6. ตื๊อหัวใจนายมาเฟีย ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย VI

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 7 : แค่ฝันไป


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

อริสาค่อยๆ ได้สติขึ้นมาอีกครั้ง  เธอมองหน้าเขา

“คุณฟรานซิส  ริสาเป็นอะไรไปคะ”  เธอถามเขาอย่างงงๆ

“คุณเป็นลมในห้องน้ำ  คือผม...”  เขากำลังจะขอโทษเธอ  แต่ทว่า

“จริงสิ  เมื่อกี๊ริสาฝันไปค่ะ  ฝันว่าริสาทะเลาะกับคุณแล้วก็  เอ่อ  โดน... โดน...คุณจูบ”  เธอยิ้มเขิน  ใจเต้นตึกตัก

“นี่คุณ  คิดว่าคุณฝันไปงั้นเหรอ”  เขามองหน้าเธออย่างสงสัย

“ค่ะ  ริสาต้องฝันไปแล้วแน่ๆ เลย  คุณจะจูบริสาได้ยังไง  จริงไหมคะ”  เธอยิ้มเขิน  คิดถึงรอยจูบนั้น  แต่ทำไม  มันถึงรู้สึกเหมือนจริงมากเลยนะ

“ใช่  ผมจะจูบคุณได้ยังไงกัน  ฟื้นก็ดีแล้ว  ผมกลับก่อนล่ะนะ”  เขาคิดว่าปล่อยให้เธอเข้าใจไปอย่างนี้ก็ดีเหมือนกัน  เขาจะได้ไม่เสียฟอร์มด้วย

“แล้วทำไม  คุณไม่ใส่เสื้อล่ะคะ  เหมือนในฝันของริสาเลย”  เธอพยายามคิดทบทวน

“ก็คุณแย่งเสื้อกับผมจนเสื้อผมขาด  แล้วคุณก็...  ลื่นล้มในห้องน้ำไง  ถึงได้สลบไปน่ะ”  เขาพยายามฝังความทรงจำใหม่ให้กับเธอ

“จริงเหรอคะ  นั่นสิ    ริสาจำได้แล้ว  ตายจริง  แล้วคุณจะไปยังไงคะ  เสื้อก็ไม่ได้ใส่”  เธอรู้สึกผิดขึ้นมาทันที

“ทำไม  คุณจะให้ผมนอนที่นี่ด้วยรึไง”  เขาเดินมามองหน้าเธออีกครั้ง

“กะ  ก็แค่  คิดว่า  ทำไมคุณไม่ให้ลูกน้องเอาเสื้อมาให้คุณเปลี่ยนก่อนล่ะคะ”  เธอยิ้มเขิน

“นั่นสินะ  งั้นผมจะบอกให้ลูกน้องเอาเสื้อมาให้เปลี่ยนที่นี่  แล้วก็ค่อยกลับละกัน”  เขายิ้มแล้วก็โทรไปหาลูกน้อง  เพื่อกลับไปเอาเสื้อที่บ้านเขามาให้ที่นี่  พอเขาโทรเสร็จ  เขาก็เดินกลับมานอนบนเตียงของเธออย่างสบายใจ  เธอถอยหนีเขาออกไปนิดหน่อย

“คุณนอนเถอะ  ผมขอนอนพักสักหน่อย”  เขาพูดพร้อมกับหลับตาลง

“เอ่อ  คุณหิวไหมคะ  ริสาจะสั่งอาหารมาทานตั้งแต่เที่ยงริสายังไม่ได้ทานอะไรเลย” 

“ก็ดีเหมือนกัน  ส่งเผื่อผมด้วยละกัน  เอาอะไรก็ได้”  เขาพูดทั้งที่ไม่ยอมลืมตา

“ได้ค่ะ  เดี๋ยวริสาสั่งให้นะคะ” เธอลุกขึ้นเดินไปหยิบโทรศัพท์ภายในขึ้นมาโทรสั่งอาหาร  แล้วจึงกลับไปนั่งข้างๆ เขา

 

เธอนั่งมองเขาอยู่อย่างนั้น  เธอชอบมองเวลาที่เขาหลับตา  เขาดูน่ารักมาก  แล้วเธอก็อดคิดไม่ได้  ว่าทำไมจูบนั้นมันถึงดูเหมือนจริงขนาดมาก  แต่ก็อย่างว่าแหละ  เธอคงชอบเขามากไป  เลยเก็บไปฝันเอง  เขาจะมาจูบเธอได้ยังไงกัน

“จะนั่งจ้องหน้าผมอีกนานไหม”  เขาลืมตาขึ้นมา

“คุณ  รู้ได้ยังไงคะว่าริสามองคุณอยู่น่ะ”  เธอหันไปมองทางอื่นทันที  เขาลุกขึ้นมานั่งข้างเธอ

“ผมเป็นมาเฟียนะ  ผมจะจับความรู้สึกอะไรที่อยู่รอบข้างได้เร็วเสมอ  โดยเฉพาะตัวอันตรายอย่างคุณ”  เขาอมยิ้ม  แล้วยกมือไปขยี้ศีรษะเธอแรงๆ

“โอ๊ย  เจ็บนะคะ  เดี๋ยวผ้าพันแผลก็หลุดอีกหรอก”  เธอดึงมือเขาออกไป  พอจะปล่อยมือ  เขาก็จับมือเธออยู่อย่างนั้น  เธอมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ

 “มือคุณนี่ก็นิ่มดีหรอกนะ”  เขาลูบไล้มือเธอไปมา  เธออายจนหน้าแดงไปหมดแล้ว

“เอ่อ  ระ  เราไปนั่งรออาหารข้างนอกไหมคะ”  แม้จะเขินแต่เธอก็ไม่กล้าดึงมือกลับ

“ทำไม  นั่งคุยกันบนเตียงแบบนี้  กลัวห้ามใจไม่ไหวจับผมปล้ำรึไง”  เขายิ้มให้เธอ

“จะบ้าเหรอคะ  ริสาไม่ใช่โรคจิตนะคะ  จะได้ปล้ำผู้ชายน่ะ”  เธอรีบดึงมือออกมา  ก่อนจะใจสั่นไปมากกว่านี้

“งั้นก็กลัวผมปล้ำสินะ”  เขาขยับตัวเข้ามาหาเธอเรื่อยๆ  เธอไม่คิดว่าเขาจะปล้ำเธอหรอก  ก็เขาไม่ได้ชอบเธอนี่นา  เธอเลยได้แต่มองตาเขาอยู่อย่างนั้น

“ทำไม  ไม่กลัวผมเลยเหรอ”  เขาเคลื่อนใบหน้ามาใกล้เธออีก

“ไม่กลัวหรอกค่ะ  คุณน่ะชอบแกล้งริสาให้ตกใจใช่ไหมล่ะ  ไม่ได้คิดจะทำอะไรริสาหรอก  ต่อให้ริสาแก้ผ้าให้คุณดู  คุณก็คงไม่มีอารมณ์  เพราะว่า  คุณไม่ได้ชอบริสา”  เธอพูดถึงตรงนี้แล้วก็อดใจหายไม่ได้

 “งั้นก็ลองแก้ผ้าให้ผมดูไหมล่ะ  ไม่อยากรู้เหรอว่าผมจะมีอารมณ์รึเปล่า”  ไม่รู้ทำไมเขาถึงได้พูดยั่วยุเธอแบบนั้น

“นี่คุณ  พูดเล่นใช่ไหมคะ”  เธอเองก็ตกใจไม่น้อย  ที่เขาบอกให้เธอแก้ผ้าให้เขาดูจริงๆ

“ก็คุณบอกเองนี่  ว่าผมไม่ได้ชอบคุณ  ต่อให้คุณแก้ผ้าให้ผมดู  ผมก็คงไม่รู้สึกอะไรไม่ใช่รึไง  แล้วทำไมต้องกลัวด้วยล่ะ”  เขายิ้มเยาะ  เมื่อเห็นว่าเธอไม่กล้าทำอย่างที่พูด

“ทำไมจะไม่กล้า  ริสาจะถอดให้หมดตัวเลย”  เธอนึกโมโหกับสายตาของเขาแบบนั้น  เธอจึงกำลังจะดึงเสื้อขึ้นจริงๆ  เขารีบห้ามเธอแทบไม่ทัน

“นี่คุณจะบ้าเหรอ  จะมาถอดเสื้อผ้าให้ผมดูทำไม  ไม่อายบ้างรึไง” เขารีบดึงมือเธอไว้

“อ้าว  ตกลงคุณจะเอายังไงคะ  เมื่อกี๊ก็ดูถูกหาว่าริสาไม่กล้า  พอตอนนี้มาบอกว่าริสาหน้าไม่อาย”  เธอชักจะหงุดหงิดเขาแล้วนะ

“ก็ผมไม่คิดว่าคุณจะทำจริงๆ นี่นา”  เขาใจสั่นหมดเลยตอนที่เธอกำลังจะดึงเสื้อขึ้นมา

“เชอะ  ที่แท้ก็กลัวจะห้ามใจไม่ไหวล่ะสินะคะ  บอกไว้ก่อนเลยนะ  ว่าหุ่นของริสา  เซ็กซี่สุดๆ  ถ้าคุณได้เห็นล่ะก็  คุณจะต้องหลงรักริสาแน่นอน”  เธอยิ้มยั่วเขา  ชอบดูถูกเธอนักใช่ไหม  แม่จะยั่วซะให้เข็ดเลย

“ผมเนี่ยนะ  จะหลงรักคุณ  ให้ตายสิ  รูปร่างผอมบางขนาดนี้  จะมีอะไรเซ็กซี่ไม่ทราบ”  เขาอดค่อนแคะเธอไม่ได้

“แหม  พูดกันขนาดนี้  งั้นเรามาพนันกันไหมล่ะคะ  ว่าริสา  จะทำให้คุณหวั่นไหวได้บ้างรึเปล่า”  เธอขยับตัวเข้าไปชิดเขา  สองมือน้อยโอบรอบต้นคอของเขาเอาไว้

“ได้  ได้สิ  ผมไม่มีวันรู้สึกอะไรกับคุณอยู่แล้ว”  เขานั่งนิ่งๆ  ให้เธอได้ท้าทายเขาอยู่อย่างนั้น

“งั้นถ้าคุณแพ้  คุณต้องมารับริสาไปที่ไนต์คลับของคุณทุกวัน  ตกลงไหมคะ  แต่ถ้าริสาแพ้  ริสาไม่ไปหาคุณอีกเลยภายในอาทิตย์นี้”  เธอบอกรางวัลสำหรับผู้ชนะในครั้งนี้

“ได้เลย”  เขามองสบตาเธอ  คิดว่ายัยเด็กวุ่นวายอย่างเธอจะเอาอะไรมายั่วเขาได้

“งั้นก็ดีค่ะ  เดี๋ยวริสามานะคะ”  เธอยิ้มอย่างมีเลศนัย  แล้วจึงลุกขึ้นเดินไปที่ห้องแต่งตัวด้านหลัง

 

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

อาหารมาเสิร์ฟแล้วแต่เธอยังไม่ยอมออกมา  เขาจึงเดินไปรับอาหารด้วยตัวเอง  จากนั้นก็ไปเรียกเธอต่อ

 “ริสา  อาหารมาแล้วนะ  ทำอะไรอยู่น่ะ”  เขาไปตามเธอด้านหลัง  แต่แล้วเขาก็แทบช็อคไปเลย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha