ทหารเรือที่รัก

โดย: Lalyblue



ตอนที่ 8 : บทที่ 7


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

รพีฉายนั่งหอบอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ย่างอารมณ์ดีราวกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหญิงสาวข้างตัวเขากำลังเอาเศษมาปิดปากแผลให้เขาเพื่อห้ามเลือดที่ไหลไม่หยุดเริ่มรู้สึกเกร็งขึ้นมาเมื่อรู้สึกว่าสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมา

 

มองขนาดนั้นเดี๋ยวตาก็หลุดออกมาหรอกฉีนไม่ทำให้นายตายหรอกนะอุรัสมาพูดขึ้นทำให้เขารีบละสายตาไปทางอื่นเก้อๆ

 

บรรยากาศรอบตัวตกอยู่ในความเงียบเพราะต่างคนต่างคิดหาวิธีที่จะกลับไปที่เกาะลิงลมโดยที่ไม่ใช้เรือและดูเหมือนว่าทางออกแทบจะเป็นศูนย์แต่รพีฉายกลับลงขึ้นยืนปุ๊ปปั๊ปแล้วเดินออกไป

 

จะไปไหนน่ะ ?” หญิงสาวถามขึ้น

 

หาทางกลับเขาตอบสั้นๆ

 

พูดอย่างกับว่ามันมีงั้นแหละนายคิดออกแล้วหรอว่าจะกลับยังไง ?”

 

ก็พอมีทางหรือถ้าคุณอยากนอนกับผมสองคนที่นี่ก็ได้นะเขาพูดแล้วเดินเข้ามาหาหญิงสาว

 

จะบ้าหรอใครจะไปอยากนอนกับนายคนตัวเล็กกว่าผลักอกเขาแรงๆจนเซเล็กน้อย

 

งั้นก็ช่วยกันหาเขาพูดแล้วคว้ามือเธอไปจับเอาไว้หลวม

 

ปล่อยสิจะมาจับทำไมเนี่ยอุรัสมาสะบัดออกแล้วบ่นกระปอดกระแปด

 

รพีฉายส่ายหัวเล็กน้อยแล้วยิ้มให้กับความเด็กน้อยของคนตรงหน้าเขาห่างจากเธอไม่กี่ปีแต่กลับรู้สึกเหมือนตัวเองแก่ไปเยอะแบดบอยหนุ่มกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วกลับหลังเดินนำหน้าไป

 

 

อีกด้านนึงท่กำลังวุ่นวายสุดๆเมื่อผู้ใกญ่จงกับเขมิกาตื่นมาแล้วรู้ว่าอุรัสมากับผู้กองหนุ่มหายตัวไปกระทันหันแถมหญิงสาวยังไม่ได้เอาเครื่องมือสื่อสารไปด้วยอีกต่างหากและที่ทำให้ตกใจจนแถบไม่เป็นอันทำอะไรเพราะพ่อค้ายาและอาวุธเถื่อนรายใหญ่ประกาศล่าหัวคนที่บุกรุกเข้าไปบริเวณบ้านซึ่งเขมิกาพอจะรู้ว่าต้องเป็นเพื่อนรักกับผัวจำเป็นแน่ๆ

 

เราจะทำยังไงกันดีจ๊ะพ่อ ?” เขมิกาปรึกษาชายชราตรงหน้าอย่างร้อนรน

 

ใจเย็นๆก่อนนางสวยอย่าแสดงพิรุธเด็ดขาดถ้าใครถามหานางสาวกับผัวมันก็โกหกไปซะ

 

เราจะโกหกว่ายังไงล่ะผู้ใหญ่ปราณัฐที่นั่งอยู่ด้วยถามขึ้น

 

โกหกว่าไอ้แก้วมันป่วยแล้วนางสาวดูแลอยู่บ้านไปก็แล้วกันชายชราบอก

 

ได้จ๊ะงั้นฉันออกไปหาปลาก่อนนะจ๊ะเดี๋ยวจะผิดสังเกตุปราณัฐบอกแล้วออกไปทันทีเพราะกลัวผิดสังเกตุเอา

 

แล้วเรื่องเรือที่หายไปถ้าพวกมันถามจะยังไงดีล่ะจ๊ะพ่อเขมิกานึกได้จึงถามขึ้น

 

ปัญหานี้ข้าเองก็ยังคิดไม่ตกเลยว่ะได้แต่หวังว่าพวกมันจะกลับมาทันนะ

 

“...” เขมิกาที่เป็นห่วงเพื่อนรักรู้สึกกระวนกระวายจนต้องส่งสัญญาณหาศิรานนท์

 

โหลพี่นนท์ใช่ไหม ?” เขิมิกาถามขึ้น

 

(อ่าหะใช่) เขาตอบรัลเบาๆเหมือนกับแอบคุยกับกิ๊กแล้วกลัวแฟนจับได้

 

ผู้กองกับอันหายตัวไปพวกมิสเตอร์แวนกำลังตามหาตัวให้วุ่นแถมมีเบาะแสเรือชาวบ้านหายไปอีกด้วย

 

(เดี๋ยวพี่ตรวจสอบแผนที่เกาะต่างๆกับความน่าจะเป็นก่อนนะแล้วจะติดต่อไปอีกที)

 

รีบๆนะเขมิกากำชับเพราะรู้สึกไม่สบายใจ

 

(ช่วงนี้อย่าพึ่งวิทยุมาจนกว่าพี่จะติดต่อไปเองพวกเรามีเครื่องตรวจจับสัญญาณพวกมันก็มี)

 

ค่ะหญิงสาวรับคำแล้วกดปิดไปทันทีเพราะกลัวจะถูกดักฟัง

 

ปัง ! ปัง ! ปัง !

 

เสียงดังขึ้นสามนัดเรียกสติเขมิกาให้หันไปทันทีผู้ใหญ่จงใบหน้าฉายแววโกธรเคืองอย่างไม่ปิดบัง

 

พวกมันยิงใครจ๊ะ ?” หญิงสาวถามขึ้นอย่างกังวล

 

คนเลวระยำอย่างพวกมันก็ยิงชาวบ้านตาดำๆระบายอารมณ์ไงล่ะหึ

 

ไอ้ชั่วเอ๊ยเขมิกาสถบออกมาอย่างโมโหแล้วเปิดประตูออกมาดูเหตุการณ์

 

ภาพที่เห็นตรงหน้าคือชายฉกรรจ์สามคนกำลังแบกร่างไร้วิญญาณไปทิ้งลงทะเลเหมือนผักปลาใบหน้าฆาตกรประดับด้วยรอยยิ้มชอบอกชอบใจอย่างเลือดเย็นพร้อมกับแผดเสียงหัวเราะออกมาและประกาศเสียงดัง

 

ใครที่มันขัดหูขัดตาฉันจะยิงทิ้งให้หมดพูดจบก็ยิงปืนขึ้นฟ้าทำให้ชาวบ้านที่ยืนอยู่ใกล้เคียงวิ่งกระเซอกระเซิงหนี

 

ข้ามันอ่อนแอปกป้องใครไม่ได้สักคนชายชราพูดขึ้น

 

“...”

 

ข้ามัวแต่รักตัวกลัวตายจนทำให้หลายชีวิตต้องตายไปอย่างไร้ค่าข้าก็คงไม่ต่างจากพวกมันหรอกเหมือนกับข้ากำลังฆ่าชาวบ้านทางอ้อมเสียมากกว่าเมื่อเห็นว่าหญิงสาวเงียบชายชราจึงพูดขึ้นน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความเจ็บปวดใจ

 

เชื่อมั่นและศรัทธาด้วยจิตวิญญาณสิจ๊ะตรายใดที่ยึดมั่นในความดีถึงตัวจะตาย...แต่ทุกการเสียสละมักจะมีความหมายเสมอเขมิกาปชอบใจ

 

ต่อไปนี้ข้าจะสู้เพื่อรักษาชีวิตของทุกคนผู้ใหญ่จงฮึดสู้ขึ้นอีกครั้งเมื่อได้ยินคำปลอบใจจากหญิงสาวตัวเล็กๆที่มีความห้าวหาญเกินหญิงไปสักนิด

 

 

อุรัสมากับรพีฉายเดินหาไม้มากมายมากองเรียงรายเพื่อทำแพมาทั้งวันจนพระอาทิตย์ใกล้จะลับขอบฟ้าแต่ไม้ที่หามาได้ก็ยังไม่พอที่จะใช้ทำแพ

 

เหนื่อยหรือเปล่า ?” ชายหนุ่มถามขึ้น

 

ก็ไม่เท่าไหร่หญิงสาวข้างตัวตอบเขาแล้วนั่งลงข้างๆ

 

ขอโทษนะที่ทำให้คุณต้องมาติดอยู่ในเกาะร้างนี้ไปด้วยเขาพูดขึ้นแต่ถูกสวนกลับจนหน้าชา

 

ก็คุณมันบ้าไงนี่คิดจะฟังกันบ้างไหมห้ะฉันอุตส่าบอกแล้วว่าฉันเป็นใครแล้วคุณจะคึกคะนองขับเรือออกมาทำไมคุณนี่มันสุดๆไปเลย

 

อะไรสุดๆ ?” เขาถามกวน

 

อะไรก็ชั่งมันเถอะน่ะ

 

จะบอกว่าหล่อสุดๆล่ะสิรพีฉายพูดจากวนเบื้องล่างอย่างยียวน

 

หล่อกับผีน่ะสิถ้าบอกว่าขี้เหร่เหมือนเล็บขบก็คงใช่คำพูดเจ็บแสบกระแทกเข้าหน้าเขาอย่างจังทำเอาคนฟังอ้าปากค้างพะงาบๆ

 

โหยยยคุณนี่ปากเก่งจริงๆเลยนะอยู่เกาะร้างกันแค่สองคนไม่กลัวผมโมโหแล้วปล้ำคุณบ้างหรอ

 

เรือ-เอก-ระ-พี-ฉาย

 

ครับ ?”

 

ฉัฐ-ฐะ-วะ-รา-รักษ์อุรัสมาพูดชื่อเต็มของเขาทีละคำชัดเจน

 

อยากจะจำชื่อผมได้ขนาดยั้นเลยหรอ ?”

 

ใช่

 

หลงเสน่ห์ผมแล้วล่ะสิเขาล้อเลียน

 

อือจะได้ตามฆ่าถูกคนประโยคที่ได้ยินทำให้ชายหนุ่มแทบหงายหลังเขาไม่เคยได้ยินประโยคเชือดเฉือนแบบนี้บ่อยๆนักแถมคนตรงหน้ายังเด็กกว่าเขาตั้งหลายปีซะด้วย

 

บ้านสิงหโยธินนี่โหดกันทั้งบ้านเลยหรอ ?” เขาเริ่มกวรประสาทคืน

 

คงงั้น

 

งั้นก็น่าลองสักหน่อย ^^” เขาพูดแล้วยิ้มกวน

 

ลองอะไร ?”

 

ลองกระตุกหนวดเสือชายหนุ่มยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วยืนหน้ามาใกล้ๆเธอ

 

จะทำอะไร

 

หึ ^^” เขาหัวเราะในลำคอแล้วขยับตัวเข้ามาใกล้กว่าเดิม

 

ถอยไป !” อุรัสมาพูดเสียงแข็ง

 

ทำให้ผมถอยสิ ^^” เขายิ้มแล้วขยับตัวเข้ามาประชิด

 

อ่อ ^^” หญิงสาวยิ้มแล้วยกมือทั้งสองข้างขึ้นจับที่ใบหน้าของเขา

 

พลั๊กกก !!!

 

รพีฉายถอยออกไปอัตโนมัติเมื่อถูกถีบเข้าที่จุดสำคัญร่างสูงหน้าเขียวทันที

 

สมน้ำหน้า ^^”

 

หืมมม....” เขามองอย่างอาฆาต

 

ฝากไว้ก่อนเธอยัยตัวดีรพีฉายคิดในใจแล้วมองตามร่างบางที่กำลังเดินออกไปตรงชายหาด


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha