ทหารเรือที่รัก

โดย: Lalyblue



ตอนที่ 7 : บทที่ 6


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


บทที่ 6



รพีฉายแอบปีนออกทางหน้าต่างเพื่อสำรวจเส้นทางรอบเกาะตั้งแต่เช้ามืดตามทางเดินมืดสนิทไม่มีแม้แต่เสียงสัตว์ให้ได้ยินเสียงคลื่นกระทบฝั่งเป็นระยะๆเขาเลือกที่จะเดินอยู่ในเงามืดไปเรื่อยๆอย่างระวังตัวดวงตาคมเรียวฉายแววดุดันเป็นอีกด้านนึงที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนักเขาจ้องมองบ้านหลังนึงด้วยความสงสัยเพราะเป็นบ้านหลังเดียวที่ใหญ่ที่สุดในเกาะแถมยังมีคนเดินเข้าเดินออกตลอดเวลาชายหนุ่มครุ่นคิดวิธีที่จะเข้าไปในบ้างหลังเสร็จก็ทำตามแผนทันที

 

เขาแอบเข้าไปประชิดตัวชายฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่คนนึงและตีท้ายทอยให้สลบก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือรุ่นดึกดำบรรพ์มาใส่กระเป๋ากางเกงไว้ก่อนจะลากร่างกายกำยำตรงหน้าไปซ้อนไว้ในพุ่มไม้ใบหน้าหล่อเหลามีหยาดเหงื่อผุดขึ้นมาเต็มไปหมดด้วยความกังวลเพราะท้องฟ้าใกล้จพสว่างแล้ว

 

เขากำลังจะก้าวเดินไปที่ต้นมะพร้าวสูงลิ้วที่อยู่ข้างบ้านหลังนั้นแต่ถูกมือนึงกระชากไหล่เขาแรงๆชายหนุ่มปัดมือนั้นออกแล้วหันไปตั้งการ์ดใส่แต่ก็ต้องตกใจเมื่อเห็นเธอ

 

“...เมียจ๋าแหะๆรพีฉายรีบปรับท่าที

 

มาทำอะไรที่นี่ ?” อุรัสมาถามขึ้นด้วยความสงสัยหญิงสาวแอบสะกดรอยตามเขามาห่างๆพอเห็นว่าเขาเข้ามาในบริเวณบ้านของนายหัวแวนเขาก็คาดสายตาไปเพราะเธอต้องรีบหลบลูกน้องของเจ้าของบ้านเป็นระยะๆ

 

มาเดินเล่นรพีฉายตอบหน้าตายสุดๆ

 

คิดว่าฉันจะเชื่อหรอ ?”

 

“- _ -“

 

บอกว่าเดี๋ยวนี้นะมาทำอะไรที่นี่อุรัสมาคากคั้น

 

“...” เขาเงียบกริบ

 

นี่ !!! คุณไม่ได้ความจำเสื่อมใช่ไหม ?” หญิงสาวถามขึ้น

 

รพีฉายไม่ตอบคำถามอะไรแถมยังเอื้อมแขนแข็งแกร่งมากระชากเธอเข้าไปใกล้ตัวเร็วๆแล้วอุ้มพาดบ่าทันทีหญิงสาวทุบเขาแรงๆไม่ยั้ง

 

เบาๆสิรพีฉายคาดโทษเสียงเข้ม

 

ปล่อยฉันสิปล่อยอุรัสมาแวดใส่เขา

 

อั๊ก ! อั๊ก !

 

มือเล็กทุบหลังเขาอย่างมันมือแถมยังดิ้นไม่หยุดทำให้เขาอุ้มเธอเดินไปอย่างทุลักทุเล

 

ถ้าไม่อยากโดนข่มขืนตรงนี้ก็อยู่นิ่งๆเขาขู่เสียงแข็งทำให้คนฟังนิ่งสนิทราวกับโดนปิดสวิตซ์

 

เขาอุ้มหญิงสาวผ่านความมืดไปตามแนวชายหาดแบบกึ่งเดินกึ่งวิ่งเพื่อให้ถึงที่หมายก่อนที่จะมีใครมาเห็นและหญิงสาวที่เขาจับพาดบ่าก็นิ่งเงียบให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีหลังจากที่เจอคำขู่ของเขาไป

 

นายจะพาฉันไปไหน ?” นิ่งได้ไม่เท่าไหร่เธอก็ถามขึ้น

 

เงียบน่ะเขาพูดเสียงแข็ง

 

ก็ฉันอยากรู้นี่

 

จะอยู่เงียบหรือจะ...”

 

ไม่ !!!” หญิงสาวปฏิเสธแล้วปล่อยให้เขาแบกเธอไปเรื่อยๆอย่างไม่แคร์เพราะมั่นใจสุดฤมธิ์ว่าเอาตัวรอดได้สบายแต่มันดันไม่เป็นไปตามคาดเมื่อเขาทิ้งเธอลงแรงๆที่ชายหาด

 

โอ๊ยย !!! เจ็บนะหญิงสาวโอดครวญขึ้น

 

เขาไม่สนใจตรงเข้าไปสตาร์ดเรือลำหนึ่งและตรวจเช็คความพร้อมของเรืออย่างคล่องแคล่วก่อนจะหันมามองหญิงสาวที่นั่งคิ้วขมวดอยู่บนหาดทรายสีขาวสะอาดเขาเดินดุ่มๆเข้ามาใกล้แต่เธอรีบลุกและถอยหลังหนีเขา

 

จะหนีทำไมน่ะ ?”

 

นายอย่าเข้ามานะอุรัสมาสั่ง

 

เฮ้อ... ไปด้วยกันก่อนเขาบอกนิ่งๆ

 

ไม่หญิงสาวตอบแล้ววิ่งออกไปทันทีแต่ร่างสูงที่วิ่งเร็วยิ่งกว่าลมกรดวิ่งเข้าไปกอดร่างบางเอาไว้แล้วยกหญิงสาวขึ้นจากพื้นอย่างง่ายดายและรีบกลับที่เรือ

 

นายจะทำอะไร ?”

 

อย่าดื้อเขาพูดแล้วขับเรือออกจากฝั่งเร็วๆ

 

“ผู้กองรพีฉายหญิงสาวเรียกชื่อจริงๆของเขาขึ้นคนฟังชะงักเล็กน้อยแต่ทำเป็นไม่สนใจ

 

คุณไม่ได้ความจำเสื่อมใช่ไหม ?” หญิงสาวถามขึ้นแต่ก็ไม่ได้รับคำตอบและเวลานี้เธอลืมหยิบเครื่องมือสื่อสารมาด้วยถ้าเกิดเขาทำอะไรเธอขึ้นมาให้จะช่วยคนตัวเล็กเริ่มคิดและขยับไปนั่งติดกาบเรืออย่างระวังตัว

 

เฮ้อฉันเรือตรีหญิงอุรัสมาสิงหโยธินอยู่หน่วยข่าวกรองพิเศษเธอบอกเขาอย่างจำนนเพราะอย่างน้อยก็เห็นว่าเขาคือพวกเดียวกันแต่ร่างสูงก็ยังเงียบกริบไร้การตอบรับใดๆทั้งสิ้น

 

นี่ไม่เชื่อฉันหรอ ?” เธอถามขึ้น

 

คุณเปิดเผยตัวตนกับคนอื่นได้ไงถึงคุณจะรู้ข้อมูลเกี่ยวกับผมแต่อย่าลืมว่าผมไม่ใช่คนในทีมของคุณเขาตอบดุๆทำเอาคนฟังออกอาการเหวอไปทันที

 

สรุปว่านายไม่ได้ความจำเสื่อมใช่ไหม ?” หญิงสาวถามเขาอย่างหงุดหงิดเมื่อรู้ตัวแน่นอนแล้วว่าถูกหลอก

 

ใช่สรุปว่าคุณคือใครกันแน่ไหนลองพูดมาใหม่สิเขาถามทวนเพื่อความแน่ใจ

 

เรือตรีหญิงอุรัสมาสิงหโยธินเธอตอบเขาเสียงแข็ง

 

ผมจะเชื่อคุณได้ไง ?”

 

คุณรู้จักนาวาตรีนายแพทย์อาชวินสิงหโยธินไหม ? เขาคือพี่ชายของฉัน

 

“...แล้วถ้าผมบอกว่าไม่รู้จักล่ะรพีฉายถามกลับกวนๆแม้ตอนได้ยินชื่อนายแพทย์หนุ่มเอาเขาผงะน้อยๆ

 

เราเคยเจอกันเมื่อไม่กี่วันก่อนฉันขับรถชนรถคุณไงอุรัสมาพูดถึงเหตุการณ์ที่พึ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วันก่อน

 

การที่เจอกันไม่ได้ทำให้ผมเชื่อคุณได้นี่นา

 

เรื่องมากจริงหญิงสาวบ่นอุบอิบคนเดียวแต่เสียงดัง

 

ปากคุณนี่มันน่า...จริงๆ

 

น่าอะไร ?!!!” หญิงสาวถามแล้วค้อนขวับใส่เขา

 

หึคนตัวสูงกระตุกยิ้มมุมปากนิดๆ

 

ปัง ! ปัง ! ปัง ! ปัง ! ปัง !

 

เสียงปืนดังขึ้นมาจากบนหน้าผาที่อยู่ไม่ไกลนักหลายนัดรพีฉายขับเรือหลบลูกกระสุนอย่างเมามันส์สุดชีวิตเขายิ้มสนุกสนานกับเหตุการณ์ตรงหน้าเพราะพอจะเดาออกว่าใครเป็นคนยิงสายตากวาดมองไปรอบๆจนพบเข้ากับเรือสินค้าขนาดใหญ่สามลำที่เขาตามหา

 

พวกมันซ่อนเรือไว้ที่นี่หรอ ^^” เขายิ้มร้าย

 

อยากตายหรือไงเนี่ยอุรัสมาแวดขึ้น

 

เบาๆหน่อยสิคุณนี่มันสนุกจะตาย

 

สนุกกับผีอะไรเล่าคนตัวเล็กชักสีหน้าเคืองๆ

 

ปัง !!!

 

กระสุนนัดนึงเฉียดแขนชายหนุ่มไปจนทำให้ที่แขนแข็งแกร่งมีเลือดทะลักออกมาแต่เขาก็ดูเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรแถมยังขับเรือฉวัดเฉวียนไปเรื่อยๆ

 

นานโดนยิ่งหญิงสาวทักขึ้น

 

แค่นี้สบายมากเขาตอบโดนที่ไม่หันหน้ามา

 

ปากดีไปเถอะอยู่กลางทะเลไม่มีหมอนะ

 

เขาไม่ตอบอะไรแต่พุ่งเข้ามาคว้าแขนหญิงสาวแล้วกระโจนลงน้ำไปทันทีแรงดึงของเขาทำให้คนตัวเล็กกว่าถูกดึงลงทะเลไปด้วยกันทั้งคู่อาจจะเป็นข้อดีของทั้งคู่ที่พวกเขาเป็นทหารเรือทำให้คุ้นเคยกับดำน้ำลึกหลายเมตรรพีฉายว่ายลึกลงไปเรื่อยๆและบนผืนน้ำข้างบนก็ระเบิดตูมทันทีทั้งคู่หลบระเบิดได้อย่างหวุดหวิด...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha