ยุ่งนัก ฉบับรักเพื่อนสนิท (*จบแล้วจ้า)

โดย: Love Top Book



ตอนที่ 33 : ตอนพิเศษ แกรม


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป




ตอนพิเศษ แกรม

            " กูมีเรื่องอยากจะขอ มึงอย่ายอมแพ้ไอ้วินนะ "

            " มึงทำเหมือนอยากให้กูชนะ งั้นแหละ "

            " เปล่าสักหน่อย "

 

            ผมแค่บอกปัดไปอย่างนั้น ทั้งที่ความจริงผมก็อยากให้มันชนะนั้นแหละ ผมก็แค่คนอยากรู้อยากลองแต่ผมก็ไม่อยากทรยศไอ้วิน ก็มันเล่นตัวติดอยู่กับผมตลอดไม่มีโอกาสให้ไปเที่ยวไหนคนเดียวเลยส่วนไอ้ปลายหน้านิ่งนั่นก็เหมือนกัน บางทีมันก็ดูเป็นมิตร แต่บางที่ก็นิ่งจนน่ากลัว นี่อาจจะเป็นเสน่ห์ของมันก็ได้ ดูลึกลับน่าค้นหา

            ผมแค่อยากลองเป็นของมันสักครั้ง ไม่มีวิธีไหนเลยที่ผมจะเป็นของมันโดยไม่รู้สึกผิด คงมีแค่วิธีนี้  #แค่ทำให้วินแพ้

 

วิน : " กูเห็นนะ สายตาที่มึงมองไอ้ปลายอะ มึงคิดจะทำอะไร "

แกรม : " เห็นแล้วจะทำไมวะ กูก็ตัวติดมึงตลอดแบบเนี่ย จะอะไรอีก "

วิน : " กูแค่อยากให้มึงคิดดีๆ ก่อนจะทำอะไร "

วิน : " จะได้ไม่ทำลายคำว่าเพื่อนของพวกเรา "

แกรม : " ถ้ามันไม่เล่นด้วย ตบมือข้างเดียวจะดังได้ไงวะ "

วิน : " รู้สึกมึงจะมั่นใจเหลือเกินนะ "

แกรม : " เปล่า กูแค่พูดความจริง "

 

                        ไอ้วินมันก็ทำเป็นเข้มไปยังงั้นเอง เพราะจริงแล้วผมรู้ว่ามันรักผมมาก ผมถึงยอมให้มันตลอด ผมอาจจะเหลวไหลมั่วไปบ้าง แต่ผมก็ไม่เคยจริงจังกับใครเท่ามัน กับคนอื่นๆเป็นแค่ความใคร่อยากรู้อยากลองทั้งนั้น ส่วนความรักผมมีให้มันคนเดียว

 

                        " ไม่ได้เสียหายอะไรสักหน่อย มึงอย่าหวงให้มากนักเลย " ผมพูดใกล้หูมัน สอดมือเข้าไปกอดจากด้านหลัง พยายามเปลี่ยนอารมณ์หงุดหงิดให้กลับมาดีดังเดิม มันลูบมือผมเบาๆ แทนคำพูด ยอมอยู่นิ่งให้ผมไซ้ซอกคอหนา กดจมูกย้ำๆจนมันต้องเชิดคอเปิดทาง ฝ่ามือลูบไล้กล้ามท้องปัดป่ายลงล่าง

             " แกรม มึงสัญญาซิ มึงจะพูดความจริงกับกูทุกอย่าง " มันพยายามร้องขอให้ผมสัญญา คำมักง่ายออกจากปากผมครั้งแล้วครั้งเล่า รวมถึงคราวนี้ด้วย " เออ กูสัญญา " แววตาที่มันจ้องผมดูปลาบปลื้มดีใจกับคำนี้มาก มันลูบไล้อ่อนโยนประกบปากจูบนุ่มนวล ก่อนจะล้มลงไปจัดกันบนเตียง

 

                        ทุกสัมผัส ทุกจังหวะเข้าออกที่มันทำกับผมดูนุ่มนวลทะนุทนอม จนผมรู้สึกไม่อิ่ม ไม่พอ นี่คิดว่ามึงกำลังทำกับผู้หญิงตัวบอบบงอยู่หรือไง ถึงนุ่มนิ่มกลัวกูจะเจ็บขนาดนั้น นี่คงเป็นสาเหตุให้ผมอยากได้ความตื่นเต้นใหม่ๆ

 

แกรม : " วิน หลับยังมึง "

วิน : " หึ มีไร "

แกรม : " ต่อไหม กูตื่นอีกแล้ววะ "

วิน : " ถ้าต่ออีกรอบ พรุ่งนี้เดินไม่ได้แน่มึง "

วิน : " มา ให้กูช่วยมึงดีกว่า "

แกรม : " พอๆ กูนอนก็ได้ "

 

             สเต็ปมันคือรอบเดียวจบครับไม่เบิ้นไม่กระแทกกระทั้น ไอ้ที่ว่าจะมาดิบหื่นโต้รุ่งยันเช้าไม่มีแน่นอน แต่คืออารมณ์ผมก็ผู้ชายคนหนึ่งไง แบบพออยู่กับคนที่รู้สึกดีด้วยมันขึ้นได้ตลอด แต่ไอ้นี่เล่นถนอมยังกับผมเป็นผู้หญิง คือกูก็หน่วงปะวะ มันกำลังผลักผมให้นอกลู่นอกทาง  #มึงรู้ตัวไหม?

 

             " แกรม ตื่นอาบน้ำ มากินข้าวได้แล้ว " ผมตื่นมาพร้อมกับกลิ่นหอมๆ เตะจมูก อาหารเช้าเพียบพร้อม เสื้อผ้าชุดนักศึกษาถูกจัดวางให้พร้อมใส่ ในห้องน้ำยังมียาสีฟันบีบไว้พร้อมแปรง รอบๆตัวผมคือสิ่งที่ไอ้วินมันรีบตื่นขึ้นมาทำให้แบบนี้ทุกวัน แต่ลึกๆ กูอยากตื่นมาในอ้อมกอดของมึงมากกว่าของพวกนี้นะ

 

             " เป็นอะไรวะมึง หน้าเซ็งแต่เช้าเนี่ย " เพื่อนผมถามออกมาหลังจากพี่วินเดินแยกไปแล้ว " กูเบื่อวะ มีแฟนหรือมีพ่อกันแน่วะ " ผมสบถด่าอีหลายคำ มันหงุดหงิดเซ็งไปหมด ตอนนี้วินทำอะไรก็ไม่ได้ดังใจ

            " แฟนมึงดูซีเรียสตลอดเวลา กูก็ว่าอยู่ ทนครบกันไปได้ไง " เพื่อนผมยังพูดต่อหน้าตาเฉย ผมเหลือบตามองมัน ใจก็ไม่ชอบที่มันพูดเท่าไร แต่อีกใจก็เห็นด้วย วินมันต่างจากเด็ก ม.ต้น คนอื่นๆ มันดูจริงจังไปซะทุกอย่าง

            " กูว่าลองยั่วแฟนมึงมั่งนะ บางทีมึงอาจจะไร้เสน่ห์แล้วก็ได้ " ถ้าเป็นวินผมไม่ต้องยั่วให้เหนื่อยหรอก เก็บแรงไว้ยั่วคนอื่นดีกว่า ผมเริ่มจินตนาการถึงสัมผัสของคนอื่นมากขึ้น นึกถึงสายตานิ่งเรียบ ร่างขาวสมส่วนของปลายที่ไร ร่างผมก็ลุกชูชันทุกที ความรู้สึกนี้ทั้งผิด ทั้งน่าอายเลย  #ผมรู้ตัวดี

 

            " เลิกเล่นเกมส์ได้แล้ว กูนอนรอมึงนานแล้วเนี่ย " เสียงเรียกผมดังขัดขึ้น ถ้าไม่รีบไปมันก็จะเดินมาลากอยู่ดี จัดการปิดคอมเรียบร้อยแล้วก็เดินขึ้นเตียงอย่างกล้าๆ กลัว เวลาไอ้วินนิ่งแบบนี้เป็นอะไรที่เสียวสันหลังมาก คือมันประเภทเดาอารมณ์ยากอะ

            " มาให้กูกอดทีดิ๊ " มันพูดพร้อมดึงร่างผมไปซบแน่บอกมันทันที จดปลายจมูกหอมหัวผมแรงๆ ปลายนิ้วลูบไล้ตามกระหลังจนผมรู้สึกแปลกๆ มันลูบลงล่างจนมาหยุดอยู่ตรงปั้นท้าย ขย้ำมือกับก้อนกลมของผมย้ำๆ จนผมต้องเงยหน้ามอง

            " ไม่ได้ไง " ถามเสียงกวนๆ มือยังไม่หยุดย้ำลงที่เดิม มันพลิกขึ้นค่อมกดร่างผมลงเตียงริมฝีปากบดเบียดเร้าร้อน เราไม่เคยจูบกันแบบนี้มาก่อน มันทั้งกัดทั้งดูดจนผมชาไปทั้งปาก ล้นปลายเข้ามากวาดต้อนลิ้นผมจนผมเริ่มอ่อนแรงต่อต้าน จูบที่เคยหอมหวานของเราจางหายไปไหนหมด มีเพียงรสชาติคาวๆ ปากบวมเจ่อ

            " เบาๆ ดิ๊กูเจ็บ " ผมบอกอย่างไม่ชอบใจนักที่มันจูบดิบหื่นแบบนี้ มันแสยะยิ้มก่อนจะฟัดซอกคอผมต่อ รู้สึกถึงแรงฟันคมๆ กดลงที่เนื้อคอมันเจ็บชา จนผมร้องเสียงหลงออกมา " สัส กูเจ็บ " มือทุบอกคนร่างหนา ร้องขอให้มันปล่อยก่อน แต่ความเจ็บช่างยาวนานเหลือเกิน มันย้ำเขี้ยวซ้ำๆลงที่เดิม ลิ้นสากเลียรอบรอยทั้งเสียว ทั้งแสบ 

 

            ผมพยายามผลักไส้ให้มันออกจากร่างไป แต่ก็สู้แรงคนโตกว่าไม่ได้ ยอดอกก็ถูกทำไม่ต่างกันตอนนี้ผมเจ็บร้าวไม่ไปหมด นิ้วยาว ปาดเข้าช่องคุ้นเคยแต่ที่ต่างไปคือวันนี้ไม่มีสารหล่อลื่นมาช่วยผม ความฝืดคับทำให้นิ้วหนาเข้าไปยากเหลือเกิน ผมทั้งเจ็บทั้งคับ " กูเจ็บ เอาออกไปก่อน " ดิ้นรนขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล มันย้ายจากข้างหลังมาเล่นข้างหน้าแทน มือหนากำชักไม่หยุดรุนแรงทุกจังหวะ ผมครางเสียงหลง อารมณ์ผสมปนเปกันไปหมด ทั้งเจ็บ ทั้งเสียว ทั้งโมโห มันทำจนร่างผมปล่อยน้ำใสออกมา

            วินปาดน้ำไปที่ช่องทางหลัง สารหล่อลื่นชั้นดีถูกดันเข้าไปทีละข้อๆ จนสุดปลายนิ้ว ผมจุกร้าวทั้งๆที่โดนอยู่บ่อยแต่ก็ไม่ชินสักที วินรู้ทุกจุดที่จะทำให้ผมเสียวซ่าน มันจงใจย้ำไปที่จุดนั้นซ้ำๆ ผมเหลือบตามองทุกการกระทำของมัน สีหน้ายิ้มเย้ยพอใจที่ทำให้ผมครางเรียกหาชื่อมันไม่หยุด จากหนึ่งนิ้วเริ่มเพิ่มเป็นสอง สวนดันสุดออกสุดยิ่งทำให้ผมกระส่ายไปทั้งตัว จังหวะเร็วแรงแตกต่างจากทุกวันยิ่งเร้าให้ผมมีอารมณ์ ไม่นานก็ปล่อยมาอีกน้ำจนได้

            " แตกง่ายจังนะมึง ไม่รอกูเลย " พูดไปก็พลิกร่างผมให้นอนคว่ำ ยกก้นชูชันตามท่ามาตรฐาน นิ้วมันยังเข้าออกไม่หยุด ตอนนี้ผมขาสั่นไปหมด อยากให้มันรีบๆ เสียบเข้ามาสักที กว่าร่างผมจะถูกเติมเต็มด้วยของมัน มันก็เล่นจนผมป่วนไปหมด วันนี้มันเสียบทีเล่นเอาผมสะดุ้ง ความใหญ่เกินวัยทำให้ผมร้าวไปทั้งร่าง ยิ่งเป็นท่านี้ด้วย

            " ลึกไปแล้วมึง เบาหน่อย " ผมตวัดหางตาเปล่งเสียงกระท่อนกระแท่นบอกมัน แรงขยับตัวเน้นๆยิ่งทำให้ผมเสียดจนน้ำตาซึม โคตรอึดอัดร่างแทบแตกมันอัดแน่นไปหมดตอนนี้ มือมันตบก้นตามจังหวะที่ใส่เข้ามา เริ่มหยุดพลิกเปลี่ยนท่าอีกครั้ง

             มันล้มไปนอนแนบเตียง ตบตักเรียกให้ผมไปออนท็อป ผมคลานขาสั่นขึ้นไปนั่งทับทันที " ใส่เอง มันได้ไม่ลึกเกิน " มันบอกไปจ้องหน้าผมไป เพิ่งรู้สึกไม่เป็นตัวเองครั้งแรก ผมแพ้สายตาที่จ้องทุกการกระทำของผม มือไม้เงอะงะไม่รู้จะทำยังไงดี เอ็นร้อนที่คุ้นเคยวันนี้ยิ่งใหญ่กว่าเดิม ผมมองหวาดระแวงห้องแท่งแข็งเส้นเลือดปูดโปน กำแทบไม่มิด ถูกจ่ออยู่ปากทางผมค่อยๆทิ้งตัวครอบทับมันลงไป เจ็บจี๊ดจนหางตามีน้ำไหลมาเออคลอ เมื่อมันเห็นว่าผมชักช้ามันก็เด้งตัวสวนทันที

            " เหี้ย!! กูเจ็บ " ผมเผลอปากด่ามันไป มันรีบคว้าตัวผมไปกอดแนบอก กระแทกเข้าออกเองจนเสียงด่ากลายเป็นครางเสียงหลง " ใครสั่งใครสอนให้ด่าผัวห๊ะ!! "  มันกระหน่ำเอ็นลงโทษปั้นท้ายผมไม่ยั้ง ผมซบหน้าลงอกกว้างครางแผ่วยอมรับชะตากรรมอย่างคนหมดแรง

 

            " สัส ทำๆ หยุดๆ แบบนี้เมื่อไรมึงจะเสร็จวะ " ผมเริ่มทนไม่ไหว ถามมันเสียงแข็ง มันเหมือนแกล้งทรมานผม ทำๆหยุดๆ พอผมใกล้จะแตกมันก็หยุด แรงดันในร่างผมสูบฉีดไม่รู้กี่รอบแต่ไม่ได้ถึงสวรรค์สักที " ก็กูไม่รีบ มึงรีบก็ทำเองซิ " มันตอบหน้านิ่ง ช่างตางจากวินที่ผมรู้จักเหลือเกิน มันไม่แคร์ความรู้สึกผมเลย แต่จะด่ามันตอนนี้ก็ไม่ใช่ที เพราะวินย้ำๆใส่ผมตลอด ผมต้องปลดปล่อยตัวเองให้ได้ แรงฮึดเฮือกสุดท้ายชันตัวโยกตัวตามจังหวะที่พอใจ ร่างร้อนแผ่วเลือดสูบฉีด แววตาวินยิ่งจ้องจนผมแทบละลายหายไปตรงนั้น มือมันชักแก่นให้ผมอย่างนุ่มนวล

            " กูใกล้แล้ว มึงใกล้ยัง " ผมถามมันทั้งๆที่ผมไม่ควรแคร์ความรู้สึกมันด้วยซ้ำ มันเร่งมือใส่เอ็นผมแรงๆเร็วๆ จนผมเกร็งปล่อยออกมาเต็มหน้าท้องมัน ผมล้มตัวลงไปกองแนบอก แรงส่งเอ็นร้อนเริ่มโหมหนักมาพร้อมกับคำพูดของมัน " กูรักมึงมากนะ "  " ไม่รักกูก็ไม่เป็นไร แค่อย่าทิ้งกู " ผมนิ่งฟังประโยคบอกรักของมัน เสียงหายใจหอบถี่ เสียงก้อนเนื้อกระทบกันลั่น ยังดังกลบคำรักที่มันมีให้ผมไม่ได้เลย

            กว่าความอุ่นวาบจะพุ่งใส่ในโพลง ผมก็หลับคาที่ไปซะแล้ว เป็นวันที่หลับสบายที่สุดเลย กว่าจะตื่นก็เกือบเที่ยง วันนี้วินนอนกอดผมไม่ลุกหนีไปไหน ผมคิดมาตลอดถ้าได้มีโมเม้นแบบนี้บ้างจะรู้สึกยังไง " มันรู้สึกดีอย่างนี้นิเอง "

 

Ring...

วิน : " ปลาย คืนนี้เจอทางขึ้นห้าทุ่มนะเว้ย "

ปลาย : " ดึกไปไหมมึง กูว่ามันอันตรายไปนะ "

วิน : " ไม่เป็นไรโว้ย กูเก่งอยู่แล้ว มึงเหอะ!! ป๊อดก็ยอมแพ้ไป "

ปลาย : " เปลี่ยนเดิมพันเหอะมึง แข่งกันขำๆก็ได้ กูไม่มีแฟนจะแลกหรอกนะ "

วิน : " อย่าเลย คนเดิมพันเค้าตั้งใจมากนะมึง "

ปลาย : " คือกูไม่.. "

วิน : " ถ้ากูแพ้ มึงก็ถนอมแฟนกูหน่อยแล้วกันนะ "

 

                        ผมออกจากห้องน้ำทันถนอม..ถนอมอะไรซักอย่างพอดี คืนนี้ยังไงวินก็ต้องแพ้เพราะกะจะลองให้มันรู้แล้วรู้รอดไป ยาแก้แพ้ถูกบดละเอียดผสมลงในน้ำให้วินกิน อาการมันจะแค่ง่วงๆหน่อย สะลึมสะลือพอประมาณแต่ไม่น่าจะเป็นอันตรายใดๆ ผมแค่อยากให้มันไม่เต็มร้อยแค่นั้น วินมองหน้าผมนิดหนึ่งก่อนจะยกขวดขึ้นไปดื่ม ผมนี้ลุ้นแทบแย่เพราะสายตามันดูสงสัยพิกล

 

วิน : " กูเช็ครถก่อนนะ "

แกรม : " วิน มึงไม่แข่งได้ไหม "

วิน : " เกิดอยากเปลี่ยนใจ อะไรตอนนี้ "

แกรม : " กูว่ามันอันตราย วันหลังไหมมึง "

วิน : " วันไหนก็เหมือนกันแหละ "

วิน : " แกรม มึงรักกูหรือเปล่า "

แกรม : " นึกไงถามวะ "

วิน : " กูอยากให้มึงรักกู เหมือนที่กูรักมึง "

แกรม : " รักดิวะ รีบลงมากูจะรอ "

 

                 5 4 3 2 ไป!! รถวินวิ่งนำปลายไปหลายช่วงตัว ทางขึ้นเขาทั้งมืด ทั้งคดเคี้ยวน่ากลัว ทำให้ผมชั่งใจแต่สุดท้ายความคิดชั่วร้ายก็ครอบงำ ผมทำร้ายวินไปแล้วสองคนหายไปนานจนผิดสังเกต ปกติมันน่าจะขับลงมาได้แล้ว เสียงวอร์ในกลุ่มเราบอกว่า " วินขับรถล้ม " ตอนนั้นผมกระสับกระส่ายเหมือนโลกตรงหน้าหยุดหมุน ร่างนิ่งอึ้งขยับไปคุยวอร์จนได้รู้ความคืบหน้า ยังดีที่ทั้งคู่ขับต่อได้

           

 " ปลายช่วยไอ้วินแล้ว วินออกตัวไปแล้ว "

" ข้างล่างรอเลย ไอ้วินนำอยู่ "

 

                        เสียงนี้ทำให้ผมยิ้มได้ ผมรู้แล้วว่ามันสำคัญกับผมแค่ไหน แค่มันเจ็บผมก็เจ็บกว่า ผมไม่อยากเป็นของใครนอกจากของมัน ผมยิ้มรอที่จุดจบอย่างกระวนกระวายใจ แต่รอเท่าไรก็ไม่ลงมาสักที

            " ไอ้วินขับรถตกไหล่ทาง มาช่วยเร็ว!! " เสียงปลายตะโกนใส่วอร์อย่างร้อนรน ทีมช่วยเหลือรีบขึ้นไปจนเจอจุดที่เกิดอุบัติเหตุ ผมปรี่เข้าไปหาปลาย ตะโกนโวยวายใส่มันเหมือนคนบ้า ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีใจมันร้อนรุ่มหวาดกลัวไปหมดผมด่ามันทั้งๆ ที่มันเองก็แย่ไม่แพ้ผม

 

             " เพราะมึงไง เพราะมึง อย่ามายุ่งกับนรกอย่างกู ไป!! " มันสบถคำด่า สายตาแข็งกร้าวที่สุด ผมไม่แน่ใจว่าผมทำผิดไปแล้วใช่ไหม? ผมแค่ใส่ยาแก้แพ้เองนะ ผมยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ทีมกู้ภัยอยู่ช่วยกันจนถึงเช้า กว่าจะแบกร่างไอ้วินจากข้างล่างขึ้นมาได้ ตอนนั้นมันยังหายใจอยู่ บางส่วนแตกหักแต่ก็ไม่น่ากลัวอะไร ผมรู้สึกใจชื้นที่ยังเห็นหน้าตา เห็นรอยยิ้มของมัน แม้มันจะไม่ได้ยิ้มให้ผม..มันยิ้มให้ปลาย

 

            ตอนนั้นผมจุกไปหมด ไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วความสุขมันอยู่ตรงไหนกันแน่ การที่มีมันอยู่ใกล้ทุกวัน น่าเบื่อ น่ารำคาญ ความขี้บ่นของมันทำให้ผมอยากไปกับคนอื่น แต่ตอนนี้รอบๆ ตัวว่างเปล่าไม่มีเสียงคุ้นเคย ไม่มีแปรงสีฟัน ไม่มีอาหารเช้า ไม่มีเสื้อผ้าที่เตรียมไว้ ผมมองรอบตัวเหมือนไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าไม่มีวินอยู่ตรงนี้

 

            ผมรู้สึกสับสนนอนไม่หลับ ห้องที่ไม่มีมันอยู่ต่างไปจากเคย ผมพยายามติดต่อไปหามันแต่ข่าวที่ได้กับเป็นข่าวร้าย มันเหมือนจะดีขึ้นแต่ก็ทรุดนอนนิ่งเป็นเจ้าชายนิทราตลอด ผมร้องไห้คร่ำครวญอยู่ข้างเตียงทุกวัน จนถึงวันสุดท้ายวันที่น้ำตามันไหลจากสองตา ก่อนความเศร้าจะพรากลมหายใจมันไปจากผมตลอดกาล ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ผมจะพอใจในสิ่งที่มีจะไม่อยากรู้อยากลอง จะมองมุมใหม่ๆ ไม่คิดแต่มุมของตัวเองจนมันสายเกินไปเหมือนตอนนี้

ที่ผมต้องอยู่คนเดียวในโลกที่แสนน่ากลัวใบนี้

 

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha