ทหารเรือที่รัก

โดย: Lalyblue



ตอนที่ 9 : บทที่ 8


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ลุงเกิบกับลุงชายกำมะลอยืนมองท้องฟ้าสีดำทะมึนทุกทิศทางด้วยสีหน้าเคร่งเครียดทั้งคู่รู้ดีว่าอีกไม่นานพายุฝนต้องโหมกระหน่ำลงมาแน่ๆเรือหาปลาลำน้อยเข้ามาเทียบท่าเพื่อหลบฝนทันเวลา

 

ดีนะที่เราเข้าฝั่งทันปราณัฐหรือกล้าพูดขึ้น

 

เออข้าก็ว่าอย่างนั้นแล้วป่านนี้นางหนูสาวกับไอ้แก้วมันจะเป็นยังไงวะนายเกิบบ่นกับลูกชายกำมะลอ

 

เย็นนี้ฉันจะไปบ้านผู้ใหญ่พ่อจะไปด้วยไหมจ๊ะ ?”

 

ไปสิวะ

 

แล้วเรือที่พ่อซ่อนไว้ที่เกาะร้างล่ะจ๊ะ ?” เขาถามขึ้นเมื่อนึกถึงเรืออีกลำที่นายเกิบแอบซ่อนเอสไว้และตั้งใจจะไปเอาแต่สภาพอากาศไม่เป็นใจ

 

ข้าใส่ล้อเข็นไปไว้ในถ่ำไว้นานแล้วรอให้อากาศมันดีกว่านี้ก่อนแล้วค่อยไปเอาก็ได้

 

จ๊ะ

 

เข้าบ้านกันเถอะข้ามีเรื่องจะคุยกับเองยาบเกิบบอกแล้วเดินเข้าไปก่อนเพราะฝนเริ่มเทลงมา

 

เรื่องอะไรครับลุง ?” ปราณัฐถามขึ้น

 

ข้าได้ยินว่าพรุ่งนี้ไอ้แวนมันจะไปแถวเกาะงูอยู่ไม่ไกลจากเกาะร้างมันอาจจะซ่อนเรือสินค้าไว้ที่นั้นก็ได้ไอ้แฝดเองมันบอกไม่ใช่หรอว่าเรือไม่ทราบสัญชาติยังคงอยู่ในน้ำน่านไทย

 

ครับแล้วพวกมันจะรู้ไหมครับว่าเราซ่อนเรือไว้

 

ถ้ามีคนเอาออกมาใช้มันต้องรู้แน่ๆว่าเป็นเรือของข้านายเกิบคิดไม่ตก

 

งั้นพรุ่งนี้เรารีบไปกันดีถ้ามีใครมาเห็นก่อนลุงจะเดือดร้อน

 

พรุ่งนี้ตอนเช้ามืดทข้าจะขอติดเรือชาวบ้านออกไป

 

อย่าดีกว่าฉันไปเองปราณัฐอาสา

 

จะไปไหนกันหรอสองพ่อลูก ?” ชายฉกรรจ์ใส่ทองหยองที่คอเส้นใหญ่ที่เข้ามาตอนไหนไม่รู้พูดทักทายขึ้นอย่างเสียมารยาท

 

สายตาของลุงเกกิบแอบฉายแววกังวลเล็กน้อยก่อนจะหายไปแล้วหันไปส่งยิ้มให้กับอาชกรค้าอาวุธและยาเสพติดรายใหญ่ตรงหน้าอย่างเป็นมิตรแม่ในใจอยากจะฆ่าคนตรงหน้าให้ตายตามภรรยาและลูกชายที่ยังไม่ทันได้ลืมตาดูโลกเสียให้รู้แล้วรู้รอด

 

พอดีไม่คิดว่าฝนมันจะตกน่ะครับดันหว่านแหดักปลาไว้

 

อ่อบ้านน่าอยู่ดีนะนายเกิบเสียอย่างเดียวโล่งไปหน่อยถ้าเมียนายเกิบยังอยู่คงจะดีกว่านี้ ^^” ฆาตกรโหดพูดแทงใจดำเข้าอย่างจังทำเอาคนฟังแทบสติแตก

 

นายหัวมาหลับฝนหรอจ๊ะปราณัฐแทรกขึ้นก่อนที่สถานการณ์จะยิ่งแย่

 

ใช่ ...ลูกชายนายเกิบนี่หน้าตาดีนะคงจะหน้าเหมือนแม่

 

ครับชายชราพูดขึ้นอย่างพยายามข่มความโกธรเอาไว้

 

งั้นเชิญนายหัวไปนั่งหน้าบ้านเลยจ๊ะเดี๋ยวฉันเอาน้ำไปให้เมื่อกี้ฟ้าผ่าไฟคงดับร้อนน่าดูชายหนุ่มหนึ่งเดียวในนั้นพูดขึ้นแล้วผายมือเชิญออกไปอย่างนอบน้อม

 

ขอบใจนะเจ้ากล้า ^^”

 

จ๊ะ

 

 

อุรัสมากับรพีฉายวิ่งเข้าไปหลบฝนในถ้ำอยู่พักใหญ่แต่ก็ดูเหมือนฝนจะไม่ยอมหบุดง่ายๆแถมในถ่ำยังมืดมากจนแถบมองไม่เห็นอะไรมือหนาที่เย็นเฉียบเอื้อมมือจับมือของเธอไว้หญิงสาวจะชักมือกลับแต่มือหนาก็ไม่ยอมปล่อยแถมยังจับแน่นขึ้นกว่าเดิม

 

จับมือกันไว้เถอะในนี้มืดจะตายเขาพูดขึ้นเบาๆแต่เสียงกลับสะท้อนไปทั่ว

 

กลัวความมืดหรือไงยะหญิงสาวโวยแล้วพยายามสะบัดมือออกจากการเกาะกุม

 

เปล่าผมกลัวคุณหลงต่างหากเขาพูดด้วยความหวังดีแต่คนตัวดล็กกว่ากลับดื้อด้านจะสะบัดมืออกท่าเดียวอย่าดื้อ

 

นี่ฉันไม่ใช่เด็กๆของคุณนะ !!!”

 

เด็กๆ ?” เขาขมวดคิ้วงง

 

ปล่อยได้แล้วปล่อยสิอุรัสมาแกะมือหนาออกแต่เขาจับแรงกว่าเดิมโอ๊ย !”

 

ขอโทษ...” ชายหนุ่มคลายมือออกเล็กน้อย

 

กองไว้นั้นแหละ !!!” หญิงสาวหน้าหงิกงอบูดบึ้งอยู่ในความมืดพลางคิดหงุดหงิดคนข้างๆไปด้วยตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีใครทำให้โมโหได้ชนาดนี้มาก่อนฮึ้ยยย

 

ผมว่าเราเงียบๆก่อนดีกว่าไม่เคยมาสำรวจถ้ำนี้ด้วยบางทีมันอาจจะมีงูก็ได้รพีฉายขู่

 

ไม่มีหรอกน่าแม้จะปฏิเสธแต่เขารู้สึกได้ว่ามือเล็กๆกลับจับเขาแน่นขึ้น

 

ใครจะไปรู้ล่ะคุณอากาศในถ่ำยิ่งชื้นๆแบบนี้แหล่งรวมสัตว์เลื้อนคลานชัดๆพอรู้จุดอ่อนของเธอเขาก็ยิ่งแกล้งไปกันใหญ่ใบหน้าหล่อเหลาแบบยิ้มอย่างพอใจ

 

อย่าพูดสิอุรัสมาโอดแล้วเกาะแขนเขาเอาไว้แน่น

 

กลัวหรือไงฮ่าๆๆเขาถามแล้วหัวเราะชอบใจ

 

ไม่ได้กลัว !!” ร่างบางปฏิเสธเสียงแข็งแล้วรีบปล่อยมือและก้าวถอยหลังอย่างไม่ทันระวัง

 

ตุ๊บ !!!

 

คุณ !!” รพีฉายหันมาดูข้างหลังสายตามองผ่านความมืดไม่ค่อยถนัดนัก

 

โอ๊ยย !! ช่วยฉันด้วยตรงนี้มันมีหลุมฉันตกลงมาทั้งตัวเหลือแต่หัวเนี่ยอย่าถอยมานะเสียงหญิงสาวพูดขึ้นและสั่งเขา

 

กลัวผมเหยียบหัวคุณหรือไง ?” เขาถามขำๆขนาดเหตุการณ์หน้าสิ่งหน้าขวานยัยตัวแสบก็ยังขี้วีนเหมือนเดิม

 

ฮือๆๆฮือๆๆเสียงสะอื้นดีงขึ้น

 

คุณได้ยินเสียงอะไรหรือเปล่า ?” รพีฉายถามขึ้นเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นดังขึ้นเบาๆ

 

ช่วยด้วยอะไรมันเลื้อยอยู่ที่เท้าฉันก็ไม่รู้ฮืออหญิงสาวปล่อยโฮออกมาทันทีสิ่งที่กลัวที่สุดในชีวิตเธอก็คือสัตว์เลื้อยคลานทุกชนิดและตอนนี้มันก็เลื้อยไปมาที่เท้าของเธอ

 

เอ่อ ...ว่าละ

 

คนตกหลุมสะอื้นไห้ไม่หยุดเหมือนเด็กๆแต่ไม่ขยับตัวไปไหนเขาชื่นชมเธอที่ยังมีสติอยู่บ้างบางคนตกอยู่ในสถานการณ์นี้คงกระโดดเหย่งๆโดนงูกัดตายไปแล้ว

 

ที่เลื้อยอยู่นี่งูหรือตะขาบเขาถามขึ้น

 

ไม่รู้ฉันไม่รู้อุรัสมาร้องไห้โฮ่ตอบ

 

ตั้งสติหน่ยสิมันเลื้อยแบบยั้วเยี้ยหรือแบบเลื้อยวนไปมามันพันตอบคุณหรือเปล่า ?” เขาถามอย่างใจเย็นทำเอาคนฟังนึกภาพตามแล้วสถบด่าเขาเสียงดังลั่น

 

ฮ่าๆต้องการความช่วยเหลือจากผมแล้วยังมาด่าผมอีกช่วยดีไหมเนี่ย

 

นายมันบ้าที่สุดเลยฮือออ

 

ตอบมาสิมันเป็นแบบไหน ?” เขาถามย้ำเพราะจะได้คิดวิธีช่วยเหลือถูก

 

มันเลื้อยผ่านไปทางซ้ายงูตัวใหญ่มากยาวมากด้วยฮือออหญิงสาวตรงหน้ากลายร่างจากแม่เสือสาวเป็นเด็กน้อยไปทันที

 

ข้างล่างนี่คงเป็นที่อยู่ของงูล่ะมั้ง

 

พูดมากอบู่ด้วยต้องรอให้ฉันตายก่อนหรือไงถึงจะพอใจเขายิ้มเยาะกับความปากเก่งของเธอขำๆถ้าเขาเป็นศัตรูเธอมาตั้งแต่ชาติปางไหนคงจะปล่อยให้งูฉกตายไปแล้ว

 

เชื่อใจผมไหม ?” เขาถามขึ้นด้วยความกังวลนิดๆ

 

มันใช่เวลามาถามไหม ?”

 

นี่อย่ากวนได้ไหมผมกำลังหาทางช่วยคุณอยู่นะเขาบ่นเคืองๆหลุมนี่พอดีกับตัวคุณหรือใหญ่กว่า ?”

 

ใหญ่กว่า...” หญิงสาวตอบเสียงเบาเพราะเริ่มรู้สึกหายใจไม่ออก

 

ใหญ่กว่าขนาดไหน ?”

 

ลงมาได้สองคนเสียงตอบแผ่วเบาเหมือนคนหมดแรง

 

เชื่อใจผมหรือเปล่า ?” เขาถามขึ้นอีกครั้งเพราะวิธีของเขามันค่อนข้างเสี่ยงและเป็นอันตรายกับเธอ

 

ค่ะ

 

อือรพีฉายรับคำแล้วเดินอ้อมไปข้างหลังหลุม

 

ชายหนุ่มเอื้อมมือไปจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอเอาไว้เขาสัมผัสได้ทันทีว่าเธอกำลังเกร็งขนตัวแข็งทื่อคงเป็นโชคดีของเธอที่เขาตัวใหญ่กว่าหลายเท่า

 

รพีฉายออกแรงทั้งหมดไปที่แขนของตัวเองเหมือนกำลังพยายามยกดรัมเบลแล้วยกตัวหญิงสาวขึ้นมาเร็วๆแต่มันง่ายดายกว่าที่คิดเพราะหญิงสาวตรงหน้าเขาตัวเบาหวิวราวกับหมอนนิ่มๆ ...

 

คุณ...” เขาเรียกขึ้นเมื่อดึงหญิงสาวออกมาจากหลุมได้แถมตอนนี้เขากำลังโอบกอดเธอจากด้านหลังแต่ไร้สัญญาณตอบรับคุณเขาเรียกซ้ำ

 

เขาช้อนร่างบางขึ้นแล้วอุ้มออกมาที่ปากถ็ำเพื่อหาแสงสว่างจากดวงจันทร์ที่ส่องมา...

 

ฮึกฮึกเสียงกลั้นสะอื้นดังขึ้นจากคนในอ้อมแขนแข็งแกร่ง

 

คุณไม่เป็นไรแล้วอย่าร้องนะเขาปลอบเธอแต่ก็ก้มมองแขนของตัวเองที่พึ่งโดนยิงมาด้วย

 

ฮึกฮึกเขายิ้มอย่างเอ็นดูเมื่อเห็นท่าทางของเธอ

 

หยุดร้องได้แล้วอันมาทำแผลให้พี่พีดีกว่าแผลที่แขนพี่พีคงจะฉีกแล้วแน่ๆเขาพูดกวนๆแต่หญิงสาวกลับมองหน้าเขานิดๆแล้วปล่อยโฮออกมาอีกเอ้า ! ร้องทำไมเป็นห่วงพี่หรอ ?”

 

“...”

 

เลิกกลัวได้แล้วดูสิ ... อันไม่เป็นไรแล้วไม่มีงูแล้วเขาปลอบแล้วค่อยๆวางร่างบางลงแต่หญิงสาวกอดคอเขาไว้แน่นนี่อย่าบอกนะจะยั่วพี่อะ ?” คำถามกวนโอ๊ยหลุดออกมาจากปากเขา

 

จะบ้าหรือไงฉันกลัวจะตกลงไปอีกต่างหากอุรัสมาแหวใส่

 

โอเคงั้นพี่จะนั่งอยู่ตรงนี้ด้วยเขาพูดแล้วนั่งลงข้างๆเธอก่อนจะแอบแต๊ะอั๋งจับมือเธอไว้ตลอด

 

จับทำไมห้ะ ?”

 

ก็เดี๋ยวตกลงไปอีกไงเขาอ้าง

 

อือความกลัวเมื่อสักครู่ทำให้เธอปล่อยให้เขาจับมือเธอเอาไว้อยู่อย่างนั้น

 

ครับคนเจ้าเล่ห์ยิ้มหน้าชื่นตาบานอย่างไม่ปิดบัง

 

เราจะไปจากที่นี่เมื่อไหร่ ?” เธอถามขึ้นเบาๆ

 

ฝนหยุดตกเมื่อไหร่เราจะออกจากที่นี่ทันทีเขารับปากแล้วกุมมือเล็กเอาไว้เบาๆ

 

อือขอบคุณนะ

 

ไม่เป็นไรครับเขาตอบแล้วเอนตัวผิงผนังถ้ำ

 

อือ

 

ฝันดีนะเขาบอกเพราะตากำลังจะปิดลงเพราะความง่วง

 

ยังจะหลับลงอีกหรอ ?” เสียงเล็กเอ่ยตัดพ้อ

 

ฮ่าๆผมพึ่งยกคุณออกมาจากหลุมแถมอุ้มมาถึงนี่อยากจะบอกว่าหนักกว่ากระสอบข้าวสารอีกแหน่ะเขายั่วโมโหแล้วปิดตาลง

 

ย่ะหญิงสาวบอกแล้วหันไปมองสายฝนที่เทลงมาไม่หยุด

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha