6. ตื๊อหัวใจนายมาเฟีย ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย VI

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 4 : คุณเป็นของฉัน...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

อริสาตื่นนอนในตอนเช้าวันรุ่งขึ้น  เธอรู้สึกว่าหลับสบายอย่างบอกไม่ถูก  แต่พอเธอลืมตาตื่นขึ้นมา  เธอก็ต้องตกใจมาก  นี่เธอ...  อยู่ที่ไหนกันนะ

เธอลุกพรวดขึ้นมานั่งบนเตียง  มองดูเสื้อผ้าของตัวเอง  นี่มัน...  เสื้อผ้าของผู้ชาย  อย่าบอกนะ  ว่าเมื่อคืน  เธอโดนใครลากมาข่มขืนน่ะ  เธอตกใจจนหน้าซีดเผือด  รีบวิ่งเปิดประตูออกไปทันที

 

เธอเดินไปทั่วบ้าน  จนมาพบกับแม่บ้านคนหนึ่ง

“ป้าคะ  ที่นี่บ้านของใครเหรอคะ”  เธอพยายามตั้งสติ  อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้ตื่นมานอนข้างใคร

“อ๋อ  บ้านของคุณฟรานซิสค่ะ  เมื่อคืนท่านพาคุณหนูมาที่นี่  เพราะคุณหนูเมามาก  ป้าก็เลยช่วยเปลี่ยนชุดให้คุณหนูเองค่ะ” แม่บ้านกล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“เฮ้อ...โล่งอกไปที  แล้ว...  ห้องของคุณฟรานซิสอยู่ตรงไหนคะ”  เธอค่อยสบายใจขึ้นมาอย่างน้อยเธอก็ไม่ได้อยู่บ้านของคนแปลกหน้า

“ตรงนั้นค่ะ  ห้องสุดท้ายขวามือ  แต่ว่าท่านคงจะหลับอยู่นะคะ  ปกติท่านตื่นสายค่ะ”  แม่บ้านบอกเธออีกครั้ง

“ค่ะ  แล้ว  เสื้อผ้าของหนูอยู่ไหนคะ”   เธอถามเพราะไม่อยากใส่ชุดนี้เข้าไปหาเขา  เธอแค่อยากจะไปขอบคุณเขาเท่านั้นเอง

“ป้าเอามาซักค่ะ  น่าจะยังไม่แห้งดี  ช่วงบ่ายก็คงจะแห้งแล้วค่ะ  คุณคงต้องใส่ชุดนี้ไปก่อนนะคะ”  แม่บ้านบอกเธอด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม 

“งั้นก็ไม่เป็นไรค่ะ  ขอบคุณมากนะคะ”  เธอยิ้ม  แล้วจึงตัดสินใจเดินไปหาเขาที่ห้อง

 

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

เธอเคาะเรียกเขาอยู่สักพัก  เขาก็ไม่ยอมเปิด  เธอเลยแอบเปิดประตูเข้าไปเองดีที่เขาไม่ได้ล็อกห้อง  เธอเดินเข้าไปเรื่อยๆ  จนพบว่าเขายังหลับอยู่บนเตียงนั่นเอง

เธอเดินเข้าไปหาเขาใกล้ๆ  ลอบมองเขานอนหลับอย่างอารมณ์ดี  เวลาเขาหลับน่ารักมากทีเดียว  เธอนั่งลงข้างเตียงของเขากะว่าจะแอบหอมแก้มแล้วค่อยเดินออกไป  แต่พอเธอก้มหน้าลงเขาก็ลืมตาขึ้นมา  เธอตกใจมากกำลังจะวิ่งออกไป  เขาก็ดึงแขนเธอเอาไว้ได้ทัน

“จะไปไหน  จะเข้ามาลวนลามผมอีกแล้วใช่ไหม”  เขาดึงเธอให้ขึ้นมานั่งบนเตียง  แล้วก็ดันตัวเองให้ลุกขึ้นมา  เขาตื่นเพราะได้กลิ่นหอมจากตัวของเธอนั่นเอง

“คือว่า  ริสาแค่อยากจะมาขอบคุณ  ที่คุณ... พาริสามาที่นี่นะคะ  ริสานึกว่าโดนใครข่มขืนไปแล้วซะอีก”  เธอยิ้มเขินๆ

“ถ้าผมไม่พาคุณมาที่นี่  คุณก็คงจะไม่รอดเหมือนกันนั่นแหละ  ให้ตายสิ  ทำไมชอบสร้างปัญหาให้ผมนักนะ  รู้ไหมผมพาคุณมาบ้านทั้งที่ยังทำงานไม่เสร็จด้วยซ้ำ  ต่อไปนี้  ไม่ต้องมาหาผมอีกรู้ไหม  ผมรำคาญ”  เขาพูดไปทั้งที่ก็ไม่แน่ใจว่ารำคาญ  หรือกลัวจะห้ามใจไม่ไหวกันแน่

“ขอโทษนะคะ  ที่ทำให้คุณลำบากใจ  แต่ว่าริสาไม่ได้ตั้งใจนะคะ  ก็ไม่คิดว่าจะเมาง่ายขนาดนั้น  แต่ว่า  ถ้าคุณไม่ให้ริสามาหา  แล้วริสาจะจีบคุณยังไงล่ะคะ”  ใบหน้าของเธอเศร้าลงไปเลยจนเขาอดสงสารไม่ได้

“ผมก็บอกแล้วไง  ว่าไม่ต้องมาจีบผมแล้ว  ผมไม่ได้ชอบคุณ  เข้าใจไหม  อ้อ  แล้วนามบัตรที่ผมให้อยู่ไหนล่ะ  ผมขอคืนด้วย  ผมไม่ให้ละ  เดี๋ยวคุณจะโทรมาวุ่นวายกับผมอีก”  เขายังทำใจแข็งต่อไป

“จริงด้วย  มันอยู่ไหนแล้วล่ะ  ตายแล้ว  อย่าบอกนะว่า  แม่บ้านซักไปแล้วนะ”  เธอทำหน้าตกใจมากราวกับทำของสำคัญหายไป  กำลังจะลุกไปดู  เขาก็ดึงแขนไว้อีก

“งั้นก็ดีแล้ว  หายไปได้ก็ดี  ฟังผมนะริสา  คุณเลิกมาชอบผมได้แล้ว  แล้วก็ไม่ต้องมาหาผมอีก  ถ้าคุณไม่อยากเสียใจภายหลัง  ผมกับคุณเราไม่มีอะไรเหมาะสมกันหรอกนะ  คุณยังเด็ก  อีกหน่อยคุณจะได้เจอคนที่ดีกว่าผมแน่นอน”  เขาจับไหล่เธอทั้งสองข้าง  ตัดสินใจพูดกับเธอด้วยเหตุผลอีกครั้ง

“ทำไมล่ะคะ  คุณไม่คิดจะชอบริสาบ้างเลยเหรอคะ  ไม่เคยคิดจะให้โอกาสริสาบ้างเหรอคะ  ทำไมถึงต้องผลักไสริสาตลอดเลยล่ะ  คุณคิดว่ากว่าที่คนเราจะพูดคำว่าชอบออกมาได้  มันง่ายมากเลยเหรอคะ  หรือคุณคิดว่าริสาเป็นผู้หญิงใจง่าย  เที่ยวตามผู้ชายไม่เลือกหน้า  จะบอกให้รู้เอาไว้นะคะ  ว่าคุณคือคนแรกที่ริสาทำแบบนี้  ชีวิตของริสาไม่เคยต้องไล่ตามจีบใคร  ไม่เคยบอกว่าชอบใครก่อน  แล้วก็ไม่เคยคิดว่าจะชอบใครด้วย  จนริสามาเจอกับคุณ  ริสาก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้ชอบคุณนัก  คุณเคยได้ยินคำว่ารักแรกพบไหมคะ  ริสาหลงรักคุณตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นหน้าคุณ  ถึงได้ทำตัวเป็นผู้หญิงหน้าด้านไร้ยางอายตามจีบคุณอยู่อย่างนี้  ริสาไม่สนใจหรอกว่าคุณจะคิดกับริสายังไง  ริสามีเวลาอยู่ที่นิวยอร์กแค่สามเดือนเท่านั้น  ขอร้องเถอะนะคะ  ให้โอกาสริสาได้ทำตามหัวใจของตัวเองหน่อย  ถ้าครบสามเดือนแล้วคุณยังยึดมั่นคำเดิม  ริสาก็จะไม่มาให้คุณเห็นหน้าอีกเลย  ได้ไหมคะ  ริสาขอเวลาสาม  เดือนที่ริสาจะคอยป่วนชีวิตคุณแบบนี้  นะคะ  ริสาขอร้อง  ฮือๆๆ...”  เธอร้องไห้ออกมา  เมื่อได้ระบายความรู้สึกที่อัดอั้นในใจให้เขาได้รับรู้

ฟรานซิสได้แต่นั่งนิ่ง  เขาไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดี  ยิ่งเมื่อเห็นเธอร้องไห้แบบนี้  เขาก็ทำอะไรไม่ถูก

“เฮ้อ  งั้นก็ได้  ตามใจคุณ  แต่ถ้าครบสามเดือนเมื่อไหร่  คุณต้องไปจากผมทันที  เข้าใจไหม”  ไม่รู้เพราะอะไร  เขาถึงยอมใจอ่อนให้กับเธอ

“จริงๆ นะคะ  คุณยอมให้ริสาจีบคุณจริงๆ นะคะ  ขอบคุณมากค่ะ”  เธอกอดเขาเอาไว้แน่นด้วยความดีใจ

“เอ่อ  นี่คุณ  ปล่อยผมได้แล้ว”  เขาดันตัวเธอออกมา  แต่เธอก็ไม่ยอมปล่อย

“ขอหนึ่งนาทีนะคะ  แล้วริสาจะปล่อยคุณเอง”  เธอแอบยิ้ม  อยากจะเก็บความอบอุ่นนี้เอาไว้ให้นานที่สุด  เขาได้แต่นั่งนิ่ง  ปล่อยให้เธอกอดเขาอยู่อย่างนั้น  สักพักเธอก็ยอมปล่อยให้เขาเป็นอิสระ

“ขอบคุณนะคะ  สามเดือนนี้คุณเป็นของริสาแล้วนะ  ห้ามให้ใครมาจีบคุณอีกล่ะ”  เธอส่งยิ้มหวานรัญจวนใจให้เขา  แล้วจึงเดินออกจากห้องไปอย่างมีความสุข

ฟรานซิสยกมือขึ้นมากุมหน้าอกด้านซ้ายเอาไว้  คำว่าเขาเป็นของเธอ  ทำไม  ถึงทำให้เขาใจเต้นแรงขนาดนี้นะ

เขาล้มตัวลงนอนอีกครั้ง  กะว่าจะหลับต่อ  แต่เขาก็นอนไม่หลับ  เฮ้อ  นี่เขาคิดผิดรึเปล่านะ  ที่ยอมให้เธอเข้ามาวุ่นวายกับเขาแบบนี้  นี่แค่วันเดียว  เธอก็ป่วนเขาขนาดนี้  แล้วอีกสามเดือน  ชีวิตเขาจะวุ่นวายขนาดไหนกันนะ

อริสาเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วในตอนบ่าย  เธอจึงนั่งแท็กซี่กลับคอนโดทันที  เพราะเธอมีนัดคุยกับช่างที่มาทำร้านนั่นเอง

ฟรานซิสเดินลงมาจากห้อง  เขาคิดว่าเธอคงจะรอเขาอยู่ที่ห้องอาหารแต่ก็ไม่มี...

“ป้าครับ  ผู้หญิงคนนั้นเค้าไปไหนแล้วล่ะ  ยังไม่ลงมาอีกเหรอ”  เขาหันไปถามแม่บ้านที่ยกอาหารมา

“คุณหนูเธอกลับไปแล้วค่ะ  เธอฝากบอกคุณว่า  คืนนี้เธอจะไปหาคุณที่ไนต์คลับค่ะ  พอดีเธอมีงานต้องไปทำก่อน”   แม่บ้านรายงานเขา

“อืม  ขอบใจมาก”  เขานั่งลงทานอาหารต่อไป  ทำไมเวลาไม่มีเธออยู่ข้างๆ  มันถึงดูเงียบเหงายังไงก็ไม่รู้  ทั้งที่เขาก็อยู่คนเดียวมาจนชินแล้ว  รู้สึกอยากให้ถึงคืนนี้เร็วๆ  เขานั่งยิ้มอยู่คนเดียว  แต่แล้ว  เขาก็คิดได้  ทำไมเขาต้องอยากให้ถึงคืนนี้เร็วๆ ด้วยล่ะ

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha