Up Size by หมอหื่น

โดย: Love Top Book



ตอนที่ 4 : Chapter 1


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


 

Chapter 1

           

 

            พี่คะ มีงานอะไรเรียกใช้หนูได้ตลอดเลยนะคะ

            ขยันจังนะเรา จะรีบหาเงินไปทำอะไร

            คือหนู อยากเอาไปเสริมอึ๋ม

            ห้ะ! เอาจริงซิ

            จริงพี่ สมัยนี้ไม่มีใครชอบแบนเป็นกระดานหรอก

            คิดมากไปหรือเปล่า ไม่กลัวหรือไง

            เพราะกลัวนี่ไง ถึงต้องหาหมอเก่งๆ หมอเก่งมากก็ต้องจ่ายแพงมากเป็นธรรมดา

            ถ้าอยากทำจริงๆ พี่มีที่แนะนำให้ อะ! เอาเบอร์ไปสอบถามดู

            ขอบคุณค่ะ

            หลังจากวันนั้นฉันก็พยายามทำตู้มให้ได้ ทั้งยัดทั้งดันก็ไม่ดีขึ้น จนความคิดศัลยกรรมเข้ามาในหัว

            เท่าที่อ่านข้อมูลมา มันก็ซับซ้อนดูแลยากอยู่เหมือนกัน แต่ทำไงได้ความสวยกับผู้หญิงเป็นของคู่กัน ในเมื่อเค้ามองว่าฉันตาก็ไม่ดี หูก็ตึง นี่แหละ! ที่พอจะช่วยเชิดหน้าชูตาได้

            เมมเบอร์ที่พี่เค้าให้มาพร้อมกดโทร เสียงหวานๆ ของเจ้าหน้าที่สาว ทำให้ฉันฝ่ามรสุมรถติดมานั่งโง่ๆ รอใครสักคนในห้องนี้  อีกสิบนาทีข้างหน้าก็จะครบชั่วโมงแล้ว เค้าก็ยังไม่มาสักที

            คุณหมอคะ มีคนไข้รอพบด้านในค่ะ

            เคสนี้ทำอะไร

            เสริมหน้าอกค่ะ

            คุณหมอเสียงหนุ่มถามพนักงานหน้าห้องเสียงเหนื่อยๆ คงเพราะนี่ก็ค่ำมืดแล้ว อาจใกล้เวลาปิดคลินิกเต็มที แต่จะให้ทำไงในเมื่อฉันนั่งรอมารวมชั่วโมง จะให้เกรงใจแล้วขอตัวกลับงั้นหรอ ...ไม่! นั่นไม่ใช่นิสัยฉัน

            คุณนี่อดทนดีนะ อยากอึ๋มขนาดนั้นเลยเสียงไม่ค่อยเป็นมิตรนัก ดังขึ้นพร้อมฝ่ามือวางบนไหล่

            คือ...เสียงยานครางคิดคำแก้ตัว หันมองตามช่วงแขนแล้วต้องตกใจ

            นาย!” คุณหมอคิวทองที่นั่งรอมารวมชั่วโมง กลายเป็นคนกวนประสาทแต่หน้าตาดีในตอนนั้น อยากขยี้ตาตัวเองสักสิบรอบ เผื่อจะมีสักรอบที่ฉันตาฝาดไป

            เรียกให้ดีๆ หน่อย

            “…”

            คุณหมอคะ อัพไซส์ให้หนูหน่อยค่ะ! ไหนลองพูดซิ

            ชิส์!”

            ดีที่ยังมีสติพอ กลืนคำหยาบลงคอกัดฟันฝืนยิ้ม ส่งสายตาอาฆาตตามคำล้อเลียนของหมอหนุ่ม

            ฉันคนเดียวที่ไหนล่ะ ผู้หญิงทุกคนก็อยากสวยกันทั้งนั้น ก้มหน้าตอบกลับ อยู่ๆ ภาพผู้หญิงคนนั้นก็แทรกเข้ามา ผิวขาวละเอียด หุ่นทรงองค์เอวสุดเพอร์เฟคถ้าเทียบกับฉัน ช่างไกลกันเหลือเกิน

            ไหนขอผมดูหน่อยซิ

            เฮ้ย!”

            จะอายอะไรล่ะคุณ ยังไงซะผมก็ต้องเห็นของคุณอยู่แล้ว

            ใช่! นายต้องเห็นอยู่แล้ว แต่ไม่ใช่ตอนนี้ไหม คือมาปรึกษาเฉยๆ ทำไมต้องเปิดโชว์ด้วย เอ๊ะ! หรือว่าเป็นเรื่องปกติที่หมอต้องขอดูของคนไข้ก่อน

            อย่างคุณน่ะนะ เอาซิลิโคนมาทมสักตันหนึ่ง ยังไม่เต็มเลย

            นี่หมอ!”

            คนบ้า! ฉันละเกลียดจริงๆ ไอ้เสียงเย้ยขำแบบนี้ ฟังแล้วจี๊ดขึ้นสมอง ทำให้รู้สึกแพ้ทุกที อึดอัดอยากด่า แต่ปากกลับอ้าไม่ออก เพราะที่เค้าพูดมันดันจริงนี่ซิ

            เร็ว! ผมไม่ได้ว่างมาดูกระดานแบนๆ ของคุณทั้งคืนหรอกนะ

            เค้าย้ำเร่งอีกรอบ ซึ่งคราวนี้มาพร้อมแววตาจริงจังสะกดให้ฉันเริ่มปลดกระดุมทีละเม็ด ความรู้สึกร้อนเผาเหมือนถูกสัมผัส ทั้งที่สายตานั้นจ้องนิ่งไม่แสดงท่าทีอะไร แถมยกยิ้มกวนประสาทด้วยซ้ำ

            มือสั่นระริก หายใจติดขัด รู้สึกประหม่าขัดเขิน ระยะทางจากเม็ดแรกจนถึงเม็ดสุดท้ายช่างยาวไกลเหลือเกิน มันไม่เสร็จสักทีซิ สุดท้ายบราตัวจิ๋วก็เผยออกมาอวดสวยตา เค้าเหล่มองเป็นพักๆ ทำเหมือนภาพตรงหน้าไม่ชวนมองเลยสักนิด

            .ถอดนั่นด้วย

            ต้องถอดด้วยหรอ

            หรืออยากให้ผมถอดให้

            คือ...

            ฉันแค่คิดจะถ่วงเวลา นั่งรอนานขนาดนี้ยังไงก็ต้องตามใจหมออยู่แล้ว เพียงแต่มันเขินมาก รู้สึกในตัวเห่อร้อนทุกรูขุมขน เกร็งประหม่า และหวาดกลัวสายตาเค้าเหลือเกิน

            จากที่หมอหนุ่มนั่งเก้าอี้ห่างเพียงช่วงแขน ตอนนี้กลายเป็นเราสองนั่งชิดจนจะรวมร่างกันอยู่แล้ว หน้าอกไม่ได้อยู่ในระดับสายตาอีกต่อไป กลายเป็นหน้าฉันนี่แหละที่เค้าจ้องเอาๆ ไม่ยอมหนีไปไหน

            เขินหรอ

            จ้องขนาดนี้ ไม่เขินเลยมั้ง

            แค่นี้ยังทำไม่ได้ แล้วคุณจะกล้าโชว์นมต่อหน้าผมหรอ

            ...

            เสียเวลาผมจริงๆ

            ยิ่งเกลียดก็ยิ่งได้ยินไอ้ เสียงเย้ยในลำคอเนี่ย พูดเหมือนไม่เต็มใจนัก ทั้งที่สุภาพทุกคำแต่มันเหมือนคำด่าที่กรีดลึกลงกลางหัวใจฉัน

            ฉันกล้า!” อ้อมมือไปด้านหลังตั้งใจจะปลดชิ้นสุดท้ายออก แต่ฝ่ามือใหญ่กว่ากลับสอดล็อกเอวฉันไว้ซะก่อน

            ถ้าคุณสบตาผมได้ครบนาที ผมยินดีจะทำให้ ตกลงไหมฝ่ามืออีกข้างที่วางอยู่เชยคางฉันขึ้นถาม

            ระยะใกล้ขนาดนี้ ต่อให้คนไม่รู้จักยังจ้องตากันให้ครบนาทีไม่ได้เลย แล้วนี่เค้าเป็นคนที่ฉันชอบ จะทำได้หรอ?

            นายพูดเองนะ

            หึ! ปากดี

            ตึก ตึก รอยยิ้มนั่นทำฉันปั่นป่วน มันไม่ได้ดูร้ายเหมือนที่ผ่านมา กลับแพรวพราวราวตรึงให้ยิ่งหลงใหล

            อุ๊ย!’ แม้มีบรากั้นอยู่ แต่สัมผัสนวดเฟ้นกระตุ้นทุกประสาทสัมผัสทำให้ตื่นตัวเหลือเกิน เม้มปากกลั้นเสียงแปลกปลอม ตายังจ้องค้าง ยอมให้มือนั้นลูบไล้ตามอำเภอใจ

            นิ้วเรียวยาวอ้อยอิ่งลูบวนผิวเนื้อ ลงแรงจิ้มปลายนิ้วจนบอลลูนเด้งดึ๋งสู้ ฝ่ามืออุ่นประครองบีบเค้นถ่ายเทความร้อน ฉันพยายามนิ่งอดทนจนถึงวินาทีสุดท้าย

            อย่า!” ปากพูดเถียงอัตโนมัติ แต่ตายังจ้องตามกติกาไม่หนีหาย ทันเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อีกครั้ง แล้วสิ่งที่ฉันห้ามก็เกิดขึ้น

            นิ้วเรียวยาวสอดเข้าบรา สะกิดปลายยอดอก เม็ดแข็งเป็นไตแสดงความอารมณ์ชูชัน ตามจังหวะที่นิ้วนั้นปรับจูน ทำให้ฉันเผลอครางออกมา

            อืมม...ไม่ไหวแล้ว ไม่สามารถกลั้นมันได้แล้ว ทั้งเสียงคราง ทั้งเกมส์จ้องตาของเรา ฉันไม่อาจทนให้มือนั้นซุกซนได้ครบนาที ฉันไม่สามารถต่อต้านสายตานั้นได้อีกต่อไป

            คุณแพ้แล้ว เลิกคิดซะเถอะ

            นายขี้โกง

            ค่ะ! บทนางเอกมาอีกแล้ว ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะดีดดิ้นได้ขนาดนี้ พยายามงัดร่างออกห่างจากอกเค้า ทำท่าราวรังเกียจซะเหลือเกิน ทั้งที่ในใจโคตรตื่นเต้น

            หรอ ผมขี้โกงอะไรคุณ ไหนลองบอกซิ

            ก็นาย!”

            อีกฝ่ายเหมือนรู้ทัน หยอกเย้าเจ้าแฝดอีกหลายครั้ง แม้ฉันพยายามหนี แต่ร่างอ่อนระทวยพร้อมหยุดค้างจะไปไหนได้

            ผมทำไม

            “…”

            ถ้าคุณอยากตู้มกว่านี้ ผมมีวิธีนะ สนใจไหม

            วิธีอะไร

            ปลายคางถูกเชิดขึ้นจ้องอีกครั้ง ระยะใกล้กันเพียงคืบทำให้เห็นแววตาวิบวับนั่นชัดเจน คนร่างสูงกว่าโน้มหน้าลงมาใกล้ ใช้สายตาจองจำฉัน ทั้งที่อีกมือยังลูบคลำเม็ดยอดหมุนวนราวสนุกมือ

            อยากรู้หรอเสียงกระเส่าถามกลับ

            อืม บอกมาซิหมอมือกุมหากันแน่น เอียงอายหนีสายตา

            แล้วจะเอาอะไรมาแลกล่ะ ผมไม่บอกใครฟรีๆ หรอกนะ

            เอ๊ะ! หมอนี่ตวัดตามองทันที เค้าผละออกจากตัวฉันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมทำหน้าไม่สนใจดังเดิม

            คิดดูเองแล้วกัน สนใจก็โทรมา

            นามบัตรนายแพทย์อะไรสักอย่างถูกยัดใส่มือ ฉันไม่ชอบอารมณ์ตอนนี้เลย มันรู้สึกอึดอัดแปลกๆ คล้ายหงุดหงิดแต่ก็แฝงความงุนงง คล้ายโล่งใจแต่ก็แฝงไว้ด้วยความหน่วง

            ใส่เสื้อผ้าซะ ก่อนที่ผมจะเรียกคนอื่นเข้ามา

            “…”

            หรืออยากให้ผมใส่ให้

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha