6. ตื๊อหัวใจนายมาเฟีย ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย VI

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 6 : บทลงโทษ...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

อริสามองสายตาของเขา  อ๋อ  ที่แท้เขาก็ชอบผู้หญิงนุ่งผ้าน้อยชิ้นสินะ  ดีล่ะ  วันนี้เธอจะลองยั่วผู้ชายหน่อยก็แล้วกัน 

“คุณคะ  คุณ  จะทำแผลให้ริสาใช่ไหมคะ  นี่ค่ะ”  เธอยื่นอุปกรณ์ทำแผลให้เขา  เขาจึงได้สติขึ้นมาทันที

“อืม  นั่งลงสิ”  เขาเดินไปนั่งที่โซฟา  เธอจึงเดินตามไป

เขาแกะผ้าพันแผลออกให้เธอ แล้วก็ต้องตกใจมาก  นี่เธอ  ทนมาได้ยังไงกัน  แผลไม่ใช่เล็กๆ เลย  เขาเริ่มเช็ดทำความสะอาดแผลให้เธออย่างเบามือ  ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้ใบหน้าของเธอแค่เอื้อมเท่านั้น  หัวใจของเธอเต้นโครมครามไปหมด   นึกอยากจะยั่วเขา  แต่ก็ไม่กล้า 

“งั้นพรุ่งนี้  ริสาไปหาคุณอีกได้ใช่ไหมคะ”  เธอเริ่มถามเพื่อทำลายบรรยากาศที่ดูอึดอัดนี้

“จะไปทำไม  คุณควรจะนอนพักนะ”  เขามองหน้าเธออย่างสงสัย

“ก็ถ้าริสาไม่ไป  ก็ไม่ได้เห็นหน้าของคุณสิคะ”  เธอทำหน้าเศร้า 

“เฮ้อ  งั้นก็ตามใจ  อยากทำอะไรก็เชิญ  ถ้าเกิดหน้ามืดเป็นลมอีกล่ะก็  ผมไม่พาคุณมาส่งหรอกนะ  บอกไว้ก่อน”  เขาอ่อนใจกับเธอเสียจริง  จะอยากเห็นหน้าเขาทำไมนักหนานะ 

“ขอบคุณนะคะ  คุณน่ารักที่สุด  อุ๊ย...  ตายแล้ว  ริสาขอโทษค่ะ”  เธอยิ้มหวานกำลังจะกอดเขา  แต่แขนดันไปชนมือของเขา  จนเบตาดีนหกเลอะเทอะเสื้อเขาไปหมดแล้ว 

“นี่คุณ  เสื้อผมเปื้อนหมดแล้วเนี่ย  เมื่อไหร่จะเลิกสร้างปัญหาให้ผมซักทีนะ”  เขาบ่นให้เธอ

“ขอโทษค่ะ  เดี๋ยวริสาหาผ้ามาเช็ดให้นะคะ”  เธอลุกพรวดขึ้นไป  ทั้งที่ยังไม่ได้พันแผลด้วยซ้ำ  แล้วก็กลับมาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็ก  แต่ยิ่งเช็ด  เสื้อของเขาก็ยิ่งเลอะไปกันใหญ่

“พอแล้วๆ  ช่างมันเถอะ  มาพันแผลให้เรียบร้อยก่อนเร็วเข้า  เดี๋ยวแผลก็ติดเชื้อหรอก”  เขาจับตัวเธอให้อยู่นิ่งๆ  แล้วก็เริ่มพันแผลให้เธอจนเสร็จเรียบร้อย

 

“ริสา  ขอโทษนะคะ  ที่ชอบสร้างปัญหาให้คุณน่ะ”  เธอพูดกับเขาอีกครั้งด้วยใบหน้าที่เศร้าลงไปอย่างเห็นได้ชัด

“พาผมไปห้องน้ำที  ผมจะรีบซักเสื้อก่อน  เหม็นจะตายอยู่แล้วเนี่ย”  เขาถอดเสื้อออกมา  เผยให้เห็นแผงอกกว้างกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามนั้น  เธอมัวแต่มองมันตาไม่กระพริบ

“คุณ  ห้องน้ำ  อยู่ไหน”  เขาอดขำกับท่าทางของเธอไม่ได้  เกิดมาไม่เคยเห็นหน้าอกผู้ชายรึไงนะ  มองอยู่ได้

“เอ่อ  ทะ...ทางนี้ค่ะ”  เธอรีบพาเขาเดินไป

“เดี๋ยวริสาซักให้คุณเองนะคะ” เธอยื่นมือไปดึงเสื้อของเขามา  แต่เขาก็ไม่ยอม

“ไม่ต้อง  ผมซักเอง”  เขาดึงเสื้อกลับ

“ไม่ได้ค่ะ  ริสาจะซักให้เอง  ปล่อยสิคะ”  เธอยื้อแย่งเสื้อกับเขาอยู่นาน  และแล้ว

 

แคว่ก...

เสื้อเชิ๊ตราคาแพงขาดออกเป็นสองชิ้น  ริสาหน้าซีดเผือด  นี่เขาจะฆ่าเธอรึเปล่านะ

“ว๊าย... ริสาขอโทษค่ะ”  เธอรีบคืนเสื้อให้เขาทันที  กำลังจะเดินหนีเขาไป  แต่เขากลับดึงแขนเธอไว้  กระชากร่างบางมาปะทะกับอกกว้างอย่างเหลืออด

“จะไปไหน  ยัวตัวแสบ  อยู่ใกล้คุณนับวันมันก็ยิ่งอันตรายเข้าไปทุกทีแล้วรู้ไหม  อีกหน่อย  ผมคงจะโดนคุณฆ่าตายแน่ๆ”  เขาดันตัวเธอไปจนชิดผนังห้องน้ำ  กำลังคิดว่าจะลงโทษเธอยังไงดี

“ไม่นะคะ  ริสาจะฆ่าคุณได้ยังไงริสาชอบคุณจะตาย  คือว่า  คุณคงไม่ฆ่าริสาใช่ไหมคะ”  เธอตัวสั่นไปหมด  เมื่อเขายื่นหน้ามาใกล้เธอ

“หึ  ฆ่าคุณตอนนี้ก็คงจะง่ายเกินไปล่ะมั้ง  คุณชอบผมมากเลยใช่รึเปล่า”  เขาคิดว่าจะแกล้งเธอสักหน่อย

“คะ  ค่ะ  ริสาชอบคุณมาก”  เธอพยายามทำตัวดีๆ  เผื่อเขาจะเห็นใจ

“ถ้าชอบผมมากขนาดนั้น  ผมจะทำอะไรคุณก็ได้ใช่ไหม”  เขาก้มหน้าลงมาหาเธอเรื่อยๆ   ริมฝีปากหนา  เฉียดริมฝีปากของเธอไปมา

“คะ  คุณ  จะทำอะไรคะ”  เธอมองหน้าเขา  สองมือน้อยดันแผงอกกว้างเขาออก  แม้จะชอบแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะต้องง่ายกับเขานะ

“แหม  ปกติเห็นคุณชอบลวนลามผมจังนี่นา  ทีตอนนี้ทำมาเป็นกลัว  ทำไมไม่หอมผมอีกล่ะ  นี่ไง  ผมอยู่นิ่งๆ ให้คุณหอมแล้วนี่ไง  หอมสิ”  เขายื่นแก้มให้เธอ

“จะบ้าเหรอคะ  ตอนนั้นริสา...ไม่ได้ตั้งใจซะหน่อย  คุณถอยออกไปก่อนได้ไหมคะ  ริสากลัวนะ”  พอเขาบอกแบบนี้  เธอก็ไม่กล้าเหมือนกัน

“ทำไม  ไม่อยากจูบกับผมบ้างรึไง  ผมจูบเก่งนะจะบอกให้” 

“นี่คุณ  ออกไปห่างๆ เลยนะ  ริสาชอบคุณ  ไม่ได้หมายความว่าคุณจะทำอะไรก็ได้นะคะ”  เธอเริ่มโมโหเขาแล้วนะ  จะดูถูกกันไปถึงไหน

“ผมเคยบอกคุณแล้วใช่ไหม  ว่าผมน่ะ  ไม่ใช่คนดีอย่างที่คุณคิด  ตอนนี้เราก็อยู่กันสองคนแบบนี้  แถมเสื้อของผมก็ขาดไปแล้ว  เรามาหาอะไรทำกันดีกว่านะ”  เขาชอบจริงๆ  เวลาที่เห็นเธอกลัวเขาจนตัวสั่นแบบนี้ 

“ทำอะไรของคุณ  ปล่อยริสาเดี๋ยวนี้นะ  ไม่งั้นริสาจะเลิกชอบคุณจริงๆ  ด้วย”  เธอขู่ในสิ่งที่รู้ว่าเขาอยากให้เธอทำเนี่ยนะริสา

“ก็ลองดูสิ  ว่าจะเลิกชอบผมได้จริงๆ  รึเปล่า”   ไม่รู้เพราะอะไร  เขาถึงหงุดหงิดเวลาที่เธอบอกว่าจะไม่ชอบเขาแล้ว  และอารมณ์บางอย่างก็ทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่ได้

ริมฝีปากหนาถูกประทับลงบนริมฝีปากอิ่มอย่างหนักหน่วง  สองมือใหญ่รั้งเอวบางเข้ามาแนบกายเขายิ่งขึ้น  เธอตกใจมาก  ไม่คิดว่าเขาจะทำกับเธอแบบนี้  มือน้อยพยายามทุบตีไหล่กว้างนั้น  ให้เขาหยุดรุกรานเธอเสียที  แต่พอเขาสอดลิ้นร้อนเข้ามาในปากของเธอแล้ว  มันเหมือนกับว่าเขาดูดกลืนเอาเรี่ยวแรงของเธอไปด้วย

ฟรานซิสจูบเธออย่างดูดดื่ม  ไม่รู้ทำไมเขาจึงได้ทำแบบนี้กับเธอ  เขาไม่อาจควบคุมอารมณ์บางอย่างที่พุ่งพล่านอยู่ในขณะนี้ได้เลย  ยิ่งจูบเธอ  เขาก็ยิ่งโหยหา  อยากได้เธอไปทั้งตัว

ร่างบางโดนเขาจูบอยู่เนินนาน  เธอรู้สึกหายใจไม่ออก  แล้วสติทุกอย่างก็เลือนลาง  ภาพทุกอย่างดำมืดไปหมด  เธอเป็นลมไปแล้วนั่นเอง

เขารู้สึกได้ว่าเธอไม่ได้ขยับกายแล้ว  ร่างบางทรุดฮวบ  เขาจึงได้สติ  รีบอุ้มเธอออกมาจากห้องน้ำ

เขาพาเธอกลับมานอนที่เตียง  แล้วจึงเดินไปหาผ้าขนหนูผืนเล็กๆ  ชุบน้ำแล้วเอาเช็ดหน้าให้กับเธอ  เขาไม่คิดว่าเธอจะตกใจขนาดนี้  เห็นปกติชอบทำตัวแก่นแก้ว  ทำราวกับไม่เกรงกลัวผู้ชาย  พอโดนเขาจูบจริงๆ  ดันเป็นลมไปซะได้


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha