ยั่วสวาทดวงใจคาสโนว่า NC 20++ (จบ)

โดย: ZENDORI



ตอนที่ 1 : ถูกจับแต่งงาน


ตอนต่อไป

 

"พี่ดอมค่ะ ชุดนี้สวยไหมค่ะ " เสียงหวานของหญิงสาวในชุดคอซองร้องเรียกขึ้น พรางหันมายิ้มหวานให้กับชายหนุ่มรูปงามที่ยืนรอหล่อนเลือกเสื้อผ้าอย่างไม่รู้สึกเบื่อหน่ายนั้น

"สวยค่ะ น้องอาลิลใส่อะไรก็สวยค่ะ " โดมินิกซ์ หรือดอม ไพศาลตระกูล หันมายิ้มให้อย่างเอาใจ เขาเดินเข้าไปกุมมือหญิงสาวที่เขารักหมดหัวใจตอนนี้ขึ้นแล้วลูบมันเบาๆ เขาบอกตามตรงตลอดเวลาที่แม่ของเขานำหล่อนมาชุบเลี้ยงในบ้านเขานั้น เขาเริ่มชอบหล่อนมากขึ้นทุกวันและความชอบนั้นก็เปลี่ยนเป็นความรัก แม้จะเป็นรักในวัยเรียนก็เถอะ เขาไม่เคยแม้แต่จะล่วงเกินหล่อน มากกว่าจับมือและบางครั้งก็มีหอมแก้ม เขาเห็นว่าเรายังเด็กกันทั้งคู่ และคนนี้เขาก็รักจริงด้วย

"หืม พี่ดอมอ่ะปากหวาน แบบนี้อาลินรักตายเลยค่ะ " ฟอดดดด !!! หล่อนหันมาหอมแก้มชายหนุ่มนั้นอย่างรักใคร่

โดมินิกซ์ มองร่างอรชรของแฟนสาวแล้วอมยิ้ม เขามีความสุขมากระหว่างที่คบกับหล่อน และแล้วมันเหมือนฟ้าผ่าลงมากลางดวงใจเขา เมื่ออยู่ๆหญิงสาวโทรศัพท์มาบอกว่าหล่อนต้องไปอยู่ต่างประเทศ ไม่รู้เพราะเหตุใดเขาถามเจ้าหล่อนหล่อนก็ไม่ตอบ บอกเพียงอย่างเดียวว่าหล่อนต้องไป โดมินิกซ์เสียใจมาก และที่ตอกย้ำให้เขาเสียใจมากที่สุดก็คือภาพของแฟนสาวของเขายืนกอดกับชายหนุ่มคนหนึ่งอย่างอาลัยอาวรณ์  และชายผู้นั้นก็พาหญิงสาวคนที่เขารักหายไปจากชีวิตของเขา</font>

"เฮ้ยไอ้ดอม ยืนคิดอะไรอยู่ว่ะกูเรียกตั้งนานแล้ว"

"เอ่อๆอะไรของมึงวะไอ้ไฟ"

"ก็แม่มึงให้กูมาตามเจ้าบ่าวไปรับเจ้าสาวได้แล้ว"

"มาเองไม่ได้หรือไงว่ะจะต้องให้ไปรับ"

"มึงก็เกินไป ไหนๆก็ไหนๆ มึงไปรับเธอหน่อยแล้วกัน"

"กูหล่ะเกลียดเธอจริงๆเลย"

"เอาน่าๆ เสร็จพิธีแล้วค่อยว่ากัน"

อัคคีตบบ่าเพื่อนเบาๆ เขารู้ว่าดอมเพื่อนรักของเขานั้นไม่อยากแต่งงาน และก็ไม่รู้ว่าจงเกลียดจงชังอะไรน้องอาลิลนักหนา ทั้งๆที่ปกตินั้นมันชอบสาวสวยจะตาย

โดมินิกซ์จำต้องเดินออกไปอย่างหัวเสีย เขากำลังจะขึ้นไปรับหญิงสาวที่เขาจำใจแต่งงานด้วยชั้นบน แต่แล้วดวงตาคมเข้มของเขาก็ต้องเบิกกว้างขึ้น เมื่อร่างระหงส์ในชุดเจ้าสาวสีขาวยืนยิ้มอยู่ชั้นบนนั้น เจ้าหล่อน ใบหน้าลูกครึ่งยิ้มอย่างมีเสน่ห์ ทำเอาเขาเกือบเคลิ้มตามไปด้วย แต่แล้วภาพของวันนั้นก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง เขาหน้าบึ้งทันทีที่ก้าวไปถึงตัวเจ้าหล่อน เขาบอกตัวเองว่าเขาเกลียดหล่อนเกลียดผู้หญิงคนนี้

พรืดดด!! โดมอนิกซ์ ออกแรงดึงแขนเรียวเล็กนั้นให้เดินตามเขาลงไปชั้นล่าง 

"อุ๊ย!! พี่ดอมค่ะ อย่ารุนแรงนักสิค่ะเดี๋ยวอลิลหกล้มหัวฟาดไปจะทำไงค่ะ"  เสียงหวานของ อลิล หรืออลิมา  เบนเน็ทเตล หันมายิ้มยั่วอารมณ์โกรธของเขา หล่อนรู้ว่าชายหนุ่มไม่พอใจที่ถูกแม่เขาจับแต่งงานกับหล่อน และหล่อนเองก็ต้องทนลำบากใจไม่น้อยที่จะต้องมาแต่งงานกับคนที่พร่ำบอกตลอดเวลาว่าเกลียดหล่อน แต่จะทำยังไงได้แม่ของเขามีพระคุณกับหล่อนมาก และมันก็ไม่เหลือบ่ากว่าแรงที่หล่อนจะทำได้ ลึกๆแอบดีใจที่หล่อนได้แต่งงานกับคนที่หล่อนเฝ้าคิดถึงตลอดเวลา10ปี  

"หึ ก็ดีสิฉันจะได้ไม่ต้องทนแต่งงาน "น้ำเสียงที่ห้วนบบไม่มีเยื่อใยนั้นทำให้คนฟังรู้สึกสะอึกเล็กน้อย

"แต่อลิลว่าพี่ดอมจะเดือดร้อนน่ะค่ะ "หล่อนหันมากระซิบข้างซอกหูเขาระหว่างที่เดินลงบันได

"เดือดร้อนอะไร ฉันหล่ะจะดีใจเสียไม่ว่า "เขาพูดใส่หน้าหญิงสาวนั้น พรางเค้นเสียงต่ำ

"ก็เดือดร้อนแบบนี้ไงค่ะ"

"โอ้ยยยยย !!! "  อยู่ๆ เจ้าหล่อนก็ร้องเสียงดังลั่น ทำเอาคนทั้งงานตกใจเมื่อเห็นร่างเจ้าสาวนั่งลงกุมข้อเท้าตัวเองปอยๆ

"ว๊าย !! หนูอลิลลูกเกิดอะไรขึ้นจ๊ะ  " เสียงคุณหญิงแมรี่ มารดาของเจ้าบ่าวร้องเสียงหลง พรางรีบเดินปรี่หมายจะขึ้นไปดูตรงกลางบันไดนั้น

"เอ่อๆสงสัยข้อเท้าแพงน่ะค่ะคุณป้า " อาลิลพูดพรางช้อนสายตามองหน้าเจ้าบ่าวเป็นเชิงออดอ้อน โดมินิกซ์กัดกรามจนขึ้นเป็นสัน เขารู้ว่าหล่อนนั้นสำออย มันไม่ได้เป็นอย่างที่ทุกคนเห็น

"อ๋อ สงสัยใส่ส้นสูงมาก ส้นอาจพลิกน่ะจ๊ะ แล้วเดินไหว"

"เอ่อ สงสัยจะไม่ไหวน่ะค่ะ เจ็บมากเลย โอ้ยๆ " อลิลยิ่งร้องดังขึ้น

"อุ้มเลยๆเจ้าบ่าว " เสียงแขกเกลื่อตะโกนเชียร์ให้เจ้าบ่าวอุ้มเจ้าสาว โดมินิกซ์หน้าบูดยิ่งขึ้นไปอีก

"เอาหล่ะๆดอมอุ้มน้องลงไปแล้วกันนะ เดี๋ยวช้าแขกเกลื่อจะรอ"

"มัมครับ " เขาท้วงเสียงหลง

"อย่าขัดใจแม่สักวันน่ะ" พูดเสร็จผู้เป็นแม่ก็เดินลงไปบอกแขกเกลื่อ ปล่อยให้เจ้าบ่าว จำต้องก้มลงไปช้อนร่างบางของเจ้าสาวแล้วเดินลงไปยังชั้นล่าง อลิลเงยหน้าอมยิ้มเมื่อแกล้งเขาได้สำเร็จ หญิงสาวใช้แขนเรียวคล้องคอชายหนุ่มเอาไว้ไว้พรางแกล้งซบบ่าแกร่งนั้นอย่างออดอ้อน ในใจของหล่อนนี้ระทึกเป็นที่สุดเมื่อได้อยู่ใกล้เขามากขนาดนี้

"หึ สตอร์เก่งแบบนี้นี่เอง " โดมินิกซ์สบทออกมาเบาๆ แต่ก็ทำให้หญงิสาวในอ้อมแขนเขานั้นหน้าชาขึ้นมาได้...>>>>>>>>


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha