ดวงใจพยัคฆ์

โดย: เวอร์บีน่า,ปักษาสวรรค์



ตอนที่ 5 : ราชสีห์กับกระต่าย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่5 ราชสีห์กับกระต่าย

คืนนั้นเวลาเที่ยงคืนเกือบๆตีหนึ่ง

สิงห์ หรือพยักฆ์กลับมาจากผับที่มารดาเป็นเจ้าของด้วยอาการมึนเล็กน้อย ร่างสูงแกร่งเดินโขยกเขยกเข้ามาในคอนโดก็ได้ยินเสียงผู้หญิงกรีดร้องดังมาแว่วๆ เจ้าของห้องหน้าหล่อพยายามเงี่ยหูฟังหาที่มาจากต้นเสียง เพราะถ้าหากเป็นข้างห้องเปิดทีวีเสียงดังก็ไม่น่าจะได้ยินเพราะที่คอนโดแห่งนี้แต่ละห้องนั้นเก็บเสียงเป็นอย่างดี เมื่อหาที่มาของเสียงเจอก็รู้ทันทีว่ามันมาจากห้องนอนห้องเล็กในคอนโดของเขานั่นเอง เขาใช้ใบหูแนบกับประตูจนแน่ใจว่าเป็นเสียงของพริ้งพราวที่กำลังร้องอย่างหวาดกลัวและขอความช่วยเหลือ ร่างแกร่งหันรีหันขวางก่อนจะเคาะประตู แต่ก็เหมือนคนที่ร้องโวยวายอยู่ข้างในไม่ได้ยิน จึงเดินไปหากุญแจสำรองมาไขเข้าไป

"อย่า........อย่าเข้ามา ช่วยด้วย" เสียงละเมอของหญิงสาวดังขึ้นพร้อมกับสองแขนปัดป้องบางอย่างในอากาศ ชายหนุ่มเปิดไฟที่หัวเตียงทันที

"คุณ คุณ ผมอยู่นี่ ผมอยู่นี่แล้ว" สิงห์ไม่รู้ว่าจะปลอบเธออย่างไรดี ได้แต่กอดคว้าร่างบางขึ้นมากอดปลอบ คล้ายกับว่าคนที่ฝันร้ายจะรู้สึกตัวและค่อยๆลืมตาขึ้น เมื่อเห็นว่าร่างบางที่สั่นระริกเงียบเสียงลงสิงห์จึงผงะร่างอรชนออกทั้งๆที่อยากกอดก่ายกลิ่นอายหอมกลุ่นไว้แค่ไหนก็ตาม

"คุณ....ไม่เป็นไรแล้วนะ ผมอยู่นี่แล้ว" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแต่คนที่กำลังขวัญผวากลับกรีดร้องมากกว่าเดิมเมื่อเห็นใบหน้าหล่อคมคายของสามีเหตุที่ทำให้เธอต้องฝันร้ายทุกคืน เธอกรีดร้องลั่นพร้อมกับผลักร่างของสามีออกห่าง

"ยะ อย่าทำอะไรฉันเลยนะคะ ฉันกลัวแล้ว" เธอผละออกพร้อมกับยกมือไหว้ขอความเห็นใจ น้ำตาใสๆไหลอาบสองแก้ม นี่เธอกลัวเขาขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย เมื่อเห็นเช่นนั้นสิงห์ก็อดสงสารหญิงสาวไม่ได้ เพราะเขาที่ทำให้เธอต้องเป็นแบบนี้

"ผมจะไม่ทำร้ายคุณ ผมสัญญา มองหน้าผมสิ" เขาจับมือน้อยของเธอทั้งสองข้างพร้อมกับนำมาวางใว้ที่อกตำแหน่งเดียวกับหัวใจของเขาที่ตอนนี้เต้นระรัว พริ้งพราวหายใจหอบเหนื่อยค่อยๆคืนสติกลับมา เธอกลัวเขาจริงๆสาบาน

"คะ...คุณ สิงห์" เธอเอ่ยชื่อของเขาเบาๆอย่างตื่นตระหนก

ชายหนุ่มลอบมองใบหน้าสวยคมผ่านแสงจากโคมไฟที่ไร้ซึ่งแว่นกรอบหนาบดบัง แถมผมสีดำเงาที่ยุ่งเหยิงนิดหน่อย ก็ยอมรับได้เต็มปากเต็มคำว่า เธอสวยมากจริงๆ

"ใช่ผมเอง ผมขอโทษที่ถือวิสาสะเข้ามาในห้องนอนคุณ ผมได้ยินเสียงคุณละเมอ ก็เลย...เอ่อ...เข้ามา" เขาพูดไปพร้อมกับจ้องมองใบหน้าสวยคมและหวานในคราเดียวกัน

"ขอโทษนะคะ พอดี พราวฝันร้ายน่ะค่ะ คุณสิงห์ไปพักผ่อนเถอะนะคะ แพรวไม่เป็นไรจริงๆค่ะ" ตาสีนิลประกายความกลัวออกมาอย่างเห็นได้ขัด เธอรู้สึกอึกอัดเวลาอยู่กับเขาสองต่อสองแบบนี้ แล้วยิ่งในห้องสี่เหลี่ยมด้วยเธอรู้สึกไม่ปลอดภัย ชายหนุ่มมองใบหน้าคมอย่างพินิจที่ ผ่านมาเขาไม่เคยเห็นเธอในอริยาบทอื่นๆเลยนอกจาก กระโปรงคลุมเข่าเสื้อเชิ้ตทำงานที่แสนจะมิดชิดและเฉิ่มเชย เขาได้เห็นเธออีกแบบก็คล้ายกับมีบางอย่างสะกดสายตาของเขาไม่ให้มองออย่างอื่นเลยนอกจากใบหน้างามที่แสดงความตื่นกลัวออกมาจากแววตาใสซื่อคู่นั้น

งั้นผมไปนอนนะ เอ่อ…..ฝันดีครับ เมื่อร่างสูงแกร่งของสามีเดินออกไปพร้อมกับปิดประตูห้องนอนเธอ พริ้งพราวก็หยิบแผงยาแกะกินทันที ยาชนิดนี้เป็นยากล่อมประสาทชนิดรุนแรง ที่ผ่านมาเธอพึ่งยาชนิดนี้แทบจะทุกคืนเพราะมันทำให้เธอหลับสนิทไม่ต้องตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะฝันร้ายนั่น

 เช้าวันต่อมา พริ้งพราวออกจากคอนโดของชายหนุ่มแต่เช้าเพราะหากเธอยังทำตัวว่างงานคงจะคลั่งตายได้สักวัน

เก้าโมงนิดๆเธอก็ถึงออฟฟิศ

อ้าวพี่พราว หายดีแล้วเหรอคะ เสียงของเลขาอีกคนของนางเครือรัตน์นามว่าจุ๊บแจงเอ่ยถามเมื่อพริ้งพราววางกระเป๋าที่โต๊ะทำงานของตัวเอง

"อยู่บ้านเฉยๆ พี่ว่ามันเหงาน่ะ ออกมาทำงานดีกว่า"

"ดีเลยค่ะจะได้มีคนช่วย พี่พราวไม่อยู่คนเดียววุ่นวายกันไปหมด" จุ๊บแจงพูดพร้อมกับนั่งลงที่โต๊ะทำงานของตัวเอง

"พี่ขอโทษนะหยุดไปเสียหลายวัน" พริ้งพราวรู้สึกผิดที่ทำให้เพื่อนร่วมงานเดือนร้อนกับการลาหยุดยาวของเธอ

"ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะพี่ พี่พราวกลับมาสดใสเหมือนเดิมหนูก็ดีใจไปด้วย" เธอพอจะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับพริ้วพราวว่าเกิดอะไรขึ้นคืนนั้น

เมื่อถึงเวลาสี่โมงเย็นเป็นเวลาที่สิงห์หรือพยักฆ์ต้องมาเคลียผลสรุปรายได้ที่ไนท์คลับ เขามาทำงานพร้อมกับควงเกรชแฟนสาวมาด้วย

ที่ห้องทำงานชั้นสอง

ร่างอรชนนั่งบนตักชายหนุ่มพร้อมกับซุกไซร้จมูกลงไปที่ซอกคอของคนที่กำลังจดจ้องอยู่กับแฟ้มเอกสาร

"ถ้าเกรชมาอยู่กับผมเวลางานแบบนี้บ่อยๆ ผมว่าผมไม่ได้ทำงานแน่เลย" มือหนาพลิกแฟ้มเอกสารปิดและจัดการกวาดทุกสิ่งทุกอย่างลงพื้น แล้วจับตัวการที่ขัดขวางสมาธิในการทำงานขึ้นไปนอนเกยอยู่บนโต๊ะทำงาน มือหนาลูบไล้เข้าไปที่ใต้กระโปรงของชุดแซกรัดรูปรั้งแพนตี้ตัวจิ๋วออกมาแล้วโยนทิ้งไปที่มุมใดมุมหนึ่งของห้องทำงาน

จับร่างบางให้นอนคว่ำเกยที่โต๊ะทำงานให้ขาห้อยลงมา ถลกชายกระโปรงให้ขึ้นไปที่สะโพก มือหนาคลึงเค้นที่พลูเนื้อสาวระหว่างนั้นก็รูดซิบกางเกงของตนเองและถอดมันลงมา มือหนาเออื้มไปเปิดลิ้นชักะข้างโต๊ะทำงานควานหาถุงยางอนามัย เมื่อได้ของที่ต้องการก็ใส่เรียบร้อย และ

พรวด......แท่งมหึมาสอดใส่เข้าไปในดอกไม้ช่องามมิดลำ กายอรชนสั่นสะท้านเพราะความเสียวซ่าน สะโพกแกร่งตะบี้ตะบันด้วยความเร่งรีบว่าใครจะดข้ามาเห็น

ร่างบางที่นอนคว่ำเกยอยู่บนโต๊ะทำงานขาเรียวสองข้างยันที่พื้น มีร่างกำยำสอดแทรกระหว่างสองขาเรียว กระแทกกระทั้งจนโต๊ะทำงานโยกไปมาตามแรง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha