ดวงใจพยัคฆ์

โดย: เวอร์บีน่า,ปักษาสวรรค์



ตอนที่ 7 : อนาคต


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่7 อนาคต

"นะคะ" คนอายุน้อยสุดปรับเปลี่ยนน้ำเสียงให้ดูสดใสแล้วจึงหันมาตักนู่นนี่กลับมาเป็นจุ๊บแจงที่ช่างพูดช่างเจรจาเหมือนเดิม

"เอ่อ....จุ๊บแจงจะขอไปทำธุระแถวๆนี้สักแปปน่ะค่ะ พี่ตี๋กับพี่พราวกะบเข้าไปทำงานก่อนเลยนะคะ เดี๋ยงจุ๊บแจงตามไปทีหลัง" เมื่อจัดการอาหารมื้อเที่ยงกันจนพุงกลางทั้งสามก็ย้ายร่างมาที่รถยนต์ของผู้จัดการหนุ่มเพื่อจะำด้กลับไปทำงานอีกค่อนวันที่เหลือ

"แล้วจะกลับไปที่ทำงานยังไง" วิศรุษหะนมาถามเพื่อนร่วมงานรุ่นน้องอย่างเป็นห่วงในฐานะเพื่อร่วมงาน

                     "เดี๋ยวนั่งวินไปค่ะ พี่สองคนกลับไปก่อนนะคะ"

เมื่อรถยนต์แล่นออกไปจนลับตาจุบแจงก็ต้องถอนหายใจออกมายาวเหยียด

พยักฆ์นั่งมองหญิงสาวกับชายหนุ่มที่คุยกันอย่างออกรสออกชาติกำลังเดินเข้ามาในออฟฟิศ พริ้งพราวกับไอ้ตี๋นั่น เห็นแล้วเลือดในกายก็เริ่มเดือดดาล ดูสิยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แถมหัวเราะคิกคัก สฃสัยจะมีความสุขเสียเหลือเกิน ไม่รู้ออกไปกินข้าวกนถึงสวรรค์ชั้นไหน ถึงต้องไปกันสองคน มือหนายกขึ้นมาทุบที่ขอบกั้นโซฟาแรงๆอย่างหัวเสีย

พริ้งพราวอาสาเลียงขนมเค้กเจ้าดังแถวๆโค้งวนเวียนปลาลามาเพราะผู้จัดการหนุ่มเป็นเจ้ามือมื้อกลางวัน เธอจึงขอเลี้ยงของหวานเป็นการตอบแทน จึงทำให้การกลับเข้ามาทำงานสายออกไปนิดหน่อย

ใช่ค่ะ แถวนั้นตอนเรียนอยู่ ม.ปลายพราวไปบ่อยเห็นว่าร้านกาแฟตรงนั้นแต่ก่อนเป็นร้านเช่าหนังสือการ์ตูนด้วยนะคะ บทสนธนานั่นฟังจากน้ำเสียงแล้วคงจะมีความสุขน่าดู สิงฆ์แสระยิ้มที่มุมปาก

อ้าวคุณพยักฆ์ สวัสดีครับ เมื่อทั้ฃสอฃเดินเข้ามาภายในออฟฟิศเย็นฉ่ำ วิศรุษก็เจอกับลูกชายของเจ้านายจึงเอ่ยทักทายพร้อมยกมือไหว้ถึงแม้ตัวเองจะอายุมากกว่า แต่ด้วยเพราะทำงานด้านบริการ ผู้จัดการหนุ่มหล่อมือไม้จึงอ่อนตามธรรมชาติ

คุณสิงฆ์วันนี้มาเร็วมีงานเร่งด่วนรึปล่าวคะ พราวแปลกใจที่เห็นสามีทางกฎหมายของเธอมาที่ทำงานตั้งแต่บ่าย

ก็คุณแม่น่ะสิ โทรมากำชับว่าให้ผมพาคุณออกไปทานข้าวเที่ยง ชายหนุ่มเว้นวรรคพูดพร้อมกับเดินเข้าโอบไหล่พริ้งพราวแสดงถึงความเป็นเจ้าของ

แต่ไม่ยักจะรู้ว่า คุณออกไปกินคนคนอื่นมาแล้ว

อ้อ…..ผมขอโทษที ผมหมายถึงกับข้าวกับคนอื่นน่ะ เขาบีบไหล่มนแน่นจนหญิงสาวต้องขยับตัวเล็กน้อย

พยักฆ์จ้องหน้าผู้จัดการหนุ่มตรงๆ บ่งบอกให้รู้ว่าเขาไม่พอใจอย่างมาก ที่ทั้งสองสนิทสนมกันเกินหน้าเกินตา

ตุ๊บ…..! ร่างบางปะทะกับพื้นกระเบื้องในห้องนอนทันทีด้วยแรงเหวี่ยงของคนตัวโต

คุณสิงฆ์…..!” หญิงสาวเอ่ยชื่อของเขาอย่างตื่นตระหนก เขาพาเธอออกมาจากที่ทำงานทั้งๆที่งานยังกองอยู่ที่โต๊ะ

คุณเป็นบ้าไปแล้วเหรอไง ร่างบางค่อยถอยห่างออกจากคนตัวโตกว่าเมื่อเธอเห็นว่าท่าทางไม่น่าใว้ใจ

ทีกับคนอื่นนี้ยิ้มระรื่น ไปกินข้าว หรือไปกินอะไรกันมาแน่ กลางวันก็ไปกินข้าว ตอนเย็นก็มาส่ง ทำแบบนี้ คุณฉีกหน้ารู่รึปล่าว…..!” คนที่กำลังโกรษตะเบงเสียงใส่

ก็…..” หญิงสาวไม่รู้จะพูดอะไรเพราะเธอกับผู้จัดการหนุ่มเป็นเพื่อนร่วมงานกันมาหลายปี แล้วก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะขยับความสัมพันธ์ไปเป็นอย่างอื่นได้เลย

ก็ อะไร ห๊ะ ก็อะไร!. เขากระแทกเสียงจนคนที่กำลังคิดหาคำตอบสะดุ้งโหยง

นี่คุณเป็นเมียผมอยู่นะ ยังมีหน้าไประริกระรี้กับผู้ชายคนอื่น คันมากรึไง บอกผมสิ เดี๋ยวผมจะสนองให้ พูดจบสิงฆ์ก็เข้าครอบครองร่างบางให้อยู่ใต้ร่างแกร่งของเขาทันที จมูกโด่งซุกไซร้ซอกคอนวล สูดดมกลิ่นกายที่เขาปารถนามาแสนนาน

ไม่นะคะ อย่า ร่างบางดิ้นรนขัดขืน

ยังไงเสีย เราก็ต้องหย่ากันอยู่ดี คุณสิงฆ์อย่าทำแบบน้เลยนะคะ คำว่า หย่า ทำให้คนที่กำลังโกรษจัด ดึงสติกลับมาได้

ทำไม อยากหย่ามากนักใช่มั้ย เขาละจากซอกคอ แล้วจ้องไปที่ดวงตาคมที่ตอนนี้ฉายแววความกลัวออกมาอย่างเห็นได้ชัด

เขาลุกขึ้นนั่งหายใจเข้าออกแรงๆเป็นการข่มอารมณ์คลุ ส่วนพริ้งพราวลุกขึ้นเสยผมเผ้าให้เข้าที่เข้าทาง

งั้นก็นัดวันหย่ามาเลย ผมพร้อมเสมอ พูดจบก็กระแทกเท้าปึงปังออกไปจากคอนโด

สองอาทิตย์ผ่านไป พริ้งพราวไม่ได้พูดคุยกับสามีในนามของเธอเลย เพราะเวลาไม่ตรงกัน แต่เธอก็ยังทำหน้าที่แม่ศรีเรือนไม่ได้ขาดตกบกพร่องทั้งข้าวเช้าที่แสนจะธรรมดาแต่กับอร่อยถูกปากจนพยักฆ์ไม่อยากออกไปกินข้างนอก แถมบ้านช่องห้องหับก็เป็นระเบียบ จากก่อนหน้านี้เขาใส่ถุงเท้าซ้ำกันไม่ต่ำกว่าสามวัน แต่ทุกวันนี้พริ้งพราวคอยทำให้ทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นซักผ้ารีดผ้า เก็บเสื้อผ้าเข้าที่และสะดวกในการหยิบใช้ ต่างจากแต่ก่อนที่เขาเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วเห็นว่าไม่มีอะไรจะใส่นั่นแหละถึงเวลาที่ต้องเอาผ้าไปส่งซัก วันนี้ก็เช่นเคยเขาตื่นมาก็ตรงเข้าครัวทันที เปิดตู้กับข้าวที่ออกแบบมาอย่างทันสมัยเข้าชุดเครื่องครัวแบบบริวด์อินว่ามีอะไรกินบ้าง สองมือหยิบผัดฟักทองใส่ไข่ กับแกงเขียวหวานไก่ออกมาวางที่โต๊ะทานข้าวแล้วเดินไปตักข้าวสวยร้อนๆมานั่งทานอย่างเอร็ดอร่อย แล้วก็เข้านอนเก็บแรงเอาใว้ทำงานช่วงเย็น ชีวิตเขาเป็นแบบนี้จนเป็นเรื่องปรกติไปเสียแล้ว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha