ยุ่งนัก ฉบับรักเพื่อนสนิท (*จบแล้วจ้า)

โดย: Love Top Book



ตอนที่ 4 : บนโต๊ะ.. ชมรม


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป





Ari’s Part  


                เด็กห้องคิงอย่างเราโดดเรียนอาจารย์ยังไม่ว่าเลย ไม่รู้จะว่างอะไรนักหนา ตั้งแต่ให้เด็กเรียนรู้ด้วยตัวเองวันๆ ก็ได้แต่กินกับนอน โต๊ะประจำที่เรานั่งอยู่นี้ตีกรอบกั้นไว้เป็นสี่เหลี่ยมเหมือนมันเป็นสนามอะไรสักอย่าง ลองถามรุ่นน้องรุ่นพี่ ถามอาจารย์ดูก็รู้ว่ามันคือสนามเปตอง(เด็กสมัยนี้รู้จักกีฬาเปตองกันไหม?)


                ชมรมที่บังคับให้ทุกคนต้องมีคือปัญหาใหญ่หลวง เพราะไม่รู้จะไปอยู่ชมรมอะไรดี แค่เวลาที่เรียนก็แน่นมากแล้ว กีฬาไม่เก่ง ดนตรีเล่นไม่เป็น ทำอาหารไม่ได้เรื่อง สรุปมีชมรม " อยู่ว่างๆไหม? " ด้วยสมองอันชาญฉลาดของข้า บรรเจิดไอเดียว่าจะตั้งชมรมเอง


กฎการตั้งชมรม


1. มีอาจารย์ที่ปรึกษาชมรม 1ท่าน( อาจารย์ ห้องพยาบาล )


2. มีสมาชิกอย่างน้อย 5คนขึ้นไป( เอริ , ฝุ่น , วาวา , น้องเล็ก , แซมมี่ )


3. มีหัวหน้าชมรม( เอริ )


4. มีสถานที่หลักในการจัดกิจกรรม( โต๊ะประจำ สนามเปตอง )


                จัดตั้งชมรมเปตองอย่างง่ายดาย กรอกชื่อเพื่อนให้เสร็จเรียบร้อยโดยที่พวกมันยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำไป


 น้องเล็ก : " เอริ แกจะอยู่ชมรมไหนวะ เราไปอยู่ด้วยดิ "


เอริ : " ได้ๆ แกต้องอยู่ อยู่แล้ว "


ฝุ่น : " แกเลือกชมรมอะไร "


วาวา : " ปลูกต้นไม้ไหม คนน้อยดี "


แซมมี่ : " ชมรมการละครไหม น่าสนุกนะ "


วาวา : " ฝุ่น แกเลือกชมรมอะไร "


ฝุ่น : " ไม่รู้วะ เลือกอันเดียวกับเอรินะ "


เอริ : " ไม่ต้องคิดแล้ว ทุกคนอยู่ชมรมเดียวกันนี่แหละ "  #ชูใบจัดตั้งให้ดู


 " ชมรมเปตอง!! " #พูดพร้อมเพียง


สต๊อป : " เราขออยู่ด้วยดิ "


ปลาย แจ็ค : " เออๆ อยู่ด้วย ได้ไม่ต้องหา น่าเบื่อ "


                สมาชิกจากห้าคนเริ่มขยับขึ้นมาเป็นแปด และเริ่มมีทั้งรุ่นน้อง รุ่นพี่มาขออยู่ชมรมนี้มากขึ้น จนตอนนี้ทะลุไปร้อยกว่าคนแล้ว พวกเค้าไม่ได้ชอบเล่นเปตอง ไม่ได้พิศวาสฉันแต่เพราะสามหนุ่มอยู่ที่นี้ จุดนี้เลยเฉิดฉายประหนึ่งคอนเสิร์ตเดอะสตาร์


                อาจารย์ที่ปรึกษาท่านเก่งเรื่องเปตองมาก เอริลองเล่นแล้วก็ติดใจเพราะมันฝึกสมาธิได้ดี แต่ก็ยังหงุดหงิดกับเสียงกรี๊ดดังขัดจังหวะเรื่อยๆ สามหนุ่มหนีบกีตาร์มาเกาเพลงสร้างบรรยากาศชิวๆ เกือบทั้งชั่วโมง เสียงใสของสต๊อปตอนร้องเพลงเป็นอะไรที่น่ารัก รอยยิ้มมุมปากกับสายตาก้มต่ำใต้แว่นใสยิ่งชวนหลงใหล ฉันรู้สึกใจเต้นแรง


 สต๊อป : " เอริ อยากฟังเพลงอะไร "


เอริ : " อาราย ก็ได้ "  #ทำไมกูต้องแอ๊ปเสียงแบ๊วด้วยวะ


 


TALK : Writer


                เปตอง (ลูกบูล) คือกีฬาที่มาจากฝรั่งเศสในสมัยดึกดำบรรพ์ จนมาถึงสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ทรงพระองค์ได้ทรงประกาศสงวนกีฬาการเล่นลูกบูลนี้ไว้สำหรับผู้สูงเกียรติ และให้เล่นได้เฉพาะพระราชสำนักเท่านั้น ต่อมาในสมัยพระเจ้านโปเลียนมหาราชขึ้นครอง อำนาจพระองค์ได้ทรง ประกาศใหม่ ให้การเล่นลูกบูลนี้เป็นกีฬาประจำชาติของฝรั่งเศสและเปิดโอกาสให้ประชาชน ทั่วๆ ไป ได้เล่นกันอย่างเสมอภาคทุกคน การเล่นลูกบูลนี้จึงได้มีการพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ ตลอดมา เช่น โดยการนำเอาลูกปืนใหญ่ที่ใช้แล้วมาเล่นกันบ้างอย่างสนุกสนามและเพลิดเพลิน


            วิธีเล่นเปตอง คือ วาดวงกลมลงบนดิน แล้วให้ผู้เล่นเข้าไปยืนเพื่อโยนลูกเหล็ก เริ่มเกมส์ด้วยลูกแก่น (ลูกเป้าหมายของเกมส์) ทีมไหนโยนลูกเหล็กใกล้แก่นมากที่สุดก็นับคะแนนเป็นของทีมนั้นไป 


            กีฬาเปตองเป็นกีฬาที่ฝึกสมาธิ การควบคุมลมหายใจได้ดี การแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ดีด้วย ในเกมส์การแข่งขันเราไม่รู้ว่าจะเจอสถานการณ์ หรืออารมณ์แบบไหน จึงเหมาะสมสำหรับการฝึกคนสมาธิสั้น (อย่างเอริ)


                ตั้งแต่วันนั้นแม้จะพยายามทำทุกวันให้เหมือนปกติ คุยเล่น เฮฮา แต่ลึกๆ ก็รู้ดีว่ารู้สึกดีกับเค้ามากกว่าที่รู้สึกกับกีกี้ซะอีก หนังสือเพลงกางเปิดให้เลือกว่าอยากฟังเพลงอะไร? เอาเหอะ!! อยากร้องเพลงอะไรก็ร้องมา เพราะมันไม่ได้อยู่ที่เพลง ประเด็นมันอยู่ที่คนร้องมากกว่า ... น่ารักชิหาย ^^


สต๊อป : ^^


รึเปล่า เธอคิดอยู่รึเปล่า
ไม่อยากจะคาดเดา เราอาจจะคิดไปเอง
รึเปล่า เธอคิดอยู่รึเปล่า
รู้สึกบ้างรึเปล่า เพราะว่าฉันรักแต่เธอ
รู้สึกรึเปล่า


 ( CR. รึเปล่า ARMCHAIR) #เขินหน้าร้อนฉ่า


                โลกที่เคยมีกันอยู่แค่ห้าคนตอนนี้เริ่มวุ่นวายมาก คนนี้คู่คนนั้น คนนั้นกิ๊กอยู่กับคนโน้นมั่วไปหมด ความรักมันก็แบบนี้แหละ


                " ไม่มีใครเป็นเจ้าของ ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป " ความรู้สึกที่มันอัดแน่นอยู่ในใจ เริ่มรู้สึกมากขึ้นทุกๆ วันจะจัดการกับมันยังไงดี จะคุยกับไอ้ฝุ่นก็ไม่กล้า ก็มันเป็นประเภทไม่เก็บความลับเดี๋ยวต้องรู้ถึงหูสต๊อปแน่ๆ ไม่อยากให้อะไรมาทำลายคำว่าเพื่อนของเรา คงต้องเก็บรอยยิ้ม เสียงหัวเราะนี้ไว้แค่ในใจแล้วล่ะ


                ปลายนิ้วลูบไล้เส้นผมอย่างอ่อนโยน ฝ่ามือลูบลงตามกรอบหน้า ดวงตาจ้องสื่อความหมาย ปลายนิ้วเกลี่ยแก้มใสอย่างแผ่วเบา จงใจเลยมาจนถึงริมฝีปากบาง นิ้วหัวแม่มือคลึงเบาๆที่ปากอีกฝ่ายก่อนจะเคลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ ร่างบางในอ้อมแขนหลับตาพริ้มรอรับรสจูบ เหมือนอนุญาตให้อีกเค้าได้ใจบดเบียดริมฝีปากเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ฝ่ามือร้อนเคลื่อนล็อกอยู่หลังคอ หาองศาที่จะบดปากได้แนบชิดยิ่งขึ้น รู้สึกลิ้นชุ่มเลียตามเนื้อบาง ค่อยๆ ชิมความหวานทีละนิดๆ สลับกับดูดคลึงจนรู้สึกชาไปทั้งตัว สองแขนกอดรัดแนบชิด ร่างบางทุบประท้วงเมื่อเริ่มขาดอากาศหายใจ ..


เฮ้อ .. เฮ้อ บ้าจริง!! " ฝันแบบนี้อีกแล้ว "


Diary วันที่ 1


รึเปล่า เธอคิดอยู่รึเปล่า
ไม่อยากจะคาดเดา เราอาจจะคิดไปเอง
รึเปล่า เธอคิดอยู่รึเปล่า
รู้สึกบ้างรึเปล่า เพราะว่าฉันรักแต่เธอ
รู้สึกรึเปล่า


คิดซิ .. คิดมั้ง .. คิดได้ใช่ไหม


ทำไมต้องน่ารักขนาดนี้


ทำไมต้องใจเต้นแรงขนาดนี้


ทำไมต้องอยากเจอมากขนาดนี้  STOP!! Miss You


 


น้องเล็ก’s Part   


เอริ : " น้องเล็ก แกคิดจะมีแฟนไหมวะ "


น้องเล็ก : " ไมว่ะ ไม่คิดจะเอาตัวเองไปหยุดที่ใครคนเดียว "


เอริ : " แล้วแกไม่คิดอยากจะ เอออ..กอด หรือหอม อะไรแบบนี้แฟนมั่งเหรอวะ "


น้องเล็ก : " จะกอด จะจูบกันมันต้องแฟนกันแค่นั้นเหรอ กับคนอื่นไม่ได้ไง?


น้องเล็ก : “ แกนี่เด็กจังเนอะ " #หัวเราะขำๆ


น้องเล็ก : " จะถามอะไรก็ถามมา เอาตรงๆอ้อมค้อมอยู่ได้ "


เอริ : " แกเคยจูบกับใครเปล่าวะ "


น้องเล็ก : " เคยดิ "


เอริ : " แล้วตอนที่หายใจไม่ออก แกทำไงอะ "


น้องเล็ก : " ลองไหม? อธิบายไม่ถูกวะ "


เอริ : " บ้าไม่เอา "


น้องเล็ก : " ถ้าแกอยากรู้จริงๆนะ มีที่หนึ่งแกไปสังเกตการณ์เอาเอง รับรองเด็ด "


เอริ : " ที่ไหนวะ "


น้องเล็ก : " คาบแปดก่อนชมรม ยอมโดดไหมละจะพาไป "


เอริ : " ไปไหน? "


น้องเล็ก : " ในโรงเรียนนี้แหละ เอาเปล่า "


เอริ : " เออ ก็ได้ "


                สัญญาณเตือนหมดคาบเรียนดังขึ้น รีบลากแขนเอริออกมาจากห้องอย่างรวดเร็ว เดินลัดเลาะเส้นหลังตึกจนมาถึงห้องเก็บอุปกรณ์กีฬา พวกเบาะยิมนาสติก ลูกบอลวอลเล่ย์บอลเต็มไปหมด สภาพในห้องบ่งบอกว่าเป็นที่รวมตัวของใครสักกลุ่ม ลากเก้าอี้จับเอริยัดซอกหลังเบาะเลือกมุมเหมาะๆให้ ไม่นานเสียงเรียกจากคนที่นัดไว้ก่อนตามมา (เบญ #เด็กสายวิทย์ห้องคิง แว่วตาหนา เรียบร้อย แต่งตัวถูกระเบียบเป๊ะ)


เบญ : " รอนานไหมน้องเล็ก "


น้องเล็ก : " ไม่ เพิ่งมาเหมือนกัน "


               เดินไปโอบหลังเบญอย่างเอาใจ ประคองเบญมานั่งมุมที่เอริซุ่มอยู่ ค่อยๆบีบไหล่ไล่ความล้าสะสม กดจมูกสดดมกลิ่นหอมที่เพิ่งฉีดพรมมาใหม่ๆ ซุกไซ้หลังหูอย่างเอาใจก่อนจะเบี่ยงตัวมาด้านหน้า คุกเข่าลงพื้นยืดตัวขึ้นไปบดจูบปากอีกฝ่าย บดคลึงเร่งจังหวะจนเบญดิ้นรนขออากาศหายใจ เบญก้มลงมาจูบย้ำๆอย่างกับจะแข่งว่าใครคือคนชนะ มือเริ่มลูบต้นขาถกกระโปรงขึ้นเหนือเข่า อีกข้างบีบคลึงสองเต้าเล็กผ่านเสื้อนักเรียน


น้องเล็ก : " คิดถึงจัง "


เบญ : " ก็อยู่ตรงนี้แล้วไง "


น้องเล็ก : " คิดถึงที่มันอยู่ข้างในนี่ตังหากละ "


                ไม่พูดเปล่าลุกตัวขึ้นถาโถมริมฝีปากใส่ ฝ่ามือเลื่อนจากหน้าขาขึ้นไปจนถึงเนินสามเหลี่ยมอุ่น ปลายนิ้วบดบี้เม็ดเล็กผ่านชั้นในบาง เสียงกระเส่าของเบญที่พยายามกลั้นยิ่งน่าแกล้ง ล้วงมือเข้าชั้นในผ่านขนอ่อนนุ่ม ร่างเบญเกร็งหนักหนีบขาแน่นจนต้องเปลี่ยนท่าให้เค้ารู้สึกผ่อนคลาย ดึงตัวเบญลุกขึ้นจากเก้าอี้ สลับตำแหน่งลงไปนั่งข้างล่างให้เบญนั่งซ้อนอยู่บนตัก จมูกเข้าซุกไซ้เลี้ยงอารมณ์    มือรีบดึงเสื้อนักเรียนออก ปลดกระดุมทุกเม็ดจนเหลือแต่บราสีขาว กับก้อนกลมขนาดพอดีมือ


                ลูบไล้บีบขย้ำอย่างหยาบโลน ก่อนจะถกกระโปรงขึ้นเหนือเอว โชว์ชั้นในลายการ์ตูนสีอ่อน ขัดกับคนสวมใส่ที่ตอนนี้ครางกระเส่ารุกเร้าอยากได้มากกว่านี้อีก ปลายนิ้วสัมผัสจุดสงวนจนเปียกแฉะล้วงมือลูบไล้เบาๆ เริ่มสอดนิ้วเข้าไปสนองอารมณ์คนบนตัว เสียงครางรอดไรฟันดูทรมานมาก รัวนิ้วเข้าออกไม่ยั้ง จาก1นิ้วเป็นสองนิ้ว เสียงครางของเบญดังขึ้นต่อเนื่องจนต้องช่วยบดจูบเพื่อเก็บเสียง ไม่นานร่างเบญก็เกร็งกระตุก หอบถี่ หายใจแรงๆ แน่นิ่งอยู่แบบนั้น


เบญ : " แกล้งหนักนะวันนี้ เจ็บนะเว้ย "


น้องเล็ก : " ก็คิดถึงอะ "


เบญ : " งั้น..คืนนี้เบญไปค้างด้วยไหมละ "


น้องเล็ก : " ได้หรอ เฮ้ย!! ไว้วันหลังดีกว่านัดเอริไว้แล้วจะติวงานกัน "


เบญ : " คิดถึงไม่จริงนี่น่า "


น้องเล็ก : " แต่งตัวได้แล้ว เดี๋ยวก็โดนเขี่ยอีกรอบหรอก "


เบญ : " ยังไม่หมดชั่วโมงเลย "


น้องเล็ก : " ช่วงนี้ ยุ่งๆ กะจะไปชมรมแล้วเนี่ย "


เบญ : " ก็ได้ "


                ดีที่เบญเป็นคนไม่เรื่องมาก อยู่คุยกับเบญพักหนึ่ง ส่งจนเบญเดินลับตาไป เอริที่เหมือนจะช็อคไปแล้ว มือหนึ่งจูงแขนมันเดินมาตามทาง อีกมือถือกระเป๋าหนังสือให้อย่างช่วยไม่ได้ ร่างไร้วิญญาณเดินตามอย่างง่ายดาย สายตาเอริดูอึ้งๆ กับหนังสดที่เพิ่งแสดงไป ไม่รู้ว่ามันจะได้คำตอบหรือยังว่าตอนไม่มีอากาศให้ทำไง โต๊ะชมรมตอนนี้สมาชิกอยู่กันครบ รวมถึงพวกแฟนคลับสามหนุ่มดูน่าวุ่นวายที่สุด


ฝุ่น : " มาพอดีเลยแก เล่นเปตองกัน "


น้องเล็ก : " เออ เอาดิ "


ฝุ่น : " เอริ แกอยู่ทีมฉันนะ เอริๆ "


เอริ : " .............. "  #ยืนอึ้งกลางวง


ฝุ่น : " มันเป็นไรวะ "


น้องเล็ก : " มันสงสัยว่า ถ้าโดนจูบจนไม่มีอากาศหายใจให้ทำไง "


ฝุ่น วาวา สต๊อป : " ห๊ะ!! "


แซมมี่ : " อย่าบอกนะ ว่าแกไปจูบกันมา "


น้องเล็ก : " จะบ้าเหรอ "


สต๊อป : " นี่ "  #ดีดสายบรา


เอริ : " ห๊ะ อะไร "


สต๊อป : " อยากรู้มากไหม "


เอริ : " มากอยู่ เฮ้ย!! ไม่แล้ว ไม่อยากรู้แล้ว "  #จ้องริมฝีปากคนถาม


เปร๊ะ!! ...


                เสียงลูกเปตองกระทบกันดังหยุดทุกอย่าง ลูกกระเด็นใส่เท้าเอริอย่างไม่ตั้งใจ ปลายรีบเดินเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วงทันที หน้าที่อยู่ห่างจากสต๊อปแค่ช่วงมือมีปลายเข้ามาแทรกกลาง ดึงสติเอริให้กลับมาอยู่ที่ตัว


ปลาย : " เป็นไรหรือเปล่า ไม่ได้ตั้งใจ "


เอริ : " เปล่า แค่ตกใจนิดหน่อย "


ปลาย : " ขวัญเอ้ย ขวัญมานะ "  #ลูบหัวอย่างอ่อนโยน


                ทั้งสนามเงียบกริบ เพราะภาพเอริกับปลายที่ยืนใกล้ชิดกัน คนเงียบๆ อย่างปลายเป็นอีกหนึ่งไอเทมที่สาวแค่เดินเฉียดก็กรี๊ดสลบ เชื่อว่าทุกคนตอนนี้คงอยากเป็นเอริ รอยยิ้ม สายตา ของปลายที่มองเอริ ทำให้สต๊อปรีบเดินออกห่างทันทีเพื่อนอีกหลายคนก็ด้วย เหลือแต่แซมมี่ที่จ้องค้าง อยากกรี๊ดด้วยความอิจฉา กว่าจะได้เริ่มเกมส์ก็หมดเวลาไปครึ่งชั่วโมงแล้ว


ออด...


น้องเล็ก : " หมดเวลาละ กลับบ้านกันเหอะ "


ฝุ่น : " เออไป วันนี้มีนัดด้วยวะ "


เอริ : " ไปๆ จะไปหาวิธีสละจูบแรกให้ได้ "


ฝุ่น : " รู้สึกว่าจะอ่อยนะเพื่อนเรา "


โต๊ะชมรมเหลือแค่กระเป๋าของพวกเรา ต่างคนต่างหยิบจนเห็นกระดาษแผ่นนี้





ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


กระดาษแผ่นนี้???
โดย Anonymous | 2 years, 7 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
กระดาษไรอ่า
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
เยี่ยมค่ะสนุกมากๆๆๆชอบทุกตอนเลยค่ะ😙😙
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกมากคะ
โดย Anonymous | 2 years, 12 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รู้จักเปตองกันไหมคะ
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
>.<
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อรรถรส รึ
โดย Ae_botfic | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha