หลงเคลิ้มแค่เงาใจ Twin Dummy 25+ จบ

โดย: คุณธิดา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 1 : ฺBegin


ตอนต่อไป

ณ กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ

    "แก้วอย่าไปนะ อย่าเอาแก้วไป แก้วจ๋า แก้วอย่าทิ้งแก้ม ฮือๆ..." ร่างเด็กหญิงตัวเล็กๆ ทรุดลงไปนอนกองกับพื้น เงยหน้าขึ้นมองตามคู่แฝดที่หน้าตาเหมือนกันอย่างกับเป็นคนเดียวกันด้วยน้ำตานองหน้า

    "เสียงเรียกชื่อใครดังไม่รู้ก้องเต็มสองหูไปหมดเลย ไม่... ไม่นะ ไม่นะ แก้ม แก้ม แก้ม..." หญิงสาวตะโกนเรียกใครบางคนที่เธอรู้สึกคุ้นเคยเอามากๆ ดังลั่นห้อง

    "ทำไมเธอหน้าเหมือนเรามากเลยนะ แก้ม... เธอชื่อแก้ม" หญิงสาวสะดุ้งตื่นขึ้นนั่งบนเตียงนอนด้วยเนื้อตัวที่สั่นเทา ก่อนจะยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบเต็มใบหน้า                     

    "ทำไมช่วงนี้ฝันแบบนี้ติดๆ กันจังเลย เฮ้อ... สงสัยจะเหนื่อยมากไปแน่ๆ" เธอถอนหายใจออกมาแรงๆ ล้มตัวลงนอน ก่อนจะเลื่อนกระชับผ้าห่มขึ้นมาคลุมหน้าอก ข่มตาให้หลับลงไปอีกครั้งด้วยความอ่อนเพลีย หลังที่ต้องเหนื่อยกับการฝึกซ่อมเต้นและร้องเพลงมาทั้งวัน

    "คุณหนูคะ คุณหนูโซเฟียคะ ตื่นได้แล้วค่ะ" เสียงเรียกของแม่บ้านดังมาจากปลายเตียง ซึ่งหน้าที่อีกอย่างของเธอคือการเข้ามาปลุกโซเฟียที่ยังนอนหลับอุตุอยู่บนเตียง หญิงสาวงัวเงียยกหน้าที่นอนคว่ำกับที่นอนขึ้น ก่อนจะขยี้ตาของตัวเองเบาๆ มองหาที่มาของต้นเสียง

    "มาดามให้มาตามค่ะ คุณแมคเวลโทรเข้ามาบอกว่าอีกยี่สิบนาทีจะมาถึงค่ะ" แค่ได้ยินชื่อแมคเวล หญิงสาวก็รีบกระเด้งตัวลงจากที่นอน ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้งรีบหันหน้าไปออกคำสั่งกับคุณแม่บ้านทันที

    "คุณอิงกริชคะ ช่วยบอกใครมายกกระเป๋าของโซเฟียลงไปให้ด้วยนะคะ" ก่อนจะวิ่งหายเข้าไปในห้องน้ำตัวปลิว คุณอิงกริชได้แต่ส่ายหัวแล้วยิ้มตามหลังร่างบางไปด้วยความเอ็นดู      

    
    "อ้าวนั่นไงน้องลงมาแล้ว" เสียงคุณมากาเร็ตเอ่ยขึ้น พร้อมกับกวักมือเรียกลูกสาวสุดที่รักให้เข้าไปหา ทั้งสองสวมกอดกันเบาๆ และจูบทักทายกันในยามเช้า

    แมคเวลนั่งหน้าเข้มมองมาที่โซเฟียด้วยสายตาตำหนิแต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา

    "แดดดี้" เธอหันไปอ้อนผู้เป็นพ่อ ก่อนจะจูบหนักๆ ที่แก้มทั้งสองข้าง

    "เดินทางปลอดภัยนะลูกถึงที่พักแล้วรีบสไกป์มาหาพ่อกับแม่ทันทีเลยนะ" คุณโจน์กำชับลูกสาว

    "แมคเวล ป้าฝากน้องด้วยนะลูก ป้าขอร้องล่ะ เราก็อย่าเคร่งครัดกับน้องมากไปรู้หรือเปล่า" มาดามหันมาสั่งหลานชายเพราะด้วยรู้นิสัยของเขาเป็นอย่างดี

    "ครับผมจะพยายาม" เขารับปากก่อนจะลุกขึ้นยืนและกอดร่ำลาผู้เป็นป้าและลุงของเขา

    คุณมากาเร็ตยืนร้องไห้เช็ดน้ำตาปอยๆ นางสวมกอดเอวสามีไว้หลวมๆ พร้อมกับโบกมือลา สายตามองตามรถที่เคลื่อนออกไปจากคฤหาสน์แอนเดอร์สันจนลับไป

    "วันหลังหัดตั้งนาฬิกาปลุกบ้างนะ" เสียงเขาตักเตือน โดยที่ไม่หันมามองหน้าของเธอสักนิดเดียว

    "การทำงานที่เป็นมืออาชีพความรับผิดชอบต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง การตรงต่อเวลามาเป็นอันดับสอง และความมีวินัยมาเป็นอันดับสาม แต่ไม่ใช่ว่าอย่างอื่นจะไม่สำคัญนะ" โซเฟียที่เคยเป็นคนมั่นใจต่อหน้าผู้ชายทุกคน แต่กับเขาคนนี้ที่ชื่อแมคเวลเธอกับต้องทำตัวลีบๆ ไปเสียทุกที

    "ค่ะ พี่ชาย" เธอเอ่ยรับคำและเรียกเขาแบบนั้น แมคเวลหันควับกลับมามองหน้าของเธอในทันใด

    "ห้ามเรียกฉันว่าพี่ชาย ให้เรียกฉันว่าผู้จัดการ" เขาทำเสียงเขียวและสายตาที่ส่งมา ทำให้เธอพยักหน้าให้เขาน้อยๆ ก่อนจะตอบรับคำเขาไปเสียงเบา

    "Yes, sir"

    โธ่ ไอ้พี่ขี้เก๊ก มามี๊ทำไมต้องเลือกไอ้พี่ขี้เก๊กนี้มาเป็นผู้จัดการส่วนตัวของหนูด้วยคะ หญิงสาวโอดครวญอยู่ในใจ แต่ยังทำสีหน้าเรียบเฉยตามองออกไปนอกหน้าต่างรถเหมือนไม่ได้คิดมากแต่ในใจคุกรุ่น

 

 

ณ อำเภอวังชิ้น จังหวัดแพร่

    "แก้ม ลูกแก้มเอ๊ย พี่กั้งโทรมาบอกแน่ะบอกว่ารถไถเสียอยู่ที่กลางสวนลำใย หนูช่วยขี่มอเตอร์ไซค์ออกไปหาพี่เขาหน่อยไป เผื่อพี่เขาจะให้ช่วยอะไรนะลูก... เร็วไป" เสียงแม่ตะโกนออกมาจากในครัว ส่วนเธอกำลังรดน้ำพรวนดินพืชผักสวนครัวที่เธอกับเม่ช่วยกันปลูกไว้ตรงสวนหลังบ้านไม่ห่างจากห้องครัวมากนัก

    "จ้า แม่" เธอขานรับก่อนจะเดินไปล้างไม้ล้างมือและขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ขับตรงไปยังสวนของพี่ชายอยู่ไม่ไกลจากท้ายหมู่บ้านซึ่งห่างออกประมานสามกิโลเมตร

    บรื้น...เสียงเร่งเครื่องมอเตอร์ไซค์ดังมาแต่ไกล รถกำลังวิ่งเข้ามาในสวนกว้างใหญ่ไพศาลของอังกูธ ตามทางเล็กๆ ที่เป็นรอยล้อของรถยนต์แล่นตรงเข้ามายังกระท่อมที่พักของเขา จริงๆ แล้วไม่ได้เรียกกระท่อมซะทีเดียวแต่กับเป็นบ้านหนึ่งห้องนอน หนึ่งห้องน้ำ หนึ่งห้องครัวและมีชานโล่งไว้รับแขกอีกด้วย เขาทำบ้านไม้ยกพื้นสูงประมานสองเมตรกว่าๆ เพื่อสะดวกในการจอดรถยนต์ไว้ในใต้ถุนบ้านได้อีกด้วย

    "พี่กั้งรถไถเป็นอะไร" เสียงแก้มตะโกนถามทั้งๆ ที่ตัวเธอกับตัวรถยังเข้ามาไม่ถึงตัวเรือนเพียงแค่เห็นใบหน้าที่เปื้อนยิ้มส่งมาให้ เขาก็ยกหมวกสานปีกกว้างทำมาจากไม้ไผ่เงยหน้าขึ้นมองน้องสาวก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นยืน

    "ไม่รู้เหมือนกันจ้า เรียนเกษตรมาไม่ได้เรียนช่างครับผม" เสียงเขาตอบมาแบบกวนๆแต่รอยยิ้มก็ยังฉีกกว้าง

    "ช่างตอบนะคะ คุณพี่ คนเขาอุตส่าห์ดั้นด้นมาช่วยสรุปพี่กั้งจะทำยังไงต่อคะ" เสียงน้องสาวเอ่ยถาม ก่อนที่จะเอาขาตั้งมอเตอร์ไซค์ลงค้ำรับน้ำหนักรถเอาไว้ และรีบเดินเข้าไปหาเขา

    "น้องแก้มคนสวยมาก็ดีแล้วซักผ้าให้พี่หน่อยสิครับ" เขาทำเสียงและส่งสายตาอ้อนวอน

    "โอ้ย... ว่าแล้วคิดเอาไว้ไม่มีผิดเชียว อย่าบอกนะว่าพี่กั้งหลอกให้แก้มมาซักเสื้อผ้าให้เนี้ย" เธอโวยวายทำเสียงสูงทำไม้ทำมือชี้ไปที่ตัวเขา

    "โธ่ๆ เปล่าเลย รถไถมันเสียจริงๆ เดี๋ยวพี่เก็บข้าวของเสร็จขออาศัยติดรถเราไปนอนที่บ้านด้วยนะ คืนนี้ไปหาช่างแล้วปรึกษาช่างดูก่อน พรุ่งนี้ค่อยพาช่างมาดูอีกที วันนี้คงไปหาใครไม่ทันแล้ว" กั้งอธิบายก่อนจะเดินนำเธอขึ้นไปบนเรือนแล้วตรงดิ่งไปล้างมือไม้ที่ดำเลอะสกปรกอยู่มากที่ลานชะล้างด้านบนเรือน แก้มเดินตรงเข้าไปในห้องนอนของพี่ชายแล้วหยิบตะกร้าผ้าที่วางซ่อนอยู่ใกล้ๆ ตู้เสื้อผ้าในห้องออกมา

    "พี่กั้ง แก้มบอกกี่ครั้งแล้วให้เอาตระกร้าผ้าที่ใส่แล้ว ให้พี่กั้งเอาออกมาไว้ข้างนอก มักง่ายจริงๆ วันหลังแก้มจะไม่มาซักให้เลยนะดูสิ สกปรกมากแล้วก็เหม็นมากด้วยมันมีเชื้อโรคเข้าใจไหม" เธอบ่นว่าเขาเรื่องนี้เป็นประจำ แก้มทำหน้ามุ่ยใส่พี่ชายแต่ก็เดินตรงออกไปนอกชานเปิดก๊อกน้ำใส่กาละมังก่อนจะเทผงซักฟอกตีฟองแล้วเอาผ้าในตะกร้าลงไปแช่

    "อึ๋ย สกปรกมาก ต้องแช่ก่อนนะคะพี่กั้ง ไม่งั้นแก้มคงขยี้จนตาเหลือก" เธอยกกางเกงที่เขาใส่ทำงานตัวหนึ่งให้พี่ชายดูทั้งเลอะโคลนและมีกลิ่นเหม็นเต็มไปหมดก่อนจะเอากะละมังมาอีกใบเปิดน้ำใส่จนเต็ม แล้วเอากางเกงที่เปื้อนเป็นพิเศษตัวนี้ลงไปแช่ค่อยๆ ใช้แปรงขยี้เอาโคลนออกมาเป็นอันดับแรกเสียงบ่นของเธอก็ยังดังพึมพำแต่มือไม้ก็ลงมือทำไม่หยุด

 


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"นิยายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเราไปแล้ว ใช่ไหมค่ะ ชอบสายหื่นและโรแมนติก เรื่องนี้...ใช่เลย ใครชอบแนวนี้ ก็แจกเหรียญให้เราได้นะ ขอบคุณมากค่ะ"

คุณธิดา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


ติดตาม
โดย Anonymous | 2 years, 3 months ที่ผ่านมา
  • Thanks. โดย KhunThida | 2 years, 3 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha