ยุ่งนัก ฉบับรักเพื่อนสนิท (*จบแล้วจ้า)

โดย: Venus909/ดาอัน



ตอนที่ 37 : ตอนพิเศษ แจ็ค


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป




ตอนพิเศษ แจ็ค

                ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร สัมผัสที่แตกต่างกันของคนสองคน คนหนึ่งเนื้อตัวนุ่มนิ่มผิวพรรณละเอียดอ่อนแต่การกระทำกลับกระด้าง นิ้วเรียวจิกย้ำให้บาดเจ็บทางกาย คำพูดจิกกัดให้บาดเจ็บทางใจ ตั้งแต่งานวันเกิดของเธอผมก็ลบความทรงจำเกี่ยวกับเธอจนหมดสิ้น

            สัจธรรมข้อหนึ่งที่ว่าคนเราไม่ได้เกิดมาเพื่อใครคงเป็นจริง เพราะเธอทำทุกอย่างได้เพื่อตัวเอง ส่วนอีกคนที่แข็งกระด้างทางกาย เนื้อตัวผอมแห้งแต่แรงเยอะมาก มันมักจะช่วยผมถือนั่นนี่อยู่เสมอ มันจะอยู่กับผมทุกเวลาที่ผมเสียใจ แววตาที่มันเคยมองปลายทำให้ผมสับสนมาตลอด แต่พอแววตาแบบนั้นหันมามองผม กลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก "เมื่อไรมึงจะมองแค่กู"

 

         ผมรู้สึกผิดทุกครั้งที่เราแอบมาเจอกัน บนร่างผมจะมีรอยรักฝากเอาไว้แดงระเรื่อ มันตีตราจองผมทุกอย่างทุกทาง ในขณะที่ผมยังเห็นความโลเลอยู่ในตัวมัน ไม่ว่าจะเอริหรือปลาย มันยังห่วงใยไม่เปลี่ยน ความสัมพันธ์แบบเพื่อนยั่งยืนที่สุดผมรู้ดี หรือผมควรกลับไปเป็นเหมือนเดิม แต่ร่างกายไม่เคยปฎิเสธิมันได้เลยนะซิ "มึงพูดจริงใช่ไหม มึงแน่ใจแล้วใช่ไหม ว่าเลือกกู"

            ปกติเราไม่ค่อยคุยอะไรลึกซึ้งกันเท่าไร ประมาณว่าสะกิดปุ๊บสปาร์คปั๊บ ซั่มกันเสร็จก็กลับมาคุยกันเหมือนเดิม ผมเลยอยากย้ำให้แน่ใจว่าเราคิดตรงกัน

 

            "กูว่าทุกอย่างมันเคลียแล้วนะ" สต๊อปตอบหน้ายิ้ม มันสวมกอดผมจากด้านหลังปลายจมูกคลอเคลียไม่ต้องมีคำพูดใด ไม่ต้องมีสัญญาหรือสถานะเพราะที่เป็นอยู่ ผมรู้ว่าเราอยู่ด้วยกันแล้วมันดีขนาดไหน

 

                "ยิ้มอะไรวะมึง แอบคิดถึงใครอยู่" เสียงสต๊อปปลุกผมจากความหลังให้กลับมาสู่ความจริง กูจะคิดถึงใครได้ตอนนี้คิดเรื่องตัวเองล้วนๆ นั่งลมโกรกเย็นสบายขนปุกปุยสู้แอร์ขนาดเนี่ย จะลงเดินเข้าบ้านตัวเองยังไง มันจอดรถเทียบประตูทางขึ้นบ้าน ผมลังเลเพราะมันแปลกๆ ถึงจะเป็นบ้านตัวเองก็เหอะแต่ถ้ามีคนเห็นเข้าจะทำยังไง เวลาดึกปานนี้คงไม่มีใครแล้วมั่ง คิดปลอบตัวเองเสร็จ

                พี่แม่บ้านก็เดินออกมาต้อนรับทันที สต๊อปลงเดินไปคุยอะไรนิดหน่อยแล้วก็ให้พี่เค้ากลับไปพัก มันยิ้มเจ้าเล่ห์ประหนึ่งว่าเคลียทุกด้านเรียบร้อยแล้ว มันเปิดประตูรถให้ผมตอนนี้ขาเบียดกันแน่น ดึงเสื้อลงปิดส่วนนั้นไว้แต่ก็ยังเซ็กซี่โชว์ขาขาวอยู่ดี

                "มา กูอุ้ม" สองแขนมันสอดเข้ข้อพับขา สอดประครองหลังหรือที่เค้าเรียกกันว่าอุ้มท่าเจ้าหญิงนั่นแหล่ะ แต่ผมเป็นผู้ชายไงมีใครทำแบบนี้ให้ก็ต้องเขินเป็นธรรมดา กว่าจะเดินถึงห้องเล่นเอาใจเต้นไม่เป็นจังหวะ 

                 "เมื่อกี้มึงคุยอะไรกับพี่เค้า" ผมถามขัดจังหวะ เพราะมันเริ่มซุกไซ้เล่นกับอารมณ์เสียวผมอีกแล้ว "กูบอกเค้าว่า คืนนี้มึงอาจจะเสียงดังหน่อย ไม่ต้องตกใจกูจะดูแลมึงเอง"

แจ็ค : "มึงนี่แมร่ง!! พูดงี้เดี๋ยวพี่เค้าก็เข้าใจผิดหรอก"

สต๊อป : "เรื่องของกูกับมึง มันไม่จริงหรอวะ"

แจ็ค : "อ้าว!! ดราม่าใส่กูอีก"

สต๊อป : "มึงแมร่ง!! ไม่ได้คิดจริงจังกับกูใช่ป่ะ"

แจ็ค : "กูแค่กลัวเค้าเอาไปพูดกัน"

สต๊อป : "ถ้ามันเป็นเรื่องจริง มึงจะกลัวทำไม"

สต๊อป : "เว้นแต่มึงอาย ที่จะคบกับกู"

 

                ผมรู้อารมณ์ของสต๊อปดีว่ามันกำลังน้อยใจมากแค่ไหน เพราะปกติผมจะเป็นคนเรียกร้องตลอด แต่อีกฝ่ายก็ปฎิเสธิไม่เหลือเยื้อใย ผมพยายามอธิบายว่าคนอื่นอาจมองเราไม่ดีก็ได้ แต่ก็จนใจจะเถียงเพราะทุกอย่างที่สต๊อปพูดออกมาคือความจริง

                "อย่างอนดิมึง กูไม่ได้ตั้งใจพูดให้มึงเสียความรู้สึก" ผมเชยครางมันขึ้นจ้อง สบตาสื่อความหมายว่าผมจริงใจแค่ไหน ตาฉ่ำวาวเหมือนกำลังจะร้องไห้ยิ่งทำให้ผมรู้สึกผิด

                "มึงไม่รักกู ไม่มีใครรักกูสักคนเลย" สต๊อปยังพร่ำคำน้อยใจไม่หยุด คนที่ร่าเริงสดใสตอนนี้กำลังอ่อนแอ ผมทนไม่ได้ถ้ามันจะพูดอะไรทำร้ายจิตใจกันต่อ ประกบเนื้อปากปิดคำตัดพ้อย้ำให้มันตราตรึงว่ามีผมอยู่ตรงนี้อีกคนที่ต้องการ มัน

 

                "ไม่ต้องมาจูบกู มึงแมร่ง!! อายที่มาคบกับคนอย่างกูไง" มันยังผลักไส้ผมออก แรงดันสองแขนที่พยายามไปรั้งมันมากอดเริ่มทำให้ผมกลัว มันขัดขืนจริงจังจนผมทำอะไรไม่ถูก

                "อย่าอย่างงี้ดิวะ กูขอโทษกูยอมทุกอย่าง อย่าโกรธกูเลยนะ" สิ้นเสียงผมแค่นั้นแหละ คนที่หน้าเง้างอนตึงเครียด หันกลับมาฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ทันที "ยอมทุกอย่างจริงๆ นะ"

                มันหยิบเม็ดเรียวทรงไข่ที่ผมเคยเห็นในหนังเอวีออกมา "มึงไปเอามาตอนไหนเนี่ย" ผมแทบสำลักเมื่อเห็น "กูซื้อมาจากเด็กที่โรงแรม" มันตอบหน้านิ่ง แกะเม็ดเรียวออกกดสวิตซ์เปิด แล้วเอามาจี้เนื้อต้นขาผม แค่ผิวบางส่วนนี้รับแรงสะเทือนยังเสียวแปร่บ ถ้าเป็นส่วนไวต่อความรู้สึกจะเสียวขนาดไหน

 

                "กูอยากเล่นกับมึงมานานแล้ว มึงได้ไม่เบื่อกู" สต๊อปพูดความในใจออกมาโดยไม่สนใจเลยว่าคนฟังอย่างผมจะเขินขนาดไหน "ไว้ค่อยเล่น กูอยากอาบน้ำก่อน" ผมตอบเลี่ยงๆ ทำกันมาก็หลายรอบแล้ว รู้สึกวันนี้ประหม่าสุด หน้ามันดูตั้งใจจะทำจริงๆ เวลาที่มันไม่หื่นผมนี่โคตรสยองเลย มันจะปลุกเร้าทรมานผมสารพัดกว่าจะยอมปลดปล่อย ยิ่งคืนนี้มีอาวุธด้วย ไม่รู้ว่าผมจะโดนอะไรบ้าง

                ร่างเปลือยใต้ฝักบัวมีละอองน้ำกับฟองครีมนุ่ม มือแกร่งอีกคนช่วยลูบไล้ สายตามันฉ่ำหวานอ่านกินทั่วร่าง ดวงตากลมใสแผดเผาให้ผมนิ่งค้างยอมโดนลานลามแต่โดยดี ปากเราบดจูบกันเนินนาน รสชาติยาสีฟันสูตรนี้ก็อร่อยดี ยิ่งจูบยิ่งหอมหวาน นิ้วหนาเข้าไปล้างช่วงล่างควานเอาน้ำตัวเองออกให้อย่างใจเย็น "มึงจะล้างอะไรนักหนาวะ" ผมเสียวมวนท้อง มันวูบวาบจนเผลอครางไปหลายครั้ง ถ้าสต๊อปยังดันเข้าดันออกอยู่อย่างนี้

ผมต้องเสร็จคามือมันแน่ๆ

                "โกนขนออกดีไหม" สต๊อปกระซิบถาม ผมไม่ใช้คนขนเยอะนะแถมตรงนั้นยังบางเบาดูสะอาดตาด้วยซ้ำ ไม่รู้อยากให้เอาออกทำไมซิ "ไม่ต้องก็ได้มั้ง ขึ้นใหม่มันคัน" ผมตอบตรงๆ

                มันยังยิ้มหวานและดันผมนั่งขอบอ่างแยกขาออกกว้าง "คันสิดี กูชอบช่วยมึงเกา" มันจัดการหาที่โกนหนวด ลงครีมฟองอ่อนนุ่ม ค่อยๆ ปาดออกจนเกลี้ยงเกลา ผิวขึ้นแดงระเรื้อสะอาดตาทันที มันฉีดน้ำไล่เศษขนออกจนหมด ช่วยกันล้างฟองสบู่จนกลิ่มหอมฟุ้งไปทั่ว เราออกมาเช็ดตัวนั่งเป่าผมอยู่ที่โซฟานุ่ม

                "ขอกูลองหน่อยนะ" มันเอ่ยปากขอก่อนจะกดเม็ดสั่นลงที่ซอกขา ผมพยายามเกร็งตัวแยกขาออกกว้าง แต่มันก็เสียววูบอยู่ดี เจ้าลูกชายผมเงยหัวเด้งตัวตอดมืออุ่น สต๊อปยิ้มพอใจจี้เม็ดเรียวจากโคนขึ้นปลายยอด "ชอบไหมมึง" เสียงกระซิบถามยิ่งทำให้ผมปั่นป่วน

                "กูจะไม่ไหวแล้ว" ร่างผมเกร็งตอบรับทุกอย่าง เด้งร่างตามอารมณ์ดิบเพลินๆ ทุกอย่างก็หยุดลงดับวูบ "มึง อีกนิดเดียว" ผมร้องขอ มือพยายามจับเอ็นตัวเองต่ออารมณ์แต่สต๊อปกับกดส่วนหัวมันไว้จนเจ็บจี๊ด "ใจเย็น" เสียงพร่าต่ำเย้ยพอใจ

                มันกดเจ้าไข่เรียวชุ่มเจลเข้ารูหูรูด ผมสะดุ้งสุดตัวเพราะมันเข้ามาเร็วมาก ทั้งความเย็นบวกกับแรงสะเทือนทำให้ผมโยกร่างกลางอากาศเหมือนคนลืมอาย

                สต๊อปเข้าครอบปากทับแก่นผม มันทำแบบนี้อยู่บ่อยๆ แต่วันนี้มันนุ่มนวลกว่าทุกวัน สวนทางกลับส่วนล่างที่กระหนำสะเทือนจนผมจะเสร็จอยู่แล้ว "เร็วหน่อยมึง" ผมย้ำขอเสียงหวาน ตาฉ่ำปรือของสต๊อปดูพอใจกับอาการผมตอนนี้ "เอามาป้อนกูซิ มึงลุกยังไงก็ได้อย่าให้หลุด ถ้าหลุดกูจะยัดเข้าไปข้างในเลย"

                แล้วผมจะลุกได้ยังไงล่ะ หนีบขาให้ชิดที่สุด บังคับปากทางขมิบหนีบเม็ดสั่นไว้กับที่ การทรงตัวช่างยากเย็น ขาผมสั่นประท้วง มือผมรีบคว้าหน้าสต๊อปมาใกล้ "กินดิ" ผมพูดเสียงหวาน ทรมานทางกายไม่พอ มันยังมองตาวาวยกยิ้มพอใจทำให้ผมเขินหนักกว่าเดิมอีก

 

                "กูเปลี่ยนใจแล้ว ไปเตียงกัน" ผมพยายามสะกดอารมณ์ แต่ยังมีเสียงจิ๊จ๊ะไม่พอใจออกมาอยู่ดี มันชี้นิ้วลงพื้นจนผมสงสัยว่ามันจะบอกอะไร "อะไรอีกล่ะ" ผมสะบัดเสียงเง้างอน อารมณ์ที่ใกล้จะปะทุเมื่อกี้เริ่มวูบลง ภายในยังรับแรงสะเทือนอยู่แต่ถูกขัดใจบ่อยๆ ก็ไม่ไหว "มึงคลานไปนะ"

                มันบอกให้ผมทำอะไรนะ สภาพตอนนี้เนี่ยนะให้คลานไป แม้ว่าระยะทางจากโฟซาไปเตียงประมาณห้าเมตรได้ แต่คงเป็นห้าเมตรที่ทรมานใจผมมาก มันตบก้นเร่งให้ผมทำตาม ขาสั่นเทายืนลงแตะพื้นทรุดตัวลงหมอบชันก้นขึ้นกลางอากาศ เม็ดสั่นยังทำงานต่อเนื่องผมเริ่มขยับตัวทีละก้าว แรงสั่นบวกแรงเสียดสีทำให้ในตัวผมร้อนระอุ

                ขยับได้ไม่กี่ทีผมรู้สึกมีนิ้วเข้ามาเติมเต็มดันเจ้าไข่ลึกเข้าไปอีก มันตามคุมหลังสวนนิ้วเข้าออกตลอด ผมเงยมองเหลียวหลังเห็นมันยิ้มหวานให้กำลังใจ "รู้สึกดีใช่ไหม" ผมพยักหน้ารับ ขยับก้าวสั้นๆ แวะพักหายใจเป็นระยะๆ นิ้วที่ดันเข้าออกเริ่มใหญ่ขึ้น บั้นท้ายผมอุ่นร้อนเพราะมีร่างสต๊อปเข้ามาเติมเต็ม

  

                "อีกนิดเดียวมึง คลานต่อซิ" มันชันเข่ากระแทกเอ็นเร่งให้ผมคลานตามที่มันสั่ง แรงสะเทือนเข้าลึกกว่าทุกครั้ง สต๊อปนวดคลึงสองก้อนเนื้อกระแทกจังหวะจนเราก้าวไปพร้อมๆ กัน กว่าผมจะไปถึงเตียงร่างผมก็เกร็งกระตุกปล่อยซะก่อนแล้ว น้ำขาวไหลย้อยตามทางที่เราคลานผ่าน ผมเริ่มวูบหอบถี่รู้สึกมากกว่าทุกครั้งที่เคยปล่อย มันโล่งอย่างประหลาด

                "กูยังไม่ได้ช่วยเลย" สต๊อปจับผมโกงโค้งชันก้นขึ้น ก้มหน้าลงต่ำแขนค้ำเตียงดึงไข่สั่นออกแล้วกระแทกสุดแรง จังหวะที่ถาโถมดิบกว่าทุกครั้งที่เคย ผมครางลั่นโหยหวนพร่ำเรียกชื่อมันไม่หยุดปาก อีกฝ่ายก็เหมือนได้ใจใส่ติดๆ กันจนผมแตกอีกน้ำ มันก็ยังเร้าต่อขาสั่นร่างกระตุกถี่จนไม่เหลือแรงแล้ว 

                "อีกรอบนะ มึงได้หลับสบาย" ร่างผมกองอยู่บนเตียงนุ่ม หันหลังให้มันสอดเข้ามาหา "มึงใหญ่ขึ้นเปล่าเนี่ย กูเจ็บ" ในร่างผมรู้สึกแท่งร้อนมันขยายใหญ่ขึ้นอีก แถมท่านี้ก็เบียดเจ้าสองก้อนเข้าออกยากสุดๆ ร่างผมเจ็บแสบทรมานมากแต่ก็ไม่อยากให้มันหยุด รับจังหวะถี่อีกหลายรอบกว่าพายุอารมณ์ของสต๊อปจะปลดปล่อย ผมก็ครางแทบไม่มีเสียงแล้ว

                "มึงไปทำไรมา โคตรอึดเลย" ผมพยายามถามให้เป็นคำ แต่เสียงเนื้อกระทบกันก็กลบเสียงผมจนหมด สมองดับวูบล่องลอยไร้สติ

 @เช้าวันใหม่

                "สต๊อป สต๊อป สต๊อป มึงอยู่ไหน" ผมตื่นมาตอนสายไม่เห็นมันเหมือนทุกครั้ง อยากจะลุกไปหาแต่ก็เพลียไม่สามารถกระดิกตัวได้ เสียงแหบพร่าเพราะใช้งานหนักมาทั้งคืน แต่ยังไม่มีวี่แววของสต๊อปเลย เริ่มใจไม่ดีคิดจะฮึดลุกลงไปดู แต่ประตูห้องก็เปิดเข้ามาซะก่อน

                "ลุกทำไมมึง" สต๊อปถามผมเสียงเครียด ในมือมันมีโจ๊กหอมฟุ้ง บรรจงถือมาเสริฟให้ผมถึงเตียง "มึงหาย กูจะลงไปดู" ผมตอบเสียงอ่อย "กลัวกูหายขนาดนั้นเลย" มันยังเย้าให้ผมต้องพูดความในใจอีกครั้ง           "ก็กู...ตกใจนิ"

                "กูว่ามึงคงเจ็บคอ เลยลงไปทำโจ๊กมาให้" ยิ้มอบอุ่นจริงใจของสต๊อปทำให้ผมเผลอยิ้มตาม มันจัดการวางถาดไว้ที่ตัก ประครองร่างผมนั่งชันพิงอกมัน ยกช้อนโจ๊กเป่าไล่ความร้อนแล้วป้อนให้อย่างนุ่มนวล "ทำไมมึงดีกับกูจังวะ" ผมอดถามไม่ได้

                "เมียคนเดียว กูก็ต้องดูแลให้ดีซิวะ" มันตอบเสียงเบา หน้าเขินแดงระเรื้อ มือยังป้อนผมไม่หยุด เราสบตากันหวานฉ่ำ จนผมนึกอะไรบางอย่างออก

แจ็ค : "เออมึง กูบอกเรื่องนั้นมึงไปยังวะ"  #นึกได้ร้อนรน

สต๊อป : "บอกอะไร" #สีหน้าสงสัย

                ท่าทีร้อนรนของผมกำลังทำให้อีกฝ่ายอยากรู้ ผมยังเกร็งหน้าอ่ำอึ้งไม่ยอมพูด แสร้งถอนหายใจอึกอักจนอีกฝ่ายชักสีหน้าไม่พอใจ

แจ็ค : "บอกว่า...กูรักมึงไง"  #จ้องหน้าตอบ

สต๊อป : "ออ.. เออ.. รักเหมือนกัน"  

                สต๊อปกลั้นยิ้ม หลบหน้าเขินอาย มันเอื้อมมือมาโยกหัวผมเบาๆ ก่อนจะเข้ามาประกบปากเน้นที่นึ่งแล้วรีบผละออก

                กินเหอะ ก่อนกูจะหิวมึงจริงแล้วทุกวันของผมกับมันก็อบอุ่นดี แต่วันนี้มันมากเป็นพิเศษ ไม่มีคำหวานไหนจะจริงใจ และทำให้รู้สึกดีไปกว่าคำว่า..รัก

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha