ยุ่งนัก ฉบับรักเพื่อนสนิท (*จบแล้วจ้า)

โดย: Venus909/ดาอัน



ตอนที่ 32 : ไม่มีวันจบ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป




ไม่มีวันจบ

น้องเล็ก : " วาวา !! มีอะไรก็พูดมา อยากมาห้องเราทำไม "

วาวา : " เรากลับมาคบกันไหม เราลืมน้องเล็กไม่ได้ "

น้องเล็ก : " ห๊ะ!! "

วาวา : " ขอร้องนะ กลับมาคบกันเถอะ ไม่มีใครดีกับเราเท่าเธออีกแล้ว "

น้องเล็ก : " เราเป็นเพื่อนกัน ก็ดีแล้วนิ "

วาวา : " ยังโกรธเราอยู่หรอ เราขอโทษนะ "

น้องเล็ก : " ไม่ได้โกรธ แต่วาวาพูดเองนะ "

วาวา : " นั้นไง!! ยังโกรธ อย่าประชดอย่างงี้ดิ "

น้องเล็ก : " ไม่ได้ประชด ไม่ได้อะไรทั้งนั้นอะ คือเรา.. "

                วาวาพยายามเบียดร่างเข้ามาใกล้ มือรั้งนี่ไปกอดไม่ยอมปล่อย เธอพูดทั้งน้ำตาไหลดูน่าเห็นใจน่าสงสารมากกว่า " น่ารัก " อาจเป็นเพราะไม่เหลือความรู้สึกนั้นกับวาวาแล้วก็ได้ แต่จะให้พูดตรงๆ มันก็เกินไปนะ สายตาของคนตรงหน้าเหมือนมีเรื่องในใจ วาวาไม่สดใสร่าเริงเหมือนเก่า หน้าตาอมทุกข์จนอยากจะกอดปลอบ อยากถามว่าเธอเป็นอะไรแต่ยิ่งถามเธอยิ่งเข้าใจผิด ริมฝีปากจงใจยื่นมาแตะที่ปากเรา สายตายั่วให้เรายอมอีกครั้ง 

 #จะเบี่ยงตัวหนียังไงดี  กริ๊งงง กริ๊ง..

น้องเล็ก : " เอริโทรมา แป๊บนะ "

น้องเล็ก : " ว่าๆ " เสียงปลายสายเหมือนคุยอะไรกันสักอย่าง  #ไม่ได้จะคุยด้วยใช่ไหม

 

เอริ : " นายต้องบอกก่อนว่า ทำไมเราต้องร่วมมือด้วย "

เล้ง : " เล้งแค่อยากให้คนโกหก ยอมรับความจริง "

เอริ : " แล้วทำไม ต้องเป็นเรา "

เล้ง : " ก็มันเป็นเรื่องของปลาย กับอีกคนหนึ่ง "

เอริ : " ใคร? "

เล้ง : " เอาน่า เราก็ไม่รู้อะไรมากหรอก แต่ปลายน่าจะรู้ดี "

เอริ : " เล้ง นายกำลังขอให้เราแกล้งยอมเข้าโรงแรมกับนาย เพื่อดูปฎิกริยาของแฟนเรา นายควรจะบอกอะไรเราบ้างนะ "

เล้ง : " เราก็อยากบอก แต่เราไม่รู้จะบอกยังไง เพราะเรื่องมันเกิดกับเจ้าของดวงตาคนเก่า แต่ภาพเดิมๆ มันยังแทรกเข้ามาในสมองเรา ตอนเราเห็นคนที่เคยอยู่ในเหตุการณ์ เราพยายามปะติดปะต่อแล้ว แต่ปัญหามันไม่ใช่ที่เรา มันคือปลายกับอีกคนหนึ่ง เราแค่อยากช่วยให้เค้าหลุดพ้น "

เอริ : " หลุดพ้น โคตรงงเลย สั้นๆคือนายเห็นภาพที่เจ้าของดวงตาเคยเห็น ใช่ม่ะ "

เล้ง : " ใช่ "

เอริ : " แล้วมันก็เกี่ยวกับปลาย เลยอยากให้เราช่วย "

เล้ง : " ใช่ "

เอริ : " ปลายรู้ ทุกคนในกลุ่มก็ต้องรู้ ไม่กลัวน้องเล็กโกรธหรอ ที่พาเราเข้าโรงแรม "

เล้ง : " มันเป็นแค่แผนน่า..อีกอย่างเค้าคงรีเทิร์นกับวาวาแล้วด้วย "

เอริ : " ดูทำหน้า ถามจริงๆ เล้งชอบน้องเล็กหรือเปล่า "

เล้ง : " เปล่า เรา..รักเค้า "

เอริ : " เฮ้ย!! รักเลยหรอ "

เล้ง : " อืม "

เอริ : " แล้ว.. ทำไมยังสนใจเรื่องในอดีต ที่ไม่เกี่ยวกับนายด้วยซ้ำอยู่ล่ะ "

เอริ : " นายน่าจะอยู่กับปัจจุบัน ไปบอกน้องเล็กแล้วคบจริงจังไปเลย

เอริ : " แปลว่าคนนั้นของนายต้องสำคัญ "

เล้ง : " เค้าเป็นคนสำคัญของเจ้าของดวงตานี้ เวลาที่เรามองเค้าโคตรรู้สึกผูกพันเลย อยากดูแลอยากปกป้อง แต่ก็ทำได้แค่เท่าที่ทำอยู่ เราอยากช่วยให้เค้าไม่มีอะไรติดค้างกันอีก เพราะเราก็เห็นภาพเดิมๆ ในแววตาปลายเหมือนกัน "

 เอริ : " ภาพเดิมๆ โคตรงง "

เอริ : " นายแน่ใจนะ ว่าไม่ได้มโนไปเอง "

เล้ง : " โลกของคนที่ตาบอดมาทั้งชีวิต มันมีสัมผัสพิเศษอยู่แล้ว แค่เสียงพูดท่าทางหรือแววตา เราเชื่อว่าเราอ่านออก "

เอริ : " น่าจะอ่านตัวเองออกบ้างนะ ว่านายรู้สึกอย่างไร "

เล้ง : " ถ้าหมายถึงเรื่องน้องเล็กอะ เค้ารักใครเราก็รักด้วย "

เอริ : " โอเค วันไหนก็นัดมาแล้วกัน "

                เสียงสนทนาปิดลง หน้ามึนตืบงงๆ ว่าเค้ามีแผนอะไรกัน แถมยังบอกรักกันดื้อๆ แบบนี้อีก เอริก็ช่างเป็นใจแอบกดโทรศัพท์โทรมาบอกกัน

 

น้องเล็ก : " วาวา ขอโทษนะแต่เราคงกลับไปไม่ได้หรอก "

น้องเล็ก : " เรารักคนอื่นไปแล้ว "

 วาวา : " คิดดีแล้วเหรอเรารอได้นะ ถ้าน้องเล็กจะขอเคลียตัวเองก่อน "

น้องเล็ก : " ไม่ต้องรอหรอก เราแน่ใจแล้ว "

วาวาทำหน้าผิดหวัง ฮึดฮัดไม่ได้ดังใจ แล้วก็เดินออกจากห้องไป

 

 

 

ไลน์!! ไลน์

 ยัยหัวฟูนู๋ชื่อเอริ : ได้ยินเปล่าแก Read 20.54

น้องตัวเล็ก : เออ ชัดเจน  Read 20.59

ยัยหัวฟูนู๋ชื่อเอริ : โดยเฉพาะตอนบอกรัก เปล่าRead 21.00

น้องตัวเล็ก : อย่าแซว   Read 21.01

น้องตัวเล็ก : มีอะไร ว่ามา  Read 21.02

 

ปลาย’s Part

                " ปลายอยู่ไหน เอริโดนเล้งมอมเหล้า " สวมวิญญาณนักแสดง พูดใส่ฟิลลิ่งจนปลายต้องรีบบึ่งรถมาหา ต้องทำท่าทีร้อนรนกระวนกระวายใจไปกับมันด้วย แสร้งทำเป็นไม่รู้ว่าเค้าพากันไปโรงแรมไหน รอจนเล้งโทรหาปลา

                " มึงอยู่ไหน " ผมเดือดจนเลือดขึ้นหน้า ที่มันกล้าทำกับเอริแบบนี้ มันยังโทรมาเยาะเย้ย บอกให้ผมลืมเอริไปซะ เพราะตั่งแต่วันนี้เป็นต้นไปเอริเป็นของมัน

                ผมรีบไปโรงแรมที่มันบอกทันที ใจก็กลัวว่ามันจะโกหก ถ้ามึงจะข่มขืนแฟนกู จะมาบอกกูทำไมวะ แต่ก็ดีกว่ารู้แล้วไม่ไป ผมลากน้องเล็กมาด้วย ไม่รู้ว่ามันมาช่วยหรือมาถ่วงเวลามัวแต่ชักช้าร่ำไรอยู่ได้ ผมเดินเดียวเข้าไปในห้องเป้าหมายทันที

 

            ฝ่ามือทั้งทุบทั้งถีบประตูที่กั้นอยู่ ยังไม่มีวี่แววว่าใครจะมาเปิดยิ่งทำให้ผมคลั่งเข้าไปอีก เสียงกลอนปลดล็อก #แกร๊ก!! ทำให้ผมพุ่งใส่เข้าไปทันที เอรินอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงข้างๆ เป็นไอ้เล้ง ส่วนคนที่มาเปิดประตูก็คือมัน ไอ้แกรม

                " พวกมึงจะทำอะไรแฟนกู " ผมปรี่เข้าไปกระชากคอเสื้อไอ้เล้ง พยายามยั้งหมัดไว้ไม่กระหน่ำใส่มันซะก่อน เล้งยิ้มเหยียดก่อนจะเปิดประเด็น

 " ใจเย็นเพื่อน เกมส์เดิมๆที่เคยเล่นไงวะ เดิมพันด้วยแฟนมึง "

" ถ้ามึงชนะก็เอาแฟนมึงคืนไป แต่ถ้าแพ้เค้าเป็นของพวกกู "

                " ได้ข่าวว่าเค้าชอบ ควบสองไม่ใช่เหรอวะ " สายตาจริงจัง น้ำเสียงเย้ยหยันทำให้ผมนึกถึงเกมส์เดิมพันในอดีตที่ผมเคยเล่น กับใครคนหนึ่งที่เหมือนมันทุกอย่าง ผมยังจำแววตาจริงจังแบบนี้ได้ ผมยังจำได้ว่ามีคนขอร้องให้ผมอย่ายอมแพ้ " ไม่!! กูไม่เดิมพันอะไรทั้งนั้นแหละ เอริเค้าไม่ใช่สิ่งของเค้าคือแฟนกู " ผมพยายามปรับเสียงให้เรียบที่สุด พูดให้มันได้เข้าใจว่าผมไม่เล่นด้วย

                " งั้นมึงก็กลับไป ทิ้งเอริไว้สนุกกับพวกกู " เสียงเยาะเย้ยกับภาพที่มันกำลังลูบไล้ใบหน้าหลับสนิทของเอริ ทำให้ผมเริ่มทนไม่ไหว ผมรีบปรี่ร่างเข้าใส่มันทันที ไอ้แกรมรีบเข้าขวาง มันรั้งสุดแรงไม่ยอมปล่อย สีหน้าเย้ยหยันเมื่อเห็นผมกำลังร้อนร้นยิ่งย้ำให้ผมคิดถึงภาพในวันเก่าๆ " ปล่อยกู แฟนมึงอยู่โน้น ไปห้ามแฟนมึงซิ " ผมตะโกนใส่หน้ามันเสียงดัง มันยังไม่ยอมฝืนแรงรั้งจนผมต้องสะบัดออก

                ร่างบางกระเด็นตามแรงเหวี่ยงลงพื้น มันเงยหน้าจ้องผม " รักมากใช่ไหม " มันถามเสียงเหี้ยม ก่อนจะสั่งให้ไอ้เล้งจัดการเอริได้เลย ไอ้เล้งนี้ก็ไม่เคยเปลี่ยนเชื่อแฟนทุกอย่าง ไม่ว่าแกรมจะสั่งให้มันทำอะไร แม้แต่สั่งให้มันไปตาย.. มันก็ไป

 

          " มึงอย่า เอริไม่เกี่ยวอะไรด้วย มีอะไรก็มาลงที่กู " ผมยืนสั่นเทาพูดกับมัน ทั้งที่ผมจะเข้าไปซัดมันแล้วลากเอริออกมาก็ได้ แต่เพราะผมรู้สึกผิดที่จะทำแบบนั้น " งั้นมึงก็พูดออกมา พูดกับไอ้วินว่าวันนั้นมันเกิดอะไรอะไรขึ้น " ไอ้เล้งพูดเน้นทุกคำ แววตาที่มันมองผมเหมือนที่วิน มองผมวันนั้นไม่มีผิด

                " กูว่า ให้ไอ้แกรมมันพูดเองเหอะ " ผมพูดส่งให้ไอ้แกรมที่ยังนั่งนิ่งบนพื้น มันเริ่มน้ำตาคลอ ก้มหน้าไม่ยอมสบตา " กูไม่มีอะไรจะพูดกับฆาตกรอย่างมึง " ไอ้แกรมตอบผมเสียงสั่น มันยังคิดว่าผมเป็นต้นเหตุทำให้ไอ้วินตายเหมือนเดิม ทั้งที่ความจริงแล้ว

                " มึงก็พูดออกมาซิ ว่ามึงชอบมัน "

                " ไอ้แกรมมึงชอบไอ้ปลาย ยอมรับออกมาเหอะ " ไอ้เล้งพูดแทรกทำลายความเงียบ ผมยังงงว่ามันรู้ได้ไง แต่ที่งงหนักคือรู้แต่มึงก็ยังทำตามที่ไอ้แกรมขอเนี่ยนะ

 

                " ไม่!! กูรักวินคนเดียว " แกรมเถียงเสียงสั่น

                " ไม่จริง!! มึงเองตังหากที่ทำให้ไอ้วินแพ้ " ผมสุดจะทนคำโกหกของมัน ผมบังเอิญเห็นตอนที่มันใส่ยาลงให้น้ำให้ไอ้วิน เห็นสภาพสะลึมสะลือตอนแข่ง ผมก็รู้แล้วว่าร่างกายไอ้วินไม่พร้อม พยายามพูดให้มันยกเลิกแต่มันก็ไม่ฟัง

 

         " ใช่ กูเอง " แกรมเถียงผมทั้งน้ำตา

         " กูแค่อยากเป็นของมึง ทำไมวะปลาย? "

                " มึงก็มีท่าทีสนใจกู แล้วทำไมไม่เลือกกู " แกรมถามผมทั้งน้ำตา

                " เพราะกูเห็นมึงเป็นเพื่อนตั้งแต่แรกไง " ผมบอกมัน ผมไม่ได้รังเกียจว่ามันเป็นใคร เป็นแบบไหนแต่มันคือเพื่อน

 

                วันที่มันสารภาพว่าชอบผมโคตรอึดอัด ถ้ามันบอกก่อนที่เราจะนัดแข่งกันผมคงไม่รับคำท้าของไอ้วิน แต่ทุกอย่างมันลงล็อกกันไปหมด เส้นทางที่แข่งก็ไม่ใช่ในสนาม เราขับวนรอบทางขึ้นลงเขาโคตรอันตราย แล้วมันยังกล้าใช้ยากับไอ้วินอีก จิตใจมันทำด้วยอะไร

                ไอ้วินขับรถคว่ำกลางทาง ผมรีบหยุดรถลงไปช่วย รั่วตบหน้าเรียกสติมัน พยายามบอกให้มันซ้อนผมลงไป แต่มันก็มีศักดิ์ศรีเกินกว่านั้น " ทำไมแกรมไม่รักกูวะ " คำพูดสุดท้ายของไอ้วิน มันพูดเหมือนมันรู้อยู่แล้วว่ามันต้องแพ้ มันยังพยายามแพ้ให้สมศักดิ์ศรี ขับลงทางชันๆ แบบนั้นจนหลุดโค้งตกลงไป

                ความกดดันสับสนสายตาสิ้นหวังของไอ้วินยังวนเวียนอยู่กับผม เลือกปิดปากเงียบ ไม่ไปเยี่ยมมันตอนที่มันเป็นผักนอนโรงพยาบาล ไม่ติดต่อใครที่นั่นอีกจนมาเจอไอ้เล้งอีกครั้ง ผมรู้ทันทีว่าวินคนเดิมกลับมาแล้ว

 

                " มึงจะไม่กล้ายอมรับความจริงก็ได้นะแกรม แต่มึงพลาดแล้ว "

                " มึงสูญเสียคนที่รักมึงมากที่สุดอย่างไอ้วินไปแล้ววะ " ผมบอกมัน

                " ไม่จริงกูยังมีเล้ง เล้งรักกูไม่งั้นคงไม่ยอมทำร้ายมึงเพื่อกูหรอก " แกรมยังเถียงไม่ยอมรับความจริงเหมือนเดิม ผมเห็นเล้งจ้องอ่านความคิดแกรมตลอด ผมอยากบอกมันให้หยุดทุกอย่าง อย่ายุ่งกับคนอย่างแกรมเลย แต่ไม่รู้มันจะเชื่อผมไหม จะพูดยังไงให้มันเชื่อดี?

                " แกรมวันนั้นมึงทำอะไร พูดความจริงเพื่อตัวมึงเอง " เล้งพยายามพูดปลอบ

                " กูแค่อยากให้วินแพ้ กูไม่ได้อยากให้วินตาย " แกรมร้องไห้สะอื้น สั่นเทา

                " ทางชันขนาดนั้น มึงไม่ห่วงมันเลยเหรอวะ " เล้งยังจี้ถามไม่หยุด

                " กูไม่ได้คิด กูขอโทษ " แกรมมองไอ้เล้งทั้งน้ำตา ผมเชื่อว่ามันรู้สึกผิดจริงๆ จะมารื้อฝืนอะไรตอนนี้ ก็ย้อนเอาวินคนเก่ากลับมาไม่ได้แล้ว ตอนนี้เหลือแต่ไอ้เล้งเท่านั้น

                " เข้าใจกันก็ดี ปล่อยเอริได้แล้วเค้าไม่เกี่ยวอะไรด้วย " ผมบอกเล้งที่นั่งอยู่ข้างเอริ แต่ไม่ทันทีมันจะตอบอะไร เอริก็ลุกบิดขี้เกียจสบายอารมณ์จนผมต้องสงสัย

                " ก็เอาไปซิ กูไม่ได้พิศวาสหรอก " ไอ้เล้งพูดยิ้มๆ ตอนนี้โคตรงงกับเหตุการณ์ตรงหน้า ประตูเปิดกว้างรับ สต๊อป - แจ็ค - น้องเล็ก เข้ามาสมทบด้วย ไอ้เล้งเดินมาหาน้องเล็กอย่างอารมณ์ดี " เคลียกันจบแล้ว กูขอไปเคลียกับแฟนกูบ้างนะ " พูดจบมันก็จูงมือน้องเล็กเดินออกไป สต๊อป - แจ็ค หน้ามึนๆ เดินตามออกไปอีกคู่ ผมเดินไปรับเอริที่เตียง แล้วก็จะออกเหมือนกัน

 

                " แกรม ถ้าวินมันยังอยู่ กูว่าวินคงเสียใจนะที่มึงไม่รัก และไม่บอกมันตรงๆ "

                " มึงเริ่มต้นใหม่ซะเถอะ กูเอาใจช่วย " ผมบอกไอ้แกรม ที่เหลือตัวคนเดียวอยู่ในห้อง ถึงผมจะไม่ได้ชอบมันแต่ก็ไม่อยากให้มันคิดมาก อยากให้เรื่องที่ผ่านมาเป็นบทเรียนของมัน มันโชคดีที่มีคนรักมันจริง มันโชคดีที่มีโอกาสแก้ตัวครั้งที่สอง แต่มันก็เลือกจะทำลายทุกอย่าง ด้วยคำโกหกของมัน ผมไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นกับใคร ถ้าวันไหนความรักของคุณมันน้อยลงแล้ว ให้รีบบอกกัน อย่าปล่อยไว้ อย่าฉวยโอกาส เพราะความรักแปรเปลี่ยนได้เสมอ




ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha