ยั่วสวาทดวงใจคาสโนว่า NC 20++ (จบ)

โดย: ZENDORI



ตอนที่ 4 : ยั่วยวน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 

อลิลยังคงนั่งอยู่อย่างนั้น หล่อนมองหน้าผู้ชายคนที่หนีหล่อนออกมาจากห้องหอ​นั้นนิ่ง ใบหน้าสวยเชิดเล็กน้อย ในใจคิดอยากเอาคืน มีเยี่ยงอย่างในสถานที่แบบนี้ก็ไม่เว้นยังมีน่ามาทำอะไรกับสาวๆ แล้วยิ่งเจ็บใจยิ่งกว่านั้นมาทำอะไรในคืนเข้าหอดูถูกเรามากไปแล้ว

"มองหน้าฉันทำไม" โดมินิกซ์เอ่ยถามเมื่อเขาเห็นว่าหล่อนมองหน้าเขาอย่างจะเอาเรื่อง

"ก็มองหน้าคนใจร้ายนะสิค่ะ"

"ใจร้ายเรื่องอะไรกัน"

"ก็พี่ดอมอ่ะหนีอลิลมาในคืนเข้าหอของเราน่ะค่ะ"

"หึ ของเราเหรอ ฉันเคยบอกเธอแล้วไม่ใช่เหรอว่ายังไง"

"แล้วทำไมต้องรังเกียจอลิลขนาดนั้นด้วยหล่ะค่ะ พี่ดอมขา"  อลิลไม่พูดป่าวหล่อนนึกหมั่นใส้เขา หญิงสาวเอนกายงามเข้าใกล้ชิดเขามากขึ้น อกอวบตูมตามนั้นเบียดเสียดต้นแขนแกร่งเขาอย่างยั่วยวน

โดมินิกซ์รับรู้ได้ถึงเนื้อหยวบนิ่มที่มาถูไถเขานั้น เจ้าหล่อนจงใจแกล้งเขา แต่ถึงกระนั้นด้วยความที่เขาเป็นผู้ชาย เมื่อถูกเนื้อตัวของหญิงสาวเจ้าลูกชายของเขาก็ตื่นตัวจากการหลับไหลอย่างหมดแรงจากกิจกรรมเมื่อครู่นี้ทันที

"ออกไปห่างๆฉันเดี๋ยวนี้ " เสียงเข้มเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าหญิงสาวเริ่มจะไม่ได้เอาเพียงหน้าอกหน้าใจเท่านั้นมาหาเขา หญิงสาวคล้องคอเขาพร้อมกับส่งดวงตาหวานที่แสนจะยั่วยวน สายตาคมของโดมินิกซ์กวาดมองเนื้อตัวขาวผ่องของเจ้าหล่อน ในใจนึกหงุดหงิดเล็กน้อยที่เสื้อผ้าที่หล่อนใส่นั้นมันดูขัดหูขัดตา เสื้อเกาะอกรัดติ้วเน้นส่วนเว้าส่วนโค้ง แถมกางเกงสีขาวเนื้อบางนี้ก็สั้นจนเกือบจะปิดแก้มก้นไม่มิด นี่หล่อนจงใจใส่มายั่วเขาใช่ไหม

"แหมพี่ดอมอ่ะ จะไล่อลิลทำไมค่ะ ทีสาวๆพวกนั้นพี่ดอมยัง" หล่อนหยุดไปแค่นั้น โดยไม่อยากจะพูดถึงภาพที่เห็นตรงหน้านั้นอีก

"ก็ฉันบอกแล้วว่าผู้หญิงคนอื่นนะใครก็ได้ ที่ไม่ใช่อลินา   เบนเน็ทเตล"   ประโยคนี้เขาตะโกนใส่หน้าหล่อน ทำเอาน่าบางสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาหล่อนไหวระริก รู้สึกเหมือนน้ำในตาจะไหลออกมาโดยที่กลั้นไม่อยู่ หญิงสาวรู้สึกตัวรีบปาดหยดน้ำเล็กๆนั้นออกอย่างรวดเร็ว แล้วร่างเล็กก็รีบเดินตามหลังคนตัวโตที่ทำท่าเดินหนีหล่อนทันที

เมื่อเห็นว่าเขาเอาแต่จ้ำเอ้า และกำลังจะผ่านฝูงบรรดานักท่องราตรีไปนั้น รอยยิ้มมุมปากก็ปรากฏขึ้นทันที จากนั้นร่างบางก็แสร้งล้มลง

"โอ้ยยยย!! " เสียงร้องของหล่อนทำให้โดมินิกซ์หันกลับมาอย่างรวดเร็ว หญิงสาวนั่งกองอยู่กับพื้น ด้วยความที่เพลงนั้นเป็นเพลงช้า ผู้คนจึงไม่ค่อยได้เต้นมาก มีเพียงหนุ่มสาวที่ยืนกอดกันเต้นรำก็เท่านั้น

"โอ้ย!! เจ็บจัง อื้อ ลุกไม่ขึ้นเลย"  หล่อนยังคงร้องอย่างน่าสงสาร โดมินิกซ์นึกระอาในความซุ่มซ่ามของหล่อน เท้ายาวค่อยๆก้าวเดินมายังเจ้าหล่อน แต่แล้วคิ้วหนาก็ขมวดเข้าหากันแน่น เมื่อเห็นว่ามีชายหนุ่มหน้าตาดีก้มลงไปพยุงหล่อนนั้นเพื่อลุกขึ้น

"เจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับคนสวย" สายตาที่เล้าโลมหล่อนนั้นทำเอาอลิลขนลุกซู่ หล่อนหันหลังกลับไปมองคนที่หล่อนตั้งใจจะให้ช่วยนั้น เขาหายไปไหน คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่น

"เอ่อๆเจ็บข้อเท้าค่ะ" หล่อนจำต้องโกหกต่อเพราะไม่เช่นนั้น ทุกสายตาที่มองหล่อนนี้จะต้องด่าหล่อนเป็นแน่

"เจ็บตรงนี้หรือเปล่าครับ หรือว่าเจ็บตรงนี้" พูดไม่ได้พูดป่าว ชายหนุ่มคนนั้นลากนิ้วสากนั้นไปตามขาเรียนของหล่อนอย่างหื่นกระหาย ดวงตามองหล่อนตาเป็นมันส์

"เอ่อๆ คุณชะ....อุ๊ย อื้อ"

"ขอโทษนะครับ เดี๋ยวผมจัดการเธอเอง เธอเป็นผู้หญิงของผม"

"ยังไม่ทันที่อลิลจะเอ่ยคำใด" หญิงสาวก็ต้องร้องเสียงหลง เมื่อจู่ๆร่างหล่อนถูกช้อนขึ้นลอยละลิ่วเข้าหาอกแกร่งของใครบางคน เมื่อรู้ว่าเขาเป็นใครหล่อนก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาทันที หญิงสาวยิ้มหวานพรางซบศีรษะทุยกับอกแกร่งนั้น เสียงวี๊ดแซวโดมินิกซ์ดังขึ้นจากบรรดานั่กท่องเที่ยวซึ่งน้อยคนนักที่นั้นที่ไม่รู้จักเขาในฐานะลูกค้าประจำ เพราะผับแห่งนี้เป็นผับเพื่อนของเขานั่นเอง

อลิลมองใบหน้าหล่อคมนั้นด้วยหัวใจที่ลิงโลด หล่อนไม่คิดว่าเขาจะกลับมาช่วยหล่อนอีก นี่ถ้าหากว่าไอ้บ้าหื่นกามนั้นทำอะไรหล่อนมากกว่านี้หล่อนก็จะลุกขึ้นอยู่แล้ว

ตุ๊บ!!

"โอ้ยยย..."  ด้วยความที่หล่อนคิดอะไรเพลินๆ หล่อนไม่รู้เลยว่าร่างหนานั้นพาหล่อนมาถึงรถเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

"อุ๊ย พี่ดอมโยนมาได้คนนะค่ะไม่ใช่ตุ๊กตาที่จับเหวี่ยงเข้าหน้ารถมาแบบนี้ " หล่อนเงยหน้าต่อว่าเขา พรางจับก้นตัวเองปอยๆ

"หึ อย่าสตอร์ ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้เจ็บขา" ประโยคนั้นทำให้เจ้าหล่อนลุกขึ้นขยับกายให้เข้าที่ พรางหลบตาลงต่ำเล็กน้อย

"สตอร์ที่ไหนค่ะ อลิลเจ็บขาจริงๆดูสิค่ะ "หล่อนไม่พูดป่าวพรางยกขาเรียวที่ขาวออร่านั้นขึ้นบนเบาะพรางพาดไปทางคนที่นั่งที่คนขับนั้น

โดมินิกซ์มองมาพรางกลั้นหายใจ อย่างละอา นี่อ่อยฉันเหรอ เขาพูดเค้นเสียงต่ำ

"ป๊าว ไม่ได้อ่อยสักหน่อยเจ็บจริงๆค่ะ " หล่อนขยับร่างระหงส์ขึ้นไปนั่งบนตักเขาอย่างถือวิสาสะ หล่อนไม่รู้หรอกว่าเขาจะรังเกียจหล่อนมากขนาดไหน หล่อนจะยั่วเขาให้อกแตกตายเลยคอยดู

"ไหน เธอเจ็บตรงไหน "โดมินิกซ์แสร้งเอ่ยขึ้นพรางมองหน้าหล่อนนิ่ง หญงิสาวมองตาเข้มนั้นอย่างใจดีสู้เสือ หล่อนรู้ว่าเขาเริ่มโกรธ

"ก็เจ็บตรงนี้สิค่ะ ดูสิ ตรงนี้อีก แล้วก็ตรงนี้ด้วย  " หล่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแสนเซ็กซี่ พร้อมกับมือเรียวที่จับมือหนาของชายหนุ่มให้จับตามหล่อนตั้งแต่ที่ขาเรียวไล่ไปตามก้นสวยแล้วสุดท้ายมาหยุดอยู่ตรงหน้าอกของหล่อน

โดมินิกซ์กัดสันกรามกอดๆเพื่อสะกัดกั้นอารมณ์ ใบหน้าคมนั้นแดงจัด ไม่รู้ว่าโกรธหรือว่ารู้สึกอะไรบางอย่าง หึ หล่อนยั่วเขานั้นหล่อนคิดผิด...>>>>>>>>




โปรดติดตามต่อน่ะค่ะว่าพี่ดอมของเขาจะทำยังไง อลิลเรารุกหนักซะ.(ช่วยเม้นหน่อยนะค่ะ)






ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha