ยุ่งนัก ฉบับรักเพื่อนสนิท (*จบแล้วจ้า)

โดย: Venus909/ดาอัน



ตอนที่ 2 : ยาลดความอ้วน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 

 

         

Ari’s Part

ประเทศไทยรวมเลือดเนื้อชาติเชื้อไทย
เป็นประชารัฐ ไผทของไทยทุกส่วน
อยู่ดำรงคงไว้ได้ทั้งมวล ด้วยไทยล้วนหมาย รักสามัคคี
ไทยนี้รักสงบ แต่ถึงรบไม่ขลาด เอกราชจะไม่ให้ใครข่มขี่
สละเลือดทุกหยาดเป็นชาติพลี เถลิงประเทศชาติไทยทวี มีชัย ชโย

 

                เชิญธงชาติขึ้นสู่ยอดเสาเหมือนทุกวัน อากาศร้อนบวกกับเป็นวันศุกร์อาจารย์จะมีเรื่องพูดเยอะเป็นพิเศษ ทำให้อาการหน้ามืดเวียนหัวรุมเร้ามาก  รู้สึกขาสั่นจนอยากล้มไปนอนที่พื้น แม้จะพยายามก้มหน้าไม่สู้แดดแต่ก็ยังเวียน แรงสะกิดที่แขนเบาๆ กับยาดมโป๊ยเซียนทรงมาตรฐานถูกยื่นมาให้ มองคนส่งก่อนจะรับมาอย่างเลี่ยงไม่ได้

เอริ : " ขอบใจ "

สต๊อป : " กินข้าวเช้ามาบ้างเปล่า "

เอริ : " เหอะ " #ส่ายหน้า

สต๊อป : " มายืนตรงนี้ เดี๋ยวปังแดดให้ "

เอริ : " ไม่เป็นไร ดีขึ้นแล้ว "

                ยังปากดีตอบกลับไปทั้งๆ ที่จะยืนไม่ไหวอยู่แล้ว โชคดีที่อาจารย์ปล่อยแถวซะก่อน รวมกลุ่มกันเดินไปอ่างล้างหน้าเหมือนทุกวัน รู้สึกแรงดีดสายเสื้อในอีกแล้ว ตวัดสายตาไปอย่างอารมณ์เสีย (วันนี้สีขาวกลมกลืนเรียบร้อยนะ)

เอริ : " อะไร "

สต๊อป : " ปลุก นึกว่าหลับ "

เอริ : " บอกดีๆ ก็ได้ปะ "

สต๊อป : " ........ " #ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ว่างมือที่บ่ากอดคอเดินไป  ตอนนี้ตัวแข็งทื่อเพราะไม่คิดว่าไอ้เพื่อนใหม่จะกล้าเดินมากอดคอเอาดื้อๆแบบนี้ 

สต๊อป  " ทำไม เพื่อนกันรึเปล่า " #เหมือนรู้ว่าเกร็ง

เอริ : " เออๆ "

                รู้สึกวงแขนนั้นไม่ได้ลงน้ำหนักแต่อย่างใด กลับรู้สึกเหมือนประครองให้มีแรงเดินมากกว่า แวะล้างหน้าเหมือนทุกๆวัน ก่อนจะแยกย้าย พอไอ้ฝุ่นรู้ว่ายังกินยาลดความอ้วนอยู่ก็บ่นไม่หยุด แต่แปลกที่มันกลับเงียบเวลาที่มี

                สต๊อป แจ็ค และปลาย อยู่ด้วยทั้งๆ ที่มันก็เด็กห้องเดียวกัน #เขินหรอ คาบแรกเช้านี้มีเทสย่อยภาษาอังกฤษ น้องเล็กผู้กว้างขวางหาโพยลับที่ไม่คิดว่าจะมี แต่น้องเล็กมี ซึ่งมันออกตรงเกือบทุกข้อ (ถามว่ารู้ได้ไง?) เห็นยังงี้ ภาษาอังกฤษคือวิชาเชิดหน้าชูตานะคะ แอบจำโพยก่อนเข้าห้องสอบ พอเจอข้อสอบก็ยังรู้สึกแปลกใจที่โพยมันตรงเกือบทุกข้อ ส่งซิกแนวให้น้องเล็กก่อนจะส่งกระดาษคำตอบ คาบต่อไปอาจารย์ไม่มาถือโอกาสไปนอนพักดีกว่า โลกหมุนมากตอนนี้

                อาจารย์ห้องพยาบาล กับอาจารย์สอนสุขศึกษาคือคนเดียวกัน ห้องนี้จึงว่างตลอด ไม่ค่อยมีคนอยู่ประจำสักเท่าไร ทางสะดวกแบกร่างขึ้นเตียงอย่างยากเย็น ใจก็ยังกลัวตำนานหลอนของห้องพยาบาลที่เล่าต่อๆกันมา แต่ตอนนี้มันไม่ไหวแล้วจริงๆขอนอนพักสักชักชั่วโมงนะค่อยตื่นไปเรียนต่อ

                รู้สึกปลายนิ้วใครเกลี่ยผมให้แผ่วเบา จากที่งัวเงียเริ่มตื่นเต็มที่แต่ไม่กล้าลืมตาเท่าไร กลัวสิ่งที่รู้สึกไม่มีตัวตนนะซิ ปล่อยให้ฝ่ามือลูบหัวแผ่วเบาสักพัก ก่อนจะแกล้งทำเป็นบิดขี้เกียจถือโอกาสลืมตาซะเลย เป็นไงเป็นกัน

เอริ : " สต๊อป โห่ไอ้เราก็นึกว่าใคร "

สต๊อป : " แล้วคิดว่าเป็นใครอะ "

เอริ : " ช่างมันเหอะ กี่โมงแล้วเนี่ย ลุกไปเรียนดีกว่า " #รู้สึกแปลกๆ ที่ให้ห้องมีแค่เรา

สต๊อป : " หายแล้วไง "

เอริ : " ก็ไม่ได้เป็นไร แอบมาอู้เฉยๆ "

สต๊อป : " โกหกไม่เก่งเลยนะ หน้าซีดขนาดนี้ไม่รู้ตัวเลยหรือไง "

เอริ : " ก็ ดีขึ้นแล้วแหละ "

สต๊อป : " คนเรามันชอบไม่เหมือนกันนะ อย่าทำร้ายตัวเองเลย "

เอริ : " ทำร้ายอะไร "

สต๊อป : " ชีวิตมันก็เหมือนเกมส์ เมื่อถึงจุดที่เกมส์โอเว่อร์ มันก็สตาร์ทใหม่ได้ "

เอริ : " ห๊ะ!! อะไรนะ "

สต๊อป : " ห้อง1เรียนพละใช่ไหม ไม่ต้องไปหรอก

สต๊อป : “ นอนก่อนเดี๋ยวมารับไปกินข้าว "

เอริ : " เอออ คืออ.. ก็ได้ นอนก็นอน "

                ยาสารพัดประโยชน์อย่างพาราเซตามอนบวกแก้แพ้ถูกกรอกใส่ปาก และนอนเหมือนเด็กว่าง่าย เพื่อนที่คบกันมาหลายปีหายหัวหมด ต้องมาอยู่กับไอ้คนที่รู้จักกันไม่กี่วัน เหอะ!! กลัวก็กลัว ง่วงก็ง่วง เสียงก๊อกแก๊กดังบ้างเงียบบ้างสลับกัน พยายามตั้งใจฟังแต่ก็ไม่ได้ยินว่าเป็นเสียงคนหรือเสียงอะไร แต่กลิ่นหอมๆที่ลอยมาเตะจมูก  #หอมจนห้ามใจ

 ฝุ่น : " เอริ ตื่นๆ ตื่นเถอะ "

เอริ : " ห๊ะ!! แก "

ฝุ่น : " ตกใจอะไร "

เอริ : " ก็กลัวนิหว่า ได้ยินเสียงแปลก "

วาวา : " เสียงพวกเรานี่แหละ ไม่มีอะไรหรอก "

ปลาย : " รู้งี้มาอู้นอนด้วยดีกว่า "

เอริ : " ปลายอย่ามาเลย เดี๋ยวไม่ได้นอน "

แซมมี่ : " อะไรคือไม่ได้นอนจ๊ะ "

เอริ : " เดี๋ยวแฟนคลับปลายมาเสียงดัง เอริก็ไม่ได้นอนนะสิ "

น้องเล็ก : " แฟนคลับเค้าไม่มาหรอก  แต่แฟนอะไม่แน่ "

ปลาย : " ใช่ "  #ยิ้มมีเลศนัย

น้องเล็ก : " เค้าต้องห่วงกันขนาดนั้นเลยเหรอ? " 

เอริ : " พูดเรื่องอะไรกัน "

สต๊อป : " มาแล้วครับ!! "

แจ็ค : " มาๆ กินกันเถอะหิวแล้ว "

เอริ : " แล้วนี้ยังไม่กินกันเหรอ "

ฝุ่น : " กินอะไรละแก สต๊อปชวนพวกเรามากินพร้อมแกที่นี่ แถมไปซื้ออาหารด้วย "

เอริ : " เฮ้ย!! อาจารย์จะด่าเปล่า "

สต๊อป : " ก็รีบกิน รีบทิ้ง ยังไม่ทันโดนด่าหรอก "

                ข้าวเหนียว ส้มตำ ไก่ย่าง ถูกวางเรียงรายพร้อมสำหรับแปดคน โมเม้นนี้มันต้องมีเรื่องเมาท์ถึงจะเป็นของคู่กัน เริ่มไล่เมาท์มาตั้งแต่รุ่นพี่ ยันรุ่นน้องที่มาจีบสามหนุ่ม พวกเค้าเองก็เป็นเพื่อนกันมาก่อนจะย้ายมาต่อ ม.ปลายที่นี้ ได้สาวคนไหน อะไรยังไง เล่าออกมาหมด เฮ้อ!! ไม่มีความลับในวงส้มตำจริงๆ จนไอ้ฝุ่นถามขึ้นมาว่า

" เอริ แล้วเมื่อกี้ แกกลัวอะไรวะ "

" ฝุ่นก็กลัวเรื่องนั้นไง ตำนานห้องพยาบาลอะ "

" เล่าให้วาฟังหน่อยซิเอริ อยากรู้ "

 

ตำนานห้องพยาบาล

                เมื่อก่อนโรงเรียนไม่เงียบเหงาอย่างนี้นะ ช่วงเย็นจะมีคนซ้อมกีฬาจนมืดและยังมีพวกวงโยที่นอนค้างโรงเรียนเพื่อฝึกซ้อมด้วย ซ้อมดนตรีซ้อมแปรขบวนตามปกติ พี่คนที่เป็นดัมเมเยอร์อยู่ตอนนั้น สวยมากมีหนุ่มๆ หลายคนมาเฝ้ามาแอบมองทุกวันพี่เค้าก็ไม่มีทีท่าจะสนใจใคร ด้วยบุคลิกที่เป็นคนเงียบๆ เก็บตัวเรียบร้อยเลยไม่มีใครกล้ายุ่งกับเค้า เพราะคิดว่าพี่เค้าหยิ่ง

                ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ซ้อมเพลงโศก เสียงเพลงประสานกันยิ่งชวนเศร้า ชาวบ้านแถวนี้ยังขออาจารย์ให้รีบข้ามเพลงนี้ไป ยิ่งฟังมันน่าสลดใจ วันดีคืนดีก็ได้ยิ่งเสียงร้องไห้ลอยมากับเสียงเพลงด้วย อาจารย์เองก็ยืนยันว่าไม่มีใครทำเสียงร้องไห้หรอกคงคิดกันไปเอง ช่วงนั้นเกิดปัญหาขึ้นมากมายจนไม่เป็นอันซ้อม เครื่องดนตรีเสียอย่างไม่ทราบสาเหตุบ้าง คนเล่นป่วยบ้าง ขนาดน้องคนหนึ่งออกไปซื้อของหน้าโรงเรียนข้ามถนนกลับมายังโดนรถชนจนต้องเข้าโรงพยาบาลเลย ทุกคนลือว่ามันเป็นอาถรรพ์ของเสียงเพลง 

                จนวันหนึ่งน้องวงโยลืมของไว้ที่ห้องพยาบาล จึงกลับแวะเข้ามาเอาในช่วงมืด ภาพที่เห็นคือพี่ดัมเมเยอร์คนนั้นนอนบนเตียงคนป่วย ร้องไห้เสียงดังสะอื้น น้องเค้าเห็นแค่ด้านหลังก็จำได้ทันทีว่าเป็นใคร เพราะสังเกตจากชุดที่ใส่แต่ที่น่าแปลกคือ เค้าเพิ่งเดินสวนกันพี่เค้าก็ไม่ได้ใส่ชุดนี้นิน่า

                น้องเดินมาลูบแขนปลอบเบาๆ พอพี่เค้าหันมา ใบหน้าตาซีดเซียวน้ำตาไหลเป็นสีเลือดแดงฉาน ตากลมดำไม่มีนัยย์ตา ภาพตรงหน้าหลอนจนน้องร้องกรี๊ดๆ กรี๊ดจนสลบไปกว่าจะมีคนมาเจอก็ตอนเช้า อาการตอนตื่นขึ้นมาเพ้อ พูดจาไม่รู้เรื่อง หวาดกลัวต้องส่งไปบำบัด ไม่นานลุงภารโรงก็ได้กลิ่นเหม็นแปลกๆ มาจากห้องเก็บของที่อยู่หลังห้องพยาบาล ภาพที่เห็นคือขาห้อยต่องแต่ง ผิวแห้งจนติดกระดูก กลิ่นเหม็นกระอักกระอวล เศษซากยั่วเยี้ยชวนสยอง ผลชันสูตรออกมาว่า พี่เค้าผูกคอตายมาสองอาทิตย์แล้ว แล้วที่ทุกคนเจอกันทุกวันตอนซ้อมคืออะไรอะ? แถมไม่ได้ตายคนเดียว ตายพร้อมลูกในท้องอีกด้วย

 เอริ : " แถมไม่ได้ตายคนเดียว ตายพร้อมลูกในห้องอีกด้วย "

สต๊อป : " พอเลยคนป่วย!! รู้สึกจะพูดเยอะไปแล้ว " #ส่งน้ำให้

วาวา : " น่ากลัววะ จะไม่มานอนคนเดียวเด็ดขาดเลย "

ฝุ่น : " แหม่สต๊อป!! อินี่มันป่วยที่ไหนละ มันกินยาลดความอ้วน มันอยากสวยสภาพถึงเป็นอย่างนี้ไง "

                สต๊อปทำหน้าไม่พอใจใส่เอริทันที ก่อนจะเดินไปซ้อนข้างหลัง ดีดสายเสื้อในเหมือนหยอกล้อ กระซิบคำถามเบาๆ

สต๊อป : " อยากตายอีกคนหรือไง "

เอริ : " เออๆ ไม่กินแล้วละน่า จริงๆ "

                สายตาสต๊อปมันเต็มไปด้วยความหวังดี ไม่รู้ว่าฉันจะมีโอกาสได้กดปุ่มสตาร์ทอีกหรือไม่ แต่ความรักที่โอเว่อร์ไปแล้วทิ้งรอยแผลไว้จนกลัดหนอง ตอนนี้เริ่มหายดีแล้ว ขอบคุณยาดีที่เรียกว่ามิตรภาพ ขอบคุณที่ช่วยให้ฉันไม่หลงวนเวียนอยู่กับความน้อยเนื้อต่ำใจอีกต่อไป

 

TALK : ฝุ่น

                        แกมันอ้วนเอริ นอกจากอ้วนแล้วแกก็เตี้ยด้วย หน้าก็แบนเป็นกระดาน แต่ขอให้เชื่อเพื่อนเหอะ!! ถ้าใครได้รู้จักแกเค้าต้องชอบแกแน่นอน เพราะแกเป็นคนมีน้ำใจ ยิ้มแย้ม อ่อนโยน สายตาที่สต๊อปมันมองแกมันแปลกนะเหมือนจะชอบแต่ก็ไม่ชอบ เหมือนจะแค่เพื่อนแต่ก็ไม่ใช่ ไม่รู้วะผู้ชายคนนี้อ่านยากดูกันไปก่อนแล้วกัน 

       

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


สนุกมากเลย.เอริกะสตอปดูเข้ากันดี อ่สนแล้วฟินนน
โดย Anonymous | 2 years, 3 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
น่ากลัวอ่ะตอนที่พูดเรื่องผีอ่ะ
โดย Anonymous | 2 years, 5 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อ่านแล้วไม่คอยรู้เพราะมันงง
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
เค้าไม่คอยเก่งภาษาไทยเหมือนกันคือเค้าเป็นลูกครึ่งอ่ะแม่เป็นคนไทยพ่อเป็นลูกครึ่งไทยครึ่งญี่ปุ่นอ่ะ
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
เรื่่่องตำนานห้องพยาบาล น่ากลัวสุดๆอ่ะ อ่านสนุกมากค่ะ ขอให้นิยายเรื่องยุ่งนักฉบับรักเพื่อนสนิทอยู่ไปนานๆนะคะ
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
จิ้นมากเอริ สต็อป
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
เค้าจะปรับปรุงแนว ผีๆนะ มันยังไม่โอใช่ไหม?
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกดีค้ะ
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
😄
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ตายในห้องหรื่อตายในท้องหมายถึงลูกนะ
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
  • แฮะๆ.. เค้าม่ะค่อยเก่งภาษาไทย โทษทีนะ โดย Venus909 | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อ่านตลกดีค่ะ ชอบ มาก5555 ชอบตอนสุดท้าย เพื่อนๆๆยังดุเเลกันเสมอ
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
  • ตามอ่านกันต่อน่าาา โดย Venus909 | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
❤️ #สต๊อปเอริ
โดย Ae_botfic | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha