วิวาห์ฉบับร้าย

โดย: ไบคาร์บ/ กรงแก้ว



ตอนที่ 10 : ตอนที่ 10 พลิกเกมร้าย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 10

ที่ล๊อบบี้ด้านล่างของสำนักพิมพ์ บรรณาธิการบุ้ยมารอพบปรารถนาโดยมีนิตยากับมนัสร่วมอยู่ด้วย ทันทีที่เห็นหน้าบอ-กอสาวก็รีบตรงเข้ามากอดปรารถนาพร้อมทั้งเอ่ยขอโทษขอโพยกันยกใหญ่

นา พี่ขอโทษนะเรื่องที่พี่บอกคุณโกสินทร์ว่าพ่อของนาพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลไหน คือพี่ไม่รู้ไงว่านากับเขามีปัญหากัน บอกอบุ้ยสีหน้าสำนึกผิดหลังจากที่นิตยาเล่าเรื่องโกสินทร์ให้ฟัง ความรู้สึกเจ็บแค้นแทนลูกน้องก็เกิดขึ้น บอกอบุ้ยคลายกอดเห็นปรารถนาส่ายหน้าแถมฉีกยิ้มให้

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ความจริงเขามาหานาวันนี้ก็ทำให้อะไรๆ มันดีขึ้น

บอกอบุ้ยปล่อยเสียงโล่งใจออกมาโอบไหล่ปรารถนาแล้วพามานั่งลงด้วยกัน

ปรารถนาเหลือบมองไปที่นิตยา การกระทำของหัวหน้าเธอนั้นทำให้รู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก

พี่เองก็เป็นห่วงนานะ เข้าใจว่านาอาจจะเหนื่อยหน่อยช่วงนี้เพราะต้องดูแลพ่อของนาด้วย แต่นารู้ใช่ไหมว่าพี่ถูกเบื้องบนสั่งมาอีกทีเรื่องงานเขียนของนานะ ทางช่องเขาก็เร่งจะขอตอนพิเศษเพราะละครก็ออนแอร์ไปแล้วพี่เองก็ไม่รู้จะทำยังไงบรรณาธิการบุ้ยว่าทำน้ำเสียงดูเศร้า ปรารถนาเปลี่ยนมาจับมือบอกอบุ้ยให้คลายความกังวลใจ

นาขอโทษนะคะที่ทำให้พี่บุ้ยต้องกังวล นาจะรีบจัดการปั่นต่อให้จบค่ะ พี่บุ้ยเตรียมรอรับได้เลย

ขอบใจมากนะแหมพี่เองก็เกรงใจ๊เกรงใจแต่นาเข้าใจพี่นะบอกอบุ้ยว่าส่งสายตาหวานให้ปรารถนาก่อนจะแยกย้ายกันไปทำงาน

นิตยาเดินบ่นมาถึงโต๊ะทำงานตัวเองโดยมีปรารถนาคอยรับฟังตลอดทางที่เดินมา

พี่บุ้ยนี่ก็ห่วงแต่งาน

อย่าไปว่าพี่บุ้ยเขาเลย มันเป็นงานด่วนที่เลี่ยงไม่ได้ปรารถนาว่ากำลังเปิดคอมพิวเตอร์บนโต๊ะเตรียมลงมือทำงาน มนัสเดินมาพร้อมกับกาแฟสองถ้วยยื่นให้สองสาว

ไอ้พี่สินยังมาราวีนาแบบนี้เราว่าแจ้งความเถอะ จะได้จบๆ ซะที อยู่ไปก็มีแต่สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นมนัสออกความเห็น ปรารถนาหันมาจ้องตานิตยาเห็นหยักไหล่จึงฟังมนัสพูดต่อ

“เราเป็นห่วงนามากนะ กลัวว่าพี่สินจะทำอะไรนาอีก”

ต่อไปนี้พี่สินคงเลิกวุ่นวายกับนาแล้วละปรารถนาว่า นิตยาสีหน้าอยากรู้

ดูเหมือนแกจะมั่นใจนะ มีอะไรหรือเปล่า

ปรารถนาไม่ตอบก้มลงพิมพ์ต้นฉบับต่อ

 

โกสินทร์หัวหมุนนึกอะไรไม่ออกเมื่อเขาเสียพนันบอลไปเกือบห้าแสนแถมยังไม่มีเงินจ่ายค่าพนันบอลอีกเหมือนเคย

คราวนี้เล่นเสียไปเกือบห้าแสน จะเอายังไงคิดจะจ่ายด้วยวิธีไหนก็ว่ามา

“ผมขอเวลาหาเงินสักพัก รับรองว่าผมไม่เบี้ยวเสี่ยแน่”

“ไอ้เบี้ยวไม่เบี้ยวฉันไม่กลัวเพราะถ้าแกเบี้ยวคนของฉันจะไปจัดการแกถึงที่เองแต่ฉันกลัวว่าจะรอแกหาเงินมาใช้คืนไม่ไหวนะสิ”

โกสินทร์คอแห้งยังมองไม่เห็นทางออก

“แล้วเสี่ยจะเอายังไง”

“ก็ทำเหมือนครั้งก่อนสิ เอาผู้หญิงสวยๆ มาใช้หนี้แทนเงิน” เสี่ยว่าโกสินทร์นึกบางอย่างออก หยิบมือถือขึ้นมาหารูปแล้วโชว์ให้เสี่ยดู

ผมมีสินค้ามือหนึ่ง สนใจไหมล่ะเสี่ย

สินค้ามือหนึ่งงั้นหรือ นี่ไม่ใช่มาอำฉันเล่นเหมือนคราวก่อนอีกนะ เอาผู้หญิงตั้งท้องมาให้ฉัน คิดจะเล่นตลกกับฉันอีกงั้นหรือ ถ้าแกคิดแบบนั้นล่ะก็คราวนี้แกไม่รอดแน่เสี่ยขู่โกสินทร์กลืนน้ำลาย เหลือบมองลูกน้องของเสี่ยที่จ้องตาขวางเหมือนอยากกระทืบเขาเต็มทน รีบสั่นหน้าไปมา

ผมไม่โกงเสี่ยหรอกน่า คนนี้ทั้งสวยและซิง ผมรับประกันโกสินทร์ว่าเสียงสั่น ถูกเสี่ยแย่งมือถือไปดูรูปอีกครั้งและครั้งนี้ก็มองอย่างพินิจพิจารณา เขาเหมือนมีหวัง

ถ้าเสี่ยสนใจก็ต้องทำตามแผนของผม รับรองเสี่ยได้เล่นสนุกกับเธอแน่

 

ปรารถนากำลังตั้งหน้าตาตาพิมพ์ต้นฉบับนิยายแม้จะเลยเวลางานมานานแล้ว มนัสเดินเข้ามาหาเอ่ยน้ำเสียงเป็นห่วง

            “ทำงานหนักแบบนี้ไม่ดีต่อสายตาเลยนะ ควรพักสายตาบ้าง วันนี้ให้เราไปส่งนะนามนัสอาสาเลยถูกนิตยาที่เดินตามหลังเข้ามาแซวให้

นี่นายไม่เบื่อมั่งหรือไงมนัส พูดแบบนี้มากี่ครั้งแล้วถูกยัยนาปฏิเสธตลอด

ก็นาเป็นเพื่อนฉัน ฉันเป็นห่วงในฐานะเพื่อนไม่ได้หรือไงมนัสอารมณ์ฉุนเฉียวขึ้นมา

แค่นั้นจริงๆ หรอนิตยาลากเสียงยาว มนัสส่ายหน้าอย่างเหลืออดหันมามองหน้าปรารถนา

พวกเธอกลับไปก่อนเลย ฉันรับปากพี่บุ้ยแล้วว่าจะปั่นงานต่อให้จบเหลืออีกแค่ไม่กี่หน้าก็จะจบแล้ว

โอเคงั้นฉันกับไอ้นัดเรากลับก่อนนะนิตยาสรุปเสร็จสรรพ ลากมนัสให้เดินออกไปด้วยเพราะไม่อยากให้ปรารถนาเสียสมาธิ ไม่สนกับอาการขัดขืนของมนัส

ปรารถนาโบกมือลาเพื่อนทั้งสองก่อนที่สายเรียกเข้าจะดังขึ้น หญิงสาวมองไปที่หน้าจอมือถือ ฉงนงงกับเบอร์ที่ปรากฏขึ้นมาพร้อมชื่อแม้จะยังไม่คลายความสงสัยแต่ก็ยอมรับสาย

คิดถึงฉันมากหรือคะ คุณดรณ์ ถึงได้โทรมาเธอถามยิ้มๆ มืออีกข้างจิ้มคีย์บอร์ดอยู่

ผมแค่จะโทรถามว่าเย็นนี้คุณจะกลับยังไง

แท็กซี่ค่ะเธอตอบอย่างไม่ลังเล

เดี๋ยวผมไปรับ

ไม่ต้องค่ะ ฉันกลับเองดีกว่าปรารถนาเอ่ยแต่อีกฝ่ายตัดสายทิ้งไปแล้ว ก้มมองมือถือด้วยความโมโหที่เขาไม่ฟังเธอพูดให้จบก่อน

หญิงสาวสลัดความคิดเรื่อยเปื่อยหันมาตั้งใจกับงานเขียนที่เธอตั้งใจจะเขียนให้จบเพื่อส่งบอกอบุ้ย

ฝ่ายหม่อมหลวงดรณ์เมื่อทำงานเสร็จเขาก็มารับปรารถนาอย่างที่โทรไปแจ้งเธอก่อนหน้า อย่างไรก็ต้องรับผิดชอบในเมื่อไปส่งเธอแล้วก็ต้องรับเธอกลับมาด้วย แต่ระหว่างทางนั้นเขาได้พบกับดวงดารา ข้างกายเธอมีหมอหนุ่มอีกคนที่เขาเองก็รู้จักดี

“สวัสดีครับ คุณดรณ์ นานมากเลยนะที่เราไม่ได้เจอกัน” อนุวัตรเอ่ย เขาเคยเป็นหมอเรียนที่เดียวกันกับดรณ์แต่พักหลังหันไปเรียนเฉพาะทางต่อเลยไม่ได้เจอกันกระทั่งวันนี้ที่บังเอิญเจอกันพอดี

“คุณคง สบายดีนะ” นายแพทย์อนุวัตรถาม ยิ้มในตา ดรณ์ไม่ใส่ใจตอบเพียงสั้นๆ ว่าสบายดีแล้วจะเดินจากแต่ถูกขัดขึ้นเสียก่อน

“จะรีบไปไหนหรือครับ” น้ำเสียงในคำพูดนั้นมีแววเย้ยหยัน ดรณ์เอียงหน้ามองเห็นดวงดารามองมาด้วยแววตาเศร้า เขาไม่อยากใจอ่อนเลยเดินจากไป

“แย่จริงๆ ไม่ว่ายังไงก็ยังหยิ่งเหมือนเดิม ทั้งๆ ที่สภาพตอนนี้ไม่น่าจะทำแบบนั้นได้” อนุวัตรว่า มือโอบไหล่ดวงดาราโดยไม่ได้มองว่าสาวที่ควงมาด้วยนั้นสีหน้าแววตาเศร้ามากแค่ไหน

 

หม่อมหลวงดรณ์ขับรถมาจอดหน้าทางเข้าสำนักพิมพ์ ก้มดูนาฬิกาข้อมือที่บอกเวลาว่าเลยสี่โมงครึ่งไปนานแล้วแต่ก็คิดเผื่อว่าปรารถนาอาจจะยังไม่กลับ

ในช่วงเย็นที่ดูเงียบๆ และพนักงานก็ทยอยเดินทางกลับกันแล้ว เขาหยิบมือถือขึ้นมาจะโทรหาเธอแล้วจู่ๆ ปรารถนาก็เดินออกมาจากตัวอาคารของสำนักพิมพ์พอดี

หม่อมหลวงดรณ์สตาร์ทรถเตรียมจะเลี้ยวเข้าไปรับแต่จู่ๆ ก็มีรถตู้คันใหญ่เลี้ยวตัดหน้ารถของเขาเข้ามาอย่างรวดเร็ว หม่อมหลวงหนุ่มเห็นรถตู้คันนั้นขับมาจอดข้างหน้าปรารถนา จากนั้นก็มีผู้ชายสองคนลงมาจับตัวและทำอะไรกับตัวเธอสักอย่างจนสลบไป

ยามของสำนักพิมพ์วิ่งเข้ามาหมายจะช่วยแต่ก็ถูกทำร้ายจนสลบไปอีกคน

หม่อมหลวงดรณ์อึ้งพอตั้งสติได้ก็เหยียบคันเร่งขับรถเข้ามาแต่ไม่ทันแล้วเพราะรถตู้คันนั้นเคลื่อนตัวออกอย่างรวดเร็วส่วนปรารถนาก็ถูกพวกมันจับขึ้นรถไปด้วย ชายหนุ่มลงมาเขย่าร่างของยามคนนั้น

“คุณครับ คุณ ตื่นสิ” เขาถอนหายใจอย่างหัวเสียก่อนจะหยิบมือถือโทรหาตำรวจ

ฮัลโหล คุณตำรวจ ผมขอแจ้งเหตุครับ

 

รถตู้คันใหญ่วิ่งออกไปด้วยความเร็ว บนถนนสายหลัก ปรารถนานอนสลบไปแล้วข้างตัวมีชายฉกรรจ์นั่งอยู่ฝั่งละหนึ่งคน คนขับรถหันมาเอ่ยกับพวกมัน

“พี่ ข้างหน้ามีด่าน เอาไงดีพี่” ทุกคนในรถตู้เงียบ ชายหนึ่งคนจึงเอ่ยขึ้น

“ขับไปเลย ทำตัวให้เป็นปกติ อย่าให้มีพิรุธนะ”

“ได้พี่” คนขับรถหันไปมองข้างหน้า ลดความเร็วลงก่อนจะถูกตำรวจที่ด่านโบกให้จอดรถตู้คันใหญ่จอดลง มีตำรวจเดินเข้ามาหา คนขับรถเลื่อนกระจกรถแล้วยิ้มให้ตำรวจ

“จะไปไหน” ตำรวจนายหนึ่งถาม ชายคนขับรถตอบ

“จะกลับต่างจังหวัดครับ”

ผู้หญิงคนนั้นเป็นอะไรตำรวจถามต่อเมื่อเห็นผู้หญิงที่นั่งมาดูเหมือนหลับ

อ้อ เธอเป็นเมียของฉันเอง พอดีเธอง่วงเลยขอหลับไปก่อน

ตำรวจอีกนายเข้ามากระซิบ

ป้ายทะเบียนรถเหมือนกับที่แจ้งไว้เลยครับ

พวกมันเริ่มรู้ตัวและกำลังจะสตาร์ทรถหนี แต่ตำรวจควักปีนขึ้นมาจี้ซะก่อน พวกมันคิดต่อสู้แต่สุดท้ายก็ไปไม่รอดเมื่อตำรวจมีกำลังเยอะกว่าและใช้ความไหวพริบจนสามารถจับตัวคนร้ายได้หมด

เอาตัวพวกมันไปโรงพักให้หมดตำรวจที่เป็นหัวหน้าชุดสั่งการเอ่ยเสียงเข้มแล้วหันไปมองร่างหญิงสาวที่นอนหมดสติอยู่ในรถ

 

หม่อมหลวงดรณ์ได้รับแจ้งจากเจ้าหน้าที่ตำรวจว่าตอนนี้สามารถตามจับกุมรถคนร้ายที่แจ้งมาได้แล้ว คนร้ายถูกจับไว้ได้หมด ส่วนผู้หญิงที่ถูกลักพาตัวตอนนี้นอนพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล หม่อมหลวงหนุ่มขับรถไปถึงโรงพยาบาลแล้วตรงไปที่ช่องสอบถามทันที

คนไข้ที่ชื่อ ปรารถนา อดิสรวงศ์ ณ อยุธยาเป็นยังไงบ้างครับเขาถามอย่างรีบร้อน พยาบาลที่รับข้อมูลรีบทำการตรวจสอบก่อนจะเอ่ยขึ้น

“ขอโทษนะคะ ไม่มีคนไข้นามสกุลนี้ค่ะ” หม่อมหลวงดรณ์ทำหน้างงแล้วเพิ่งนึกได้ว่าปรารถนาไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ ของอดิศร ถึงจะเป็นลูกแท้ๆ ก็ไม่ได้ใช่นามสกุลนี้

“งั้นแล้วไม่ทราบว่าสองสามชั่วโมงที่ผ่านมา มีตำรวจนำส่งผู้หญิงไม่รู้สึกตัวคนหนึ่งมารักษาตัวที่นี่บ้างไหมครับ” หม่อมหลวงดรณ์ถามต่อ ตอนนี้เขาแค่อยากรู้อาการของปรารถนาเพราะถ้าเธอเป็นอะไรไปเขาคงรู้สึกไม่ดี พนักงานสาวคนนั้นทำหน้าแปลกใจจนเขาต้องอธิบาย

“เอาอย่างนี้ดีกว่าครับ ผมเป็นหมอและก็เป็นญาติฝั่งพ่อบุญธรรมของเธอแต่ผมดันจำนามสกุลพ่อแท้ๆ ของเธอไม่ได้ รบกวนคุณพยาบาลช่วยดูให้ผมหน่อยนะครับ” ดรณ์ไม่พูดเปล่า เพื่อความมั่นใจเขาเลยแสดงบัตรข้าราชการให้อีกฝ่ายดู

“งั้น กรุณารอสักครู่นะคะ”

 

            ที่ห้องพักฟื้นปรารถนานอนนิ่งอยู่บนเตียงคนไข้ มีร่างของหม่อมหลวงหนุ่มนั่งมองอยู่ข้างเตียง สีหน้าของคนเฝ้าแสดงความแปลกใจออกมาไม่น้อย เป็นเพราะเขาไม่เคยรู้มาก่อนว่า...

ที่คนไข้ยังไม่ตื่นเพราะคนไข้ได้รับยานอนหลับเกินขนาดเข้าไป แต่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ยานอนหลับตัวที่คนไข้ได้รับมีฤทธิ์กดประสาทที่ไม่รุนแรงนักและไม่มีผลกระทบต่อเด็กในท้อง คุณสบายใจได้ค่ะ

หม่อมหลวงดรณ์เข้ามาสอบถามอาการของปรารถนาจากหมอเจ้าของไข้หลังจากที่เขาตรวจสอบอย่างแน่ชัดแล้วว่าคนไข้ที่ตำรวจพามารักษาตัวนั้นคือปรารถนาจริงๆ ซึ่งตอนนี้บอกเลยว่ายังงงๆ กับคำตอบที่ได้ฟังจากหมอเจ้าของไข้

อะไรนะครับ เด็กหรือครับ

ใช่ค่ะอ้าวคนไข้ไม่ได้บอกคุณหรือคะ

ดรณ์เหมือนหูอื้อ เริ่มนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาพอจะจับต้นชนปลายได้บ้างแล้ว ที่โกสินทร์ยังมาวนเวียนก็อาจเป็นเพราะเรื่องนี้ก็เป็นได้

โอ๊ย”

เสียงร้องของปรารถนาทำให้ชายหนุ่มต้องลุกมาดูอาการยืนมองนิ่งๆ จนหญิงสาวลืมตาขึ้นมา

“คุณดรณ์ โอ๊ย ปวดหัวจังปรารถนาเริ่มรู้สึกตัวในตอนฟ้ามืด พอตื่นขึ้นมาหญิงสาวก็รู้สึกเวียนศีรษะอย่างมาก ท้องไส้ปั่นป่วนเหมือนจะอาเจียนเสียให้ได้ ปรารถนาพยายามพยุงตัวเองขึ้นมานั่ง หม่อมหลวงดรณ์เห็นแล้วเวทนาเข้ามาช่วยประคองไว้

“นี่ฉันเป็นอะไร ทำไมถึงมาอยู่นี่ได้” ปรารถนาถามเสียงเรียบ ยกมือกุมขมับมองไปรอบๆ แล้วจบที่หน้าเขา

“คุณถูกคนร้ายจับตัวไป”

“คนร้ายผู้ชายพวกนั้นคือคนร้ายงั้นหรือ” ปรารถนาเหมือนจะนึกออก มองหน้าเขาด้วยสายตาตื่นๆ

หม่อมหลวงดรณ์รินน้ำใส่แก้วแล้วให้ปรารถนาดื่ม อีกฝ่ายรับมาดื่มหมดแก้วก่อนจะยื่นแก้วคืนให้เขา

“แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าฉันถูกคนร้ายจับตัวไป”

“ก็อย่างที่ผมโทรไปบอกคุณว่ายังไงผมก็จะมารับคุณ แต่ไม่นึกว่าจะได้มาเห็นคุณถูกจับตัวไป จะว่าไปคุณนี่ศัตรูเยอะนะ”

“ฉันไม่ใช่คนชอบสร้างศัตรูนะ และก็นึกไม่ออกด้วยว่าไปสร้างความแค้นให้ใครบ้าง”

หม่อมหลวงดรณ์หน้านิ่งนึกถึงเรื่องท้องตั้งใจจะถามปรารถนาแต่พอดีพยาบาลเข้ามาตรวจดูอาการของเธอก่อน ชายหนุ่มจึงขอตัวไปรอข้างนอก ปรารถนามองเขาจนลับหันมาเอ่ยกับพยาบาล

ขอโทษนะคะ คือ ตอนนี้ฉันรู้สึกอยากจะอาเจียน เวียนหัวมากๆ เลย ฉันจะเป็นอะไรมากไหมคะ” ปรารถนาว่าพร้อมทั้งสะบัดศีรษะไล่ความเจ็บปวดออกไปพยาบาลสาวสวยรีบตอบ

“ทางเราคิดว่าคุณสูดยานอนหลับเข้าไปจนสลบนะคะ อ้อ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ คุณหมอบอกว่าเด็กในท้องยังปลอดภัยดีค่ะ

เด็กในท้อง เดี๋ยวนะ นี่เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าคะคุณพยาบาลปรารถนาถามหน้าตาตื่น พยาบาลทำหน้างง

ไม่นะคะ ผลการตรวจปัสสาวะพบว่า คุณตั้งท้องค่ะ

ไม่จริงค่ะ ไม่ใช่ คุณพยาบาลคะ มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ ดิฉันขอพบคุณหมอที่ตรวจดิฉันเดี๋ยวนี้เลยค่ะ ย้ำนะคะว่าเดี๋ยวนี้เลยปรารถนาโวยวายใส่พยาบาลสาวด้วยความไม่พอใจ ก็เธอไม่ได้ท้องจะมาหาว่าเธอท้องได้ยังไงอีกอย่างเธอมั่นใจได้ล้านเปอร์เซ็นต์เพราะประจำเดือนเธอเพิ่งหมดไปไม่กี่วันมานี้เอง

 

หม่อมหลวงดรณ์กลับมาที่โรงพยาบาลอีกครั้งหลังจากที่เขาขับรถไปซื้ออาหารมาให้ปรารถนา ยังคิดถึงเรื่องการตั้งท้องของเธออยู่ หากผู้ชายคนนั้นเป็นพ่อของเด็กในท้องจริง ทำไมปรารถนาถึงไม่ยอมให้เขารับผิดชอบ ไหนจะพ่อแม่ของเธออีก พวกท่านจะรู้เรื่องนี้แล้วหรือยัง ชายหนุ่มเดินมาถึงห้องพักฟื้นก่อนจะเปิดประตูเข้าไปเจอหน้าคนงานกำลังจัดเปลี่ยนที่นอนชุดใหม่

ขอโทษนะครับ คนไข้ห้องนี้ เธอไปไหนแล้วครับ

เธอออกไปแล้วค่ะ เห็นว่าปฏิเสธนอนโรงพยาบาลคนงานวัยกลางคนตอบ

แล้วไปนานหรือยังครับ

เมื่อสักครู่นี่เองค่ะ

จบคำพูดของแม่บ้าน หม่อมหลวงดรณ์ก็รีบตามออกไปทันทีเจอปรารถนาในชุดเดิมกำลังยืนโบกรถอยู่ด้านหน้าของโรงพยาบาล

คุณปรารถนา

เสียงเรียกของเขาทำเอาปรารถนาสะดุ้งเพราะยังหลอนกับคนร้ายที่จับตัวเธออยู่เมื่อรู้ว่าเป็นดรณ์ จึงค่อยโล่งใจ

“ทำไมถึงไม่ยอมนอนโรงพยาบาล รีบออกมาทำไม หายดีแล้วหรือ” คนถามร่ายยาว ปรารถนาฟังแล้วเหนื่อย ตอบเสียงเรียบ

“ก็ฉันไม่ได้เป็นอะไรแล้วนี่ จะนอนให้เสียเวลาทำไม”

“แต่ร่างกายคุณยังไม่พร้อมนะอีกอย่าง...” หม่อมหลวงดรณ์พูดไม่จบ นิ่งไป ปรารถนาได้ทีพูดขึ้น

คุณดรณ์ไม่ต้องห่วงฉันหรอก ฉันดูแลตัวเองได้อีกอย่าง ฉันขอบคุณคุณมากนะคะที่ช่วยฉันไว้ไม่อย่างนั้นฉันคงจะไปโผล่ที่ไหนสักแห่งที่ไม่ใช่โรงพยาบาล

ไม่ต้องขอบคุณผมหรอก แต่ถ้าจะขอบคุณก็ต้องขอบคุณตำรวจมากกว่าที่ช่วยคุณรอดพ้นจากมือโจรพวกนั้น แต่ผมมีเรื่องที่อยากจะคุยกับคุณเกี่ยวกับเด็กที่อยู่ในท้อง

ปรารถนามองหน้าหม่อมหลวงดรณ์ เธอทราบจากคุณหมอเจ้าของไข้แล้วว่าผู้ชายที่เฝ้าไข้เธอทราบเรื่องที่เธอท้อง ทั้งที่ความจริงแล้วมันเป็นเรื่องเข้าใจผิด ทุกอย่างเกิดจากความผิดพลาดของเจ้าหน้าที่ที่แปะสติ๊กเกอร์ผิดคน

หม่อมหลวงดรณ์พาปรารถนามาหาที่นั่งคุยซึ่งเป็นเก้าอี้ไม้ตัวยาวในอาณาเขตของโรงพยาบาล อากาศเย็นๆ ทำให้เขาต้องถอดเสื้อสูทตัวเองออกแล้วเอามาคลุมให้หญิงสาวแทน ปรารถนาได้แต่ขอบคุณเขาผ่านสายตาก่อนจะเอ่ยเสียงเศร้า

“คุณรู้ด้วยหรอว่าฉันท้อง”

“ถ้าหมอไม่บอกผม ผมก็ไม่รู้หรอก แล้วพ่อแม่ของคุณล่ะท่านรู้เรื่องนี้หรือเปล่า”

ปรารถนาตีหน้าเศร้าแกล้งปล่อยน้ำตา

ฉันมันทำตัวแย่เองที่ปล่อยเนื้อปล่อยตัวจนตั้งท้อง ตอนแรกฉันก็คิดว่าพี่สินจะเป็นคนดีและคิดวางแผนที่จะแต่งงานกับเขา อยากใช้ชีวิตร่วมกับเขาแต่ฉันไม่นึกเลยว่าพี่สินจะทำกับฉันได้ ฮื่อๆปรารถนาร้องไห้น้ำตาไหลอยู่ข้างๆ ชายหนุ่ม ดรณ์พลอยเศร้าไปด้วยหยิบผ้าเช็ดหน้าออกจากกระเป๋าเสื้อแล้วยื่นให้หญิงสาว

กี่เดือนแล้วหม่อมหลวงดรณ์ถามต่อ

สองเดือนค่ะปรารถนาสะอื้นไห้

สองเดือน แต่ในสองเดือนที่ผ่านมา ผมไม่เห็นคุณจะแพ้ท้องเลย

ก็ฉันทานยาบำรุงเป็นประจำอีกอย่างคุณก็ไม่ได้อยู่กับฉันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงนี่ จะรู้ได้ยังไงว่าฉันไม่ได้แพ้ปรารถนาไหลไปตามน้ำ มองหน้าเขาทำตาเศร้าๆเห็นอีกฝ่ายถอนหายใจแล้วพูด

“แล้วใครคือพ่อของเด็กในท้องนั่น ใช่ผู้ชายที่มาตอแยคุณหรือเปล่า” เขาถามปรารถนาพยักหน้า

“ใช่ค่ะ แต่เขาเป็นคนเลว ฉันไม่อยากให้ลูกของฉันมีพ่อเลวๆ แบบนั้น อีกอย่างเขาก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันท้อง”

“งั้นที่คุณพยายามผลักไสไล่ส่งเขาเป็นเพราะอะไร”

“เพราะอะไรคุณก็น่าจะรู้ดี ที่พี่สินยังไม่เลิกตอแยฉันเพราะเขาอยากได้เงินฉัน เขาเห็นว่าฉันรวยเขาก็เลยคิดจะหลอกฉันและที่ฉันต้องพูดออกไปแบบนั้นก็เพราะฉันรำคาญ อยากให้พี่สินออกไปให้พ้นๆ จากชีวิตของฉัน คุณคงไม่โกรธที่ฉันลากคุณเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยใช่ไหม”

“ผมจะโกรธคนที่ช่วยเคลียร์ปัญหาให้ผมได้ยังไง แต่ถ้าเขาเป็นพ่อของเด็กในท้องของคุณ เขาก็น่าจะรับรู้ไม่ใช่หรือ”

“ไม่ค่ะ ถ้าพี่สินรู้ เขาจะต้องเอาเรื่องนี้มาเป็นข้ออ้างแล้วฉันก็จะไม่มีทางหลุดพ้นจากเขาได้อีกขอร้องนะคะ ได้โปรดอย่าบอกเรื่องนี้ให้ใครรู้เด็ดขาด”ปรารถนาเห็นสีหน้าหม่อมหลวงดรณ์ดูเครียดๆ จึงพูดต่อ

“ในเมื่อเรื่องมันก็เลยเถิดมาถึงขนาดนี้แล้ว แฟนของคุณก็เข้าใจว่าคุณกับฉันเราจะแต่งงานกันส่วนพี่สิน จะต้องเลิกยุ่งกับฉันแน่ๆ ถ้าฉันแต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว”

“หมายความว่ายังไงจะให้ผมยอมรับเป็นพ่อของเด็กในท้องของคุณอย่างนั้นหรือ”หม่อมหลวงดรณ์มองหน้าปรารถนาอย่างไม่เข้าใจ

“หมายความว่าฉันกำลังขอร้องคุณให้ช่วยมาแต่งงานกับฉัน เพื่อที่คุณและฉันจะได้หลุดพ้นจากคนพวกนั้น”

“ปรารถนา คุณคิดอะไรของคุณอยู่ ผมกับคุณ ถ้านับกันแล้วเราเป็นลูกพี่ลูกน้อง เป็นญาติกัน เราจะแต่งงานกันได้ยังไง”

ปรารถนารีบอธิบาย

“จะกังวลเรื่องนี้ทำไม ในเมื่อคุณก็รู้ว่าฉันไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ ของคุณพ่อ ฉันเป็นลูกติดของแม่ปราณี คุณแม่ของฉันแต่งงานกับคุณลุงของคุณหลังจากที่พ่อแท้ๆ ของฉันเสีย คุณลุงรักฉันเหมือนฉันคือลูกแท้ๆ ของท่าน ถ้านับกันจริงๆ แล้วฉันกับคุณเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย”

“แต่มันไม่ใช่ มันต้องไม่ใช่แบบนี้”

“ฉันอยากให้คุณกลับไปคิดให้ดีๆ ฉันไม่ได้ให้คุณแต่งงานกับฉันฟรีๆ หรอกนะ ฉันจะให้ในสิ่งที่คุณต้องการมาโดยตลอด ถ้าคุณยอมแต่งงานกับฉัน ฉันจะยกหุ้นให้คุณเลย คุณจะได้มันไปฟรีๆ โดยไม่ต้องเสียเงินสักบาท”

“กล่าวก็คือคุณอยากจะให้ผมมาเป็นพ่อของเด็กในท้องของคุณถึงกับต้องลงทุนขนาดนี้เลยหรอ”

ปรารถนาเม้มปากมองหน้าเขาเดาอารมณ์ไม่ออก

“จะคิดแบบนั้นก็ได้ค่ะ”

หม่อมหลวงดรณ์คิดหนัก แต่ไม่เท่ากับปรารถนาที่ลุ้นใจจดใจจ่อ เธอแค่อยากได้เขามาเป็นสามีหลอกๆ เพื่อตบตาคนเลวอย่างโกสินทร์ให้เลิกตามตอแยเธอ และเรื่องที่ปรารถนาถูกจับตัวไปก็อาจจะเป็นฝีมือของเขา

“คุณยังไม่ต้องตอบฉันตอนนี้ก็ได้ค่ะ ฉันอยากให้คุณเอากลับไปคิด เพื่อหุ้นเพื่ออดิสรวงศ์ที่ยิ่งใหญ่ของคุณ ฉันอยากให้คุณตัดสินใจดีๆ”ปรารถนาเอ่ยสายตามองเขาอย่างมีความหวัง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha