรับร่างหมวดปกป้องแล้ว” เขมิกาบอก

 

“ครับ” เขารับคำ และลุกขึ้นเดินไปจ่ายตังค์ “เดี๋ยวผมจ่ายให้”

 

“ไม่เป็นไรค่ะ” เขาหันมาหยิบ ก่อนจะยื่นตังค์ให้พนักงานแล้ว เดินออกไปอย่างไม่รอเธอ

 

เขมิกายืนงงกับพฤติกรรมแปลกๆของเขา แล้วเดินตามออกมาห่างๆ โดยแกล้งกดโทรหาปราณัฐไปด้วยตลอดทาง โดยหญิงสาวก็คุยเรื่องสัปเพเหระ จนปราณัฐโวยวาย

 

(หืมมม โทรมาเพื่อจะถามว่ากินข้าวเหลือยังนี่นะ บ้าไปแล้ว) ปราณัฐบ่นเซง เพราะเขากำลังแอบงีบอยู่

 

“นี่พี่ณัฐแอบงีบอู่หรือไง ?

 

(ใช่สิ อยู่เซฟเฮ้าน์กับไอ้นนท์ และสาวสวยอีกสองนาง แต่เสียดายเนอะ คนที่สวยหวานๆน่ะ เป็นแฟนไอ้ห่านนท์ไปแล้ว โอ๊ยย ! โยนอะไรหัวฉันน)

 

หญิงสาวฟังเสียงการทะเลาะกันของฝาแฝดนรกอย่างอารมณ์ดี และเอาโทรศัพท์ใส่กระเป๋า ก่อนจะเดินไปที่ห้องบันทึกกล้องวงจรปิดของหน่วย เพื่อขอดูเทปบันทึกล่าสุด...

 

เขมิกาเปิดประตูเข้าไปข้างในทันที เมื่อไม่มีใครอยู่ในห้อง หญิงสาวแอบล็อคประตูจากข้างใน และลงมือจัดการกับคอมพิวเตอร์ตรงหน้าทันที สายตาของเธอจ้องมองหน้าจอกล้องวงจรปิดตาไม่กระพริบ

 

ก๊อก !!! ก๊อก !!!

 

“มีใครอยู่ในนั้นหรือเปล่า” เสียงเคาะประตูดังขึ้น ร่างบาสะดุ้งเฮือก และกดปิด ก่อนจะกดย้ายไฟล์เมื่อเช้าเข้าแผ่นซีดีอีกอันที่อยู่ใกล้ๆมือ

 

ก๊อก !!! ก๊อก !!!

 

“สงสัยไม่มีใครอยู่มั้งครับหมวด และคุณทำอะไรหายหรือครับ ?

 

เขมิกาพอจะเดาออกทันทีว่าใครที่อยู่กับเจ้าหน้าที่ห้องวงจรปิด ร่างบางหวาดระแวงกลัวพวกเขาจะพังประตูมา เมื่อแผ่นซีดีโหลดเสร็จ หญิงสาวรีบคว้าออกมา และมองหาทางหนีทีไล่

 

“กระเป๋าตังค์น่ะครับ” เสียงชายหนุ่มตอบ

 

หญิงสาวหูผึ่งทันที เพราะสิ่งที่เขาทำตกน่ะ มันคือแผ่นซีดีต่างหาก แถมตอนที่อยู่ในร้านกาแฟเธอยังเห็นกระเป๋าตังค์ของเขาอยู่เลย เขมิกาเอื้อมมือไปกดเอาแผ่นต้นฉบับออกทันที เพราะถ้าเขาได้ดูมันเขาจะรู้ทันทีว่าแผ่นนั้นอยู่ที่เธอ

 

“อ่อครับ งั้นหมวดรออยู่ตรงนี้แหละ ผมไปเอากุญแจแปปนึง”

 

เขมิกาเหงื่อท่วมตัวไปหมด ทั้งที่อากาศภายในห้องมันเย็นเฉียบประดุจห้องดับจิต หญิงสาวเห็นโต๊ะคอมพิเตอร์ตรงหน้า และประเมินสถานการณ์อย่างฉับไว เธอถอดรองเท้าออกทันที...

 

“มาแล้วครับ” เจ้าหน้าที่บอก แล้วไขกุญแจเข้ามา

 

ผ่างงง !!!!!!

 

เขมิกายกมือขึ้นกุมหัวใจตัวเองอย่างหวาดเสียว และนั่งยองๆในช่องแคบๆ

 

“สงสัยตอนผมออกไปคงล็อคประตู ดันลืมเอากุญแจออกมาอีก” เจ้าหน้าที่บ่น

 

หญิงสาวที่เหยียบอยู่บนพื้นปูนหนาๆ ที่เป็นเสมือนั้นลอยครึ่งบนเพดาน โชคดีที่เธอเคยเห็นศิรานนท์วาดแผนที่โครงสร้างภายในตึก ซึ่งมันเป็นช่องระบายอากาศเป็นทางยาวรอบตัวอาคาร เธอเอาฉายาตัวเองมาใช้ประโยชน์ ซึ่งมันก็ช่างได้ผมอะไรเบอร์นั้น  เจ้าของฉายา กระต่ายไร้เงา ยิ้มเยาะ และคลานออกไปตามช่องระบายอากาศอย่างเบาที่สุด มือข้างขวาถือรองเท้า มือข้างซ้ายยัดทุกอย่างใส่กระเป๋าแจ็คเก็ตและรุดซิปปิดอย่างดี พร้อมกับคลานออกมาเลื่อยๆ อย่างรัดระวัง

 

หญิงสาวคลานออกาที่ช่องระบายอากาศชั้นห้าอย่างรอบคอบ เพราะหญิงสาวกลัวว่าเขาจะรู้ทัน แล้วไปดักฆ่าเธออยู่ข้างล่างแทน เขมิกาวิ่งกระหืดกระหอบขึ้นบนดาดฟ้า หญิงสาวก้มใส่รองเท้าทันที ดวงตามองไล่ขึ้นมาด้วยความตกใจ

 

“เหนื่อยไหมครับ ?” ศิฑาที่ยืนถือปืนอยู่ในมือพูดขึ้น

 

“มานี่ได้ไงอะ ?” เขมิกาถามด้วยความตกใจ

 

“คุณคิดว่าผมไม่รู้จักคุณงั้นหรอ กระต่ายไร้เงา เท้าเบาขนาดนี้ เป็นขโมยได้สบายเลย แต่เสียดายที่คุณดันมาขโมยผิดคน” เขายิ้มเย็นยะเยือก และเล็งปืนในมือมาที่เธอ

 

“คุณเป็นคนร้ายงั้นหรอ ?” เธอถามอึ้งๆ

 

“คุณไหวพริบดีนะ ฉลาด แต่สัญชาตญาณต่ำไปหน่อย” เขายิ้มอย่างผู้มีชัย

 

ปัง !! ปัง !!

 

กระสุนสองนัดวิ่งเข้าใส่ร่างแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย...

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha