6. ตื๊อหัวใจนายมาเฟีย ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย VI

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 10 : แผนร้าย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

อริสาลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่    พบว่าเธอยังนอนกอดเขาอยู่  เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา  เขายังไม่ตื่น  เธอเลยแอบกอดเขาแน่นขึ้นอีกนิด  ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้กอดกับเขาแบบนี้อีกเมื่อไหร่

พ่อจ๋าแม่จ๋า  อย่าว่าหนูเลยนะ  หนูชอบเขามากจริงๆ  หนูแค่กอดเขาเท่านั้นเองนะคะ 

 

ฟรานซิสตื่นนานแล้วแต่เขายังไม่ยอมลุกต่างหาก  ยิ่งเมื่อเห็นเธอขยับตัว  แล้วกอดเขาเอาไว้แน่น  เขาก็เลยตีเนียน  ปล่อยให้เธอกอดเขาต่อไป 

จนเมื่อสายมากแล้ว  เธอคิดว่าเธอควรจะลุกจากเตียงได้เสียที  เธอจึงขยับตัวออกมาอย่างช้าๆ  แต่พอเธอขยับก็เห็นเขาลืมตาอยู่

“คุณ  ตื่นแล้วเหรอคะ  นี่ก็...  สายมากแล้ว  ริสาจะไปทำงานแล้วค่ะ”  เธอรีบบอกเขา

“ผมบอกแล้วไง  ว่าให้คุณนอนพัก  ร้านก็ร้านพ่อคุณเองไม่ใช่รึไง  จะรีบร้อนไปทำไมกัน  แผลก็ยังไม่หายดีไหนมาดูซิ”  เขาลุกขึ้น  ผ้าห่มหล่นลงไปกองที่เอวของเขา  พาลทำให้เธอคิดไปไกล  เขาจับศีรษะของเธอเอาไว้  ดูว่ายังมีเลือดซึมออกมารึเปล่า

“แล้วคุณไม่ต้องไปทำงานเหรอคะ” 

“ผมทำงานกลางคืน  กลางวันก็ว่างไม่ได้ทำอะไรหรอก”  เขาตอบเธอ  แล้วจึงนอนลงต่อไป  ปกติเขาจะตื่นตอนบ่ายนู่นแหละ

“แล้ว...คุณยังไม่กลับอีกเหรอคะ”  นี่ใจคอเขาจะนอนอยู่ห้องเธอทั้งวันเลยรึไงนะ  แต่คิดไปคิดมาก็ดีเหมือนกัน  เธอจะได้อยู่กับเขาทั้งวันเลย

“ทำไม  อยากให้ผมกลับมากรึไง” 

“ก็  ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ  คุณอยู่ด้วย ก็...ดีเหมือนกัน  ริสาจะได้เห็นหน้าคุณนานๆ”  เธอยิ้มเขิน

“งั้นผมก็จะนอนอยู่นี่แหละ  ตอนเย็นจะได้ไม่ต้องกลับมารับคุณอีก  ไปไนต์คลับด้วยกันซะเลย  ผมจะนอนต่อนะ  ถ้าลูกน้องผมเอาเสื้อผ้ามาให้  คุณก็ช่วยรับไว้ให้ด้วยละกัน  แล้วก็ถ้าผมไม่ตื่นเอง  ก็ไม่ต้องปลุกล่ะ  เข้าใจไหม”  เขาสั่งอย่างกับเธอเป็นลูกน้องเขาอย่างนั้นแหละ

“ค่ะ  เจ้านาย”  เธอนึกหมั่นไส้เขาเสียจริง  เธอลุกไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่  แล้วนั่งเขียนแบบที่จะตกแต่งภายในร้านต่อไป  เธอสั่งอาหารมาทานคนเดียว  ก็ในเมื่อเขาไม่ให้ปลุก  ก็ค่อยสั่งให้เขาทีหลังก็แล้วกัน

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

ลูกน้องเขามาเคาะหน้าห้องของเธอตอนบ่ายแก่ๆ  พร้อมกับยื่นเสื้อผ้าและกุญแจรถให้กับเธอ

“นายบอกว่าตอนเย็นจะขับรถไปเอง  ฝากกุญแจรถให้นายด้วยนะครับ”  ลูกน้องเขาแจ้งให้เธอทราบ 

“แล้วทำไม  เสื้อผ้าถึงได้มีตั้งหลายชุดล่ะคะ”  เธอถามอย่างสงสัย

“ไม่ทราบครับ  นายสั่งให้เตรียมมาหลายๆ  ชุด  ผมไปก่อนนะครับ”  ลูกน้องเขาตอบแล้วเดินจากไป  เธอจึงปิดประตู  แล้วหอบเสื้อผ้าที่ลูกน้องเขาขนมาให้ไปใส่ไว้ในตู้เสื้อผ้าที่ยังว่างอยู่ 

เธอมองเสื้อผ้าหลายชุด  มีทั้งชุดทำงาน  ชุดนอน  ชุดลำลอง  นี่เขาคิดว่าจะอยู่ที่นี่ไปกี่วันล่ะเนี่ย  พิลึกคน  จนเมื่อเก็บเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว  เธอจึงย่องออกจากห้องไป  เพราะกลัวเขาจะตื่น  ก่อนจะกลับไปนั่งทำงานต่อ

 

แสงแดดที่ค่อนข้างแรงสาดส่องเข้ามาจนถึงกลางเตียงทำให้ฟรานซิสจำต้องตื่นขึ้นมา  แต่เขาก็ได้นอนเต็มอิ่มมากทีเดียว เขาคิดว่าลูกน้องน่าจะเอาเสื้อผ้ามาให้แล้ว  จึงลุกขึ้นนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดิม  แล้วเดินออกไปถามเธอ

“ริสา  ลูกน้องผมเอาเสื้อผ้ามาให้รึยัง”  เขายืนพิงประตูห้องนอน  ตะโกนถามเธอที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์

“เอามาให้แล้วค่ะ  เสื้อผ้าของคุณอยู่ในตู้ซ้ายมือสุด”  เธอตอบโดยที่ไม่ได้หันไปมองเขา  เพราะกำลังคร่ำเคร่งอยู่หน้าคอม

เขาจึงเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า  ใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้มชัดเจน  เสื้อผ้าตั้งหลายชุด  พอให้เขาอยู่ที่นี่ไปได้หลายวันเลยสินะ  เขาเข้าไปอาบน้ำอย่างอารมณ์ดี  เปลี่ยนชุดลำลองแล้วจึงกลับมาหาเธอด้านนอก

เขาหยุดยืนอยู่ด้านหลังเธอ  มองการออกแบบของเธอ  การออกแบบสไตล์โมเดิร์นผสมกับศิลปะแบบไทย  ฝีมือของเธอก็ใช้ได้เหมือนกันนี่นา

อริสานั่งอยู่หน้าจอคอมนานๆ  รู้สึกปวดตา  จึงลุกขึ้นเพื่อไปหาน้ำผลไม้ดื่ม  แล้วก็พบว่าเขายืนอยู่ด้านหลังเธอนั่นเอง

“อ้าวคุณ  ออกมาเมื่อไหร่คะ  ริสาไม่ทันเห็น”  เธอถามเขาขณะที่เดินไปเปิดตู้เย็นที่ห้องครัว 

“ก็นานพอจะเห็นว่าคุณทำอะไรอยู่นั่นแหละ”  เขาก้าวตามเธอไป  พอเห็นเธอเทน้ำผลไม้ลงในแก้ว  เขาก็แย่งมาดื่มก่อนเธอเสียนี่

“คนนิสัยไม่ดี  จะมาแย่งริสาทำไมคะ”  ใบหน้างามแสดงออกถึงความไม่พอใจ  แล้วก็หันไปหยิบแก้วอีกใบมาแทน

“ก็ผมหิวน้ำนี่  อ้อ  สั่งอาหารให้ผมด้วยล่ะ  ผมหิวแล้ว”  เขาสั่งเธอราวกับเธอเป็นสาวใช้ของเขา นี่มันห้องของเธอนะ  แต่เธอก็ยอมเดินไปหยิบโทรศัพท์มาสั่งอาหารให้เขาจนได้  เพราะเธอก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน

“ตกลงคุณจะอยู่ที่นี่กี่วันคะ  ทำไมถึงได้ให้ลูกน้องเอาเสื้อผ้ามาให้เยอะขนาดนั้นล่ะ”  เธอถามเมื่อโทรสั่งอาหารให้เขาเรียบร้อยแล้ว

“ก็คุณบอกให้ผมมารับคุณทุกวันใช่ไหมล่ะ  ผมก็ขี้เกียจไปๆ มาๆ  บ้านผมกับห้องของคุณมันอยู่ไกลกันมากนะ  ก็เลยคิดว่าจะอยู่ที่นี่ไปจนกว่าคุณจะเลิกจีบผมนั่นแหละ”  ใบหน้าของเขาเรียบเฉย

“อ๋อ  นี่คุณจะเล่นสงครามประสาทกับริสาใช่ไหมคะ  คือถ้าริสาบอกให้คุณกลับ  นั่นก็แปลว่าริสาต้องเลิกยุ่งกับคุณด้วยสินะ”  เธอมองค้อนเขา

“ก็ประมาณนั้น  แล้วตกลงจะให้ผมอยู่หรือกลับล่ะ  ตามใจคุณเลยนะ”  เขายิ้ม

“หึ  งั้นก็เชิญคุณอยู่ไปได้ตามสบายเลยค่ะ  ริสาไม่มีทางเลิกจีบคุณแน่นอน”  เธอมองเขาอย่างหงุดหงิดก่อนจะกลับไปทำงานต่อ 

สำเร็จตามแผน  แค่นี้เขาก็หาเรื่องอยู่กับเธอได้ทุกวัน  โดยที่เธอไม่กล้าไล่เขาไปแล้วสินะ 

เขานั่งยิ้มอยู่คนเดียวอย่างอารมณ์ดี  จนกระทั่งอาหารมาส่ง  เขาจึงเดินไปรับอาหารแล้วเอามาวางบนโต๊ะ

“มาทานสิ”  เขาหันไปเรียกเธอ

“แปปนึงนะคะ”  เธอบอกเขาเพราะเขียนแบบใกล้จะเสร็จแล้ว

“ผมบอกให้มา  คุณก็ต้องมาเข้าใจไหม”  เขาทำเสียงดุ  เพราะไม่ชอบให้ใครขัดใจ  เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่  แล้วจึงลุกออกจากเก้าอี้

“ทำไมชอบสั่งจังเลยคะ  ริสาไม่ใช่ลูกน้องของคุณนะ”  เธอนั่งหน้าบูด  ตักอาหารเข้าปากอย่างหงุดหงิด

“ผมก็ไม่ได้บอกว่าคุณเป็นลูกน้องผมนี่  แต่ถ้าคุณอยากให้ผมชอบคุณล่ะก็  คุณต้องห้ามขัดใจผม”  เขาบอกเธอเสียงเข้ม

“ถ้าริสาไม่ขัดใจคุณ  คุณจะชอบริสาจริงๆ เหรอคะ”  เธอเริ่มยิ้มออกมาได้

“คงงั้นมั้ง” 

“ถ้าอย่างนั้นต่อไปนี้  ริสาจะทำตามที่คุณสั่งทุกอย่างเลยค่ะ  แต่ว่าคุณต้องชอบริสาจริงๆ นะคะ  อย่าหลอกกันเล่นนะ”  เธอยิ้มอย่างมีความหวัง

“พูดมากจริง  รีบทานเข้า  จะไปนั่งออกแบบต่อไม่ใช่รึไง”  เขาไม่ยอมตอบคำถามของเธอ

“ค่ะ  ริสาจะรีบทาน”  เธอไม่เถียงเขาอีกแล้ว  นั่งทานอาหารไปเงียบๆอย่างมีความสุข  เขาลอบมองเธออย่างพอใจ  เด็กอะไร  น่ารักชะมัด


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha