ยั่วสวาทพี่รหัส NC 20+ (จบ)

โดย: ZENDORI



ตอนที่ 1 : พบเจอครั้งแรก


ตอนต่อไป

"​หลบหน่อยคะ ขอทางหน่อยคะ ดิฉันรีบคะ" เสียงหญิงสาววัยสิบเก้าปี รูปร่างเล็กอรชรอ้อนแอ้น แต่หน้าอกหน้าใจแล้วก็ส่วนเว้วส่วนโค้งของหล่อนนั้นมันไม่ได้เล็กเหมือนกับรูปร่าง ผมสีทองที่มาจากาารทำสีนั้นมันแจ่มเสียจนเวลาถูกแดดแล้วทุกคนต้องมอง ใบหน้ารูปไข่เรียวนั้นถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางชั้นดี

มิเอะ  มิโดริ นี่คืือชื่อของเธอ หญิงสาวลูกครึ่งไทยญี่ปุ่น บิดาของเธอเป็นฑูตญี่ปุ่นประจำประจำประเทศไทย เธอถูกย้ายตามครอบครัวไปในที่ต่างๆจนจำไม่ได้ว่าไปที่ไหนบ้าง ซึ่งครั้งนี้ บิดาของเธอถูกคำสั่งย้ายให้มาที่บ้านเกิดของมารดาของหล่อนอีกครั้ง เพื่อเกษียณที่นี่ ซึ่งเธอจะต้องมาเข้าโรงเรียนที่ประเทศไทยเช่นกัน แล้ววันนี้ก็เป็นวันแรกที่เธอจะต้องมารายงานตัว ซึ่งมันก็สายมากแล้ว

"โอ้ยย...อยู่อาคารไหนนะ ได้คณะศิลปศาสตร์เนี่๊ยะ" มิเอะวิ่งไปบ่นไป เพราะหล่อนมารายงานตัวที่ฝ่ายทะเบียนเสร็จแล้ว เธอก็ต้องมารายงานตัวที่คณะด้วย

หญิงสาวเดินแกมวิ่งแล้วมองหาตึกที่มีสัญลักษณ์ตัวอักษรณ์ภาษาอังกฤษแบบอารต์ๆเหมือนที่คนเข้าว่า ด้วยความที่หล่นรีบ หล่อนจึงไม่ทันมองว่าข้างหน้านั้นมีกองเอกสารกองโตของใครบางคนที่ถือมาด้วย

พลั๊ก!!!!ว้ายยย...โอ้ยยยย อืออ...  กองกระดาษปลิวว่อนนั้นมันกระจายเต็มพื้น มิเอ๊ะมองร่างหญิงสาวชุดนักศึกษานั้นอย่างตกใจ ผู้หญิงรูปร่างบางในตาเฉี่ยวกลมโตนั้นมองมายังหล่อนแบบเอาเรื่อง ชุดนักศึกษากระโปรงพีชสั้นที่หล่อนใส่มันถูกถลกมาจนถึงขาอ่อน ขาวจัง !!!มิเอะคิดในใจ ผมสีทองเหมือนกันกับหล่อนนั้นมันขลับดวงหน้าขาวของคตรงหน้านั้น ทำให้ผู้หญิงคนนี้มันสวยเฉี่ยวมากขึ้น หุ่นดี รูปร่างดี ผิวดี เหมือนว่าเธอจะเป็นลูกครึ่งเลย แต่ลูกครึ่งอะไรนะเกาหลีหรือญี่ปุ่น ต้องสองประเทศนี้แน่ๆ

"มัวคิดอะไรอยู่หละยะ ไม่รีบมาช่วยฉันลุกขึ้นอีก แล้วนี่เอกสารกระจายหมดแล้ว ช่วยเก็บเลยนะ" เสียงหวานใสนั้นทำให้มิเอะ ได้สติ หล่อนรีบช่วยหญิงสาวร่างบางนี้เก็บเอกสารอย่างรีบร้อง "ขอโทษคะ ขอโทษคะ" ปากบางของเธอก็พร่ำบอกขอโทษผู้หญิงสวยเฉี่ยวคนนี้

"อุ้ย.." มิเอะอุทานออกมาอย่างตกใจเมื่อมือเรียวของหล่อนไปกุมกับมือเรียวขาวของผู้หญิงสาวยเฉี่ยวนี้อย่างไม่ทันตั้งใจ มืิอนุ่มแฮะ..!!!! หญิงสาวยังไม่วายคิดในใจอีก อะไรของเธอมิเอะ พี่เขาคงไม่รสนิยมเดียวกับเธอหรอก  หญิงสาวพร่ำบอกตัวเองในใจ เมื่อหัวใจของหล่อนรู้สึกว่ามันเต้นแรงมาก ใบหน้าสวยก็ร้อนผ่าว เหมือนคนเก็บอาการไม่อยู่

"เอามือเธอออกได้แล้วมั๊ง ฉันรีบ" หญิงสาวใบหน้าเฉี่ยวนั้นหันมามองมิเอะแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เป็นแกมว่าดุๆนิด

"เอ่อขอโทษนะคะ ที่ทำให้เสียเวลา เอ่อพี่คะ มิเอะขอถามอะไรหน่อยนะคะ ตึกศิลปศาสตน์นี้อยู่ตรงไหนคะ" มิเอะตัดสินใจถามออกไปแบบกล้าๆกลัว ก็ดูพี่เขาสิ ไม่ยิ้มสักนิด

"เดินไปอีกนิดก็เจอ ข้างหน้านั้นแหละ"

"ขอบคุณคะ" คนอะไรสวยก็สวยแต่ดุชะมัดเลย มิเอะเดินคิดในใจไปพรางๆมองหาตึกที่พี่ผู้หญิงคนนั้นว่า

"เด็กอะไร หน้าตาก็ดี ทำไมถึงซุ่มซ่ามแบบนี้นะ"  ฮันจีอุน เดินนึกระหว่างทางแล้วอมยิ้ม หล่อนบอกไม่ถูกว่าทำไมเวลาเด็กคนนั้นมองหน้าเรา แล้วเวลาสบตากันมันรู้สึกแปลกๆ หัวใจของหล่อนถึงเต้นแรงอย่างนี้ ก็แต่เด็กผู้หญิงเหมือนกับเราแหละ คิดมาก ร่างบางสวยเฉี่ยวเดินเธอเอกสารแล้วก็อมยิ้มกับตัวเอง หล่อนไม่เคยคิดอะไรแปลกๆแบบนี้นานแล้วนะ

ตั้งแต่ที่หล่อนเจอ ออสก้า เครนด์เดือนมหาลัยที่คอยขายขนมจีบหล่อนแล้วหล่อนก็รู้สึกดีกับเขา แต่ก่อนหน้านี้นั้นไม่แน่ หล่อนคิดว่าตัวหล่อนเองนั้นชอบมองแต่ผู้หญิง เพราะหล่อนๆพวกนั้นดูสวยใสและมีความเข้าใจดีเวลาคุยกัน แต่ก็คงจะเป็นนิสัยของผู้หญิงปกติแหละ คุยกับผู้ชายก็คงไม่รู้เรื่อง บางครั้งก็น่าเบื่อแล้วก็บ้าอำนาจ จีอุนคิดไปก็ส่ายหน้าไปแบบไม่เข้าใจตัวเอง.......





โปรดติดตามกันนะคะ รีดอยากลองเขียนนิยายรักอิโรติกแบบที่สังคมสมัยนี้เปิดกว้างนะคะ   ชอบหรือไม่โปรดเม้นเป็นกำลังใจนะคะ รับรองว่าแนวนี้ก็จะแซ่บซีสไม่แพ้กันคะ...อิอิ




ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha