6. ตื๊อหัวใจนายมาเฟีย ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย VI

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 9 : เพราะอากาศหนาว...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เธอใส่เสื้อยืดกางเกงขาสั้นเหมือนเดิม  แต่แล้วเธอก็คิดได้  ชุดนอนชุดนั้นกับชั้นในของเธอ  มันยังอยู่ข้างนอกนี่นา

เธอเปิดประตูห้องออกมา  มองหาชุดนอนตัวบางเห็นมันกองอยู่ที่พื้น  เธอรีบวิ่งไปคว้ามันไว้ทันที  แล้วก็มองหาชั้นในต่อ

“หานี่อยู่รึเปล่า”  เขาชูชั้นในให้กับเธอดูหน้าตาเฉย

“นี่คุณ  เอาคืนมาเลยนะ”  เธอรีบเข้าไปคว้าชั้นในเอาไว้  ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอาย  แล้วรีบวิ่งเอาเข้าไปเก็บด้านในห้องอย่างเร็ว  เขานั่งยิ้มอยู่คนเดียว

“ว่าแต่  ทำไมลูกน้องของคุณไปนานจังคะ”  เธอตั้งสติอยู่นาน  กว่าจะเดินกลับมานั่งที่โซฟา

“นั่นสิ  ไอ้พวกนี้นี่ไม่ได้เรื่องเลย  เดี๋ยวผมจะโทรตามก่อนนะ”  เขาแกล้งทำเป็นอารมณ์เสีย  แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

(“ฮัลโหล  ถึงไหนแล้ว  อะไรนะ  รถเสีย  ให้ตายสิ  งั้นก็ไม่ต้องมาละ  ฉันจะค้างที่นี่แหละ  พรุ่งนี้เอาเสื้อผ้ามาให้ฉันด้วย  อืม”)  เขาแกล้งพูดไปอย่างนั้น  ที่จริงเขาโทรหาลูกน้องตั้งแต่ออกห้องของเธอมาแล้ว  ว่าคืนนี้ไม่ต้องมา  อีกอย่าง  คฤหาสน์ของเขาก็ไม่ได้มีรถคันเดียว

“คุณ  ทำไมไม่นั่งแท็กซี่กลับล่ะคะ  จะค้างห้องริสาไม่ขออนุญาตกันสักคำ”  เธอมองค้อนเขา 

“ผมไม่ชอบนั่งแท็กซี่  อีกอย่างผมก็ไม่มีเสื้อใส่  คุณไม่เห็นรึไง  วันก่อนคุณยังไปค้างบ้านผมได้เลย  อย่าทำมาเป็นแล้งน้ำใจหน่อยเลย  เอาผ้าเช็ดตัวมาหน่อยสิ  ผมอยากอาบน้ำ”  เขาหันไปสั่งเธอเรียบร้อย

“เชอะ  ทำมาเป็นทวงบุญคุณ”  เธอหมั่นไส้เขา  แต่ก็ยอมลุกไปหยิบผ้าเช็ดตัวให้เขาแต่โดยดี

“นี่ค่ะ  ว่าแต่  คุณจะใส่ชุดอะไรนอนล่ะ”  เธอมองเขาอย่างสงสัย

“ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก” เขายิ้มแววตาเจ้าเล่ห์  แล้วเดินไปอาบน้ำอย่างสบายใจ 

“อะไรของเค้านะ”  เธอไม่เข้าใจเขาเลยจริงๆ  เธอเดินกลับไปในห้อง  จะหาผ้าห่มกับหมอนสำรองมาให้เขาที่โซฟา

สักพักหนึ่งเขาก็เดินออกห้องน้ำมา  โดยมีแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันร่างกายส่วนล่างเอาไว้

“ไหนล่ะคะ  ชุดนอนของคุณ  ริสาเอาผ้าห่มกับหมอนไปไว้ที่โซฟาให้คุณแล้วนะคะ”  เธอหันไปบอกเขา  พร้อมกับถามหาชุดนอนที่เขาว่า

“จะเอาไปไว้ที่โซฟาทำไม  ผมไม่นอนโซฟาแข็งๆ นั่นหรอกนะ”  เขายิ้ม  ทำเหมือนจะเดินไปนอนที่เตียงของเธอ  เธอรีบวิ่งมาขวางเขาไว้ทันที

“คุณ  จะทำอะไรคะ” 

“ก็จะนอนไง  ผมจะนอนบนเตียงนี้  หลีกไปสิ”  เขาดันตัวเธอออกไป  แล้วก็เดินไปนอนบนเตียงของเธอ  พอห่มผ้าเรียบร้อย  เขาก็ดึงผ้าเช็ดตัวออกมาพาดไว้ที่หัวเตียง  เธอทำตาโต

“คะ  คุณ  นี่คุณจะนอนบนเตียงกับริสา  ทั้งๆ ที่ไม่ใส่อะไรเนี่ยนะ”  เธอรีบเดินไปยืนที่ประตู  กลัวเขาจะทำอะไรเธออีก

“ทำไม  กลัวผมมากรึไง  ผมไม่ทำอะไรคุณหรอกน่า  รีบมานอนเร็วๆเข้า  ผมง่วงแล้ว”  เขาทำเสียงดุ

“งะงั้น  คุณก็นอนบนเตียงไปเถอะค่ะ  ริสาจะไปนอนที่โซฟาเอง”  เธอรีบหันหลังกำลังจะเปิดประตูออกไป

“ริสา  ถ้าคุณรีบมานอนตอนนี้  ผมจะไม่ทำอะไรคุณแน่นอน  ผมสัญญา  แต่ถ้าคุณยังขืนดื้อด้านจะไปนอนข้างนอกให้ได้ล่ะก็  ผมไม่รับประกันว่าคุณจะยังครองความบริสุทธิ์อยู่ได้หรอกนะ”  เขาพูดเสียงนิ่ง แต่มันช่างโหดร้ายเหลือเกินสำหรับเธอ  เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่  แล้วจึงเดินกลับไปนอนที่เตียงแต่โดยดี

เธอค่อยๆ ดึงผ้าห่มขึ้นมา  กลัวว่าถ้าดึงสูงไป  เธอจะเห็นอะไรที่ไม่สมควรเห็น  เธอนอนชิดขอบเตียงจนแทบจะตกเตียงอยู่แล้ว  แม้จะชอบเขามาก  แต่พอได้มานอนข้างเขาแบบนี้  เธอกลับรู้สึกกลัวอย่างบอกไม่ถูก

“นอนแบบนั้น  เดี๋ยวดึกๆ  ก็ตกเตียงกันพอดี  ขยับมานี่สิ  จะกลัวอะไรนักหนานะ”  เขาหันไปคว้าตัวเธอเข้ามานอนชิดกับเขา  เธอรีบถอยออกมาอีกนิด

“คุณ  ไม่หนาวเหรอคะ  นอนแบบนี้น่ะ”  เธอไม่รู้จะพูดอะไรแล้วตอนนี้

“หนาวสิ  นอนแก้ผ้าในห้องที่แอร์เย็นเฉียบขนาดนี้  ผ้าห่มคุณก็ไม่ค่อยอุ่นเท่าไหร่ซะด้วยสิ  งั้นก็ยืมคุณมากอดหน่อยละกัน”  เขายิ้ม  แล้วก็ดึงตัวเธอมากอดเอาไว้แน่น  เธอพยายามดิ้น  แต่เขาก็กอดแน่นขึ้นไปอีก  เธอรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่มันดุนดันตรงหน้าขาของเธอ  แก้มของเธอแดงก่ำราวกับเป็นไข้  40  องศา  ใบหน้าของเขากับใบหน้าของเธอห่างกันไม่ถึงคืบเท่านั้น

“นอนได้แล้ว  ไม่ง่วงรึไง”  เขาหลับตาลงไปแล้ว  พร้อมกับจับศีรษะของเธอให้แนบกับแผงอกกว้างนั้น  หัวใจของเธอเต้นโครมครามไปหมด  เธออยากจะคิดเข้าข้างตัวเองเหลือเกิน  ว่าเขาชอบเธอแล้วใช่ไหม  เขาถึงได้กอดเธอแบบนี้  แต่ความจริง  ก็เพราะเขาหนาวเท่านั้นเอง

“จะเลิกกะพริบตาได้รึยัง  ผมจั๊กจี้”  เขาพูดเสียงงัวเงีย  เธอจึงต้องรีบหลับตาลง


เธอนอนไม่หลับเลยตลอดทั้งคืน  ทำไมอ้อมกอดของเขา  มันถึงได้อบอุ่นขนาดนี้นะ  เขาไม่ได้ทำอะไรเธอจริงๆ  นอกจากกอดเธอเอาไว้แบบนี้  เธอคิดนู่นคิดนี่  จนไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตั้งแต่ตอนไหน

เขาเองก็เช่นกัน  ไม่รู้เหมือนกัน  ว่าทำไมถึงอยากอยู่ใกล้เธอนัก  ในเมื่อเขาไม่ได้ชอบเธอเลย  แต่เขากลับรู้สึกอยากเห็นหน้าเธอทุกวัน  เขาคิดถึงตอนที่เกือบจะข่มเหงเธอไป  รูปร่างของเธอ  งดงามราวกับดอกไม้แรกแย้ม  กุหลาบของเธอสวยสด  สองเต้าเต่งตึงก็ช่างน่าทะนุถนอมยิ่งนัก    รสจูบของเธอ  ก็ช่างหวานล้ำ  มันทำให้เขาอยากจูบเธอทุกวัน  อยากเป็นคนแรกและคนเดียวที่ได้ครอบครองเธอทั้งตัวและหัวใจ  นี่เขาเป็นบ้าอะไรไปนะ  นายคิดอะไรของนายอยู่  ฟรานซิส

และเมื่อรู้สึกได้ว่าเธอหลับไปแล้วจริงๆ  เขาก็ดันตัวเธอออกเล็กน้อย  มือหนาจับแก้มนวลเอาไว้  ราวกับอยากจะค้นหาคำตอบบางอย่างให้กับตัวเอง  แล้วก็อดใจไม่ได้  ที่จะเชยคางงามขึ้นมาแผ่วเบา  เพื่อจะขโมยจูบเธออีกครั้งในยามที่เธอหลับใหล  เมื่อพอใจแล้ว  เขาก็นอนหลับตาลงรู้สึกสุขใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha