ดวงใจพยัคฆ์

โดย: เวอร์บีน่า,ปักษาสวรรค์



ตอนที่ 8 : ถึงเวลาเปลี่ยน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่8 ถึงเวลาเปลี่ยน

"พี่พราว ดูนี่ก่อน" จุ๊บแจงเพื่อนร่วมงานรุ่นน้องถือใบอะไรสักอย่างแข็งๆแกว่งไปมาในอากาศพร้อมทำตาลุกวาว

"ห๊ะ" พริ้งพราวขมวดคิ้วแพ่งไปที่มือของพนักงานรุ่นน้อน

"กิ๊ฟวอเชอร์พี่ จากร้านฮอลลี่เกลอ ลดห้าสิบเปอร์เซ็น" จุ๊บแจงทำเสียงสูงเสียงต่ำด้วยความตื่นต้น

"อ่อจ่ะ" พริ้งพราวพยักหน้าแล้วนั่งลงที่ก้าอี้ทำงาน

"ไปนะ มีสองใบเน่ะ นะนะ ไปทำสวยกับหนูหน่อยพี่พราว นะนะ" ออดอ้อนจนพริ้งพราวกลั้วหัวเราะ

"จ้าๆ เลิกงานแล้วกันวันนี้ตารางงาน เดี๋ยวนะ อืม..." พริ้งพราวพูดพร้อมกับเช็คตรางงาน

"บ่ายโมงพี่บ่ายโมง วันนี้เราไม่ต้องเบรกตอนเที่ยงหรอก ยิงยาวยันเลิกงานเลย แล้วก็ออกไปเลย เนอะ" จุ๊บแจงออกความคิดเห็น

เมื่อถึงเวลาที่สองสาวได้เวลาทำสวย

"ร้านนี้คะพี่ เพื่อนหนูมาต่อขนตาปลอม มันดีงามมาก" ร้านเสริมสวยที่จุ๊บแจงพาพริ้งพราวมาแปลงโฉม เป็นร้านเสริมสวยชื่อดังที่ตั้งอยู่ในห้างสรรพสินค้าหรู เมื่อเข้ามาก็คุยตกลงกับช่างว่าจะทำอะไรบ้างและราคาเท่าไหร่

ทั้งสองสาวตกลงว่าจะ เปลี่ยนสีผมและดัดสปาเพิล ต่อขนตาปลอม ต่อเล็บอะคลิลิค นวดหน้าด้วยระบบไอออนโต สักคิ้วสามมิติ รวมราคาทั้งหมด13,250 ทั้งสองหารค่าบริการจ่ายเพียงคนละหกพันนิดๆ พริ้งพราวมองตัวเองผ่านกระจกใสก็แทบไม่เชื่อสายตาตัวเองนี่ตัวเธอเหรอ ช่างเสริมสวยอาสาแต่งหน้าให้ฟรีและให้คำแนะนำในการแต่งหน้าเพิ่มเติมนิดหน่อย แค่นี่พริ้งพราวก็เปลี่ยนจากแม่ชีเชยๆเป็นนางแบบที่สวยมีเอกลักษณ์มากๆด้วยความสูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบสองเซ็นติเมตรผิวสีแทนนวลเนียนเปล่งประกายนั่นด้วย ถ้ามีแมวมองมาเห็นต้องทาบทามให้เธอไปเป็นนางแบบแน่นอน

"โหพี่พราว สวยมากค่ะ" จุ๊บแจงเองก็ยังตะลึงไม่คิดว่าเพื่อนร่วมงานที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาหลายปีจะสวยและเฟอร์เฟคขนาดนี้

"จริงเหรอ.....พี่ไม่ค่อยมั่นใจเลยอ่ะ มันไม่ค่อยชิน"พริ้งพราวหันกลับไปคุยกันเพื่อนรุ่นน้องก่อนทั้งสองจะลุกขึ้นและเดินออกไปนอกร้าน

"แต่จุ๊บแจงว่า ไอ้แว่นหนาๆเนี่ย พี่พราวทิ้งลงถังขยะเถอะเช้ย เชย ป่ะเดี๋ยวหนูพาไปหาคอนแทกเลนส์ใส่" เพื่อนรุ่นน้องดันหลังของพริ้งพราวให้เดินเข้าร้านแว่นแต่มีคอนแทกเลนส์อย่างดีให้เลือกซื้อหลายแบบหลายลาย พนักงานแนะนำแบบรายวันเพราะพริ้งพราวพึ่งจะหัดใส่ไม่ต้องถอดมาทำความสะอาดให้ยุ่งยาก พนักงานเลือกเซตที่มีหลากสีให้เพราะดูจากการแต่งตัวจะให้ใส่แบบสีใสๆธรรมดาๆมันก็คงไม่เหมาะ และจุ๊บแจงก็เห็นดีเห็นงามด้วยเพราะคอนแทกเลนส์ที่พนักงานเลือกให้ มีทั้งเทา ฟ้า เขียว อ่อนเข้มปนกันไป พนักงานสาวเลือกสีเทาควันบุหรี่ใส่ให้เธอออกจากร้านและก็เลือกได้เหมาะกับสีผมของเธอจริงๆ

"โหยยย พี่พราวสวยขนาดนี้ทำไมต้องแต่ตัวเชยๆมาทำงานเนี่ยเสียความสวยหมด" เพื่อนรุ่นน้องมองพริ้งพราวตั้งแต่ศรีษะจรดปลายเท้า

"ถ้าไม่บอกก็คงคิดว่านางแบบที่ไหนเดินหลงมาซะอีก"

"จริงเหรอ...พี่สวยขนาดนั้นเชียว" หญิงสาวหุ่นนางแบบส่ายหัวกับคำชมของรุ่นน้องเพราะมันดู..เวอร์เกินไป

"คราวนี้ก็ไปหาอะไรใส่ท้องกันดีกว่า มื้อนี้พราวเลี้ยงเอง ป่ะ" เพราะตั้งแต่บ่ายสองที่สองสาวมาทำสวยตอนนี้เกือบหนึ่งทุ่มแล้วจึงต้องหาอะไรใส่ท้องก่อนที่โรคกระเพาะจะถามหา

"พี่พราว" จุ๊บแจงกระซิบกระซาบ

"ว่าไง" พริ้งพราวพันเส้นสปาเกตตี้แล้วใส่ปาก

"ฟรั่งโต๊ะที่ติดกับกระจก ตรงประตูทางเข้า มองพี่ใหญ่เลยดูสิ" จุ๊บแจงทำปากขมุบขมิบ พริ้งพราวหันไปทางที่เพื่อนรุ่นน้องบอกก็เห็นชายชาวต่างชาติรูปหล่อนั่งมองตนพร้อมกับขยิบตาให้เล็กน้อย

"เห็นมั้ย..บอกแล้วพี่พราวลุกส์นี้สวยจะตาย" พริ้งพราวรีบหันกลับมามองหน้าเพื่อนรุ่นน้องแล้วเหลือบไปมองที่เป้าหมายเพื่อแน่ใจว่า ฝรั่งหล่อตาน้ำข้าวคนนั้นมองมาที่เธอแน่ เมื่อสายตาคมหันไปมองไอ้ฟรั่งตาย้ำข้าวคนนั้นขยิบตาพร้อมกับยิ้มให้เธออีกแน่ะ พริ้งพราวรีบหันมาด้วยหัวใจที่เต้นระทึก เพราะตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยได้มีใครมีท่าทางแบบนี้กับเธอเลย

" เห้ย...จริงด้วย" เธอพูดด้วยความตกใจ

"เป็นหนู หนูก็มอง พี่พราวสวยแหล่มขนาดนี้"

ทันใดนั้นสมาทโฟนของพริ้งพราวก็ดังขึ้น

"ค่ะคุณสิงห์"

"ตอนนี้พราวอยู่กับแจงค่ะ ทานข้าวอยู่"

"ค่ะ.....ค่ะ" พูดจบก็วงสายไป

"คุณสิงห์โทรมาเหรอคะพี่"

"ใช่จ่ะ คุณรัตน์โทรบอกว่าให้เขามารับพี่กลับบ้าน"

ร่างสูงระหงเดินมาเปิดประตูรถแล้วนั่งที่เบาะข้างคนขับ สร้างความประหลาดใจให้กับพยักฆ์ที่นั่งรอพริ้งพราวหลังพวงมาลัยไม่น้อย

เธอเป็นใคร.....เขาถามกับตัวเอง เมื่อมองดูดีๆ พริ้งพราวภรรยาทางนิตินัยของเขานั่งเอง ให้ตายไม่อยากจะเชื่อ เธอดู เอ่อ....แบบว่า เปลี่ยนไป พยักฆ์ประหม่าไม่น้อยเมื่อป้าแว่นโนบิตะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

"เอ่อ....คุณทานข้าวแล้วใช่มั้ย" เขาถามพร้อมกับเอื้อมมือไปสตาทรถยนต์คันหรูด้วยมือไม้ที่สั่งเทา

"อ่อ..ค่ะ พราวทานกับจุ๊บแจงเรียบร้อยแล้วล่ะค่ะ"

"อ้อ..คุณพยักฆ์คะ วันหย่าพราวขอเลื่อนออกไปเป็นวันพุธนะคะ เพราะว่าวันอังคารมีงานด่วนเข้ามาเกรงว่าจะไม่ทันน่ะค่ะ วันพุธคุณพยักฆ์ว่างใช่มั้ยคะ" ชายหนุ่มได้ยินคำว่าหย่าเขาก็ถึงกับชะงัก

ไม่คิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้ วันที่เขาต้องตื่นแล้วอุ่นอาหารแช่แข็งกับไมโครเวฟ ไม่มีกาแฟดำหอมๆรอเค้าเหมือนวันที่ผ่านๆมา มันจะกลับมาเป็นเดิมแล้วใช่ไหม

"คุณพยักค่ะ คุณ" เธอเรียกเขา ทำให้พยักฆ์ดึงสติกลับมาอยู่ที่เดิม

"อ้อ..ว่างสิ ว่างอยู่แล้ว" เขาตีหน้าขรึม ไม่รู้ว่าจะทำหน้ายังไงด้วยซ้ำ

 

"มากันแล้ว โหพราว ไปทำอะไรมา เปลี่ยนไปเยอะขนาดนี้เนี่ย" นางเครือรัตน์แทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเองว่ามีเลขาที่สวยสง่าขนาดนี้

"ทำหลายอย่างเลยค่ะเจ้" พริ้งพราวตอบเจ้านาย

"เรียกว่าแม่สิ แม่" ทั้งสองหัวเราะร่วนเพราะสรรพนามที่เปลี่บนไป

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha