6. ตื๊อหัวใจนายมาเฟีย ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย VI

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 5 : หึง...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ไนต์คลับของฟรานซิส

ฟรานซิสมาตรวจงานที่ไนต์คลับก่อน  ไม่เหมือนกับทุกวันที่เขาจะไปตรวจงานที่คาสิโนก่อน  ผู้จัดการไนต์คลับ  รู้สึกแปลกใจที่วันนี้นายของพวกเขามาเร็วผิดปกติเพราะตอนนี้เพิ่งจะสองทุ่มเท่านั้น

“มีใครมาถามหาฉันรึเปล่า”   เขาหันไปถามผู้จัดการไนต์คลับ  เมื่อเดินมานั่งที่ห้องทำงานแล้ว

“หมายถึงคุณผู้หญิงคนเมื่อคืนเหรอครับ  เธอยังไม่เข้ามาเลยครับ”  ผู้จัดการพอจะเข้าใจอะไรบางอย่าง  เขาแอบยิ้มให้กับผู้เป็นนาย

“อืม  ไปได้แล้ว”  ใบหน้าของเขาเรียบเฉยไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆออกมา


เวลาผ่านไปพอสมควร  ฟรานซิสมองนาฬิกาข้อมือ  นี่มันสามทุ่มกว่าแล้วนะ  หรือว่าเธอจะไปรอเขาที่คาสิโน  แต่แม่บ้านบอกว่าเธอจะมาไนต์คลับนี่นา   เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก  เธอมัวแต่ไปเที่ยวเล่นอยู่ที่ไหนกันล่ะนั่น

“นายครับ  มีผู้หญิงมาขอพบนายครับ”  ผู้จัดการเดินมาบอก  เขานึกยิ้มในใจ  มาได้ซะทีนะยัยตัวแสบ

“ให้เข้ามาได้”  เขาพูดเสียงราบเรียบ 

 

สักพักผู้หญิงคนหนึ่งก็เดินเข้ามา

“ฟรานซิสขา...   ซูซี่  คิดถึงคุณจังเลย  เดี๋ยวนี้ไม่เห็นเรียกหาซูซี่เลยนะคะ”  สาวสวยหุ่นสะบึมนามว่าซูซี่  คู่ขาที่ฟรานซิสเรียกใช้บริการอยู่บ่อยครั้ง  เดินเข้ามาหาเขาด้วยท่าทางนวยนาด  ฟรานซิสค่อนข้างผิดหวังที่ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนที่เขารอ

“ช่วงนี้ผมยุ่งน่ะ  คุณมีธุระอะไรรึเปล่าล่ะ”  เขาถามอย่างหงุดหงิดใจ

“แหม  ทำไมพูดจาห่างเหินกับซูซี่ขนาดนั้นล่ะคะ”  เธอเดินไปคลอเคลียเขาอยู่ไม่ห่าง  หวังว่าคืนนี้จะพาเขาขึ้นเตียงกับเธอได้  เพราะเธออยากได้เงินมาใช้เล่นๆ

ขณะที่ซูซี่กำลังคลอเคลียฟรานซิสอยู่นั้น  อริสาก็เดินเข้ามาในไนต์คลับ  เธอตรงขึ้นไปที่ห้องทำงานของเขาทันที  แต่สภาพของเธอตอนนี้  เธอจะสู้กับผู้หญิงข้างในนั้นได้รึเปล่านะ

“คุณฟรานซิสคะ  ริสา  มา...แล้ว”  เธอเปิดประตูห้องเข้ามาโดยไม่สนใจจะเคาะประตูด้วยซ้ำ   เพราะเธอรีบร้อนจะมาหาเขา  ช่วงเย็น  มีไม้หล่นใส่ศีรษะของเธอ  ทำให้เธอสลบไป  แล้วก็ไปนอนโรงพยาบาลอยู่นาน  จนฟื้นขึ้นมาก็สองทุ่มกว่าแล้ว  เธอไม่ได้สนใจจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่คอนโดด้วยซ้ำ  เพราะกลัวจะมาไม่เจอเขา

 

ฟรานซิสหันไปมองอริสา  นี่เธอไปทำอะไรมาน่ะ  เสื้อเปื้อนเลือด  ไหนจะผ้าพันแผลรอบศีรษะอีก  เขารีบลุกขึ้นเดินไปหาเธอทันที  โดยไม่ได้สนใจซูซี่อีกเลย

“ริสา  คุณไปทำอะไรมาน่ะ”  เขารีบถามเธอทันที

“คือริสา  โดนไม้หล่นใส่หัว  เพิ่งออกจากโรงพยาบาลเมื่อกี๊นี้เองค่ะ  เลยรีบมาหาคุณก่อน   กลัวคุณจะหนีริสาไปก่อน   เอ่อ  คุณ  มีแขกเหรอคะ”  เธอมองซูซี่ที่เดินมาควงแขนเขาราวกับเป็นแฟนกัน

“แหม  เห็นแบบนี้ดูไม่ออกเหรอจ๊ะ  ว่าพวกพี่เป็นอะไรกัน  ฟรานซิสคะ  ยัยเด็กกะโปโลนี่ใครเหรอคะ  ท่าทางสกปรกมอมแมมขนาดนี้”  ซูซี่มองเธอด้วยใบหน้าเหยียดหยัน

อริสามองหน้าฟรานซิสอย่างไม่เชื่อสายตา  ไหนเขาบอกว่าชอบเพื่อนเธอไม่ใช่รึไง  ถ้าเขามีแฟนแล้ว  จะชอบเพื่อนเธอได้ยังไงกัน

“แล้วทำไมคุณไม่กลับบ้านก่อนล่ะ  จะรีบมาหาผมทำไม  คุณเป็นบ้าไปแล้วรึไง!!!”  เขาตะคอกเธอเสียงดัง  ไม่รู้ว่าเพราะรำคาญเธอมาก  หรือเป็นห่วงเธอมากกันแน่

  “ก็...  ริสา  อยากมาเจอคุณก่อนนี่คะ  ขอโทษที่มารบกวนค่ะ”  เธอน้ำตาไหล  คิดว่าเขาคงโกรธที่เธอเข้ามาขัดจังหวะ  นี่เองสินะ  เหตุผลที่เขาบอกให้เธอเลิกชอบเขา  เธอนี่มันโง่จริงๆ  เธอเสียใจมากรีบวิ่งออกจากห้องไปทันที 

“ริสา!!  ริสา!!”  ฟรานซิสจะวิ่งตามไปแต่ซูซี่คว้าแขนเขาเอาไว้

“อย่าไปสนใจยัยเด็กนั่นเลยนะคะที่รัก  เรามาหาอะไรสนุกๆ ทำกันดีกว่านะคะ”  เธอพยายามออดอ้อนเขาเต็มที่

“ปล่อย  แล้วไม่ต้องมาให้ผมเห็นหน้าอีก  ถ้าผมไม่เรียก  เข้าใจไหม!!!”  เขาหันไปตะคอกเธอด้วยใบหน้าดุดัน  แล้วรีบวิ่งตามอริสาไปทันที

“ริสา  เดี๋ยว  รอผมก่อน”  ไม่รู้เพราะอะไร  เขาถึงรู้สึกเป็นห่วงเธอนัก  เด็กบ้า  ตัวเองเจ็บขนาดนี้  ยังจะห่วงว่าจะไม่ได้เจอเขาอีก  ให้ตายเถอะ

“คุณกลับไปอยู่กับผู้หญิงคนนั้นเถอะค่ะ  ริสามันโง่เอง  ที่ไปหลงรักคนที่เค้ามีเจ้าของแล้ว  ถ้าคุณบอกริสาตั้งแต่แรกว่าคุณมีแฟนแล้ว  ริสาก็จะไม่ยุ่งกับคุณอีกเลย”  เธอตะโกนใส่หน้าเขา  ไม่รู้ว่าโกรธเขาหรือว่าหึงเขากันแน่

“แล้วนี่คุณจะไปไหน  ผมจะไปส่ง”  เขาไม่ได้ปฏิเสธว่าซูซี่ไม่ใช่แฟนเขา  เพราะเขาห่วงเรื่องอื่นมากกว่า

“ริสาจะกลับคอนโดค่ะ  ไม่ต้องไปส่งหรอก  คนอย่างริสา  มาเองได้ก็ต้องกลับเองได้”  เธอมองหน้าเขาแววตาเจ็บปวด  กำลังจะหันไปเรียกแท็กซี่  เขาก็ลากเธอไปที่รถของเขาทันที  พร้อมกับสั่งให้คนขับรถเอารถออก 

“นี่คุณ  ปล่อยริสานะคะ  ริสาเจ็บ”  เธอพยายามสะบัดมือเขาที่จับแขนเธอออกไป  แต่ยิ่งดิ้น  เขาก็ยิ่งจับแขนเธอแน่นมากขึ้น

“เลิกดิ้นซะที  บอกทางไปคอนโดของคุณมา”  เขาทำเสียงดุใส่เธออีกแล้ว  เธอจึงยอมบอกทางไปคอนโด  ไม่เข้าใจเลยว่าเขาจะมาสนใจเธอทำไม  หรือว่าเขาจะสมเพชสภาพที่เธอเป็นอยู่ตอนนี้

 

สักพักหนึ่งรถก็แล่นมาจอดที่หน้าคอนโดของเธอ  เขาลงรถไปเปิดประตูให้เธอลงมา

“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง”  เธอไม่อยากมองหน้าเขา  กำลังจะเดินไปขึ้นลิฟท์  เขาก็เดินตามเธอมา

“แล้วนี่คุณจะเดินตามริสามาทำไมคะ  อยากจะมาด่าอะไรริสาอีกล่ะ”  เธอหันไปมองค้อนเขา

“หยุดพูดมาก  แล้วก็เดินไปที่ห้องเร็วเข้า”  เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องอยากไปส่งเธอถึงห้องเหมือนกัน

เธอพาเขาขึ้นมาที่ห้องของเธอ  เดินไปหาน้ำให้เขาดื่ม  นั่งรออยู่สักพัก  ก็ไม่เห็นเขามีทีท่าว่าจะกลับ

“ทำไมคะ  กลัวว่าริสาไปขโมยของบ้านคุณมารึไง  มองซะทั่วเชียว”  เธอหมั่นไส้เขาจริงๆ

“ก็แค่มองมีปัญหารึไง  แล้วทำไมไม่ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าอีก  เสร็จแล้วผมจะทำแผลให้ใหม่  ดูสิ  ผ้าพันแผลหลุดลุ่ยหมดแล้วน่ะ”  เขามองที่ศีรษะของเธอ  ผมเผ้าของเธอยุ่งเหยิงไปหมด  หน้าตาก็มอมแมมราวกับลูกหมาตกน้ำอย่างนั้นแหละ

“ไม่เป็นไรค่ะ  เชิญคุณกลับไปหาแฟนคุณเถอะ  ริสาดูแลตัวเองได้” เธอมองเขาอย่างขุ่นเคือง

“นี่อย่าบอกนะ  ว่าคุณหึงผมน่ะ”  เขาอดขำไม่ได้

“ค่ะ  ริสาหึงคุณ  พอใจไหมคะ  ริสาหึงคนที่เค้าไม่ได้เป็นอะไรกับริสา  หึงทั้งๆ ที่เค้าอยู่กับแฟนของเค้า  ริสาเหมือนคนบ้าใช่ไหมคะ  บ้ามากเลย  ที่ไปชอบคนที่เค้ามีแฟนแล้ว”  เธอหันไปมองทางอื่น  พยายามปาดน้ำตาที่อุตส่าห์กลั้นเอาไว้แล้ว  ทำไมเธอถึงกลายเป็นคนที่ร้องไห้ง่ายขนาดนี้นะ

“ซูซี่เค้าไม่ใช่แฟนผม  ก็แค่คนที่ผมเคยเรียกมานอนด้วย  เข้าใจซะใหม่ด้วยนะ”  แทนที่เขาจะโกหกเธอไปเลยว่าซูซี่เป็นแฟนเขาอย่างที่เธอเข้าใจ  เธอจะได้เลิกมายุ่งกับเขาซะที  แต่ก็ไม่รู้ทำไม  เขาถึงเลือกที่บอกความจริงกับเธอแบบนี้

“อะไรนะคะ  คุณกับผู้หญิงคนนั้น  ไม่ใช่แฟนกันจริงๆ เหรอคะ”  เธอหันหน้ามา  เริ่มยิ้มออกทั้งที่ยังมีน้ำตา

“ผมยังไม่มีแฟน  ช่วยเข้าใจใหม่ด้วย  ผมบอกแล้วไงว่าผมชอบน้องพิมพ์  เกิดคุณไปบอกน้องพิมพ์  ว่าผมมีแฟนแล้ว  ผมก็แย่น่ะสิ” เขาหาข้ออ้างให้ตัวเอง

“ริสาดีใจจังเลยค่ะ  นึกว่าคุณจะมีแฟนแล้วซะอีก”  เธอไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าเขาจะบอกเหตุผลว่ายังไง

“ตกลงจะไปอาบน้ำได้รึยัง  ตัวคุณหน่ะ  เหม็นมากเลยรู้ไหม  ทำให้รถของผมเหม็นไปด้วย”  เขาพูดอย่างอารมณ์ดี

 “ไปค่ะ  คุณรอริสาตรงนี้ก่อนนะคะ  ถ้าอยากดื่มอะไรก็ตามสบายเลยนะคะ  เดี๋ยวริสามา”  เธอยิ้มแก้มแทบแตก  แล้วก็รีบเดินไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องทันที

 

เขาเดินไปเดินมาทั่วห้องของเธอ  เธอเอาโทรศัพท์มือถือของเธอวางไว้บนโต๊ะ  เขารีบหยิบมาดูทันที  กะว่าจะแอบลบรูปนั้นทิ้งไป

แต่พอเขาเปิดรูปนั้นขึ้นมา  เขาก็อดยิ้มไม่ได้  แทนที่จะลบ  เขาก็ส่งรูปนั้นเข้ามาที่โทรศัพท์มือถือของเขาแทน  แล้วก็ไม่ลืมที่จะกดเบอร์ของเขาเอาไว้แล้วกดโทรออก  เพื่อดูว่าเธอใช้เบอร์อะไร  เขาบันทึกเบอร์โทรของเธอไว้  แล้วก็ลบเบอร์ของเขาในเครื่องของเธอออกแทน   

เขาเดินไปรอบๆ ห้อง  ห้องของเธอแทบไม่มีอะไรเลย  จริงสิ  ก็เธอเพิ่งมาถึงเมื่อวันก่อนเองนี่นะ   สักพักหนึ่งเธอก็เดินออกมา  ในชุดเสื้อยืดสีขาวตัวบางคอกว้างพอสมควร  และกางเกงขาสั้นเนื้อนุ่ม  ซึ่งเป็นชุดที่เธอใส่นอนนั่นเอง

เขาหันไปมองใบหน้าที่สะอาดหมดจดและเรียวขางามนั้น  ไหนจะเนินอกที่โผล่พ้นคอเสื้อออกมาอีก  ชักเริ่มไม่แน่ใจ  ว่าเขาควรจะอยู่ต่อรึเปล่า


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha