6. ตื๊อหัวใจนายมาเฟีย ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย VI

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 3 : จูบแรก...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

อริสายิ้มไม่หุบ  นี่เธอทำอะไรลงไปนะ  เกิดมาก็เพิ่งจะหอมแก้มผู้ชายเป็นครั้งแรกเนี่ยแหละ  ใจสั่นไปหมดแล้ว  ก็เธออยากมีรูปน่ารักๆ  แบบนี้บ้างนี่นา  หวังว่าเขาคงไม่มองว่าเธอใจง่ายหรอกนะ 

“นี่คุณ  เอามือถือมานี่เลยนะ  ลบรูปทิ้งไปเดี๋ยวนี้เลย”  เขาลุกขึ้น  เดินไปจะแย่งมือถือของเธอ  เธอรีบเอาไปซ่อนไว้ด้านหลัง  แล้วนั่งทับไว้

“ไม่นะคะ  ริสาชอบ  ขอริสาเก็บไว้นะคะ  อย่าลบเลยนะ”  เธอดันตัวเขาออกไป  เขาอ้อมมือมาโอบเธอจะดึงโทรศัพท์มือถือออกมาให้ได้ 

“รูปบ้าอะไรแบบนี้  ลบไปเลย  เป็นผู้หญิงมาหอมแก้มผู้ชายก่อนได้ยังไง  ทำไมคุณไม่รู้จักอายบ้างฮะ!!”  เขาตะคอกเธอเสียงดัง

“ก็อายค่ะ  ไม่ใช่ไม่อาย  แต่ริสาชอบคุณนี่นา  แค่อยากถ่ายรูปเก็บไว้เท่านั้นเอง”  เธอแหงนหน้ามามองเขา  ใบหน้าเขาอยู่ห่างใบหน้าของเธอแค่คืบเท่านั้น

ฟรานซิสจ้องมองดวงตากลมโต  ราวกับต้องมนต์สะกด  จนเมื่อเขาได้สติ  เขาก็แย่งโทรศัพท์มือถือของเธออีกครั้ง  เธอหันหน้าหนี  เลยกลายเป็นว่า  เขาก้มลงหอมแก้มเธอแทน  ริมฝีปากหนา  แตะที่แก้มนวลนั้น  อย่างไม่ตั้งใจ  เขารีบถอยออกมาทันที

“คุณ  แอบหอมแก้มริสาเหรอคะ  แอบชอบริสาก็ไม่บอก”  เธอยิ้มอายจนหน้าแดง

“ใครแอบชอบคุณ  มันเป็นอุบัติเหตุ  คุณกลับไปได้แล้วไป”  เขารีบเดินกลับไปที่โต๊ะ  คิดถึงกลิ่นแก้มของเธอแล้วหัวใจเขาก็เต้นไม่เป็นจังหวะเลย

“ริสายังไม่กลับค่ะ  ยังไม่ได้ทานอาหารเลย  นั่นไง  มาพอดีเลย  ว้าว...  น่าทานจัง”  เธอยิ้มเมื่อเห็นอาหารที่เข้ามาเสิร์ฟ  จากนั้นก็เลิกสนใจเขา  แล้วไปนั่งทานอาหารอย่างอารมณ์ดี

เขานั่งมองเธอทานอาหารไปเรื่อยๆ  จนเธอหันมา

“คุณไม่มาทานด้วยกันเหรอคะ  อร่อยมากเลยนะคะ”  เธอหันไปยิ้มให้เขา  แล้วก็ยกไวน์ขึ้นมาจิบไปนิดหน่อย

“ไม่ล่ะ  เชิญคุณตามสบายเถอะ  ทานเสร็จก็กลับไปได้แล้ว”  เขาก้มลงทำงานต่อไป

เธอทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย  พร้อมกับจิบไวน์ไปเรื่อยๆ  สักพักก็เริ่มมึน  เธอจึงหยุดดื่มแล้วคิดว่าควรจะกลับเสียที

“ริสาจะกลับแล้วนะคะ  แต่ว่าเราจะได้เจอกันอีกใช่ไหมคะ”  เธอยิ้มให้เขา  พร้อมกับเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามเขาอีกครั้ง  แม้จะรู้สึกเวียนศีรษะมาก

“ผมบอกแล้วไงว่าไม่ต้องเจอกันอีกแล้ว  ผมไม่ได้ชอบคุณ  ผมชอบน้องพิมพ์  เข้าใจไหม”  เขาตะคอกใส่เธออีกแล้ว

“แต่ริสาจะมาหาคุณอีกค่ะ  ริสาจะมาจนกว่าจะได้เบอร์ของคุณ”

“ถ้าได้เบอร์ผม  แล้วคุณจะไม่มาอีกใช่ไหม  งั้นก็เอาไป  แล้วอย่ามาให้ผมเห็นหน้าอีกล่ะ”  เขายื่นนามบัตรให้เธอ  เธอรับไว้อย่างดีใจ

“ขอบคุณมากนะคะ  คุณน่ารักที่สุดเลย  พรุ่งนี้เจอกันค่ะ”  เธอยิ้มแล้วก็ยื่นหน้าไปหอมแก้มเขาอีกครั้งอย่างลืมตัว  แล้วจึงรีบเดินเซไปเซมาออกจากห้องของเขาไปทันที  ปล่อยให้ฟรานซิสนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น  เขาเอามือขึ้นมาจับแก้มอีกครั้ง

นี่เพิ่งเจอกันวันแรก  เขาก็โดนเธอขโมยหอมแก้มไปสองรอบแล้วเหรอเนี่ย  ผู้หญิงคนนี้น่ากลัวจริงๆ  เขานั่งก้มหน้าทำงานต่อ  แต่ก็ไม่มีสมาธิเลย  ให้ตายสิ  ทำไมหน้ายัยนั่นต้องลอยไปลอยมาอยู่แถวกระดาษนี่ด้วยนะ  ไหนจะกลิ่นแก้มของเธออีก  ทำไมมันยังติดจมูกของเขาอยู่เลย  เขาเริ่มหงุดหงิดมากขึ้นทุกที  ก่อนจะวางปากกาลงแล้วเอนหลัง  พยายามสะบัดความคิดบ้าๆ บางอย่างออกไปจากสมอง

 

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

“เข้ามา”  ฟรานซิสตะโกนบอก

“นายครับ  ผู้หญิงที่มากับนายเป็นลมอยู่ข้างนอกน่ะครับ  ท่าทางจะเมาครับนาย”  เสียงลูกน้องของเขาวิ่งเข้ามาบอกหน้าตื่น

“อะไรนะ!!”  เขารีบลุกไปดูเธอทันที 

เมื่อไปถึงตัวเธอ  เขาก็อุ้มเธอขึ้นมากำลังจะพาเธอกลับบ้าน  แต่ว่าเขาก็ไม่รู้ว่าบ้านเธออยู่ไหน

“คุณ  ได้ยินผมไหม  คุณพักที่ไหนบอกผมสิ”  เขาเขย่าตัวเธอ  แต่เธอก็หลับสนิท

“ให้ตายสิ  จะสร้างเรื่องให้ผมไปถึงไหนนะ    ไปเอารถออก  ฉันจะกลับบ้าน”  เขาหันไปสั่งลูกน้อง แล้วจึงอุ้มเธอออกไปนอกไนต์คลับเพื่อขึ้นรถที่มารอรับ  แล้วตรงกลับคฤหาสน์ของเขาทันที

คฤหาสน์เฟอนานเดส

ฟรานซิสพาอริสากลับมาที่บ้านของตนเอง  เพราะเขาไม่รู้จะไปส่งเธอที่ไหนดี  เขาพาเธอไปนอนที่ห้องพักแขก  สั่งให้แม่บ้านเอาเสื้อเชิ๊ตของเขามาให้เธอเปลี่ยน    แล้วเขาจึงไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่ที่ห้องของตัวเอง

เขากลับไปดูเธอ   เห็นเธอนอนหลับตาพริ้มแก้มแดงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอลล์  เขาไม่ทันสังเกตว่าเธอดื่มไปมากขนาดไหนแล้ว

สักพักเธอก็ขยับตัว  ผ้าห่มถูกดึงออก  เรียวขางามเผยออกมาภายใต้เสื้อเชิ๊ตตัวใหญ่นั้น  เขาเผลอมองมันอย่างไม่อาจละสายตา

“นี่คุณ  นอนดีๆ สิ”  เขารีบห่มผ้าให้เธอ พยายามระงับอารมณ์บางอย่างเอาไว้    เขาจะชอบเธอหรือไม่  ไม่ใช่ประเด็น  แต่เขาคือผู้ชายคนหนึ่ง  ที่สมรรถภาพทางเพศยังใช้งานได้เป็นอย่างดีเพราะฉะนั้น  เขาต้องห้ามใจเอาไว้ก่อน

“คุณฟรานซิส  ริสาชอบคุณ  ชอบคุณ  ชอบคุณ...”  เธอนอนละเมอบอกชอบเขา  ฟรานซิสมองเธออยู่อย่างนั้น  เขาไม่เข้าใจเธอเลยจริงๆ  ว่าทำไมถึงได้ชอบเขามากขนาดนี้

ความจริงถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นมานอนยั่วน้ำลายเขาถึงบ้านแบบนี้  เธอคงไม่รอดกลับไปง่ายๆ แน่  แต่ก็ไม่รู้ทำไม  เขาถึงไม่อยากทำอะไรเธอ  ใช่ว่ารูปร่างของเธอไม่น่าพิศวาส  ตรงกันข้าม  หุ่นของเธอกลับเย้ายวนมากต่างหากล่ะ

เขากำลังจะลุกกลับไปนอนที่ห้องของตัวเอง  แต่เธอกลับลืมตาขึ้นมา

“ตื่นแล้วเหรอ  ตื่นแล้วก็ดี  ผมจะพาไปส่งบ้าน”  เขาพูดกับเธอ  มองดวงตาที่หวานหยาดเยิ้มของเธออย่างลืมตัว

“ริสานอนกับคุณได้ไหมคะ...  ริสาอยากนอนกับคุณ...”  เธอพูดเพราะความเมา  เธอแทบไม่มีสติด้วยซ้ำ

“นี่คุณพูดอะไรออกมารู้ตัวบ้างไหม  ถ้าเมามากก็หลับไปเลย”  เขารู้แล้วว่าเธอยังเมาอยู่  ดูหน้าของเธอสิ  แม้จะตกใจไม่น้อยที่เธอบอกแบบนั้น

“ไม่ค่ะ  ริสาไม่เมา...  ริสาอยากนอนกับคุณ”  เธอยันตัวลุกขึ้นมา  ร่างกายโอนไปโอนมา  จนเขาต้องมาประคองเอาไว้

“เมาแล้วก็นอนไปไง  จะลุกมาทำไมกัน”  เขาดันตัวเธอให้ล้มลงนอน  จนกลายเป็นว่าเขานอนคร่อมเธอไปทั้งอย่างนั้น  ใบหน้าของเขาอยู่ห่างใบหน้าของเธอแค่เสี้ยวลมหายใจ

“คุณไม่ชอบริสาเลยเหรอคะ  ริสาชอบคุณมากเลยนะ  ชอบมากจริงๆด้วย”

เขากำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่างกับเธอ  แต่แล้ว  เธอกลับยื่นหน้าไปจูบเขาทั้งที่เมาอยู่  แม้จะเป็นเพียงแค่ริมฝีปากแตะกันเท่านั้น  แล้วเธอก็หลับไปอีกครั้ง  แต่เขานี่สิก็ถึงกับช็อคไปเลย

เขารีบดันตัวเองออกมา  นั่งตั้งสติแล้วจึงหันไปมองหน้าเธอ  และเขาก็ตัดสินใจเดินกลับห้องตัวเองไปอย่างรวดเร็ว  ก่อนที่เขาจะอดใจไม่ไหวแล้วทำอะไรเธอไปซะก่อน

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha