ดวงใจพยัคฆ์

โดย: เวอร์บีน่า,ปักษาสวรรค์



ตอนที่ 3 : ตกกะไดพลอยโจร


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่ 3 ตกกะไดพลอยโจร

"แต่งก็ได้ครับแม่" สุดท้ายเขาก็มิอาจโต้แย้งสิ่งที่มารดาบังคับได้จึงยอมตกลงแก้ผ้าเอาหน้ารอดไปก่อน เดี๋ยวจังหวะดีๆเขาค่อยหย่า แค่คิดว่าจะมีเมียเป็นแม่ชีแว่นหนาแถมอายุของเธอก็ย่างเข้าเลขสามแล้วด้วย หืดก็ขึ้นคอทันที

"พราวไปพักผ่อนเถอะ งานวันนี้เดี๋ยวฉันจะให้จุ๊บแจงช่วยแล้วกัน ตอนเย็นค่อยมานัดวันจดทะเบียนสมรส" นางเครือรัตน์ลูบศรีษะทุยของว่าที่ลูกสะใภ้อย่างสงสาร

"แล้วแกก็อาบน้ำอาบท่าได้แล้ว กลิ่นเหล้านี่หึ่งเชียว" นางเครือรัตน์หันมาบอกกับลูกชายตัวเองเสียงสะบัด แต่ทีพูดกับยัยพราวนี่เสียงนุ่มเชียว สองมาตรฐานชัดๆ

เมื่อร่างเพรียวบางของผู้เป็นมารดาออกไปแล้ว

สิงห์ก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำชำระร่างกายไม่ได้สนใจว่าที่ภรรยา ที่นั่งตรงข้ามเขาแม้แต่น้อย

'เวรกรรมอะไรกูวะเนี่ย มีเมียกับเขาทั้งที ทั้งแก่แถมเชยอีก' ร่างสูงคิดในใจขณะยืนอยู่ใต้ฝักบัวในห้องน้ำ เมื่อทำธุระเสร็จสองขาแกร่งก้าวออกมาจากห้องน้ำ โดยมีผ้าขนหนูคาดใว้ที่เอวโชว์สัดส่วนท่อนบนที่แสนจะเซ็กซี่ แต่พอออกมาแทนที่จะเห็นร่างสูงโปร่งของพริ้งพราวในห้องพักในที่มุมใดมุมหนึ่งกลับไม่มีแม้แต่เงา ช่างเหอะคงกลับไปบ้านแล้วมั้ง เขาสะบัดศรีษะเล็กน้อยและแต่งตัวเพื่อจะไปหาอะไรใส่ท้อง

พริ้งพราวขับรถยนต์มาที่คอนโดของตัวเองแถวๆบางแสนด้วยร่างกายที่แสนจะบอบช้ำ เมื่อถึงห้องนอนเธอก็ทิ้งตัวลงนอนทันทีโดยที่ไม่อาบน้ำ

 

"สิงห์คะ เดี๋ยวขอเกรชดูรองเท้าร้านนั้นหน่อยสิคะ" เสียงหวานของเกรชแฟนสาวของสิงห์ที่พึ่งคบหากันได้ไม่ถึงอาทิตย์ออดอ้อน

"ไปสิคะ อยากได้อะไรบอกผมเลย" วันนี้เขาดูเงียบผิดปรกติเพราะเรื่องที่เขาต้องจดทะเบียนสมรถกับยัยป้าโนบิตะแค่นึกภาพวาเขาต้องตื่นมาเจอหญิงสาวในชุดทำงานแสนเชยและมิดชิด กับแว่นตาหนาเตอะก็พาลทำให้ระบบกระเพราะอาหารทำงานหนัก

เมื่อพาแฟนสาวเดินช๊อปปิ้งในห้างหรูเรียบร้อยก็พากันมานั่งเรือสำราญที่แม่ของเขาเป็นเจ้าของ เรือแล่นมาจอดกลางมหาสมุทร เรือโคลงเครงเล็กน้อยตามคลื่นของผิวน้ำ

สองหนุ่มสาวกึ่งนั่งกึ่งนอนดูพระอาทิตย์กำลังจะคล้อยลับขอบฟ้าภายในไม่กี่นาทีข้างหน้า หญิงสาวในชุดบิกินี่ตัวจิ๋วอวดเรือนร่างที่สวยงามนอนซุกใบหน้างามกัยซอกคอแกร่งของชายหนุ่ม

"เกรชครับ.." ชายหนุ่มที่นอนให้เจ้าของชื่อคลอเคลียซอกคออยู่นั้นเอ่ยชื่อของหล่อนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ จนทำให้คนที่กอดก่ายอยู่นั้นใบแป้ว

"แม่ผมบังคับให้ผมแต่งงาน" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับถอนหายใจยาวเหยียด เมื่อหญิงสาวได้ยินเช่นนั้นก็ลุกพรวดเงยหน้าสวยออกจากซอกคอแกร่งทันที

"แต่งงาน!..แต่งกับใครคะ สิงห์มีผู้หญิงอีกคนโดยที่ไม่บอกเกรชเหรอคะ" มือบางทุบตีชายหนุ่มที่นอนเหยียดกาย

"โอ้ย....เกรช คุณฟังผมก่อนสิ ผมอยากแต่งเสียเมื่อไหร่ มันก็แค่ เอ่อ...แบบว่า" สิงห์ขวมดคิ้วหนากำลังคิดหาคำตอบที่ดีให้กับแฟนสาว

"แบบว่าอะไรคะ..!" หญิงสาวถามเสียงสะบัด

"มันก็แค่อุบัติเหตุน่ะครับ แต่งไปงั้นแหละ เดี๋ยวสักพักค่อยเลิก แต่ตอนนี้ผมชิ่งไม่ได้จริงๆ แม่ผมพูดคำไหนก็ต้องคำนั้น" ชายหนุ่มพูดไปพร้อมกับหนุนแก้วไวน์ก่อนที่จะยกมันขึ้นมาจิบ

"ถึงผมจะจดทะเบียนสมรสแล้ว เราก็ยังคบกันเหมือนเดิม" แขนแกร่งโน้มใบหน้าสวยเข้ามาไกล้แล้วพรมจูบพวงแก้มนวล

"แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะคะ เค้าจะยอมเหรอ" เกรชยังคงตะขิดตะขวงใจเรื่องนี้อยู่

"ไม่ยอมมันก็เรื่องของเค้า...ไม่เกี่ยวกับเราซะหน่อย" หน้าหล่อแฝงรอยยิ้มขี้โกงบนใบหน้าแล้วใช้แขนทั้งสองข้างดึงเอวอ้อนแอ้นของแฟนสาวให้ขึ้นมาเกยอยู่บนกายแกร่งของตัวเอง

"อย่าคะ...เดี๋ยวมีคนมาเห็น" หญิงสาวเขินอายกับการจู่โจมแสนรัญจวณนั่น

"ไม่มีใครเห็นหรอกนี่เรามาไกลมาก มาให้ผมชื่นใจหน่อยสิที่รัก" บทรักร้อนแรงก็เริ่มขึ้นท่ามกลางบรรยากาศแสนจะโรแมนติก

..............

แดดแก่ๆยามเย็นลอดช่องผ้าม่านมากระทบที่เปลือกตาของเจ้าของร่างสะโอดสะองค์ ใต้ผ้าห่มนวม ครั้งรู้สึกตัวก็ผวาเฮือก เธอกรีดร้องขอความช่วยเหลือ

"กรี้ด....ย่ะ อย่าค่ะ อย่าทำอะไรฉันเลย" สองมือยกขึ้นมาปัดป้องในอากาศคล้ายกับว่ามีใครสักคนจะเข้ามาทำร้ายร่ายกาย

แต่พอลืมตาขึ้นพบตัวเองนอนในที่ของตัวเอง หญิงสาวก็สะอื้นไห้กอดร่างที่สะบักสะบอมของตัวเองใว้

เธอยังคงหวาดกลัวกับเหตุการณ์ที่แสนจะเลวร้ายนั่น เสียงครางน่าเกลียดของชายหนุ่มยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท ลมหายใจหอบฮืดฮาดยังคงรดที่ต้นคอของเธอจนต้องยกมือขึ้นมาปิดหูเอาใว้  และร้องไห้อยู่อย่างนั้นนานหลายสิบนาทีจนหมดแรงและหลับไปในที่สุด

ในขณะที่หญิงสาวอีกคนต้องต่อสู้กับความหวาดกลัวแต่ชายหนุ่มตัวต้นเหตุกลับใช้ชีวิตปรกติไม่ได้มีความทุข์ร้อนใดๆทั้งสิ้น จนวันที่ทั้งสองต้องมาจดทะเบียนสมรสก็มาถึง

"นี่อีสิงห์...อยู่ไหนแล้ว" นางเครือรัตน์ยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาซุบซิบถามลูกชายที่ยังไม่โผล่มาแม้แค่เงา นี่มันก็เลยเวลานัดมาเกือบสองขั้วโมงแล้ว

"จะถึงแล้วแม่ จะจิกอะไรนักหนาเนี่ย" ปากบอกว่าจะถึงแล้วแต่ขาทั้งสองข้างกำลังยืนยักเย่ยักยันใส่กางเกงยีนส์อยู่เลย

"แกบอกจะถึงๆ มาเป็นครั้งที่ร้อยแล้วนะทำไมเหลวไฟลอย่างนี้" นางเครือรัตน์อยากจะตะโกนแหกปากก็เกรงใจนายอำเภอสาวที่นั่งยิ้มอยู่ฝั่งตรงข้าม


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha